ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

περίεργα δημοσιεύματα απο το Σπήγκελ κατάλληλα για Σαββατοκύριακο με αγρυπνίες….

Και για περισσότερες ”ανησυχητικές φήμες” κλικ εδω απο το capital.gr

reposted from here αναδημοσίευση απο εδω

μετάφραση εδω

Athens Mulls Plans for New Currency

Greece Considers Exit from Euro Zone

By Christian Reiermann

REUTERS

A protest against austerity measures in Athens. 

Greece is considering leaving the euro zone, according to sources in the German government.

The debt crisis in Greece has taken on a dramatic new twist. Sources with information about the government’s actions have informed SPIEGEL ONLINE that Athens is considering withdrawing from the euro zone. The common currency area’s finance ministers and representatives of the European Commission are holding a secret crisis meeting in Luxembourg on Friday night.

Greece’s economic problems are massive, with protests against the government being held almost daily.
Now Prime Minister George Papandreou apparently feels he has no other option:
SPIEGEL ONLINE has obtained information from German government sources knowledgeable of the situation in Athens indicating that Papandreou’s government is considering abandoning the euro and reintroducing its own currency.

Alarmed by Athens’ intentions, the European Commission has called a crisis meeting in Luxembourg on Friday night. The meeting is taking place at Château de Senningen, a site used by the Luxembourg government for official meetings. In addition to Greece’s possible exit from the currency union, a speedy restructuring of the country’s debt also features on the agenda. One year after the Greek crisis broke out, the development represents a potentially existential turning point for the European monetary union — regardless which variant is ultimately decided upon for dealing with Greece’s massive troubles.

Given the tense situation, the meeting in Luxembourg has been declared highly confidential, with only the euro-zone finance ministers and senior staff members permitted to attend. Finance Minister Wolfgang Schäuble of Chancellor Angela Merkel’s conservative Christian Democratic Union (CDU) and Jörg Asmussen, an influential state secretary in the Finance Ministry, are attending on Germany’s behalf.

‘Considerable Devaluation’

Sources told SPIEGEL ONLINE that Schäuble intends to seek to prevent Greece from leaving the euro zone if at all possible. He will take with him to the meeting in Luxembourg an internal paper prepared by the experts at his ministry warning of the possible dire consequences if Athens were to drop the euro.

“It would lead to a considerable devaluation of the new (Greek) domestic currency against the euro,” the paper states. According to German Finance Ministry estimates, the currency could lose as much as 50 percent of its value, leading to a drastic increase in Greek national debt. Schäuble’s staff have calculated that Greece’s national deficit would rise to 200 percent of gross domestic product after such a devaluation. “A debt restructuring would be inevitable,” his experts warn in the paper. In other words: Greece would go bankrupt.

It remains unclear whether it would even be legally possible for Greece to depart from the euro zone. Legal experts believe it would also be necessary for the country to split from the European Union entirely in order to abandon the common currency. At the same time, it is questionable whether other members of the currency union would actually refuse to accept a unilateral exit from the euro zone by the government in Athens.

What is certain, according to the assessment of the German Finance Ministry, is that the measure would have a disastrous impact on the European economy.

“The currency conversion would lead to capital flight,” they write. And Greece might see itself as forced to implement controls on the transfer of capital to stop the flight of funds out of the country. “This could not be reconciled with the fundamental freedoms instilled in the European internal market,” the paper states. In addition, the country would also be cut off from capital markets for years to come.

In addition, the withdrawal of a country from the common currency union would “seriously damage faith in the functioning of the euro zone,” the document continues. International investors would be forced to consider the possibility that further euro-zone members could withdraw in the future. “That would lead to contagion in the euro zone,” the paper continues.

Banks at Risk

Moreover, should Athens turn its back on the common currency zone, it would have serious implications for the already wobbly banking sector, particularly in Greece itself. The change in currency “would consume the entire capital base of the banking system and the country’s banks would be abruptly insolvent.” Banks outside of Greece would suffer as well. “Credit institutions in Germany and elsewhere would be confronted with considerable losses on their outstanding debts,” the paper reads.

The European Central Bank (ECB) would also feel the effects. The Frankfurt-based institution would be forced to “write down a significant portion of its claims as irrecoverable.” In addition to its exposure to the banks, the ECB also owns large amounts of Greek state bonds, which it has purchased in recent months. Officials at the Finance Ministry estimate the total to be worth at least €40 billion ($58 billion) “Given its 27 percent share of ECB capital, Germany would bear the majority of the losses,” the paper reads.

In short, a Greek withdrawal from the euro zone and an ensuing national default would be expensive for euro-zone countries and their taxpayers. Together with the International Monetary Fund, the EU member states have already pledged €110 billion ($159.5 billion) in aid to Athens — half of which has already been paid out.

“Should the country become insolvent,” the paper reads, “euro-zone countries would have to renounce a portion of their claims.

επίσης απο εδώ με σχολιασμό

FRIDAY, MAY 6, 2011

Euro Whacked by Reports that Greece May Leave the Eurozone?

The Euro has fallen from roughly 1.49 to the dollar to 1.43 in a mere two days, which is a huge move. Many pundits have argued that the ECB’s newly accommodative stance is the trigger, but there may be additional forces at work. Most experts have deemed the idea that any eurozone member would exit the currency to be simply inconceivable, that it would be too costly and disruptive.
But with the hair shirt that Greece is being asked to wear, all bets may be off.

As of this juncture, this reports in Der Spiegel does not appear to have gotten traction among the Usual Suspects in the MSM. Headline: “Greece Considers Exit from Euro Zone” (hat tip readers John M and Illya F).

SPIEGEL ONLINE has obtained information from German government sources knowledgeable of the situation in Athens indicating that Papandreou’s government is considering abandoning the euro and reintroducing its own currency.

Alarmed by Athens’ intentions, the European Commission has called a crisis meeting in Luxembourg on Friday night…

Sources told SPIEGEL ONLINE that Schäuble intends to seek to prevent Greece from leaving the euro zone if at all possible. He will take with him to the meeting in Luxembourg an internal paper prepared by the experts at his ministry warning of the possible dire consequences if Athens were to drop the euro.

“It would lead to a considerable devaluation of the new (Greek) domestic currency against the euro,” the paper states. According to German Finance Ministry estimates, the currency could lose as much as 50 percent of its value, leading to a drastic increase in Greek national debt. Schäuble’s staff have calculated that Greece’s national deficit would rise to 200 percent of gross domestic product after such a devaluation. “A debt restructuring would be inevitable,” his experts warn in the paper. In other words: Greece would go bankrupt.

It remains unclear whether it would even be legally possible for Greece to depart from the euro zone. Legal experts believe it would also be necessary for the country to split from the European Union entirely in order to abandon the common currency. At the same time, it is questionable whether other members of the currency union would actually refuse to accept a unilateral exit from the euro zone by the government in Athens.

Σχόλιο Yves here. 


So what will they do if Greece refuses to observe niceties and bolts anyhow? 
Send in tanks?
I’m curious as to what punishments might be visited on Greece if it chooses to exit.
 Iceland had a very rocky six months when its banking system failed but it is now on track for a solid recovery. This example cannot have been lost on Greece. Back to the story:

What is certain….is that the measure would have a disastrous impact on the European economy.

“The currency conversion would lead to capital flight,” they write. And Greece might see itself as forced to implement controls on the transfer of capital to stop the flight of funds out of the country. “This could not be reconciled with the fundamental freedoms instilled in the European internal market,” the paper states. In addition, the country would also be cut off from capital markets for years to come.

Σχόλιο Yves here. 


This “you’ll never borrow again” threat is greatly exaggerated. In fact, investors like borrowers who have cleaned up their balance sheets. That’s why Chapter 11 works. Argentina’s default and end of dollarization proved salutary, with the country now performing better on virtually every economic indicator than its Latin American peers. The big difference is that it did not have to recreate a stand-alone currency, which would be a huge operational hurdle for Greece. Back to the article:

In addition, the withdrawal of a country from the common currency union would “seriously damage faith in the functioning of the euro zone,” the document continues. International investors would be forced to consider the possibility that further euro-zone members could withdraw in the future. “That would lead to contagion in the euro zone,” the paper continues.

Moreover, should Athens turn its back on the common currency zone, it would have serious implications for the already wobbly banking sector, particularly in Greece itself. The change in currency “would consume the entire capital base of the banking system and the country’s banks would be abruptly insolvent.” Banks outside of Greece would suffer as well. “Credit institutions in Germany and elsewhere would be confronted with considerable losses on their outstanding debts,” the paper reads.

The European Central Bank (ECB) would also feel the effects. The Frankfurt-based institution would be forced to “write down a significant portion of its claims as irrecoverable.” In addition to its exposure to the banks, the ECB also owns large amounts of Greek state bonds, which it has purchased in recent months. Officials at the Finance Ministry estimate the total to be worth at least €40 billion ($58 billion) “Given its 27 percent share of ECB capital, Germany would bear the majority of the losses,” the paper reads.

The problem with some of this logic is that the Greek debt should already be written down severely. Most experts estimate losses in the range of 50% to 70%. So large losses exist but have not been recognized.

The interesting question is whether this threat by Greece is serious or mere posturing. We may find out sooner than many expect.

MyLessThanPrimeBeef says:

May 6, 2011 at 3:33 pm

Was there a story about a boy who cried, ‘It’s fine, no problem here,’ three times before he got eaten by the dragon, when doing otherwise would have alerted villagers to rush to his rescue?

Reply

Lurker says:

May 6, 2011 at 3:36 pm

Greece just wants some leverage to bargain for better terms on their debts. That’s all that’s going on IMO.
No credible threat of leaving the EU.

Reply

bmeisen says:

May 6, 2011 at 3:42 pm

If Greece left I would immediately start planning a vacation there, assuming the exchange rate would heavily favor euro holders like me. And there might also be a boom for Greek agriculture because the prices in the EU for Greek exports can’t get much lower without disrupting their segments. I suspect they’ll stay about as high as they are now and the Greeks will party. I mean we now pay about 15 euros a kilo for organic Greek fish. I can’t imagine it dropping to 7.

Reply

F. Beard says:

May 6, 2011 at 3:44 pm

Yves here. This “you’ll never borrow again” threat is greatly exaggerated.
Agreed. Furthermore, the ability to service debt is the ability to not borrow at all. When will governments realize this?

“If the Nation can issue a dollar bond it can issue a dollar bill. 

The element that makes the bond good makes the bill good also. The difference between the bond and the bill is that the bond lets the money broker collect twice the amount of the bond and an additional 20%. Whereas the currency, the honest sort provided by the Constitution pays nobody but those who contribute in some useful way. It is absurd to say our Country can issue bonds and cannot issue currency. Both are promises to pay, but one fattens the usurer and the other helps the People.” 

Thomas Edison

Furthermore, Greece should legalize private currencies to tempt its black market into the open and to provide a healthy check and balance on government spending. Who needs the discipline of a foreign central bank when Greece’s own private sector could provide that needed check and balance?

Reply

financial matters says:

May 6, 2011 at 4:02 pm

http://www.ft.com/cms/s/0/43801510-e10a-11de-af7a-00144feab49a.html?nclick_check=1
12/08/2009
Timebomb for the Euro
Greek Debt Poses a Danger to Common Currency
By Wolfgang Reuter
A national bankruptcy in Greece would have a serious impact on Germany, where many banks have invested heavily in the high-yield Greek treasury bonds — after borrowing the money to buy the bonds from the European Central Bank (ECB) or other central banks at rates of 1-2 percent. Making money doesn’t get much easier — as long as the Greeks remain solvent.
A London investment banker is betting on the continued decline of prices for Greek bonds in the short term, while simultaneously waiting for the right time to start buying the securities again. He jokes: “If someone has €1,000 in debt, he has a problem. If someone has €10 million in debt, his bank has a problem. And the bank, in this case, is Europe.”

Reply

attempter says:

May 6, 2011 at 4:07 pm

I’m not getting my hopes up. Unfortunately, I agree that it’s probably a bluff.
But it’s a testament to how insane this world has gone that no amount of common sense or empirical experience seems to convince the citizenry of any of these prey countries (except Iceland, yet they too have only had a half-hearted response) that the Euro was a scam which is not in the interest of anyone but the banksters of Germany and France.
There’s hysteria screaming, “Why would Greece do this?” But a rational person would ask, why didn’t they do it a long time ago? And they’re probably not serious about doing it now…

ΑΝΑΠΤΥΞΗ Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Ανάπτυξη ή χρεοκοπία

Εάν το ΔΝΤ δεν εγκαταλείψει τη χώρα μας, το αργότερο εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρωζώνη.

του κ. Βασίλη Βιλιάρδου

Αυτό που χωρίς καμία αμφιβολία χρειάζεται η Ελλάδα, έτσι ώστε να καταφέρει να επωφεληθεί και όχι απλά να «αποδράσει» από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της Ιστορίας της (δυστυχώς, η έξοδος της από την πολιτισμική, την πολιτική και την κοινωνική κρίση, δεν είναι τόσο απλή), είναι μία ομόφωνη, ξεκάθαρη, συνεπής και συλλογική πολιτική κατεύθυνση.

Ανεξάρτητα λοιπόν από όλα όσα «δεινά» συζητούνται και θα μπορούσαν δυστυχώς να συμβούν (χρεοκοπία, έξοδος από τη ζώνη του ευρώ, επιστροφή στη δραχμή, διάλυση της Ευρωζώνης, κατάρρευση της αγοράς ακινήτων σε συνδυασμό με ανεπάντεχα τραπεζικά προβλήματα, δυσμενή επακόλουθα στις καταθέσεις κλπ), αυτό που απαιτείται είναι μία ρεαλιστική λύση, η οποία να μην αποκλείει και να μην προϋποθέτει τίποτα, από όλα όσα θα αποφασισθούν ή θα συμβούν στο μέλλον – στην Ευρωζώνη, στις Η.Π.Α. και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κατά την άποψη μας, η λύση αυτή επικεντρώνεται σήμερα

(α) στην αιτιολογημένη, «έννομη» διαγραφή μέρους του «επαχθούς» δημοσίου χρέους της Ελλάδας (40-50%) – αυτού δηλαδή του ποσοστού του χρέους (περί τα 160 δις €) που δεν προσέθεσε πλούτο στη χώρα και στους Πολίτες της, αλλά στους διαφθορείς ξένους ή στους διεφθαρμένους Έλληνες,

(β) στην αναδιάρθρωση του υπολοίπου (διακανονισμός με εφικτές δόσεις και μη τοκογλυφικά επιτόκια, περί το 1%), καθώς επίσης

(γ) στην αντίστοιχη αντιμετώπιση του προβληματικού ιδιωτικού χρέους – αυτού δηλαδή κάποιων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των φτωχών νοικοκυριών (όχι βέβαια την ανάληψη των επισφαλειών των τραπεζών από τους Πολίτες, όπως δυστυχώς συνέβη στην Ιρλανδία). Στην προκειμένη περίπτωση, αφενός μεν το κράτος θα έπρεπε να διαγράψει μέρος των οφειλών των αδύναμων νοικοκυριών-επιχειρήσεων απέναντι του, αφετέρου δε οι τράπεζες θα έπρεπε να προβούν σε ανάλογες ενέργειες. Άλλωστε το «μέτρο» αυτό (διαγραφή μέρους του χρέους των νοικοκυριών), ήδη εφαρμόζεται και στη χώρα μας, από κάποια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (Cittibank – διαγραφή του 40% των οφειλών ορισμένων Ελλήνων πελατών της).

Μόνο έτσι θα μπορούσαν να δημιουργηθούν πλέον στην Ελλάδα (αλλά και στις ελλειμματικές «δυτικές» οικονομίες) εκείνες οι συνθήκες ανάπτυξης, οι οποίες αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση των υπολοίπων σημαντικών προβλημάτων της οικονομίας της – όπως τα τεράστια ετήσια ελλείμματα του προϋπολογισμού, οι αδυναμίες του Δημοσίου, η ελλιπής ανταγωνιστικότητα, η γραφειοκρατία, η ορθολογική λειτουργία των κοινωφελών κρατικών επιχειρήσεων, οι οποίες φυσικά πρέπει να παραμείνουν στην ιδιοκτησία του δημοσίου κλπ.

Με την κυβέρνηση μας όμως να υποτάσσεται στις καταστροφικές συνταγές του ΔΝΤ (το οποίο φυσικά εξυπηρετεί μόνο τους δικούς του σκοπούς, σε συνδυασμό με αυτούς των διεθνών δανειστών μας), με την αξιωματική αντιπολίτευση να μην αντιτάσσεται στο «Ταμείο», αλλά αποκλειστικά και μόνο στα διάφορα μνημόνια «συνεργασίας» μαζί του (παραπλανώντας μάλλον τους ψηφοφόρους της, με την επίκληση άλλου «μίγματος» μέτρων – τα οποία όμως θα συνέχιζαν να εξυπηρετούν τους σκοπούς του ΔΝΤ), καθώς επίσης με την κεντρική ηγεσία της Ευρωζώνης σε πλήρη αδυναμία συνεννόησης, οι δυνατότητες είναι αρκετά περιορισμένες.

Εν τούτοις, γνωρίζοντας ότι καμία άλλη λύση δεν είναι ρεαλιστική (άρθρο μας), ενώ δεν πρέπει να επιτρέπουμε τις μεταξύ μας «αντιπαλότητες» (εμφυλίους πολέμους), οφείλουμε να απαιτήσουμε από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας, να συμφωνήσει σε μία τέτοιου είδους «κοινή» αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων που προκάλεσαν στην Ελλάδα, τόσο οι κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα ετών (διαπλοκή, διαφθορά κα), όσο και οι διεθνείς «συγκυρίες» (ευρωπαϊκές ανισορροπίες, ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση κλπ) – χωρίς φυσικά να αποποιούμαστε τις δικές μας ευθύνες, αφού αρκετοί Έλληνες Πολίτες τάχθηκαν «ιδιοτελώς» υπέρ των συγκεκριμένων πολιτικών παρατάξεων.

Όλα τα υπόλοιπα, όπως η υποστήριξη της έκδοσης ευρωομολόγων, τα οποία δεν επιλύουν ουσιαστικά κανένα πρόβλημα (απλά «διαχειρίζονται» τα υφιστάμενα, μεταθέτοντας τα επαυξημένα στο μέλλον – ειδικά όταν δεν έχει αναλυθεί επαρκώς η «σύσταση», το κόστος και η χρήση τους), είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που στη συγκεκριμένη περίπτωση θα προείχε, θα ήταν η οικονομική, η πολιτική και η δημοσιονομική ένωση της ΕΕ, με τη μορφή των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» – κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α., οι Πολιτείες των οποίων είναι πολύ πιο ανεξάρτητες από τις σημερινές χώρες της Ευρωζώνης, ενώ δεν υπάρχει κανένας «γερμανικός» φόβος «τιμωρίας» ή «εκδίωξης» τους.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Με δεδομένο ότι, η ανάπτυξη και τα χρέη είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους, αφού σε εποχές ανάπτυξης χρεώνονται οι επιχειρήσεις, ενώ σε υφέσεις τα κράτη, η «δομή» και μόνο του συνολικού Ελληνικού χρέους (Πίνακας Ι, το ιδιωτικό μικρότερο από το δημόσιο) το οποίο, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει στο παρελθόν, είναι το μικρότερο στη «δύση», μονοδρομεί ουσιαστικά τον τρόπο αντιμετώπισης του, ο οποίος δεν είναι άλλος από την ανάπτυξη – σε πλήρη αντίθεση με όλα όσα «κακόβουλα» απαιτεί από τη χώρα μας το ΔΝΤ, οδηγώντας την Ελλάδα στη λεηλασία των επιχειρήσεων της, στην εξαθλίωση, στην καταστροφή της «συνεκτικής» μεσαίας τάξης, στις κοινωνικές αναταραχές και στην «υποδούλωση/αποικιοποίηση», δια μέσου του στασιμοπληθωρισμού.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό – Προβλέψεις 2010

Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό

** Πρόβλεψη 2010, από τις αρχές του έτους

Σημείωση: Στον ιδιωτικό τομέα, σε αντίθεση με το δημόσιο, η αξία των παγίων περιουσιακών στοιχείων προσμετρείται στο ενεργητικό, «μειώνοντας» το παθητικό – οπότε το συγκριτικό με την Ελλάδα συνολικό χρέος άλλων κρατών είναι πρακτικά μεγαλύτερο, από αυτό που φαίνεται στον Πίνακα Ι.

Ειδικότερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει στο παρελθόν, ο σωστός δείκτης «οικονομικής ευρωστίας» δεν είναι το δημόσιο χρέος προς τα ΑΕΠ, αλλά το συνολικό χρέος προς το ΑΕΠ – ενώ στο καθορισμό του οφείλουν να λαμβάνονται υπ’ όψιν και τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου (απαιτούνται διεθνώς κρατικοί Ισολογισμοί, αντίστοιχοι με αυτούς των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα).

Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να έχουν την ίδια αντιμετώπιση χώρες με μηδενική δημόσια περιουσία και τεράστιο συνολικό χρέος (όπως η Μ. Βρετανία), με κράτη σαν την Ελλάδα. Επίσης, οφείλουν να έχουν διαφορετική αντιμετώπιση, σε σχέση με τα ελλείμματα των προϋπολογισμών, χώρες με τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες ή μεγάλα έξοδα προστασίας των συνόρων τους από τη λαθρομετανάστευση, όπως η Ελλάδα – η οποία όχι μόνο δεν λαμβάνει ειδικές ενισχύσεις από την ΕΕ, ως οφείλεται αλλά, εσφαλμένα και άδικα, συγκρίνεται με «προβληματικά» κράτη περιορισμένων αντίστοιχων δαπανών (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Βέλγιο κλπ).

Τέλος, δε επιτρέπεται να λαμβάνονται τα ίδια μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης σε χώρες που έχουν πρόβλημα ιδιωτικού χρέους (Ιρλανδία, Ισπανία, Βέλγιο, Κύπρος κλπ), με αυτές που ο αδύνατος κρίκος τους είναι το δημόσιο χρέος (Ελλάδα, Ιταλία). Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, θα έπρεπε επί τέλους να προγραμματισθεί, με πρωτοβουλία της Κομισιόν, η σταδιακή αποπληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες της οφείλονται από τη Γερμανία, ύψους άνω των 70 δις €.

ΟΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Είναι γνωστό ότι, σε εποχές ύφεσης οι επιχειρήσεις περιορίζουν το δανεισμό τους, λόγω της μείωσης των επενδύσεων τους – έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν μία συνεχώς χαμηλότερη ζήτηση. Επί πλέον, μειώνουν όλες τις δαπάνες λειτουργίας τους, με στόχο να επανέλθουν στην κερδοφορία – γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα τόσο τη μείωση του τζίρου των δικών τους προμηθευτών, όσο και τον περιορισμό των εισοδημάτων των εργαζομένων, με την ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας.

Ένεκα τούτου, τα έσοδα των κρατών μειώνονται αντίστοιχα – κυρίως επειδή, σε μεγάλο μέρος τους, προέρχονται από φόρους επί των περιορισμένων πλέον εισοδημάτων των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων (κερδών). Έτσι, η οικονομία εισέρχεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος εκ των πραγμάτων ανατροφοδοτείται – οδηγώντας την σε συνεχώς αυξανόμενα προβλήματα.

Για να μπορέσει τώρα μία οικονομία να επιστρέψει σε μία σταθερή αναπτυξιακή πορεία, θα πρέπει οι σχετικά υπερχρεωμένοι τομείς της να μειώσουν τα χρέη τους, επιτυγχάνοντας πλεονάσματα. Εάν όμως, για να επιτευχθεί η μείωση των χρεών των υπερχρεωμένων τομέων, περιορίζονται οι δαπάνες τους, τότε αφαιρούνται έσοδα από άλλους τομείς – οπότε δεν καταπολεμάται το πρόβλημα, αφού μεταφέρεται η κρίση στους άλλους τομείς.

Για παράδειγμα, εάν το κράτος περιορίσει τις δαπάνες του, μειώνοντας τους μισθούς ή απολύοντας «περιττούς» εργαζομένους, το πρόβλημα δεν επιλύεται, αλλά απλά μετατοπίζεται στους υπόλοιπους τομείς – δια μέσου της μείωσης της κατανάλωσης (κυρίως στην οικοδομική δραστηριότητα, στην ακίνητη περιουσία εν γένει και από εκεί στο χρηματοπιστωτικό κλάδο – πυροδοτώντας μία έκρηξη μεγατόνων). Ποια είναι λοιπόν η σωστή μέθοδος για να μπορέσει η Οικονομία να εισέλθει σε αναπτυξιακή τροχιά, χωρίς να εγκλωβισθεί στην παγίδα του χρέους;

Η σωστή λύση θα ήταν εν προκειμένω η επίτευξη υψηλοτέρων εσόδων, τα οποία θα υπερκάλυπταν τις δαπάνες – έτσι ώστε ο περιορισμός των χρεών να προερχόταν από τα πλεονάσματα (κέρδη). Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο εφικτό, θα έπρεπε άλλοι «συμμετέχοντες» στην «πτωτική» αγορά, οι ιδιώτες επιχειρηματίες για παράδειγμα, να προθυμοποιηθούν να προβούν, παρά την ύφεση, στην αύξηση των δαπανών τους – καθώς επίσης στην «απορρόφηση» των νέων ανέργων.

Είναι αυτονόητο ότι, οι «συμμετέχοντες» που θα μπορούσαν να ενεργήσουν με αυτόν τον τρόπο, δεν είναι ούτε το κράτος, ούτε τα αδύναμα εισοδηματικά στρώματα – αφού «αμφότεροι» δεν μπορούν να υπολογίσουν με αυξημένα έσοδα, εκτός εάν χρηματοδοτήσουν τις δαπάνες τους με νέα χρέη (κατά το πρόσφατο «παράδειγμα» των Η.Π.Α., το οποίο οδήγησε σε τεράστια δημόσια ελλείμματα, καθώς επίσης στην κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης – subrimes).

Επομένως, μόνο οι «συμμετέχοντες» με υψηλά περιουσιακά στοιχεία είναι σε θέση, χωρίς να χρεωθούν δυσανάλογα, να αυξήσουν τις δαπάνες τους σε επίπεδα που ξεπερνούν τα έσοδα τους. Πως όμως υποκινεί κανείς τους εισοδηματικά ισχυρούς, αυτούς καλύτερα που διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία, να αυξήσουν τα δαπάνες τους;

Προφανώς, επειδή δεν θέλουν να «διαθέσουν» τα περιουσιακά τους στοιχεία στην κατανάλωση, ο μοναδικός τρόπος είναι να υποκινηθούν σε επενδύσεις οι οποίες, αφαιρουμένων των εξόδων και των φόρων, θα τους επιτρέπουν κέρδη από την όλη δραστηριοποίηση τους. Κατ’ επέκταση, ο μοναδικός τρόπος είναι η παροχή διευκολύνσεων (επίλυση των γραφειοκρατικών προβλημάτων κλπ), καθώς επίσης επενδυτικών κινήτρων – με σημαντικότερα ίσως όλων τη μηδενική φορολόγηση των νέων επενδύσεων, καθώς επίσης την επιδότηση του προσωπικού, για τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας τους («στοχευμένα» φυσικά σε επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό, όπως και σε αυτές που δραστηριοποιούνται στους βασικούς πυλώνες της εκάστοτε οικονομίας – στη ναυτιλία, στον τουρισμό και στη γεωργία για την Ελλάδα).

Έτσι το δημόσιο χρέος θα μειώνεται, με το ιδιωτικό να «καλύπτει τη διαφορά» – με αποτέλεσμα την πιο ορθολογική κατανομή του. Για παράδειγμα, θεωρούμε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιλύσει σχετικά εύκολα τα προβλήματα της, εάν είχε αντιληφθεί έγκαιρα (πριν το 2009) τους κινδύνους (άρθρο μας: Έλλειμμα Διακυβέρνησης), με την εξής «διαδικασία»:

(α) Με τις προβλέψεις 2010 (Πίνακας Ι), το δημόσιο χρέος θα ήταν περίπου 129% του ΑΕΠ – οπότε το ιδιωτικό 123% του ΑΕΠ (240 δις € ΑΕΠ). Εάν λοιπόν οι Έλληνες επιχειρηματίες (τράπεζες κλπ) επένδυαν το 40% του ΑΕΠ σε κρατικά περιουσιακά στοιχεία, τότε το δημόσιο χρέος θα περιοριζόταν στο 89% του ΑΕΠ – ενώ το ιδιωτικό θα αυξανόταν στα 163% του ΑΕΠ (στα επίπεδα του Καναδά).

Σε μία τέτοια περίπτωση, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα ήταν σχετικά ικανοποιητική, χωρίς καμία ουσιαστική διαφοροποίηση, οπότε η πιστοληπτική της ικανότητα (αξιολόγηση) θα παρέμενε σε φυσιολογικά επίπεδα. Επομένως, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα δανεισμού ή «εμπλοκής» του ΔΝΤ στα εσωτερικά της – πόσο μάλλον εάν απευθυνόταν για δανεισμό σε νέες «πηγές» (Κίνα, Ρωσία, Αραβία κλπ), ως όφειλε, αν μη τι άλλο για τη διασπορά των κινδύνων.

(β) Με δημόσιο χρέος στο 89% του ΑΕΠ, απέναντι στο οποίο ευρίσκονται πολλαπλάσια περιουσιακά στοιχεία, η Ελλάδα θα χρειαζόταν δάνεια ύψους 214 δις €. Εάν οι Έλληνες Πολίτες αγόραζαν το 50% αυτών των δανείων (ομόλογα δημοσίου), τότε θα απαιτούνταν μόλις 107 δις € από τις «αγορές» – ενώ οι καταθέσεις τους στις τράπεζες θα συνέχιζαν να είναι ικανοποιητικές (πάνω από 100 δις €), ακόμη και αν έπρεπε να μειωθεί ο (υπερβολικός) αριθμός των πιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

Φυσικά, η χώρα θα έπρεπε να επιλύσει το πρόβλημα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της, με τη βοήθεια της ΕΕ. Επίσης, με τη «συνδρομή» των προμηθευτών στρατιωτικού εξοπλισμού της, για τα οποία δεν δόθηκαν ούτε καν τα φυσιολογικά «αντισταθμιστικά» οφέλη – αυτά δηλαδή που απαιτεί ο αγοραστής να επενδύσει ο πωλητής εξοπλισμού, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, στη χώρα του (δυστυχώς, το 10% επί των προμηθειών, θυσιαζόταν ανέκαθεν στο «βωμό της διαφθοράς»). Τέλος, να λειτουργεί με ελλείμματα κάτω του 3%, έτσι ώστε να μην αυξάνεται το δημόσιο χρέος της.

Κατά την άποψη μας, υπό προϋποθέσεις, οι δυνατότητες αυτές ήταν, πριν από την εισβολή του ΔΝΤ, απόλυτα ρεαλιστικές – πόσο μάλλον εάν θα είχαν «συνοδευθεί» από μία υγιή φορολογική συνείδηση, με βάση την οποία θα αυξανόταν τα δημόσια έσοδα (άρθρο μας).

Αφού όμως δεν είναι πλέον κάτι τέτοιο εφικτό, ιδίως επειδή απαιτεί χρόνο για την υλοποίηση του (ο οποίος δεν είναι πια διαθέσιμος λόγω του κακού χειρισμού της κρίσης), η μοναδική λύση είναι η άμεση διαγραφή χρεών τόσο του δημοσίου, όσο και του αδύναμου ιδιωτικού τομέα (υπερχρεωμένα νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις), έτσι ώστε να επιστρέψει η οικονομία σε πορεία ανάπτυξης – πριν επεκταθεί η κρίση σε άλλους, πολύ πιο επικίνδυνους τομείς (ακίνητα, τράπεζες), με πολύ πιο καταστροφικά αποτελέσματα.

Είναι αυτονόητο βέβαια ότι, ανάπτυξη κάτω από την αποπνικτική «σκιά» του ΔΝΤ, με το ίδιο ή με άλλο «μίγμα» μέτρων, πόσο μάλλον με υπερβολικούς άμεσους και έμμεσους φόρους, είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Επομένως, εάν το ΔΝΤ δεν «εγκαταλείψει» τη χώρα μας, το αργότερο εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, με την παράλληλη κάλυψη του «χρηματοδοτικού κενού» της Ελλάδας από τους πιστωτές της (διαγραφή χρεών), δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Πρώτη δημοσίευση:

http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2251.aspx

αναδημοσίευση απο Berlin-Athen εδω

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ (ΜΕΡΟΣ 2ον-Ο ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ)

“As citizens of the EU have every right to know how their taxes are being used to bail out secret financial deals between a government and its bankers, we are considering legal options in the pursuit of transparency and the public interest that may take us to the European Court of Justice in Luxembourg,” Bloomberg News Editor-in-Chief Matthew Winkler

Βαρύ το πρόγραμμα του μαραθωνοδρόμου πρωθυπουργού την επόμενη περίοδο. Μαραθώνιος των πολλών χιλιομέτρων εν όψει γαρ, μιάς και το πλήρες πακέτο με το ζόρι των δύσκολων και ανηφορικών τμημάτων της διαδρομής  ξεκινά μετά το 10ο χιλιόμετρο…

• Ο “ευρωπαίος συναθλητής” κεντρικός τραπεζίτης της EKT κ.Τρυσέ  (μέλος της G30 “αθωώθηκε” το 2003 για συμμετοχή του σε μέγα οικονομιλό σκάνδαλο που κόστισε στους Ευρωπαίους 31δις ευρώ μέσω της “αγαπημένης συυνταγής” των διεθνών banksters bailout-διάσωσης  της Credit Lyonnais) αρνείται μετά βδελυγμίας και παραβαίνοντας τις σχετικές διατάξεις της ΕΕ -τουλάχιστον-να επιδώσει στον αιτώντα διεθνή οικονομικό δημοσιογραφικό οργανισμό Bloomberg τους δύο επίμαχους φακέλλους με τίτλους “The impact on government deficit and debt from off-market swaps: the Greek case” και “Reviews of Titlos Plc, a securitization of the National Bank of Greece SA to exchange swaps on Greek government debt for funding from the ECB and the existence of similar transactions”.  

EKT,ECB,  Τραπεζίτης Τρυσέ, αποσπάσματα απο την ομιλία του στο CFR  για την παγκόσμια διακυβέρνηση 

Η υπόθεση αυτή, ευρωπαικών διαστάσεων με αμερικάνικο άρωμα , γυρισμένη σε φορολογικούς παραδείσους και με εμπράγματες καλύψεις  που περιλαμβάνει εσωτερικά στοιχεία τουλάχιστον για την Εθνική Τράπεζα και την ανέκδοτη εμπλοκή της ανάμεσα στην ΕΚΤ και το ελληνικό δημόσιο, αναφέρεται διεξοδικά στο άρθρο “ECB Rejects Request for Greek Swap Files, Citing `Acute’ Risks” του Bloomberg.com εδω.

Διαβάστε το…

• Στις 14/11 επαναληπτικές “αυτοδιοικητικές” αυτόματες εκλογές μέχρι αργά το βράδυ… 
• Στις 15/11 πρωί με την αυγούλα φτάνουν εν Αθήναις οι κύριοι με τα στοιχεία της Eurostat, και ο επικεφαλής Γερμανός κρατάει μιά βαλίτσα άσχημους αριθμούς και άλλα τινα εκρηκτικά έγγραφα με ισχύ συνδεδεμένων προκαταβληθέντων προμηθειών “κασ-αουτ” μεγατόνων, ενω στο Σύνταγμα το ΚΚΕ θα έχει στήσει θορυβώδεις “επιτροπές υποδοχής”
• Από την άλλη,στα 23/11,  η εξ αναβολών ορισθείσα συζήτηση περί της νομιμότητας της υπογραφής του στο μνημόνιο, αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον (αν δεν αναβληθεί ξανά δια σοβαρόν “θέμα και λόγο” …

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Είχαμε δει σε παλιότερη ανάρτηση μας την υπόθεση της δικαστικής εκδίκασης της συνταγματικότητας του Μνημονίου, την οποία αναβάλλει διαρκώς η κυβέρνηση.
Διότι ξέρει πως χωρίς τις κατάλληλες “μεθοδεύσεις” από μέρους της, ακόμα και τα αστικά δικαστήρια δύσκολα θα δεχτούν ότι το Μνημόνιο είναι συνταγματικό. Έτσι έχει ήδη καταφέρει να αναβάλλει την εκδίκαση της συγκεκριμένης υπόθεσης 2 φορές, την έχει μεταφέρει και μετά τις εκλογές (23/11), και τώρα έρχεται και χρησιμοποιεί ως “υπερασπιστική γραμμή” ούτε λίγο ούτε πολύ ότι “οι έκτακτες περιστάσεις απαιτούν να μας δώσετε έκτακτες εξουσίες”. Εντυπωσιακό είναι πως την υπόθεση αυτή τα κυρίαρχα ΜΜΕ την έχουν “ψιλοθάψει”, για προφανείς νομίζουμε λόγους. Και βέβαια, ούτε προβάλλουν καμία ιδιαίτερη αντίρρηση στο “κοινοβουλευτικό πραξικόπημα” της κυβέρνησης…Ας δούμε το πως παρουσιάζει η “Ημερησία” την προσπάθεια της κυβέρνησης να ζητήσει “έκτακτες εξουσίες”:

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Χωρίς το Μνημόνιο και τα μέτρα η οικονομία θα κατέρρεε και θα σταματούσε η καταβολή μισθών και συντάξεων. Αυτός περίπου είναι ο κοινός γεωμετρικός τόπος στο ογκώδες κείμενο των κυβερνητικών θέσεων που κατατέθηκαν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για να πείσουν τους ανώτατους δικαστές για τη συνταγματικότητα των μέτρων στις κρίσιμες δίκες που θα γίνουν σε τρεις εβδομάδες για το Μνημόνιο και τις περικοπές αποδοχών και συντάξεων. Σε 36σέλιδο υπόμνημα προς το ΣτΕ η κυβέρνηση διά του υπουργείου Οικονομίας αντιμετωπίζει ως «δίκαιο έκτακτης ανάγκης θεσπισμένο για την προστασία του εθνικού συμφέροντος» τόσο το Μνημόνιο όσο και τους νόμους 3833 και 3845/10, προκειμένου «να προστατευθεί η ελληνική οικονομία από την κατάρρευση και να διασφαλισθεί η χρηματοδότηση πολιτικών στους τομείς εθνικής ασφάλειας, παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης».
…
Επιχειρώντας να αποκρούσει τις αιτιάσεις για αντίθεση των μέτρων στο Σύνταγμα και διεθνείς συμβάσεις (που προβάλλουν με προσφυγές τους ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, το ΤΕΕ και άλλοι φορείς και πολίτες), η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι πρόκειται για «προσωρινό (και όχι μόνιμο) περιορισμό δικαιωμάτων περιουσιακού ή ασφαλιστικού χαρακτήρα», χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις αφού στον νόμο δεν προβλέπεται χρόνος λήξης.
Τονίζει επίσης προς τους ανώτατους δικαστές ότι ο προσωρινός αυτός περιορισμός δικαιωμάτων είναι αναγκαίος για λόγους έντονου δημόσιου συμφέροντος (επιβλήθηκε από τις συνθήκες και τη δημοσιονομική κατάσταση) προκειμένου να διασφαλιστεί η διατήρηση των δικαιωμάτων και η σταδιακή βελτίωσή τους, μόλις αναταχθεί η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.
Αποκρούοντας την επιχειρηματολογία ότι κατά παράβαση του Συντάγματος το Μνημόνιο δεν ψηφίστηκε από αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, το κυβερνητικό υπόμνημα απαντά ότι οι επίμαχοι νόμοι δεν αναγνωρίζουν αρμοδιότητες σε όργανα διεθνών οργανισμών  (σσ ;;;)και συνεπώς δεν εφαρμόζεται το άρθρο 28 του Συντάγματος για την ειδική πλειοψηφία.
Προσθέτει ότι τα μέτρα αποτελούν εφαρμογή διατάξεων των συνθηκών σχετικά με την ΟΝΕ (για τη διαχείριση δημοσιονομικών ελλειμμάτων), καταλήγοντας ότι δανειακές συμβάσεις -όπως του Μνημονίου- που υλοποιούν την κοινοτική αλληλεγγύη προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν έκτακτες και ανυπέρβλητες δημοσιονομικές δυσκολίες, δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις υπό την έννοια του Συντάγματος. (σσ !!)
Καταλήγει δε ότι το γεγονός πως στην προσπάθεια αυτή κλήθηκε να συμμετάσχει και το ΔΝΤ (στο οποίο είναι μέλη όλες οι χώρες της Ευρωζώνης) δεν καθιστά τα κείμενα αυτά διεθνείς συνθήκες (ώστε να χρειάζεται έγκριση αυξημένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας). Ωστόσο, δεν εξηγεί πώς συνδυάζεται η κοινοτική αλληλεγγύη με τους καταγγελλόμενους (από τους προσφεύγοντες φορείς) ως δυσβάστακτους όρους.
Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση έχει κάνει κουρελόχαρτο το “ιερό” τους Σύνταγμα, δείχνοντας ότι αν τους συμφέρει και δε μπορούν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους με “νόμιμο” τρόπο, οι αστοί παραβιάζουν κατά το δοκούν τους ίδιους τους τους νόμους, απαιτώντας βέβαια από εμάς την πλήρη υποταγή μας σε αυτούς.
Η ανατροπή της κυβέρνησης, και του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που υπερασπίζεται είναι πλέον αναγκαιότητα – Η τυραννία είναι πλέον αβάσταχτη για ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που βλέπει τα όποια όνειρα είχε για το μέλλον να καταρρέουν προκειμένου να συνεχίσουν οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να συνεχίζουν να μας εκμεταλλεύονται, αυξάνοντας διαρκώς την ψαλίδα που μας χωρίζει…
Και γι’ αυτό η άρχουσα τάξη όχι μόνο παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, αλλά και τα παπαγαλάκια της “χειροκροτούν” και δε βγάζουν άχνα για τα όσα συμβαίνουν εις βάρος μας. Θυμίζουμε πχ τι είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος-παπαγαλάκι Τάσος Τέλλογλου τον Απρίλιο, και το οποίο πλέον έχει αλλαχτεί, με κρυμμένο το επίμαχο κομμάτι όπου έλεγε τα εξής:

“… ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης έχει παρέλθει, το πιθανότερο όμως είναι ότι και η επόμενη θα έχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου;
Κατ΄ αρχήν γράφω “βασικό κορμό” το ΠΑΣΟΚ, άρα δεν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία άλλη πολιτική από αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος. Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα. Να κάνουμε εκλογές; Δέν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, απο όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει έκτακτες εξουσίες, για να το πώ πιο απλά, η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία, αλλά ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγούν “εκτός” ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (π.χ. πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις). Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τέτοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα. Ο κ. Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης “εθνικής ανάγκης”, μπορεί να είναι αντιπρόεδρός της και υπουργός των Εξωτερικών, αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε όποιο κόστος….

προηγούμενη δημοσίευση “ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ” εδω

ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΗΝ… ΛΙΜΝΟΥΠΟΛΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Προβληματίζομαι για το εάν για πρώτη φορά στην ζωή μου σαν πολίτης αυτής της χώρας πρέπει να απέχω απο τις όποιες επερχόμενες εκλογές. Τις “σίγουρες” εκλογές για τον -αρχικά- διοικητικό διαμελισμό της χώρας σε μιά εβδομάδα απο σήμερα, και τις “φημολογούμενες” για την πλήρη Αργεντινοποίηση που θα προκύψουν εάν η καγκελλάριος “θεία Σκρούτζ ” απο το Βερολίνο και η παρέα της που μας τοκογλύφει δεν ικανοποιηθεί με τις επιλογές των συμπολιτών μου, επιλογές  που δεν θα βραβεύουν αλά Ακερμαν και Deutsche Bank τους επικυρίαρχους ντόπιους εντεταλμένους διαπλεκόμενους της παγκόσμιας Τραπεζοκρατίας της Νέας Τάξης.
Είναι η πρώτη φορά που νοιώθω πως το περίστροφο δεν είναι πλέον πάνω (η κάτω) απο το τραπέζι, αλλά στον κρόταφό μου. Ρώσικη ρουλέτα…
Και κάτω απο τέτοιες συνθήκες πειθαναγκασμού, τρομοκρατίας, και φασιστικής διαστρέβλωσης της διαδικασίας επιλογής, η συμμετοχή μου στις εκλογές προσλαμβάνει αποκλειστικά κωμικοτραγική διάσταση. Η Αθήνα έχει μεταμορφωθεί σε Λιμνούπολη του ευρωπαικού Νότου αλά Ντίσνευ, όπου “κυβερνούν” πολιτικές καρικατούρες… 
Ο σεβασμός μου στο Σύνταγμα της χώρας (έστω και κουρελιασμένου και ξεσκισμένου πολλαπλά) , που επιτάσσει την τήρηση (τουλάχιστον) των θεμελιακών της Δημοκρατίας μας διατάξεών του, και βασίζεται γι αυτό ύστατα και ακρογωνιαία- όταν όλα τ’αλλα έχουν πιά χαθεί- στον πατριωτισμό του κάθε πολίτη, το ματοβαμμένο παλιό άρθρο 114, μου υπαγορεύει τον μονόδρομο της αποχής μου απο τον ευτελισμό των επερχόμενων “εκλογών” και το έγκλημα παράδοσης του λαού και της χώρας στους αιμοδιψείς τοκογλύφους και οσονούπω κατασχέτες-διαμελιστές της .
Η αποχή μου απο τις τρομοκρατικές εκλογές των τροικανών “βίας και νοθείας” στην παρούσα αδιέξοδη (-τυχαία; δεν νομίζω-) πολιτική κατάσταση που τελικά σκοπίμως έχει περιέλθει η χώρα , είναι πολιτική στάση που σκοπό έχει την αντίσταση στην άθλια ύβρη του  ”όλοι μαζί τα φάγαμ’ “ του φαγανού αντιπροέδρου της κυβέρνησης, μιάς και δεν συμμετείχα ποτέ σε κάποιον στρατό διορισμένων ηρακλειδών-υποστηρικτών του κώματος των πολιτικών κομμάτων, ούτε σε κάποιο πάρτυ καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος μέσω διαπλεκομένων μπίζνες. Η νοο-τροπία του αθυρόστομου κου αντιπροέδρου της κυβέρνησης αποτελεί μέγιστη προσβολή για τους “μη φαγανούς” πολίτες αυτής της χώρας, γεγονός  βέβαια που είναι πέρα απο τις δυνατότητες κατα-νόησης απο τους εκμαυλισμένους διαχρονικούς εθνομηδενιστές – πρωταίτιους και πρωτεργάτες της εθνικής ξεφτίλας και κοινωνικής καταστροφής, και συνάδει μόνον με τις διεθνιστικές αρχές με τις οποίες έχουν γαλουχηθεί κρυπτόμενοι πίσω απο την παρα-νομία της μόνιμης ατιμωρησίας τους.
Κανένας, μα κανένας δεν έχει, κι ούτε πρόκειται να τιμωρηθεί για την χρεοκοπία και την αόρατη αλλά ουσιαστική κατοχή της χώρας με το κώμα των σημερινών αλληλοκαλυπτόμενων κομμάτων στην εξουσία. 
 Εαν η αποχή φτάσει  σε σοβαρά ποσοστά, ποσοστά που θα απονομιμοποιήσουν αυτόματα λόγω “δυσαρμονίας των αριθμών” την όποια κομματική ή οικουμενική τροικανή κυβέρνηση που κυοφορείται μαζί με  τις όποιες μαύρες υπογραφές της, το πρώτο γερό χαστούκι θα έχει δοθεί με πραγματικές (ίσως τις τελευταίες ελεύθερες) δημοκρατικές διαδικασίες στην Λιμνούπολή μας και τους πολιτικούς νάνους, τα πολιτικά “μίκυ μάους”, που κυκλοφορούν ανάμεσά μας… 


Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε (μετά χαράς…) με τονισμό μας…

Δεν ψηφίζω, δεν ψηφίζω!

Pitsirikos

Πριν από λίγες ημέρες, ο Γιώργος Παπανδρέου έδωσε μια διακαναλική συνέντευξη, στην οποία –εμμέσως πλην σαφώς- απείλησε με πρόωρες εκλογές, αν δεν ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου.

Λίγες μέρες μετά τη διακαναλική συνέντευξη, ο κ. Παπανδρέου είπε «όχι» στη γαλλογερμανική πρόταση για την αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου στα κοινοτικά όργανα σε εκείνες τις χώρες που έχουν υπερβολικά υψηλό έλλειμμα και χρέος.

Ο κ. Παπανδρέου από τη μία θέτει σε εμάς το εκβιαστικό δίλημμα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες αν δεν ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές και από την άλλη θεωρεί αντιδημοκρατική την αφαίρεση ψήφου από τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα εκβιάζει την ψήφο των πολιτών –και προσπαθεί να την υφαρπάξει-, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει πως η αφαίρεση ψήφου από τη χώρα μας υπονομεύει τη δημοκρατική βούληση του λαού.

Πέρα από το προφανές παράδοξο, υπάρχει και κάτι ακόμα: ο κ. Παπανδρέου ζητάει να ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές, επειδή η Τρόικα δεν θέλει εθνικές εκλογές. Είναι προφανές πως συμφωνεί απόλυτα με την Τρόικα –αφού αυτός μας την κουβάλησε-, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί διαφώνησε με την αφαίρεση ψήφου από τη χώρα μας στα κοινοτικά όργανα. Ας παραδεχτούν και ο Παπανδρέου και η Τρόικα πως οι εκλογές είναι μια δυσάρεστη υποχρέωση – στην ανάγκη, ας τις καταργήσουν κιόλας.

Από τη στιγμή που η Κομισιόν κυβερνάει και αποφασίζει για τη χώρα μας, σε τι ακριβώς ωφελεί το ότι δεν μας αφαιρέθηκε το δικαίωμα ψήφου στα κοινοτικά όργανα; Εδώ ο κ. Παπανδρέου μας είπε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε κάποιον άλλον πέρα από τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ για δήμαρχο στην Κάτω Παναγία και θέλουμε να έχουμε δικαίωμα ψήφου στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Το μόνο πράγμα που υπάρχει πίσω απ’ όλη αυτή την πλύση εγκεφάλου για την ψήφο -και την “εθνική επιτυχία” του Παπανδρέου να μη μας αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου αν και είμαστε υπό κατοχή- είναι ο τρόμος που διακατέχει το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τις λοιπές χουντικές δυνάμεις, και δεν είναι άλλος από τη συνειδητή μαζική αποχή από τις κάλπες. Οι δήθεν κόντρες και αντιδικίες μεταξύ τους έχουν ως μοναδικό σκοπό να οδηγήσουν ξανά μαζικά τα ζώα στις κάλπες.


Η μαζική συμμετοχή στις κάλπες νομιμοποιεί τους υπεύθυνους για τη χρεοκοπία – νομιμοποιεί και μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, αλλά μην ξεχνάμε πως όλοι αυτοί παρέα μας οδήγησαν στο ΔΝΤ. Και φυσικά, συνεχίζουν να είναι όλοι στις θέσεις τους, κανείς δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη, ενώ, αν πάτε σαν τα ζώα να τους ξαναψηφίσετε, θα τους έχετε αθωώσει κιόλας. Μπράβο σας!

σχετικά  δημοσιεύματα εδω  , εδω ,  εδω

Υ.Γ. Μέρα μνήμης σήμερα των 2500 ετων για τους ήρωες πολίτες-οπλίτες του Μαραθώνα με τους μαραθωνοδρόμους στους δρόμους της Αθήνας. Τους ήρωες που σταμάτησαν την Νέα Τάξη της εποχής εκείνης…
Να θυμόμαστε ειδικά τον μαχητή Εχετλαίο…

ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε.

Δεν πληρώνουν από τα δάνεια τους μισθούς, από τους μισθούς πληρώνουν τα δάνεια!

Γράφει ο κ.Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάτσαμε στον… (γαλλογερμανικό) άξονα.
«Αν δεν εφαρμόσουμε το μνημόνιο δεν θα μας δανείζουν και δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».
Το ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στη διακαναλική. Η ίδια φράση επαναλαμβάνεται αυτούσια διακόσιες φορές τη μέρα από τους «παπαγάλους» του.
Κι όμως, η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίθετη. Δεν είναι τα δάνεια που πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Είναι οι (κομμένοι) μισθοί και οι (κομμένες) συντάξεις που πληρώνουν για τα δάνεια!
Αντί άλλης απόδειξης, ας καταφύγουμε για μια ακόμα φορά στη γλώσσα των αριθμών. Των δικών τους αριθμών.

2010

Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών στις 20/5/2010 διαβάζουμε:

«Για το εννεάμηνο Απριλίου – Δεκεμβρίου 2010 που διανύουμε, οι υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου για τοκοχρεολύσια εκτιμώνται σε 39,7 δισ. ευρώ».

Το Ελληνικό Δημόσιο, λοιπόν, πρέπει μέχρι το τέλος του χρόνου να καταβάλει στις καπιταλιστικές αγορές, στους κάθε λογής ομολογιούχους και στους «τοκογλύφους» περί τα 40 δισ. ευρώ.

*

Ας δούμε τώρα τις εισπράξεις από δάνεια που έχει «πετύχει» η κυβέρνηση με το μνημόνιο:


– Δάνειο 20 δισ. ευρώ το Μάη.

– Δάνειο 9 δισ. ευρώ μέσα στο Σεπτέμβρη.

– Δάνειο 9 δισ. ευρώ που θα εισπραχθεί μέχρι το Δεκέμβρη, εφόσον η τρόικα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών και θεωρήσει ότι το …«πετσόκομμα» του ελληνικού λαού συνεχίζεται με «ικανοποιητικούς ρυθμούς».

Αθροισμα: 38 δισ. ευρώ.

*

Συμπέρασμα:

Από τα «σωτήρια» δάνεια, με τους νέους δυσβάσταχτους όρους για τον ελληνικό λαό,

ούτε πεντάρα τσακιστή δεν πάει για (τους περικομμένους) μισθούς και συντάξεις!

Ολα τα νέα δάνεια (38 δισ.) της φετινής χρονιάς

πάνε για να καλυφθούν τα χρέη από τα προηγούμενα δάνεια (40 δισ.), όλα τα δάνεια γυρίζουν πίσω στους δανειστές. Το μόνο που μένει στον ελληνικό λαό είναι οι νέοι κι ακόμα μεγαλύτεροι τόκοι!

2011

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία (σ.σ.: μάρτυς μας, εκτός από το Θεό, και το «Βήμα» της 10/10/2010)

για το έτος 2011 η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει σε τόκους το ποσό των 12,5 δισ. ευρώ και για χρεολύσια το ποσό των 34,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 47,3 δισ. ευρώ!

Με άλλα λόγια: Από τα 40 δισ. ευρώ της «σωτηρίας» που βάσει του μνημονίου θα «εισρεύσουν» στην Ελλάδα το επόμενο έτος, ούτε δεκάρα δε θα πάει για μισθούς και συντάξεις.

Ολα (μα όλα!) θα επιστρέψουν στους «καλούς» δανειστές μας, προς τους οποίους θα μείνουμε και με ένα επιπλέον χρέος ύψους 7,3 δισ. ευρώ!

2012

Οπως και πάλι τα κυβερνητικά στοιχεία ομολογούν, το έτος 2012, οπότε θα έχουμε την εκταμίευση των υπόλοιπων 40 δισ. ευρώ από το «μηχανισμό στήριξης», η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει στους δανειστές της τόκους ύψους 11,1 δισ. ευρώ και χρεολύσια ύψους 31,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 42,8 δισ. ευρώ!

Φράγκο, δηλαδή, για μισθούς και συντάξεις. Οπως θα «έρθει» η… «βοήθεια» έτσι θα γυρίσει στους δανειστές. Μάλιστα, γι’ αυτό το «πήγαινε – έλα», θα μας έχουν φεσώσει και με 2,8 δισ. ευρώ – επιπλέον – τόκους…

***

Τι αποδεικνύεται, λοιπόν, περίτρανα;

Από τα περιβόητα δάνεια που κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ «εξασφάλισαν» για το λαό,
από τα δάνεια που αν στους «φίλους» μας δεν αρέσει (!) το αποτέλεσμα των εκλογών τότε δε θα τα εκταμιεύσουν, και τότε – σύμφωνα με τους «πατριώτες» – θα επέλθει χρεοκοπία και στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις,

ούτε ένα ευρώ (αριθμός: 1) δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις!

*

Ολα τα δάνεια

- μα όλα! -

είτε ως τόκοι, είτε ως χρεολύσια, είτε ως επιδοτήσεις, είτε ως επιχορηγήσεις, είτε ως φορολογικές απαλλαγές, επιστρέφουν κατευθείαν (!) και με το αζημίωτο (!) στους εγχώριους και τους διεθνείς νταβατζήδες της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Στον ελληνικό λαό, το μόνο που απομένει είναι ο ασφαλιστικός Καιάδας, ο εργασιακός Μεσαίωνας, οι ακόμα μικρότεροι μισθοί και οι ακόμα μικρότερες συντάξεις, για να αποπληρώνει τους ακόμα μεγαλύτερους τόκους, τα ακόμα περισσότερα χρεολύσια!

*

Τελικά, δηλαδή, ένα μόνο απομένει στον ελληνικό λαό:

Να πάρει την απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που αυτός και μόνο αυτός παράγει.

Και ολίγα επίκαιρα βιντεάκια γέλιου (και κλάμματος) πρός εκτόνωση και…ψυχοθεραπεία…Σ/Κ γαρ

http://www.youtube.com/p/F60166436D0D7C3B?hl=el_GR&fs=1

DEBT NATION 2_GREECE

1981-2020: Παραδίδοντας την Ελλάδα στους δανειστές της

Πάνος Παναγιώτου χρηματιστηριακός
τεχνικός αναλυτής διευθυντής GSTA/EKTA

Την περασμένη εβδομάδα η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας κατέθεσε πρόταση για την αλλαγή της εθνικής νομοθεσίας ώστε να επιτραπεί στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα.
Τα καλυμμένα ομόλογα είναι εργαλεία χρέους που υποχρεώνουν το δανειολήπτη να εξασφαλίζει το δανειστή με ενέχυρο σε ένα τμήμα των περιουσιακών του στοιχείων το οποίο επιλέγεται σε συνεργασία με το δανειστή και περιλαμβάνει τα καλύτερα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη (ονομάζεται: ‘pool’ – ‘πισίνα’).
Το τμήμα αυτό επιβάλλεται να έχει μεγαλύτερη αξία από το ύψος του δανείου ώστε να παρέχει τη μέγιστη δυνατή εξασφάλιση στο δανειστή και ξεχωρίζεται από τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη έτσι ώστε σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου ο δανειστής να έχει πρόσβαση σε αυτό πριν από οποιονδήποτε άλλο δικαιούχο ενώ επιπλέον έχει πρόσβαση και στα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη. Τέλος, ο δανειστής έχει το δικαίωμα συνεχούς εποπτείας και διενέργειας ελέγχων επί του ενεχυριασμένου τμήματος της περιουσίας του δανειολήπτη και μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει περιουσιακά στοιχεία σε αυτό ανά πάσα στιγμή αν κριθεί ότι δεν εξασφαλίζεται δεόντως από την αρχική επιλογή ενεχυριασμένων περιουσιακών στοιχείων.

Μέχρι σήμερα οι τράπεζες της Αυστραλίας απαγορεύεται να εκδώσουν καλυμμένα ομόλογα, καθώς η έκδοση τους συγκρούεται με το ισχύον τραπεζικό δίκαιο της χώρας το οποίο ορίζει ότι τα συμφέροντα των καταθετών μίας τράπεζας πρέπει να προηγούνται αυτών των δανειστών της. Στην περίπτωση έκδοσης καλυμμένων ομολόγων τα συμφέροντα των δανειστών προηγούνται αυτών όλων των υπολοίπων, συμπεριλαμβανομένων και των καταθετών των τραπεζών και έτσι σε περίπτωση οποιασδήποτε αδυναμίας πληρωμής οι δανειστές μπορούν να κατασχέσουν ακόμη και τις καταθέσεις στην τράπεζα.

Η συζήτηση για την θέσπιση ή όχι μίας νομοθεσίας που θα επιτρέπει στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα, με πολιτικούς και τραπεζίτες να εκφράζουν δημόσια τα επιχειρήματα τους και η χρονική στιγμή που επιλέγεται να συμβεί αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την παγκόσμια διόγκωση του κρατικού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και με την προοπτική μίας αργής εξόδου της διεθνούς οικονομίας από τη μεγαλύτερη κρίση της των τελευταίων 80 ετών παρά με το πρόβλημα χρέους της ίδιας της Αυστραλίας, καθώς το χρέος της χώρας είναι από τα μικρότερα στον κόσμο. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το έξυπνο χρήμα δε βιάστηκε ούτε πίεσε την Αυστραλία να ψηφίσει νωρίς νόμους με στόχο τη διασφάλιση των συμφερόντων των δανειστών, αφού η χώρα θεωρείται εξαιρετικά μικρού ρίσκου με μηδενικές πιθανότητες πτώχευσης.

Δε συνέβη το ίδιο και στην Ελλάδα, όμως, όπου η προετοιμασία για την προστασία των δανειστών από το ενδεχόμενο πτώχευσης ξεκίνησε στις αρχές τις περασμένης δεκαετίας και κατέληξε στην ψήφιση της νομοθεσίας που επέτρεψε την έκδοση καλυμμένων ομολόγων το 2003, σε φαινομενικά ανύποπτο χρόνο, άνευ πολιτικών αντιδράσεων και κάτω από τη ‘μύτη’ των Ελλήνων πολιτών.

Το ίδιο είχε συμβεί και το 1920, όταν η Ελλάδα ψήφισε σχετική νομοθεσία που ρύθμιζε τη διαδικασία έκδοσης ομολογιών, η οποία περιλάμβανε όρους που θα προστάτευαν τους δανειστές από μία ενδεχόμενη αδυναμία αποπληρωμής τους, κάτι το οποίο και τελικά συνέβη μέσα στα επόμενα χρόνια. Από το 1922 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με δραματικά δημοσιονομικά προβλήματα και οι δανειστές της πίεσαν και πέτυχαν τη ‘διχοτόμηση’ της δραχμής, με τη μισή αξία της να παραμένει στον κάτοχο της και την υπόλοιπη μισή να αποδίδεται στο κράτος με αντάλλαγμα δάνεια 20αετίας με 6,5% επιτόκιο, τα οποία, φυσικά, ποτέ δεν πληρώθηκαν. Ακολούθησε η Μεγάλη Ύφεση μετά το κραχ του 1929 στις ΗΠΑ και τέλος ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που έδωσε τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία.

Πολλά χρόνια αργότερα, το 1981, ξεκινούσε ένας από τους μεγαλύτερους διεθνείς κύκλους οικονομικής ανάπτυξης, ο οποίος έμελλε να κρατήσει μέχρι το 2000 και κατά τη διάρκεια του ο κόσμος άλλαξε θεαματικά. Αντί, ωστόσο, η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τις ευνοϊκές συνθήκες της δεκαετίας του ΄80, της πρώτης εκ των δύο δεκαετιών παγκόσμιας ανάπτυξης, ώστε να αναπτυχθεί χωρίς να αυξήσει το χρέος της και χωρίς να επιβαρύνει τα δημοσιονομικά της μεγέθη, επέλεξε να ακολουθήσει μία πολιτική παροχών βασισμένων στην υπερβολική επέκταση του κρατικού δανεισμού, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να εκτιναχθεί πάνω από το 100% μέχρι τις αρχές της επόμενης δεκαετίας, από το 34,5% το 1981, με παράλληλη απογείωση του πληθωρισμού ο οποίος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄κυμαίνονταν στο 19% (φτάνοντας μέχρι και στο 25% το 1985), ποσοστό τριπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η Ελλάδα είχε μία και μοναδική ευκαιρία να μειώσει το χρέος που είχε συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄ και αυτή της δόθηκε στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, η οποία χαρακτηρίστηκε, επίσης, από θεαματική διεθνή ανάπτυξη και εξαιρετικά ευνοϊκό διεθνές επιχειρηματικό περιβάλλον. Έχοντας φτάσει, όμως, το 1991 να ξοδεύει το 12% του ΑΕΠ της για την αποπληρωμή των τόκων των δανείων της και με τους πολιτικούς ιθύνοντες να έχουν εθιστεί στην εύκολη λύση του δανεισμού, ένα τέτοιο εγχείρημα αναμενόταν εξαιρετικά δύσκολο κάτι το οποίο οι δανειστές της Ελλάδας το γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα.


Έτσι, όταν έφτασε η ώρα της υπογραφής της συνθήκης του Μάαστριχ οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης έπρεπε να αποφασίσουν αν θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να την υπογράψει, παρά το γεγονός ότι δεν πληρούσε σε καμία περίπτωση τα κριτήρια που αυτή έθετε ή αν θα την πίεζε να βελτιώσει τα οικονομικά της προκειμένου να μη βρεθεί οικονομικά απομονωμένη. Επελέγη το δεύτερο γιατί αυτό εξυπηρετούσε τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Ελλάδα υπέγραψε τη συνθήκη του Μάαστριχ αν και η οικονομία ταλανίζονταν από πληθωρισμό της τάξης του 19,8% όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 4,07% και αν και το δημοσιονομικό έλλειμμα της ήταν της τάξης του 11,5% όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 3,64%.

Η αποτυχία πραγματικής σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές οικονομίες διαιώνισε την πολιτική εξάρτησης από δανεικά κεφάλαια και οδήγησε στην υιοθέτηση μεθόδων δημιουργικής λογιστικής προκειμένου να αποκρυφτεί η πραγματικό οικονομική εικόνα της χώρας και να μεταφερθεί η λύση των προβλημάτων της αργότερα. Σύμφωνα με μία σειρά παλαιών και νεότερων εκθέσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ από το 1996 και μετά τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για την ελληνική οικονομία τελούν υπό αμφισβήτηση ενώ σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις περί των ‘ελληνικών στατιστικών’ αυτά θεωρούνται παραποιημένα τουλάχιστον από τα τέλη του 90΄και μετά.

Φτάνοντας στο τέλος της δεκαετίας του 90΄και έχοντας χάσει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τον 20αετή κύκλο διεθνούς ανάπτυξης η Ελλάδα είχε μόνον έναν τρόπο, πλέον, να εξασφαλίσει την παραμονή της στο κλαμπ των αναπτυγμένων κρατών, συνεχίζοντας την πολιτική υπερβολικού δανεισμού και δημιουργικής λογιστικής με τη συναίνεση και τη συνενοχή ΗΠΑ και Ευρώπης. Έτσι, εντάχθηκε στην ΕΕ παρά το γεγονός ότι το χρέος της ήταν μεγαλύτερο του 100% του ΑΕΠ και το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα άγνωστο.

Όλα αυτά λάμβαναν χώρα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των δανειστών της Ελλάδας, οι οποίοι συνέχιζαν να καλύπτουν τις δανειακές της ανάγκες ξεκινώντας, ωστόσο, τις διαδικασίες που θα εξασφάλιζαν τα συμφέροντα τους σε περίπτωση μίας μελλοντικής αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων της.


Έτσι, από τις αρχές του 2000 οι δανειστές πίεσαν για την θέσπιση νέων νομοθεσιών που θα επέτρεπαν στις ελληνικές τράπεζες την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και το 2003 πέτυχαν την ψήφιση του σχετικού νόμου ανοίγοντας την πόρτα για την αρχή της περιόδου επιβάρυνσης του ελληνικού χρέους με βαριά ενέχυρα.


Ακολούθησε η περίοδος ανάπτυξης από το 2003 μέχρι το 2007 η οποία, όμως, στηρίχτηκε στην επέκταση του ιδιωτικού δανεισμού και στη δημιουργία μίας φούσκας στην αγορά ακινήτων και το 2007 ήταν πια ξεκάθαρο για τους δανειστές ότι η αρχή του τέλους για την Ελλάδα είχε φτάσει. Τότε μεθόδευσαν τη θέσπιση νέων, συμπληρωματικών νόμων για την αγορά καλυμμένων ομολόγων δυστυχώς, όπως και το 2003, δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη πολιτική αντίδραση ή ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τη σοβαρότητα του θέματος. Οι νέοι νόμοι ψηφίστηκαν και έχει ενδιαφέρον μία γρήγορη ματιά σε αυτούς από το φύλλο της 1ης Αυγούστου του 2007 της εφημερίδας της Κυβέρνησης, όπου διαβάζουμε τα εξής:

*
Τα πιστωτικά ιδρύματα δύνανται να εκδίδουν καλυμμένες ομολογίες, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου και συμπληρωματικά του ν. 3156/2003.
*
Το κάλυμμα των καλυμμένων ομολογιών δύναται να συνίσταται σε απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως και συμπληρωματικά σε απαιτήσεις από παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα..σε καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και σε κινητές αξίες, όπως ορίζεται ειδικότερα με απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος.
*
Επί του καλύμματος συνιστάται νόμιμο ενέχυρο υπέρ των ομολογιούχων οι οποίοι αναφέρονται ως εξασφαλιζόμενοι δανειστές στο πρόγραμμα των ομολογιών.
*
Σε περίπτωση που ορισμένα από τα περιουσιακά στοιχεία που συνιστούν το κάλυμμα των ομολογιών διέπονται από ξένο δίκαιο, θα συστήνεται εμπράγματη εξασφάλιση επ’ αυτών υπέρ των ομολογιούχων και των λοιπών εξασφαλιζόμενων δανειστών
*
Οι απαιτήσεις που συγκαταλέγονται στο κάλυμμα των ομολογιών αναφέρονται ονομαστικά σε έγγραφο που υπογράφεται από τον εκδότη και τον θεματοφύλακα και καταχωρείται σε περίληψη που περιέχει τα ουσιώδη σημεία του. Με τον ίδιο τρόπο δύνανται να αντικαθίστανται απαιτήσεις που συνιστούν μέρος του καλύμματος με άλλες ή να προστίθενται απαιτήσεις στο κάλυμμα.
*
Με καλυμμένες ομολογίες δύνανται να εξομοιούνται οι ομολογίες που εκδίδονται από νομικό πρόσωπο ειδικού σκοπού, που εδρεύει είτε στην Ελλάδα είτε σε κράτος μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, και που αποκτά απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως από πιστωτικό ίδρυμα που εδρεύει στην Ελλάδα

Παρά τους παραπάνω νόμους χρειάστηκε μία ακόμη τροποποίηση στην ελληνική νομοθεσία το 2008, προκειμένου η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας να ξεπεράσει και το τελευταίο εμπόδιο για την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και μετά και από αυτήν την τροποποίηση ο δρόμος άνοιξε διάπλατα και τον περπάτησαν τόσο η Εθνική, όσο και η Alpha, η Marfin και η Eurobank, με την έκδοση καλυμμένων ομολόγων να γίνεται, πλέον, η νέα εθνική μόδα. Έτσι, για παράδειγμα, μέσα στο καλοκαίρι του 2010 η Εθνική ανακοίνωσε πρόγραμμα έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αξίας 15 δις ευρώ, συμπληρωματικού προηγούμενου πρόσφατου προγράμματος της ύψους 3 δις ευρώ.

Σταδιακά και σταθερά, μερικές από τις σημαντικότερες ελληνικές τράπεζες προβαίνουν σε όλο και μεγαλύτερες εκδόσεις καλυμμένων ομολόγων, τα οποία λαμβάνουν πολύ χαμηλές βαθμολογίες από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης και η νέα αυτή τάση δημιουργεί μία δεξαμενή χρέους το οποίο έχει ως ενέχυρο, κυρίως, στεγαστικά δάνεια. Μελετώντας ενδεικτικά μία έκδοση καλυμμένων ομολόγων ελληνικής τράπεζας αξίας 5 δις ευρώ, βρίσκουμε στην ‘πισίνα’ του στεγαστικά δάνεια στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη, την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, τα νησιά του Ιονίου, τη Θράκη και την Ήπειρο. Με το περιεχόμενο της ‘πισίνας’ να αποτελεί το κάλυμμα του ομολόγου, δηλαδή αυτό πάνω στο οποίο ο δανειστής έχει ‘ενέχυρο’ σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής του δανειολήπτη, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αν πράγματι σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου η κυριότητα των στεγαστικών αυτών δανείων περάσει στα χέρια των δανειστών της τράπεζας. Αν η απάντηση είναι θετική, όπως ορίζεται από τη σχετική νομοθεσία, τότε μέσω των προγραμμάτων καλυμμένων ομολόγων των ελληνικών τραπεζών έχει δημιουργηθεί ένα μηχανισμός υποθήκευσης ελληνικής περιουσίας (και μάλιστα χωρίς όριο ως προς το ποσό της ‘κάλυψης’ των δανειστών που μπορεί να επιτευχθεί μέσω αυτού), κάτι που δε φαίνεται ιδιαίτερα σοφό αν λάβουμε υπόψη την χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση της χώρας, για την οποία μέχρι και σήμερα οι τιμές των ασφαλίστρων των ελληνικών ομολόγων τη δείχνουν ως δεύτερη πιθανότερη προς πτώχευση στον κόσμο.

Επιπλέον ο μηχανισμός αυτός ρυθμίζεται από μία νομοθεσία που εξασφαλίζει τους δανειστές των τραπεζών έναντι των Ελλήνων καταθετών τους στην περίπτωση οποιασδήποτε περίπτωσης αδυναμίας ή καθυστέρησης αποπληρωμής τους και έτσι το δεύτερο ερώτημα είναι πώς προστατεύονται οι καταθέτες των τραπεζών, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, σε περίπτωση που λάβει χώρα ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η νομοθεσία περί έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αποτέλεσε το πρώτο βήμα στη διαδικασία οριστικής εξασφάλισης των δανειστών από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από την ελληνική πλευρά (εν προκειμένω τις ελληνικές τράπεζες), δημιουργώντας ένα μηχανισμό υποθήκευσης ελληνικής ιδιωτικής περιουσίας και εξασφαλίζοντας νομικά το δικαίωμα των δανειστών να έχουν πλήρη εποπτεία της εικόνας των δανειοληπτριών τραπεζών και έλεγχο στην ‘πισίνα’ των περιουσιακών στοιχείων που τους κάλυπταν.

Το δεύτερο και σημαντικότερο βήμα για τους δανειστές της Ελλάδας ήταν η εξασφάλιση τους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από το ελληνικό κράτος, μέσω της ψήφισης μίας αντίστοιχης με αυτής των καλυμμένων ομολόγων νομοθεσίας.

Πρώτο εμπόδιο στο στόχο των δανειστών ήταν η παντελής έλλειψη οποιουδήποτε νομικού ερείσματος για την ψήφιση μίας νομοθεσίας από την ελληνική πλευρά που να τους κάλυπτε σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης, παρέχοντας τους εμπράγματες ασφάλειες έναντι της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για τα δάνεια τους αλλά και τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε τα δάνεια, τελικά, να αποπληρωθούν. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως αν ετίθετο τέτοιο θέμα κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα προκαλούσε άνευ προηγουμένου αντιδράσεις τόσο πολιτικές όσο και λαϊκές.

Το δεύτερο εμπόδιο στο στόχο δανειστών προέκυπτε από τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που είχε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας:

α) Ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωμένο (80-90%) σε ευρωπαϊκές τράπεζες, κυρίως γαλλικές, γερμανικές, ελβετικές και βρετανικές και έτσι απειλούσε με κρίση το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και συνάμα τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία των παραπάνω κρατών σε περίπτωση ελληνικής αδυναμίας αποπληρωμής του.

β) Το 90% του ελληνικού χρέους διεπόταν από το ελληνικό δίκαιο με τρόπο τέτοιο που έδινε στην Ελλάδα το δικαίωμα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να προβεί σε αλλαγή της νομοθεσίας και να υποχρεώσει τους δανειστές να συμμετέχουν σε μία εθελοντική αναδιάρθρωση του, κάτι πολύ θετικό για την Ελλάδα αλλά όχι για τους δανειστές.

γ) Το 100% του ελληνικού χρέους ήταν απαλλαγμένο από εμπράγματες ασφάλειες και έτσι οι δανειστές ήταν κατά 100% ‘μη εξασφαλισμένοι’ σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του ή πτώχευσης του ελληνικού κράτους.

Η λύση στα παραπάνω προβλήματα ήρθε με την ‘ελληνική κρίση’ η οποία, πέρα από όλα τα δώρα που έφερε σε Ευρώπη και ΗΠΑ (για τα οποία είχαν γίνει πολλές προβλέψεις σε παλαιότερα άρθρα οι οποίες, πια, αποτελούν επιβεβαιωμένα γεγονότα), οδήγησε την Ελλάδα στην υπογραφή της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης με χώρες της ΕΕ και στο Διακανονισμό Χρηματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας του Δ.Ν.Τ., δημιουργώντας την πολυπόθητη νομοθεσία που εξασφάλισε τα εξής:

α) Την απαλλαγή των ευρωπαϊκών τραπεζών από το ‘τοξικό’ ελληνικό χρέος και τη μεταφορά του σε χώρες της ΕΕ, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απ’ όπου θα γίνει η διαχείριση του.

β) Την αλλαγή του δικαίου που διέπει το χρέος από το ελληνικό στο αγγλικό, καταργώντας ένα μοναδικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

γ) Την επιβάρυνση του ελληνικού χρέους με εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου ακυρώνοντας το δεύτερο εξαιρετικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

δ) Την εποπτεία και τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας και την υποχρέωση της Ελλάδας να υπακούει στις υποδείξεις των δανειστών της, ώστε να εξασφαλιστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η αποπληρωμή των δανείων της προς αυτούς.

Συμπερασματικά, η νομοθεσία περί καλυμμένων ομολόγων και οι όροι που έγιναν αποδεκτοί από την Ελλάδα και περιέχονται στο λεγόμενο ‘μνημόνιο’, ολοκλήρωσαν τη νομική πλευρά της εξασφάλισης των δανειστών των ελληνικών τραπεζών και των δανειστών του ελληνικού κράτους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από τις πρώτες ή το δεύτερο και άνοιξαν το δρόμο για μία ελεγχόμενη πτώχευση την οποία βιώνουμε, ήδη, από τις αρχές του 2010 και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για τα επόμενα χρόνια, με τις προβλέψεις μεγάλων οικονομικών κέντρων του εξωτερικού όπως το CERP (Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον) να τοποθετούν την παράταση αυτής της κατάστασης, με τη μία ή την άλλη μορφή, τουλάχιστον μέχρι το 2020.

Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, η χώρα θα συνεχίσει να προχωρά στο τούνελ μίας οικονομικής άνευ όρων παράδοσης στους δανειστές της, υποθηκεύοντας την ιδιωτική και δημόσια περιουσία της και κάνοντας τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει τα συμφέροντα τους και ελπίζοντας ότι μετά την οικονομική και την κοινωνική καταστροφή θα έρθει η ώρα της λήψης του αντίδωρου για τα όσα δεινά θα έχει υποφέρει, μόνο για να καταλάβει, τελικά, ότι το τίμημα που πλήρωσε ήταν εξαιρετικά υψηλό.

πηγη :  sofokleous10.gr, και stopcartel.

Σχετικό δημοσίευμα

Σε πρόσφατη επιφυλλίδα ο γνωστός στοχαστής Χρήστος Γιανναράς με ένα ανάμεικτο συναίσθημα βαθιάς απογοήτευσης και αισιοδοξίας γράφει το εξής χαρακτηριστικό για τη σημερινή κρίση: «Το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, βασανίζει σαδιστικά τους πολλούς μόνο για τη δική του ψυχοπαθολογική ηδονή της εξουσίας και της δημοσιότητας. Όμως, όταν η συνειδητοποίηση του τι μας στερούν κερδίσει την κρίσιμη μάζα του κοινωνικού σώματος, τότε θα συμβεί η απροκαθόριστη έκρηξη, η πραγματική, όχι ρητορική, εθνεγερσία». («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 10.10.10).

Η ουσία του προβλήματος έγκειται, κατά τη γνώμη μας, στο ότι «το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας» που άρχει είναι σάρξ εκ της σαρκός αυτής της κοινωνίας. Άρρωστη φαίνεται να είναι, δηλονότι, όλη η ελληνική κοινωνία, μέσα από την οποία αναδεικνύονται οι άρχοντες που μας κυβερνούν. Η ελληνική κοινωνία είναι αυτή που με την ψήφο της ανεβάζει στους θώκους της εξουσίας αυτούς που μας οδήγησαν στα τραγικά σημερινά αδιέξοδα.


Η αμερικανοποίηση της κοινωνικής ζωής, ήτοι η ανάδειξη του χρήματος ως ύψιστης αξίας, ο καταναλωτισμός και η επιδειξιομανία, ο άκρατος ατομικισμός σε βάρος του εθνικού συνόλου, η έκλυτη ζωή και η απαιδευσία, με άλλα λόγια η απαξίωση και η σταδιακή απομάκρυνση από τις αποδεδειγμένα παιδευτικές αξίες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και του χριστιανισμού αποτελούν τα βαθύτερα αίτια της σημερινής πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής κρίσης.

Η δυνατότητα να αλλάξει προς το καλύτερο η κατάσταση είναι σχεδόν μηδαμινή, εφόσον στην εξουσία βρίσκονται τα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και εφόσον οι πολίτες εξακολουθούν για διάφορους λόγους ο καθένας, την κρίσιμη ώρα της κάλπης, να προσφέρουν τη στήριξή τους είτε στο ένα είτε στο άλλο κόμμα, και συνεπώς εφόσον συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της εκ περιτροπής άσκησης της εξουσίας από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Το κόμμα που ασκεί σήμερα την εξουσία είναι συνυπεύθυνο για την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, λόγω της διασπάθισης και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από την εποχή του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι το κόμμα που χρηματίστηκε από τη Ζήμενς. Ο αρχηγός του και σημερινός πρωθυπουργός είναι αυτός που ξεγέλασε τον ελληνικό λαό στις εκλογές πριν από ένα χρόνο λέγοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» και υποσχόμενος στους ψηφοφόρους λαγούς με πετραχήλια. Το ό,τι ο Γεώργιος Παπανδρέου γνώριζε την κατάσταση της οικονομίας είναι δεδομένο, μετά και την κατηγορηματική δήλωση του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Στάινμπρουκ (βλ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10.10.10) ότι τον είχε ενημερώσει στις 28 Ιανουαρίου 2009. Παρόλα αυτά ο κ. Παπανδρέου δήλωνε μια εβδομάδα μετά, δηλαδή στις 5 Φεβρουαρίου, σε συνέντευξη τύπου, ότι «λεφτά υπάρχουν».

Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι αυτός που με τις επανειλημμένες δηλώσεις του στο εσωτερικό και το εξωτερικό για διεφθαρμένη χώρα και για το ότι η πατρίδα μας βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας οδήγησε στον ασφυκτικο κλοιό του Δ.Ν.Τ. και της τρόϊκας, είναι αυτός που ανάλγητα περιέκοψε τους μισθούς και τις συντάξεις, και που με τη βάρβαρη φορολογία οδηγεί στην έκρηξη της ανεργίας…το πλήρες δημοσίευμα εδω απο μπλόγκ ΕΛΛΑΣ

Πληκτρολογώντας “Greece debt crisis” στο google επιστρέφει 16,500,000 δημοσιεύσεις…

ΤΟ ΔΝΤ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

http://www.youtube.com/p/1D0908C3EF460644?hl=el_GR&fs=1

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

To πρωθυπουργικό «παπικό αλάθητο»

Το αισθάνονται ήδη από την Θράκη έως την Λακωνία και από την Κρήτη έως το Νησί των Φαιάκων. Έχει αρχίσει να γίνεται σύνθημα διαδηλωτών, που δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ, ούτε σε αντιεξουσιαστικές ομάδες, αλλά το πιθανότερο είναι ότι ψήφισαν και με τα δύο χέρια ΠAΣΟΚ, αποδοκιμάζοντας μία περίοδο διακυβέρνησης γεμάτη σκάνδαλα. «Χούντα είναι θα περάσει» ή σκέτο «χούντα», φώναζαν οι απεργοί, ιδιοκτήτες και οδηγοί βυτιοφόρων, μετά την ανακοίνωση ότι θα τους ντύσουν στο χακί.

Τα ίδια συνθήματα, οι ίδιοι αφορισμοί, η ίδια φρασεολογία, ανακατεμένα με κατάρες στις ουρές των συνταξιούχων, που περίμεναν επί ώρες για να πάρουν πετσοκομμένες συντάξεις. Παρόμοια ακούγονται στις παρέες, τις καφετέριες , τα σπίτια των μικροαστών, των μεγαλοαστών, των αγροτών και των εργατών.

Κεντρικό θέμα όλο τον τελευταίο καιρό, η πολύμορφη πολιτική βία, που εκφράζεται με ψυχρότητα και κυνισμό. Η επιβολή πολιτικών αποφάσεων και κυβερνητικών επιλογών πάνω σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, γίνεται άνευ … αναισθητικού, χωρίς συζήτηση, δίχως καμία συναίνεση ή έστω δημοκρατικό μανδύα και με την πρόχειρη στήριξη των ΜΜΕ της βαρονίας, που σε πλήθος περιπτώσεων φέρονται αμήχανα και αυτά, και σαστισμένα από την ένταση της πολιτικής και νομοθετικής βίας.

Ο έμπορος, ο επιστήμονας, ο μικρομεσαίος, ο επιχειρηματίας, ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ανεξαρτήτως τάξεως, εισοδήματος, όλοι πρέπει να δέχονται ασμένως και απνευστί, ότι ο πρωθυπουργός και το κλειστό επιτελείο του έχουν το «παπικό αλάθητο» γύρω από το μέγιστο θέμα της σωτηρίας της πατρίδας. Είναι κάτι περίπου σαν την αυλή του Λέοντα του 6ου που μοίραζε συγχωροχάρτια εξασφαλίζοντας το πέρασμα των πιστών στον παράδεισο. Ποιος μπορούσε να αμφισβητήσει τότε, (μέχρι που εμφανίστηκε ο Λούθηρος), το αλάθητο του Ποντίφικα; Ο Παπανδρέου όμως, δεν είναι Πάπας, και σε καμία περίπτωση το 2010 και σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να αποφασίζει, χωρίς να έχει συναινέσει το εκλογικό σώμα σε αυτά που κάνει. Η ατμόσφαιρα είναι σαφώς τριτοκοσμική.

Ο πρωθυπουργός και το στενό περιβάλλον του εμφανίζονται, ως οι μοναδικοί σπεσιαλίστες χειρουργοί σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, που γνωρίζουν πώς θα γίνει η ανάταξη του μεγάλου ασθενούς, αφού προηγουμένως περάσει από βαθύτατο πολύχρονο κώμα. Για την επέμβαση αυτή ούτε ζήτησαν υπογραφή του ιδίου του ασθενούς, ούτε καν των οικείων του. Ποιες είναι οι φράσεις που χρησιμοποιεί ο ίδιος και μερικοί ντόπιοι και ξένοι σύμβουλοι του προκειμένου να αποφεύγουν σχολιασμούς των λαϊκών αντιδράσεων, που βρίσκονται ακόμη στον θερμοστάτη της παραπληροφόρησης και του αναπόφευκτου, που προωθούν οι οικογένειες που κατέχουν ακόμη την πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης:
«Προχωράμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή», «Δεν θα αφήσουμε την χώρα να πτωχεύσει», «Η Τρόικα αποφασίζει», «Ταξιδεύουμε προς την Ιθάκη», και άλλα τέτοια που η Δημοκρατία και η κοινή λογική δεν μπορεί να συνδέσει ούτε με την Οδύσσεια του Ομήρου, ούτε με εκλεγμένη κυβέρνηση, που πήρε εντολή να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με όσα κάνει είτε τα επιβάλλει το ΔΝΤ, είτε η ίδια.
 Το σύνθημα «Είναι Χούντα» δυναμώνει σε όλη την χώρα και καμία «εθνική σωτηρία», δεν δικαιολογεί τέτοιες καταστάσεις ωμότητας, απανθρωπιάς και πολύμορφης πολιτικής βίας, που μπορεί να περιβάλλεται από ψηφοφορίες στην Βουλή, αλλά δεν ψηφίστηκε στις κάλπες, στις 4 Οκτωβρίου.

Τι βλέπουν σήμερα μπροστά τους οι πολίτες; Ο πρωθυπουργός κρατικοποιεί το «ιδιωτικό χρέος» – τα λεηλατημένα δηλαδή λεφτά που μεταφέρθηκαν στις τσέπες της γνωστής πολιτικοοικονομικής ελίτ από το πολυδανεισμένο δημόσιο ταμείο και ενεχυριάζει το σύνολο του κράτους προς εξόφληση των διεθνών τοκογλύφων που συνεργάστηκαν στην κλοπή με τους ημεδαπούς δοσίλογους. Δεν υποθηκεύει απλά το κράτος, τον ιδρώτα και το αίμα εκατομμυρίων πολιτών, υπονομεύει και τις επόμενες γενιές, διότι όλες οι εκχωρήσεις που λέγονται ότι θα κάνει, είτε σε φυσικούς πόρους, είτε σε δημόσια γη, είτε σε εκχώρηση μελλοντικών εσόδων (όπως έκαναν και οι κυβερνήσεις Σημίτη), αφορούν πολυετείς συμβάσεις από τις οποίες πολύ δύσκολα θα εξέλθουν οι επόμενες κυβερνήσεις.

Ταυτόχρονα και όσο υπάρχει ο γύψος του ΔΝΤ, προχωρεί σε πλήρη αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, είτε με την άγρια φορολόγηση που δημιουργεί αντιεπενδυτική ατμόσφαιρα και βολεύει μόνο τους γνωστούς βαρόνους και μεγαλοτσιφλικάδες που θα αγοράσουν τα πάντα αντί πινακίου φακής μέσα στην επόμενη τριετία, είτε με την τοποθέτηση ξένων αποικιοκρατικού τύπου κεφαλαίων στους οποίους θα παραχωρηθεί δημόσια γη (σε περιοχές φιλέτα) είτε σε μονοπωλιακές εκμεταλλεύσεις.

Οι μέτοχοι των τραπεζών, θα ωφεληθούν με τις συγχωνεύσεις ή με τις εξαγορές, ή τουλάχιστον, θα σώσουν τα κεκτημένα τους, αντίθετα χιλιάδες ακίνητα που αποκτήθηκαν με δάνεια, θα βγουν σε πλειστηριασμούς αργά ή γρήγορα και θα φαγωθούν από κοράκια λόγω της αδυναμίας των ιδιοκτητών και της κάθετης πτώσης του εισοδήματος τους να τα αποπληρώσουν. Το ίδιο θα συμβεί και με τις επιχειρήσεις που δεν έχουν την δυνατότητα, όπως οι ξένες να εγκατασταθούν στο εξωτερικό. Είτε λόγω μη αποπληρωμής των δανείων, είτε λόγω ασφυξίας της αγοράς θα ρευστοποιηθούν ή θα μεταβιβαστούν σε συγκεκριμένα ονόματα.

Η πολύμορφη πολιτική βία που ασκείται από τον περασμένο Οκτώβριο φέρνει ήδη παφλασμούς που δεν έχουν να κάνουν μόνο με την διαφθορά, την εγκληματικότητα, αλλά κυρίως με την διάλυση της εθνικής συνοχής και της κοινωνικής συσπείρωσης, δύο απαραίτητα στοιχεία για την διατήρηση της κρατικής οντότητας, μίας οντότητας που ήδη έχει εκχωρήσει τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο. Η μεγάλη φτώχεια, η ατμόσφαιρα μπανανίας κάποια στιγμή θα ξεσπάσει και οι πάντες θα αναρωτιούνται και θα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα όπως τον περασμένο Δεκέμβριο που η Αθήνα κάηκε μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Ορισμένοι υπουργοί, όπως ο Χάρης Καστανίδης, είχαν το θάρρος και την εντιμότητα να μιλήσουν για «δημοκρατική νομιμοποίηση όλων αυτών των επιλογών». Πρέπει κάποτε ο σημερινός πρωθυπουργός να καταλάβει ότι δεν κατέβηκε με άρματα στο κέντρο των Αθηνών για να θέσει την χώρα στο γύψο. Πήρε ψήφο, χωρίς να πει ότι θα την θέσει στον γύψο.
Επομένως, κάτι δεν πάει καλά και γι’ αυτό δυναμώνει η άποψη σε όλη την χώρα ότι η κυβέρνηση φέρεται σαν να είναι …. «χούντα». Η προσωπική θέση του κ. Παπανδρέου ότι δεν τον ενδιαφέρει η επανεκλογή του, πολύ μικρή σημασία έχει για τον μέσο πολίτη που σκέφτεται ότι για μία ακόμη φορά τον εξαπάτησαν, τον ενέπαιξαν, τον άφησαν στο έλεος των ξένων….

Το διαβάσαμε εδω

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΙ ΤΡΟΙΚΑΝΟΙ, ΤΟ ΣΤΕ ΚΑΙ Ο…ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

«Le malade imaginaire», ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου

Αίτηση ακύρωσης του μνημονίου που έχει υπογράψει η χώρα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατέθεσαν σήμερα στο Συμβούλιο της Επικρατείας ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ και άλλοι φορείς.
Συγκεκριμένα, ζητούν να κηρυχτούν ως αντικείμενες στο Σύνταγμα, στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, στην ΕΣΔΑ και στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας όλες οι περικοπές που έχουν γίνει σε μισθούς και συντάξεις.
Την αίτηση υπογράφουν ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, η ΠΟΠΣ, η ΕΣΗΕΑ, το ΤΕΕ, η Ομοσπονδία Εργατικών Στελεχών Ελλάδος, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Επαρχίας Λιβαδειάς, ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Αξιωματικών Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων Τάξης 1978, η Λέσχη Αεροπορίας Στρατού και ο Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης.
Σε κοινή ανακοίνωσή τους τονίζουν πως οι λόγοι της προσφυγής τους αφορούν θέματα τόσο τυπικά όσο και ουσιαστικά.
Όπως αναφέρουν, ο πρώτος λόγος σχετίζεται με την πλημμελή διαδικασία, δυνάμει της οποίας ψηφίστηκε ο νόμος 3845/2010, που αν και κατʼ ουσίαν αποτελεί διεθνή συνθήκη, κατά παράβαση του άρθρου 28 παρ.2 του Συντάγματος δεν ψηφίστηκε από τα 3/5 του συνόλου των Βουλευτών.
Ο δεύτερος λόγος αφορά τη μη νόμιμη εκχώρηση αρμοδιοτήτων του νομοθετικού σώματος στον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος δικαιούται να υπογράφει κάθε μνημόνιο, δανειακή σύμβαση και ό,τι κρίνει απαραίτητο για την εκτέλεση του μηχανισμού στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας, κατά παράβαση του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος.
Ο τρίτος λόγος είναι η παραβίαση του δικαιώματος της «περιουσίας», στην έννοια της οποίας εμπίπτει τόσο η αμοιβή όσο και η σύνταξη, όπως προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τονίζουν οι ανωτέρω φορείς.
Μεταξύ άλλων, στην αίτηση υπογραμμίζεται ότι το δημόσιο συμφέρον θα πρέπει κάθε φορά να αιτιολογείται επαρκώς όταν λαμβάνονται μέτρα, που θίγουν δικαιώματα, που προστατεύονται από το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις.
«Η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας συνιστά ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά και στην συνδικαλιστική ελευθερία, την στιγμή, μάλιστα, που με την νέα συνθήκη της Λισσαβώνας ενισχύεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο η συλλογική δράση στα εργασιακά θέματα», υπογραμμίζουν οι φορείς.
«Αναγνωρίζοντας, ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει απωλέσει την εμπιστοσύνη της στην λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς νομοθετική και εκτελεστική εξουσία έχουν εκχωρήσει άνευ όρων όλες τους τις αρμοδιότητες στον Υπουργό Οικονομικών και στην Τροϊκα, απευθυνόμαστε στην μόνη εξουσία, που φαίνεται να αντιστέκεται, τη δικαστική, επιδιώκοντας την αποτελεσματική παρέμβασή της για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας που θίγονται», προσθέτουν οι διαμαρτυρόμενες πλευρές στην ανακοίνωσή τους.

αναδημοσίευση απο τα ΝΕΑ 29/7/2010

….Και επειδή τα περί ασθένειας-αρρώστιας της Ελλάδας στην οποία αναφέρθηκαν πρόσφατα οι κυβερνήτες μας τάχουμε ξανακούσει τόσες φορές που δεν θυμόμαστε πιά αν μας κυβερνούν πολιτικοί ή γιατροί , και επειδή κάθε Έλληνας πρωθυπουργός που άφησε καλό ή κακό όνομα, έβαλε την Ελλάδα κάπου, οπως ο Βενιζέλος στη Μεγάλη Ιδέα και την Μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή, ο Παπαδόπουλος στο γύψο, ο Καραμανλής στο κλάμπ των τοκογλύφων της ΕΟΚ, ο Σημίτης στην τράπεζα της ΟΝΕ την ΕΚΤ, και ο Γιώργος στην αμερικάνικη παρατράπεζα του ΔΝΤ και των μπάνκστερς της Γκόλντμαν στην Γουόλ Στρήτ, επιλέξαμε λόγω της σημερινής -επάρατης πλέον – ασθένειας να θυμηθούμε τον Παπαδόπουλο και την εποχή που ο -μόνιμος πλέον- ασθενής έμπαινε στον γύψο της επταετίας. Οπως αναφέρει και ο ίδιος, το έθνος ή θα κάνει ενα μεγάλο βήμα ή θα χαθεί….Σαράντα χρόνια μετά, ο ασθενής δεν χρειάζεται καν γύψο. Χάθηκε στην πορεία.  Στην εποχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης ( γνωστής και σαν Νέα Τάξη ), ο μεθοδευμένος και πολυεπίπεδος εθνομηδενισμός έχει ήδη αρχίσει και καταπίνει κομμάτι-κομμάτι και μεθοδικά τις σάρκες του  κράτους-έθνους, οδηγώντας τον ασθενή στον βέβαιο θάνατο της τεχνετρόνικ παγκόσμιας δικτατορίας των τραπεζοκρατών.

ο ασθενής, ο γιατρός, ο γύψος και άλλα συναφή…

O Phillips Τάλμποτ, Πρεσβευτής των ΗΠΑ τότε στην Αθήνα, αντίθετος με το στρατιωτικό πραξικόπημα και το “καθεστώς των Συνταγματαρχών” (1967–1974), παραπονείται ότι αντιπροσωπεύει “εναν βιασμό της Δημοκρατίας” – πρόταση στην οποία ο Jack Maury, επικεφαλής της CIA  στην Αθήνα, απάντησε: “Πώς μπορεί να βιασθεί μια πόρνη;”…. Σχετικό δημοσίευμα εδω 

ARBEIT MACHT FREI 2

Ένα κρεματόριο η ευρωζώνη

Του Δημήρη Καζάκη
Οικονομολόγου – αναλυτή

Η κατάσταση στην ευρωζώνη συνεχίζει να επιδεινώνεται ραγδαία. Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται ακόμη και στους πιο εθελοτυφλούντες ότι το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, δηλαδή δεν είναι πρόβλημα κρατικών ελλειμμάτων. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα τραπεζών και ιδιοσυστασίας του ευρώ. Οι εργαζόμενοι, οι οικονομίες και τα κράτη της ευρωζώνης υποβάλλονται σε μια σκληρή, κοινωνικά ανάλγητη και παντελώς αδιέξοδη λιτότητα προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και φυσικά το πάλαι ποτέ «ισχυρό ευρώ».

Σύμφωνα με το Bloomberg (15.6), «η πτώση του ευρώ σχεδόν στο χαμηλότερο επίπεδο των τεσσάρων ετών σημαίνει ότι τα καναδικά δολάρια και τα ελβετικά φράγκα σημειώνουν μερίδια – ρεκόρ στις παγκόσμιες πωλήσεις ομολόγων καθώς οι επενδυτές δραπετεύουν από την αναταραχή στην αγορά του κυβερνητικού χρέους της Ευρώπης». Αυτός είναι ο μεγάλος καημός των ευρωκρατούντων. Πώς θα κρατήσουν τους επενδυτές -κερδοσκόπους στο ευρώ. Έτσι τσακίζουν ό,τι έχει απομείνει στην ευρωζώνη από κοινωνικές δαπάνες, βυθίζουν σε εργασιακή απόγνωση την πλειονότητα των εργαζομένων, συνθλίβουν κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες τους στις καταστροφικές δυνάμεις των αγορών. Όλα αυτά με την ελπίδα ότι οι κερδοσκόποι θα δείξουν κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το ευρώ, πέρα από βραχυπρόθεσμα παιχνίδια με τη διακύμανση της ισοτιμίας του. Η ευρωζώνη εξελίσσεται ανοιχτά πια σ’ ένα απέραντο κοινωνικό κρεματόριο.

Το… περιούσιο νόμισμα

Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία για τους προσκυνητές του ευρώ. Ας είναι καλά το «ισχυρό ευρώ» και ποιος νοιάζεται για λαούς και χώρες. Προκειμένου να διασωθεί το περιούσιο νόμισμα, όπως τουλάχιστον ελπίζουν οι πιστοί του, ας θυσιαστούν και λαοί και χώρες της ευρωζώνης. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για αναλώσιμα είδη. Σ’ αυτό το πλαίσιο δίνουν και παίρνουν τα σχέδια για την αναδιοργάνωση της ευρωζώνης. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Πρόσφατα σε άρθρο του στους «Financial Times» (15.6) o Γκαμπίζ Αλαχάνι, της Iveagh Private Investment House, προτείνει την άμεση δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, το οποίο να εξαγοράσει ολόκληρο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, να αναλάβει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και να μετατραπεί τελικά σε κεντρικό δημόσιο ταμείο για ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε μια τέτοια προοπτική όπου τα κράτη δεν θα έχουν καν το δικαίωμα στον δικό τους προϋπολογισμό, τότε σε τι θα χρειάζονται; Σε τίποτε, εκτός από το να αποτελούν αποτελεσματικούς εισπρακτικούς μηχανισμούς υπέρ του κεντρικού ταμείου της ευρωζώνης. Όσο για τους λαούς, θα μετατραπούν και τυπικά σε υπηκόους τη ευρωζώνης χωρίς δικαιώματα, αλλά με την υποχρέωση να καταβάλλουν φόρους και να αναζητούν εργασία σε μια αγορά που δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξασφάλιση για τον εργαζόμενο.

Αυτό είναι το τυπικό «όραμα» των επενδυτών για το μέλλον της ευρωζώνης. Κι αυτό είναι το πραγματικό διά ταύτα της επιδιωκόμενης «ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης», που παπαγαλίζει από δεξιά και αριστερά το πολιτικό προσωπικό των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων. Οι παλιές «ομοσπονδιακές πολιτείες» της μοναρχίας, που τόσο κατέκριναν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι διαφωτιστές, αναβιώνουν σε υπερεθνική κλίμακα. Ο σύγχρονος «ευρωπαϊσμός» δείχνει πια τα δόντια του σ’ όλους τους λαούς στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο βαθιά αντιδραστικός και αντιδημοκρατικός είναι.

Θυσία στις τράπεζες

Προς τι όμως όλα αυτά; Όλα γίνονται για τις τράπεζες. Για τα μεγαθήρια της χρηματιστικής αγοράς που έχουν εθιστεί όλα αυτά τα χρόνια να κερδοσκοπούν ασύστολα με ομόλογα και τίτλους χρέους. Στις 14 του μηνός οι αγορές τραπεζικών ομολόγων στην ευρωζώνη υποχώρησαν στο χαμηλότερο επίπεδο από την εποχή της χρεοκοπίας της Lehman Brothers Holdings Inc. το 2008, που σήμανε και την έναρξη του μεγαλύτερου παγκόσμιου κραχ της μεταπολεμικής περιόδου. Η διαγραφή χρεών από τα χαρτοφυλάκια των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών προχωρά, λόγω της ύφεσης, της κρίσης δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στην ευρωζώνη, τόσο αργά που πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται ένα νέο μεγάλο κραχ στην ίδια την ευρωζώνη. Ένα κραχ που δεν θα αφήσει πολλά περιθώρια στο ευρώ.
Ήδη οι περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται στην κατάσταση της Lehman Brothers. Κι αυτό είναι φυσικό. Για να επανέλθει σε ισορροπία το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης και μαζί του να ανακάμψει το ευρώ, θα πρέπει να ξεφορτωθεί, να «κουρέψει», το επιπλέον φορτίο χαρτιών που βρίσκεται στα χαρτοφυλάκιά του και να επανέλθει περίπου στο επίπεδο του 2004 οπότε η αξία της τραπεζικής περιουσίας ανερχόταν στα 20,4 τρισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να διαγράψει περιουσιακά στοιχεία άνω των 10 τρισ. ευρώ. Δηλαδή θα πρέπει να διαγραφεί τραπεζική περιουσία αξίας μεγαλύτερης του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης για το 2009. Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπορεί κάποιο κράτος της ευρωζώνης, ή όλη μαζί η ευρωζώνη, να αναλάβει το κόστος αυτής της διαγραφής; Μάλλον όχι. Ακόμη κι αν υποτιμήσει την εργασία και την οικονομία της ευρωζώνης κατά 50%.

Η κατάσταση του τραπεζικού συστήματος θα οδηγήσει σε αδιέξοδο την ευρωζώνη, μια και οι μεγάλες κυρίως τράπεζες απορροφούν μαζικά τη ρευστότητα, το κυκλοφορούν χρήμα από την οικονομία, χωρίς να το αποδίδουν έστω με τη μορφή δανείων. Ολόκληρη η οικονομία της ευρωζώνης έχει κυριολεκτικά «στεγνώσει» από χρήμα. Πρώτα και κύρια οι πιο αδύναμες χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες έτσι σπρώχνονται στον γκρεμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ισπανία έχει ήδη υπερκεράσει την Ελλάδα σε προβλήματα. Μετά τη χρεοκοπία των αποταμιευτικών της τραπεζών, που φανερώνει ακριβώς την τεράστια έλλειψη ρευστού από την οικονομία της, η Ισπανία ουσιαστικά έχει ήδη αποκλειστεί από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων. Σύμφωνα με την ισπανική «El Pais» (15.6), ενώ το κανονικό μερίδιο της Ισπανίας στην ΕΚΤ αντιστοιχεί στο 9% των χρηματικών διαθεσίμων, οι ισπανικές τράπεζες έχουν απορροφήσει ήδη το 16,5% της άμεσης χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι «Financial Times» (15.6) αναφέρουν ότι «οι ισπανικές τράπεζες έχουν σπάσει το ρεκόρ δανεισμού από την ΕΚΤ», απορροφώντας 85,6 δισ. ευρώ μόνο τον τελευταίο μήνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό δανεισμού που δόθηκε σε ευρωπαϊκές τράπεζες όχι μόνο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008, αλλά από την εποχή που δημιουργήθηκε η ευρωζώνη το 1999. Σημειωτέον ότι οι ισπανικές τράπεζες αντιστοιχούν στο 11% του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.

Χρεοκοπία στην ευρωζώνη

Τα δεδομένα αυτά φέρνουν αντικειμενικά την Ισπανία πολύ κοντά σε μια άμεση ελεγχόμενη χρεοκοπία μέσω της ενεργοποίησης του «μηχανισμού στήριξης» της Ε.Ε., όπως έγινε και με την Ελλάδα. Κάτι βέβαια που δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να δουν οι Γερμανοί, οι οποίοι πιέζουν ασφυκτικά την ισπανική κυβέρνηση να μην κάνει χρήση του «μηχανισμού στήριξης». Σε απάντηση αυτής της πίεσης η ισπανική κυβέρνηση ζήτησε να δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά δεδομένα της κατάστασης των τραπεζών όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην ευρωζώνη. Η δήλωση αυτή έφερε αναστάτωση στους τραπεζικούς κύκλους, με τον Ζόσεφ Άκερμαν της (αμαρτωλής σ.σ.-πλοηγός) Deutsche Bank να δηλώνει ότι μια τέτοια δημοσιοποίηση «θα ήταν κάτι πολύ, μα πολύ επικίνδυνο» για όλες τις μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης. («El Pais», 15.6)
Η κατάσταση αυτή κάνει τους περισσότερους αναλυτές, ακόμη και των χρηματοπιστωτικών οίκων, πολύ απαισιόδοξους για την τύχη του ευρώ και της ευρωζώνης. Έτσι οι αναλυτές της γαλλικής AXA, σε μια πρόσφατη έκθεσή τους προς τους επενδυτές και τις αγορές, εκτιμούν ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να διασπαστεί η ευρωζώνη ή να διαλυθεί στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, παρά τις όποιες προσπάθειες «διάσωσης» των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. («The Daily Telegraph», 14.5)

Η ελληνική καταστροφή

Όσο για την Ελλάδα, οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου δεν περνά ημέρα που να μη δηλώνουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει, με τον ίδιο στόμφο και την ίδια σιγουριά που τον περασμένο Ιανουάριο δήλωναν ότι δεν πρόκειται να αφήσουν τη χώρα να καταφύγει στο ΔΝΤ. Όλα πάνε καλά… Γι’ αυτό και εμφανίζονται ότι ξαφνιάστηκαν με την πολλαπλή υποβάθμιση της Moody’s της Ελλάδας και των τραπεζών της. Δείχνουν να μη θυμούνται ότι η υποβάθμιση αυτή είχε προαναγγελθεί από την ίδια τη Moody’s ήδη από τον Απρίλιο, εκτός κι αν άλλαζε δραματικά η κατάσταση. Η κατάσταση όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά πάει από το κακό στο χειρότερο εξ ου και η υποβάθμιση. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται στα ύψη και η πιθανότητα χρεοκοπίας είναι η υψηλότερη για χώρα σ’ ολόκληρη την υφήλιο. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβιώνουν αποκλειστικά από τη στήριξη της ΕΚΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος.
Για το μόνο που ενδιαφέρεται αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση είναι να επιταχύνει το έργο καταστροφής που έχει αναλάβει με το «μνημόνιο». Κι αυτό γιατί γνωρίζει ότι οι ημέρες της είναι μετρημένες. Η αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από την κυβέρνηση και το ΔΝΤ είναι πια πολύ κοντά. Ιδίως αν η κατάσταση της ευρωζώνης επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο και η Ισπανία δεν θα μπορεί πλέον να κρατηθεί στην επιφάνεια.
Αυτό που νοιάζει την κυβέρνηση είναι πριν οδηγηθεί η Ελλάδα στην αναδιάρθρωση του χρέους να κατοχυρώσει την παράδοση της χώρας στους δανειστές της με την περίφημη «δανειακή σύμβαση» που υπέγραψε στις 8 Μαΐου. Το κύριο στοιχείο της «δανειακής σύμβασης» με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ είναι η πλήρης παραίτηση από κάθε έννομο δικαίωμα της χώρας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της έναντι οποιασδήποτε καταχρηστικής πρακτικής των δανειστών της. Στη διεθνή πρακτική δεν θα βρει κανείς χειρότερη δανειακή σύμβαση ανάμεσα σε κράτη ή ακόμα και σε ιδιώτες. Σε ιδιωτική επικοινωνία με στέλεχος του ΔΝΤ που έχει πολύχρονη εμπειρία από τη διαπραγμάτευση ανάλογων δανειακών συμβάσεων μας είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση σε ό,τι της ζητήθηκε, αλλά αποδέχτηκε ρήτρες που καμιά άλλη χώρα, σύμφωνα με την εμπειρία του, δεν έχει αποδεχτεί. «Δεν μου έχει ξανατύχει καμιά άλλη τέτοια περίπτωση, όπου μια κυβέρνηση να παραδίδει αμαχητί και τόσο εύκολα τη χώρα και τον λαό της».
Έτσι έφτασε «η δανειολήπτρια Ελλάδα» να «παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει σε σχέση με τα περιουσιακά της στοιχεία» ή από κάθε νομική διαδικασία συμπεριλαμβανομένης της ασυλίας από την άσκηση αγωγής, κατάσχεσης, αναγκαστικής εκτέλεσης κατά των περιουσιακών της στοιχείων, εφόσον δεν απαγορεύεται αυτό από ειδικό νόμο (όρος 14 παρ. 5 της Σύμβασης). Ενώ το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με γνωμοδότησή του, μας ξεκαθαρίζει το νόημα αυτού του όρου της Σύμβασης: «Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας…».Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση παραιτείται από την εθνική κυριαρχία της χώρας, δηλαδή παραιτείται από την προάσπιση όχι μόνο της δημόσιας περιουσίας, αλλά και του εθνικού εδάφους έναντι των απαιτήσεων από τους δανειστές. Έτσι ολόκληρη η χώρα υποθηκεύεται και τίθεται στη διάθεση των δανειστών. Και μόνο αυτός ο όρος αρκεί, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, για να χαρακτηριστεί η δανειακή σύμβαση ως αποικιοκρατική. Ανάλογη σύμβαση δεν υπάρχει στην ιστορία του ελληνικού κράτους από την εποχή της περίφημης «πράξης υποτέλειας» του Κωλέττη στα 1826. Με μόνο μια εξαίρεση, τις «δανειακές συμβάσεις» που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

Αγγλικό δίκαιο

Αυτό που επίσης κάνει εντύπωση είναι ο «ορισμός του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για τη σύμβαση». Πολλοί αναρωτιούνται γιατί έγινε αυτό. Ο βασικός λόγος δεν έχει να κάνει με το ΔΝΤ, αλλά με το γεγονός ότι η νομολογία του αγγλικού δικαίου, λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος της Βρετανίας, δίνει την ευκαιρία για εξαιρετικά ευνοϊκές αποφάσεις υπέρ των δανειστών. Για παράδειγμα, το 90% των καταχρηστικών αποφάσεων σε βάρος χωρών από επενδυτικά κεφάλαια «προβληματικών χρεών», κοινώς γύπες, παίρνονται από βρετανικά δικαστήρια.

Σύμφωνα με τα ειωθότα στη διεθνή αγορά δανεισμού με ομόλογα, ό,τι ισχύει για έναν δανειστή ισχύει για όλους τους δανειστές (pari passu). Αυτό σημαίνει ότι η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, οι καταχρηστικοί της όροι, η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, ο ορισμός του αγγλικού δικαίου κ.ο.κ. ισχύουν όχι μόνο για τον δανεισμό από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ αλλά για όλους τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι κερδοσκόποι της αγοράς έχουν το απαραίτητο νομότυπο εργαλείο για να απαιτήσουν τη λεηλασία, τη δήμευση και τη διάλυση της χώρας. Αυτός είναι ένας επιπλέον σοβαρός λόγος, όχι μόνον για να φύγει νύχτα η κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι της από τη χώρα, αλλά και για τον λαό να επιβάλει άμεσα την ανατροπή της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου, που μπορεί να γίνει μόνο με τη μη αναγνώριση του χρέους και την άρνηση της αποπληρωμής του.

Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα  Ποντίκι και ιστολόγιο Κ.Καββαθά εδω
(έμφαση, τονισμός, λινκς απο πλοηγός)