ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

περίεργα δημοσιεύματα απο το Σπήγκελ κατάλληλα για Σαββατοκύριακο με αγρυπνίες….

Και για περισσότερες ”ανησυχητικές φήμες” κλικ εδω απο το capital.gr

reposted from here αναδημοσίευση απο εδω

μετάφραση εδω

Athens Mulls Plans for New Currency

Greece Considers Exit from Euro Zone

By Christian Reiermann

REUTERS

A protest against austerity measures in Athens. 

Greece is considering leaving the euro zone, according to sources in the German government.

The debt crisis in Greece has taken on a dramatic new twist. Sources with information about the government’s actions have informed SPIEGEL ONLINE that Athens is considering withdrawing from the euro zone. The common currency area’s finance ministers and representatives of the European Commission are holding a secret crisis meeting in Luxembourg on Friday night.

Greece’s economic problems are massive, with protests against the government being held almost daily.
Now Prime Minister George Papandreou apparently feels he has no other option:
SPIEGEL ONLINE has obtained information from German government sources knowledgeable of the situation in Athens indicating that Papandreou’s government is considering abandoning the euro and reintroducing its own currency.

Alarmed by Athens’ intentions, the European Commission has called a crisis meeting in Luxembourg on Friday night. The meeting is taking place at Château de Senningen, a site used by the Luxembourg government for official meetings. In addition to Greece’s possible exit from the currency union, a speedy restructuring of the country’s debt also features on the agenda. One year after the Greek crisis broke out, the development represents a potentially existential turning point for the European monetary union — regardless which variant is ultimately decided upon for dealing with Greece’s massive troubles.

Given the tense situation, the meeting in Luxembourg has been declared highly confidential, with only the euro-zone finance ministers and senior staff members permitted to attend. Finance Minister Wolfgang Schäuble of Chancellor Angela Merkel’s conservative Christian Democratic Union (CDU) and Jörg Asmussen, an influential state secretary in the Finance Ministry, are attending on Germany’s behalf.

‘Considerable Devaluation’

Sources told SPIEGEL ONLINE that Schäuble intends to seek to prevent Greece from leaving the euro zone if at all possible. He will take with him to the meeting in Luxembourg an internal paper prepared by the experts at his ministry warning of the possible dire consequences if Athens were to drop the euro.

“It would lead to a considerable devaluation of the new (Greek) domestic currency against the euro,” the paper states. According to German Finance Ministry estimates, the currency could lose as much as 50 percent of its value, leading to a drastic increase in Greek national debt. Schäuble’s staff have calculated that Greece’s national deficit would rise to 200 percent of gross domestic product after such a devaluation. “A debt restructuring would be inevitable,” his experts warn in the paper. In other words: Greece would go bankrupt.

It remains unclear whether it would even be legally possible for Greece to depart from the euro zone. Legal experts believe it would also be necessary for the country to split from the European Union entirely in order to abandon the common currency. At the same time, it is questionable whether other members of the currency union would actually refuse to accept a unilateral exit from the euro zone by the government in Athens.

What is certain, according to the assessment of the German Finance Ministry, is that the measure would have a disastrous impact on the European economy.

“The currency conversion would lead to capital flight,” they write. And Greece might see itself as forced to implement controls on the transfer of capital to stop the flight of funds out of the country. “This could not be reconciled with the fundamental freedoms instilled in the European internal market,” the paper states. In addition, the country would also be cut off from capital markets for years to come.

In addition, the withdrawal of a country from the common currency union would “seriously damage faith in the functioning of the euro zone,” the document continues. International investors would be forced to consider the possibility that further euro-zone members could withdraw in the future. “That would lead to contagion in the euro zone,” the paper continues.

Banks at Risk

Moreover, should Athens turn its back on the common currency zone, it would have serious implications for the already wobbly banking sector, particularly in Greece itself. The change in currency “would consume the entire capital base of the banking system and the country’s banks would be abruptly insolvent.” Banks outside of Greece would suffer as well. “Credit institutions in Germany and elsewhere would be confronted with considerable losses on their outstanding debts,” the paper reads.

The European Central Bank (ECB) would also feel the effects. The Frankfurt-based institution would be forced to “write down a significant portion of its claims as irrecoverable.” In addition to its exposure to the banks, the ECB also owns large amounts of Greek state bonds, which it has purchased in recent months. Officials at the Finance Ministry estimate the total to be worth at least €40 billion ($58 billion) “Given its 27 percent share of ECB capital, Germany would bear the majority of the losses,” the paper reads.

In short, a Greek withdrawal from the euro zone and an ensuing national default would be expensive for euro-zone countries and their taxpayers. Together with the International Monetary Fund, the EU member states have already pledged €110 billion ($159.5 billion) in aid to Athens — half of which has already been paid out.

“Should the country become insolvent,” the paper reads, “euro-zone countries would have to renounce a portion of their claims.

επίσης απο εδώ με σχολιασμό

FRIDAY, MAY 6, 2011

Euro Whacked by Reports that Greece May Leave the Eurozone?

The Euro has fallen from roughly 1.49 to the dollar to 1.43 in a mere two days, which is a huge move. Many pundits have argued that the ECB’s newly accommodative stance is the trigger, but there may be additional forces at work. Most experts have deemed the idea that any eurozone member would exit the currency to be simply inconceivable, that it would be too costly and disruptive.
But with the hair shirt that Greece is being asked to wear, all bets may be off.

As of this juncture, this reports in Der Spiegel does not appear to have gotten traction among the Usual Suspects in the MSM. Headline: “Greece Considers Exit from Euro Zone” (hat tip readers John M and Illya F).

SPIEGEL ONLINE has obtained information from German government sources knowledgeable of the situation in Athens indicating that Papandreou’s government is considering abandoning the euro and reintroducing its own currency.

Alarmed by Athens’ intentions, the European Commission has called a crisis meeting in Luxembourg on Friday night…

Sources told SPIEGEL ONLINE that Schäuble intends to seek to prevent Greece from leaving the euro zone if at all possible. He will take with him to the meeting in Luxembourg an internal paper prepared by the experts at his ministry warning of the possible dire consequences if Athens were to drop the euro.

“It would lead to a considerable devaluation of the new (Greek) domestic currency against the euro,” the paper states. According to German Finance Ministry estimates, the currency could lose as much as 50 percent of its value, leading to a drastic increase in Greek national debt. Schäuble’s staff have calculated that Greece’s national deficit would rise to 200 percent of gross domestic product after such a devaluation. “A debt restructuring would be inevitable,” his experts warn in the paper. In other words: Greece would go bankrupt.

It remains unclear whether it would even be legally possible for Greece to depart from the euro zone. Legal experts believe it would also be necessary for the country to split from the European Union entirely in order to abandon the common currency. At the same time, it is questionable whether other members of the currency union would actually refuse to accept a unilateral exit from the euro zone by the government in Athens.

Σχόλιο Yves here. 


So what will they do if Greece refuses to observe niceties and bolts anyhow? 
Send in tanks?
I’m curious as to what punishments might be visited on Greece if it chooses to exit.
 Iceland had a very rocky six months when its banking system failed but it is now on track for a solid recovery. This example cannot have been lost on Greece. Back to the story:

What is certain….is that the measure would have a disastrous impact on the European economy.

“The currency conversion would lead to capital flight,” they write. And Greece might see itself as forced to implement controls on the transfer of capital to stop the flight of funds out of the country. “This could not be reconciled with the fundamental freedoms instilled in the European internal market,” the paper states. In addition, the country would also be cut off from capital markets for years to come.

Σχόλιο Yves here. 


This “you’ll never borrow again” threat is greatly exaggerated. In fact, investors like borrowers who have cleaned up their balance sheets. That’s why Chapter 11 works. Argentina’s default and end of dollarization proved salutary, with the country now performing better on virtually every economic indicator than its Latin American peers. The big difference is that it did not have to recreate a stand-alone currency, which would be a huge operational hurdle for Greece. Back to the article:

In addition, the withdrawal of a country from the common currency union would “seriously damage faith in the functioning of the euro zone,” the document continues. International investors would be forced to consider the possibility that further euro-zone members could withdraw in the future. “That would lead to contagion in the euro zone,” the paper continues.

Moreover, should Athens turn its back on the common currency zone, it would have serious implications for the already wobbly banking sector, particularly in Greece itself. The change in currency “would consume the entire capital base of the banking system and the country’s banks would be abruptly insolvent.” Banks outside of Greece would suffer as well. “Credit institutions in Germany and elsewhere would be confronted with considerable losses on their outstanding debts,” the paper reads.

The European Central Bank (ECB) would also feel the effects. The Frankfurt-based institution would be forced to “write down a significant portion of its claims as irrecoverable.” In addition to its exposure to the banks, the ECB also owns large amounts of Greek state bonds, which it has purchased in recent months. Officials at the Finance Ministry estimate the total to be worth at least €40 billion ($58 billion) “Given its 27 percent share of ECB capital, Germany would bear the majority of the losses,” the paper reads.

The problem with some of this logic is that the Greek debt should already be written down severely. Most experts estimate losses in the range of 50% to 70%. So large losses exist but have not been recognized.

The interesting question is whether this threat by Greece is serious or mere posturing. We may find out sooner than many expect.

MyLessThanPrimeBeef says:

May 6, 2011 at 3:33 pm

Was there a story about a boy who cried, ‘It’s fine, no problem here,’ three times before he got eaten by the dragon, when doing otherwise would have alerted villagers to rush to his rescue?

Reply

Lurker says:

May 6, 2011 at 3:36 pm

Greece just wants some leverage to bargain for better terms on their debts. That’s all that’s going on IMO.
No credible threat of leaving the EU.

Reply

bmeisen says:

May 6, 2011 at 3:42 pm

If Greece left I would immediately start planning a vacation there, assuming the exchange rate would heavily favor euro holders like me. And there might also be a boom for Greek agriculture because the prices in the EU for Greek exports can’t get much lower without disrupting their segments. I suspect they’ll stay about as high as they are now and the Greeks will party. I mean we now pay about 15 euros a kilo for organic Greek fish. I can’t imagine it dropping to 7.

Reply

F. Beard says:

May 6, 2011 at 3:44 pm

Yves here. This “you’ll never borrow again” threat is greatly exaggerated.
Agreed. Furthermore, the ability to service debt is the ability to not borrow at all. When will governments realize this?

“If the Nation can issue a dollar bond it can issue a dollar bill. 

The element that makes the bond good makes the bill good also. The difference between the bond and the bill is that the bond lets the money broker collect twice the amount of the bond and an additional 20%. Whereas the currency, the honest sort provided by the Constitution pays nobody but those who contribute in some useful way. It is absurd to say our Country can issue bonds and cannot issue currency. Both are promises to pay, but one fattens the usurer and the other helps the People.” 

Thomas Edison

Furthermore, Greece should legalize private currencies to tempt its black market into the open and to provide a healthy check and balance on government spending. Who needs the discipline of a foreign central bank when Greece’s own private sector could provide that needed check and balance?

Reply

financial matters says:

May 6, 2011 at 4:02 pm

http://www.ft.com/cms/s/0/43801510-e10a-11de-af7a-00144feab49a.html?nclick_check=1
12/08/2009
Timebomb for the Euro
Greek Debt Poses a Danger to Common Currency
By Wolfgang Reuter
A national bankruptcy in Greece would have a serious impact on Germany, where many banks have invested heavily in the high-yield Greek treasury bonds — after borrowing the money to buy the bonds from the European Central Bank (ECB) or other central banks at rates of 1-2 percent. Making money doesn’t get much easier — as long as the Greeks remain solvent.
A London investment banker is betting on the continued decline of prices for Greek bonds in the short term, while simultaneously waiting for the right time to start buying the securities again. He jokes: “If someone has €1,000 in debt, he has a problem. If someone has €10 million in debt, his bank has a problem. And the bank, in this case, is Europe.”

Reply

attempter says:

May 6, 2011 at 4:07 pm

I’m not getting my hopes up. Unfortunately, I agree that it’s probably a bluff.
But it’s a testament to how insane this world has gone that no amount of common sense or empirical experience seems to convince the citizenry of any of these prey countries (except Iceland, yet they too have only had a half-hearted response) that the Euro was a scam which is not in the interest of anyone but the banksters of Germany and France.
There’s hysteria screaming, “Why would Greece do this?” But a rational person would ask, why didn’t they do it a long time ago? And they’re probably not serious about doing it now…

ΒΑΣΤΑ ΡΟΜΜΕΛ v.2011

reposted /αναδημοσίευση απο εδω/ from here

With Greek Debt Yielding 20%+ and Trading at Half Par Value, European Banks Are Trapped!

http://api.tweetmeme.com/button.js?url=http%3A%2F%2Fboombustblog.com%2Freggie-middleton%2F2011%2F04%2F25%2Fwith-greek-debt-yielding-20-and-trading-at-half-par-value-european-banks-are-trapped%2F&source=ReggieMiddleton&style=normal&service=TinyURL.com

As nearly every proclamation and warning that I have given in 2010 has come to pass in 2011, the coming mass restructuring of the European banking system is nigh upon us. Let me make this perfectly clear. 

Despite what you may have heard, those banks and institutions holding and hoarding EU periphery debt are getting slaughtered. 

 Let’s walk through the simply math. I borrow €100 million with €10 million equity and purchase €110 million in bonds from Greece at par. These bonds are now roughly half of what I paid for them. That is a €55 million loss on a €10 million equity investment. A 550% loss! This is not rocket science, yet there are many who are dismissing this concept as sensationalist. Try dismissing it as basic math, first!

Exactly one year ago tomorrow, I went through this scenario in the article “How Greece Killed Its Own Banks!“, which my regular readers should be quite familiar with.

…. Insolvency! The gorging on quickly to be devalued debt was the absolutely last thing the Greek banks needed as they were suffering from a classic run on the bank due to deposits being pulled out at a record pace. So assuming the aforementioned drain on liquidity from a bank run (mitigated in part or in full by support from the ECB), imagine what happens when a very significant portion of your bond portfolio performs as follows (please note that these numbers were drawn before the bond market route of the 27th)…

Well, one year later and things have gotten much worse. Ireland and Portugal have joined the bailout brigade as well as Greece’s bonds tumbling even further – post bailout!

Greece’s shorter term bonds are on a backwards tear, with the 2 year breaching the 20% mark while the 10 years pushing 15. This is not only unsustainable, but a sign that the market not only expects a restructuring but is forcibly extracting compensation for said restructuring ahead of time.

Bloomberg: Greece to Sell Bills With Two-Year Bond Yields Exceeding 20%: Euro …

So, anyone who doesn’t think that a country that is in recession paying 20% on its debt AFTER it was just bailed out with global interest rates at cyclical low combined with the ECB raising rates is simply delusional. The next question any realist would ask is not if Greece is going to default or restructure, but what happens when they actually do?

Well, if you remember my rants concerning the EU’s “Delay & Pray” strategy of classifying these sovereign junk bonds as hold to maturity assets marked at par, you realize that there are hundreds of millions of euros of losses sitting on bank balance sheets RIGHT NOW, levered much more than 10x to 15x times. These assets are also currently going down in value, not static or rising. This means that not only are their gaping holes in the balance sheets of European banks all over that everybody seems to be ignoring, those wholes are being ripped wider and wider as time goes by.

Well, if Greece does default or restructure (and the market is telling us that Reggie is right in that this is a foregone conclusion), then…

The chart above illustrates what would happen if Greece were to restructure to the point where it would come into compliance with the Maastricht Treaty. Of course, if Greece were to do such, it would not happen in a vacuum. You see, if Greece were to restructure than all of those banks who were playing “Hide the Sausage” would be forced to come clean and mark all of that bad debt to market. Germany would lose a full 23% of its tier one capital, and Germany is the number one economy and banking system in the EU, formerly thought of as untouchable!. Hey, hold on… It gets better.

Not only do other periphery countries hold Greek debt that, if properly marked or defaulted on, would tear a hole through their domiciled banks tier 1 capital… They countries would most likely face extreme rate pressures in addition to internal socio-political pressure to default on their obligations as well as their tax paying populace undergo extreme austerity measures, mostly to save banks and bondholders. This is a pretty tough sell, even for the best political minds.

So, what happens if Portugal and Ireland decide to default/restructure as well???

Basically, a domino effect all throughout the European banking system. OF course if Portugal, Ireland and Greece fall, Spain is the country that would be in the cross hairs and I would not ignore any of  the other countries either. Every country that falls adds weight to the remaining countries backs. And to think, some of those central bank types thought Lehman Brothers was a fiasco. Hmmm, they ain’t seen nothing yet! Just so you are aware that I don’t bite my tongue to assuage the audience, this is the same message presented in  more detail at the ING RE Valuation conference in Amsterdam.

Throughout the week, I will post additional clips from the conference. Professional and institutional subscribers should feel free to contact me via email if they want to discuss analysis that I haven’t released on the blog pertaining to this topic. Next, I will discuss the potential fate of EU countries not mentioned (in detail) in this missive, for no one is truly immune to a banking collapse.

See the UK and Eurozone on BoomBustBlog for more EU opinion and analysis.

http://wd.sharethis.com/button/vcounter.php?url=http%3A%2F%2Fboombustblog.com%2Freggie-middleton%2F2011%2F04%2F25%2Fwith-greek-debt-yielding-20-and-trading-at-half-par-value-european-banks-are-trapped%2F

Tags: Asset Securitization Crisis, Banking, Financial Shenanigans, Global Macro, Research, UK and Eurozone

This entry was posted on Monday, April 25th, 2011 at 1:22 pm by Reggie Middleton and is filed under BoomBustBlog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ

…ενεργειακά κοιτάσματα στην γειτονιά μας…

Ο έλεγχος και η αέναη εκμετάλλευση των  πόρων της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας αποτελεί  έναν απο τους κυριότερους διαμορφωτές της γεωστρατηγικής πραγματικότητας που ζούμε και την πηγή τόσου ανθρώπινου αίματος, πόνου, και συμφοράς.
Μέσα απο την  αδιέξοδη κρίση των παγκόσμιων νομισματικών αξιών που στηρίζουν το δολλάριο, και με νέες τεχνολογικές δυνατότητες άντλησης/εξόρυξης,  οι “μεγάλες δυνάμεις” ξανασχεδιάζουν την γεωστρατηγική τους και τον παγκόσμιο χάρτη κρατικών συνόρων. 
Ετσι, περιοχές του πλανήτη  που δεν παρουσίαζαν άμεσα εκμεταλλεύσιμους ενεργειακούς πόρους-υδρογονάνθρακες- και οικονομικό ενδιαφέρον, βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο των “μεγάλων” του πλανήτη.
 Η Μεσόγειος λόγου χάριν, και οι χώρες που βρέχονται απο τα νερά της (και τα “πετρέλαιά” της ), αίφνης έχουν μεταβληθεί είτε σε μια τεράστια αρένα κοινωνικών πειραμάτων είτε αντιμετωπίζουν ενα κύμα  συγχρονισμένων  επαναστάσεων, που σκοπό έχουν να μεταβάλλουν το status quo και να αποσταθεροποιήσουν αυτά τα κράτη που θα μπορούσαν πλέον να εκμεταλλευτούν τα τεράστια  κοιτάματα  υδρογονανθράκων που ανήκουν στις ΑΟΖ τους με αξία  τρισεκατομμύρια δολλάρια….


Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, ο αγώνας για τον έλεγχο της ενέργειας συνεχίζεται, με πρωταγωνιστές τους γνωστούς άγνωστους πρωταγωνιστές στην Λατινική Αμερική αλλά και στις ΗΠΑ απ’όπου οι …Κινέζοι προσπαθουν να μεταφέρουν τεχνογνωσία των νέων μεθόδων και τεχνολογιών εξόρυξης . Διαβάσαμε εδω  και παραθέτουμε απόσπασμα…

Super Shift #1: Chavez will soon cut the U.S. out of $48 trillion
in Gulf oil

Everyone knows that Chavez is sitting on one of the world’s most impressive oil reserves, the vast Orinoco Basin. It holds nearly 600 billion barrels of “heavy” crude.

The east Venezuela Basin (red) holds one of the world’s largest reserves.

This incredible deposit is worth $44 trillion at today’s prices, and holds enough oil to satisfy current U.S. consumption for 87 years.

However, Chavez kicked U.S. oil giants Exxon and Conoco/Phillips out of the Orinoco back in 2007. Then he forced the remaining oil majors to give much of their stakes to Venezuela’s own oil company, PDVSA.

However, since the only refineries in the Gulf that can process heavy crude are based in the U.S., most analysts aren’t too worried that Chavez will cut off the U.S. from his oil.

But they’ll be worried soon…

That’s because PDVSA’s near monopoly on Caribbean oil drilling is forcing refineries in Jamaica, Curacao, the Dominican Republic, Trinidad and Tobago and Ecuador (I’m advising on the construction of this one) to swiftly adapt to “heavy” crude processing.

This top-down domination of the supply chain will radically change the balance of Gulf oil production and distribution – especially to southern U.S. oil ports and refineries.

Think about it: With numerous heavy-crude-capable refineries under his thumb, Chavez would be able to channel his vast oil reserves to China and the rest of the world…INSTEAD OF THE U.S.

Talk about a “super shift” in the global energy market!

Super Shift #2: Beijing ponies up a quiet $2 trillion for western gas technology

Everybody knows that there’s a natural gas glut in the U.S. right now. New drilling technologies are allowing oil and natural gas to be extracted from zones that were formerly thought “un-tap-able.”

Among the best of these zones is the monstrous Marcellus Shale Play that stretches across the eastern U.S. – extending from southern New York, though central and western Pennsylvania, and ending in lower West Virginia.

This reserve is thought to contain more than500 trillion cubic feet of natural gas.

Even in today’s rock-bottom gas market,Marcellus reserves would be worth over $2 trillion.

But here’s the twist: China’s interest in unconventional oil and gas plays is NOT in siphoning those deposits for their own use.

Their interest is in learning exactly how we’re getting at these deposits.

It’s the cutting-edge U.S. drilling and extraction technologies they’re after – so they can apply the same techniques all over Asia.

That’s the “super shift.”

Once China’s up to speed on the cutting-edge gas and oil drilling, extraction, and processing techniques America has pioneered…

They’ll be able to tap into the HUGE hydrocarbons reserves in Mongolia, Turkmenistan, Kazakhstan, Indonesia, and much more.

Remember, China’s got over $2 trillion in liquid foreign currency reserves.

And they’re chomping at the bit to spend a huge chunk of that American money on American energy know-how and supplies… while the buck is still worth something.

That’s the “trigger” here…

In a moment, I’ll show you one specific oil field services (OFS) company that’s a hot moneymaker on this “super shift” right now…

They’re already making a killing on their highly specialized new oil/gas extraction technologies.

It’s just one of literally dozens of drill-tech and OFS companies I know of that could hit red-hot profit rides in the very near future, as China starts doling money out to U.S. companies with proven expertise.

Super Shift #3: Breakthrough opens America’s $40 trillion
oil prize

Everybody knows California’s traditional oil production is declining at nearly double-digit rates every single year. In fact, current volume is less than half of what it was just a few years ago.

Yet what most people don’t know is that California is sitting on untapped gas/oil reserves equivalent to 500 billion barrels of crude.

That’s enough to eliminate U.S. crude imports for 7 decades at current usage levels. At today’s prices, that adds up to $40 trillion worth of domestic oil…

It’s called the Monterey Shale. And unlike other shale-based deposits in the U.S., this one is mostly crude oil.

In fact, it’s the “source rock” for most of the state’s oil production.

Now the Monterey Shale isn’t a secret. It’s been tapped in small volumes since the 1800s.

What’s kept it from being a superstar oil field is the very poor “recovery rate” of Monterey Shale wells.

Only around 10% of the crude available from each well can typically be brought to the surface.

But according to my Inner Circle contacts, recent developments in oil markets and drilling technologies could soon turn this under-tapped reserve into one of the hottest oil properties on the planet…

One of these is called Managed Pressure Drilling (MPD).

It’s a little-known breakthrough in oil extraction first demonstrated by the U.S. Department of Energy in 2005…

MPD is a system of high-tech air injection that combines with a special “California Cocktail” of acidized drilling mud to lift much larger amounts of oil from Monterey Shale wells.

Combined with state-of-the-art new drilling methods, MPD helps boost well productivitywithout significantly increasing costs…

Therein lies the trigger that’s putting this “super shift” into motion.

You see, MPD and other new technologies make tapping this mammoth domestic reserve profitable at just $80 a barrel…

And with oil hovering well above that mark right now (and for the foreseeable future), smart investors should be licking their chops over the Monterey Shale.

This deposit’s oil alone could cut America’s dependency on imported crude in halfvirtually overnight – and perhaps soon render us energy independent.

Imagine what kind of money you could wring out of this $40 trillion domestic oil cache with a few well-placed investments.

That’s where my Inner Circle contacts come in…

I’m going to be able to put you smack in the middle of every opportunity that arises in this mammoth “super shift” toward domestic hydrocarbons.

• The oil-field servicers.
• The equipment makers.
• The refiners and pipeline companies.
• The storage facilities.
• The retail networks and more…

In fact, I know of two stocks you could use to pour yourself a cocktail of profits from this suddenly accessible Monterey crude RIGHT NOW…

One of these has 10 billion barrels of oil ($814.5 billion worth) ready for drilling using MPD and other techniques on its 300,000 acres in the Monterey…

The other holds 1.2 million Monterey acres – and is ready to pour $6.3 billion into new extraction efforts over the next 4 years.

You see how incredibly lucrative these “super shifts” can be?

Just these three could tap you into a combined $90 trillion worth of energy transactions that are about to change the world:

• More than $48 trillion worth of Orinoco oil destined for global markets…
• As much as $2 trillion in cash dipped from China’s tech-buying war chest…
• Up to $40 trillion in soon-to-be-tapped North American hydrocarbon assets…

I’ll bet you’ve heard about NONE of these “super shifts” from whatever source of energy news or investing guidance you’re using right now.

And remember, these three “shifts” reflect only a fraction of the world energy market of the near future…

ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ (ΤΩΝ ΜΜΕ)

Τραπεζίτες και μηντιάρχες καρφώνουν ο ένας τον άλλον στη Τρόικα, για να σώσουν τα μαγαζάκια τους!

Κι ενώ η χώρα καταρρέει μια χούφτα τραπεζίτες και μηντιάρχες, οι οποίοι για δεκαετίες ολόκληρες έβαζαν πλάτη για να φτάσει  η χώρα στον σημερινό βούρκο, δίνουν μάχη ζωής και θανάτου στο παρασκήνιο.

Το ποιες τράπεζες και ποια ΜΜΕ θα επιβιώσουν από την ελληνική Φουκουσίμα, είναι το μόνο θέμα που απασχολεί τους  επικεφαλής τους.

Χρησιμοποιούν λοιπόν τις διεθνείς επαφές τους , τους  μισθοφόρους καθηγητές Πανεπιστημίων, διάφορα «Ιδρύματα»   καθώς και πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στα ηγετικά κλιμάκια της Τρόικα, για να εξασφαλίσουν ότι η δική τους τράπεζα και το δικό τους κανάλι θα είναι αυτά που θα δουν την Επόμενη Μέρα του Νεοελληνικού Ολοκαυτώματος.

Κι όσο κι αν σας φανεί παράξενο, οι Τροικανοί γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια τι συμβαίνει στο εσωτερικό τραπεζικό και μηντιακό σύστημα καθώς και τις αιμομικτικές σχέσεις τους.

Γνωρίζουν για ποιο λόγο για παράδειγμα, βρίσκεται το χείλος του γκρεμού, τράπεζα που «ειδικεύθηκε» όλα αυτά τα χρόνια στις δανειοδοτήσεις σαπακίων των ΜΜΕ.

Ακόμη και το παρατσούκλι του ανυπόληπτου τραπεζίτη που τους δάνειζε, γνωρίζουν οι Τροικανοί καθώς και απίστευτες λεπτομέρειες για τις ζωές και τις επιχειρήσεις όλων όσων διαπλέκονται στα ΜΜΕ.

Πως απέκτησαν αυτή τη γνώση;

Πολύ απλά: Tα τσιράκια των ιδιοκτητών των ΜΜΕ και των τραπεζιτών φρόντισαν να καρφώσουν με κάθε λεπτομέρεια, ο ένας τον άλλον, στους Τροικανούς.

Ακόμη και ο Στρος Καν γνωρίζει πόσα χρωστάνε τα ελληνικά ΜΜΕ στις τράπεζες.

Και απορεί πως είναι δυνατόν τράπεζες με ισολογισμούς που προκαλούν κατάθλιψη για τα χάλια τους να έχουν δώσει ένα σκασμό εκατομμύρια ευρώ δάνεια στους μηντιάρχες.

«Μια χούφτα μπάσταρδοι κατέστρεψαν τη χώρα τους…», λένε στα ηγετικά κλιμάκια του IMF , για τους δικούς μας Εντιμότατους κυρίους…

αναδημοσίευση απο κουρδιστό πορτοκάλι εδω

παλαιότερες σχετικές δημοσιεύσεις εδω κι εδω κι εδω

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

Σεισμοί, τσουνάμια, πυρηνικές εκρήξεις, κι ο θάνατος δεκάδων χιλιάδων στην Ιαπωνία φαντάζουν σαν κάποιος να ξεκίνησε τον Αρμαγεδώνα…
…οι οικονομικές συνέπειες και οι προεκτάσεις της βιβλικής καταστροφής είναι βέβαιο πώς οδηγούν την Ιαπωνία σε ακόμα πιό βαθειά και παρατεταμένη ύφεση και κατευθείαν στα χέρια των κεντρικών τραπεζών, καθώς το παγκόσμιο καζίνο των τυπογράφων χαρτονομισμάτων ετοιμάζεται να ρίξει στην αγορά  ”χαρτοπόλεμο” 15 τρισεκατομμυρίων φρεσκοτυπωμένων γιέν….

14 Reasons Why The Economic Collapse Of Japan Has Begun

The economic collapse of Japan has begun.  The extent of the devastation is now becoming clear and many are now projecting that this will be the most expensive natural disaster in modern human history.  The tsunami that struck Japan on March 11th swept up to 6 miles inland, destroying virtually everything in the way.  Countless thousands were killed and entire communities were totally wiped out.  So how does a nation that is already drowning in debt replace dozens of cities and towns that have suddenly been destroyed?  Many in the mainstream media are claiming that the economy of Japan will bounce right back from this, but they are wrong.  The tsunami decimated thousands of square miles.  The loss of homes, cars, businesses and personal wealth is almost unimaginable.  It is going to take many years to rebuild the roads, bridges, rail systems, ports, power lines and water systems that were lost.  There are going to be a significant number of Japanese insurance companies and financial institutions that are going to be totally wiped out as a result of this great tragedy.  Of course in the days ahead the Japanese people will band together and work hard to rebuild the nation, but the truth is that it is impossible to “bounce right back” from such a massive loss of wealth, assets and infrastructure.

Just think about what happened after Hurricane Katrina.  Did the economy of New Orleans bounce right back?  No, there are some areas of New Orleans today that still look like war zones.

Well, this disaster is much worse.

The truth is that this is going to be one of the defining moments in the history of Japan.  Hundreds of miles along the coast of Japan have been absolutely devastated.  Authorities are finding it difficult to even get food and water into some areas at this point.

Even before this great tragedy Japan was one of the nations that was on the verge of a national economic collapse.  Their economy had been in the doldrums for over a decade and their national debt was well over 200 percent of GDP.  Now the Japanese economy has experienced a shock from which it may never truly recover.

The Bank of Japan is already flooding the Japanese economy with new yen, and so we may indeed see some impressive “economic growth” statistics at the end of the year.  But just because lots more yen are being passed around does not mean that the Japanese economy is in better shape.

The truth is that a tsunami of yen is not going to undo the damage that the tsunami of water did. 
 A massive amount of Japanese wealth was wiped out by this disaster.  An economy that was already teetering on the brink is now very likely going to plunge into oblivion.

It is fine to be optimistic, but the cold, hard reality of the situation is that this is a knockout blow for the Japanese economy.  The extent of the devastation is just too great.  This truly is a complete and total nightmare.

The following are 14 reasons why the economic collapse of Japan has now begun….

#1 The Bank of Japan has announced that they have decided to flood the Japanese economy with 15 trillion yen.  That is the equivalent of roughly $183 billion dollars.  This is going to provide needed liquidity in the short-term, but it is also going to set Japan on a highly inflationary course.

#2 Japan’s Nikkei 225 stock average declined by more than 6 percent on Monday.  As the full extent of the damage becomes apparent more declines are likely.

#3 Oil refineries all over Japan have been severely damaged or destroyed.  For example, six refineries that combine to process 31 percent of the oil for Japan have been totally shut down at least for now.

#4 The damage to roads, bridges, ports and rail systems is estimated to be in the billions of dollars.  The damage done to power lines and water systems is almost unimaginable.  It is going to take many years to rebuild the infrastructure of Japan.

#5 Right now the flow of goods and services in many areas of northern Japan has been reduced to a crawl, and this is likely to remain the case for quite some time.

#6 Many cities and towns along the east coast of Japan have essentially been completely destroyed.

#7 Japan’s nuclear industry is essentially dead in the water at this point.  Even if there is not a full-blown nuclear meltdown, the events that have transpired already have frightened people enough to cause a massive public outcry against nuclear power in Japan.

#8 Japan is going to need even more oil and natural gas in the long run to replace lost nuclear energy production.  Prior to this crisis, Japan derived 29 percent of its electricity from nuclear power.

#9 Japan is the second largest foreign holder of U.S. government debt, but that is about to change.  Japan currently has about $882 billion in U.S. Treasury bonds and they are going to have to liquidate much of that in order to fund the rebuilding of their nation.

#10 Many factories in Japan are closing down at least temporarily.  For example, Nissan has shut down four factories and Sony has shut down six factories.

#11 Toyota has shut down all production at its factories in Japan until at least March 16th.

#12 A substantial number of Japanese financial institutions and insurance companies are absolutely going to be devastated by this nightmare.

#13 Japan’s budget deficit was already 9 percent of GDP even before this tragedy.  Now they are going to have to borrow lots more money to fund the rebuilding effort.

#14 Japan’s national debt was already well over 200 percent of GDP even before this tragedy.  How much farther into the danger zone can they possibly go?

Sadly, as the economy of Japan goes down it is going to have a huge affect on the rest of the world as well.  For example, Japan is no longer going to be able to buy up huge amounts of U.S. Treasuries.  So who is going to pick up the slack?  Will our government officials beg China to lend us even more money?  Will the Federal Reserve just “buy” even more of our government debt?

Right now there are more questions than there are answers, but what is clear is that the Japanese economy has just been dealt an incapacitating blow.  Hopefully this tragedy will bring out the best in the Japanese people, but no matter how resilient they are, the truth is that this is something that no nation would be able to bounce back from quickly.

Let us hope that the economic damage from this tragedy will be contained and will not spread to the rest of the world.  The global economy is already in enough trouble, and hopefully this tragedy will not cause a cascade of economic failures to sweep the globe.

reposted from here αναδημοσίευση απο εδω

ORDO AB CHAO 5

Διαβάσαμε και αναδημοσιεύουμε απο Σταυροβελονιά

… το ελληνο – ιρλανδικό “θαύμα” …

Νίκος Μπογιόπουλος

***

Ο “κέλτικος τίγρης της οικονομίας”

Τον θυμάστε τον «κέλτικο τίγρη της οικονομίας»; Ετσι αποκαλούσαν την Ιρλανδία στο ΠΑΣΟΚ επί εποχής Σημίτη.
*
Μετά ήρθε η ΝΔ. Ηταν τότε, το 2007, που ο υπουργός οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης, μιλώντας στο Ελληνο-Αμερικανικό Επιμελητήριο, δήλωνε:
«Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Ιρλανδία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Συχνά τίθεται το δίλημμα σχετικά με το ποιο οικονομικό μοντέλο είναι το πιο κατάλληλο: είναι εκείνο που προβλέπει υψηλή φορολογία και υψηλές δημόσιες δαπάνες ή είναι εκείνο που επιδιώκει μικρότερο κράτος με χαμηλότερη φορολογία; Πιστεύω ότι στην περίπτωση της χώρας μας πρέπει να ακολουθήσουμε τη δεύτερη κατεύθυνση», ήταν τα λόγια του κ. Αλογοσκούφη, ο οποίος σε άλλες δηλώσεις, αυτή τη φορά στο ΙΟΒΕ, δεν είχε αφήσει κανένα περιθώριο παρερμηνειών:
«Ενα μοντέλο που θεωρώ ότι είναι πολύ κατάλληλο για να το μελετήσει κάποιος στα ελληνικά πλαίσια, είναι αυτό της Ιρλανδίας», τόνιζε…
Ηδη δε επί διοίκησης της Τράπεζας της Ελλάδας από τον κ. Λουκά Παπαδήμο, τον σημερινό στενό συνεργάτη και σύμβουλο του πρωθυπουργού Παπανδρέου, οι τραπεζίτες είχαν δείξει τις προτιμήσεις τους.

Στην έκθεση της ΤτΕ για την ανταγωνιστικότητα, το 1999, η Ιρλανδία (μαζί με τη Σουηδία) καταγραφόταν ως «παράδειγμα χώρας».
Τελικά, τα κατάφεραν: Εκαναν την Ελλάδα σαν την Ιρλανδία (ή μήπως το αντίστροφο;)..
***
Το «πάθος», πάντως, με την Ιρλανδία, αποδεικνύεται διαρκείας. Πριν μια δεκαετία μάς την εμφάνιζαν εδώ στην Ελλάδα ως υπόδειγμα χώρας για το πώς θα …ευημερήσουμε. Τώρα, μέχρι πριν λίγους μήνες, μας την εμφάνιζαν πάλι ως υπόδειγμα χώρας, αλλά αυτή τη φορά για το πώς θα… σωθούμε.
*
«Το παράδειγμα της Ιρλανδίας πρέπει να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση», δήλωνε ο φύλακας άγγελος της χώρας μας, ο επικεφαλής της ΕΚΤ κ. Τρισέ, στις 7/12/2009 σε ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο.
Λίγες μέρες αργότερα, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος είχε αναλάβει να διακινήσει πιο εύγλωττα τη συνταγή του ευρωτραπεζίτη για τη «σωτηρία» της Ελλάδας : «Τρισέ: Βήματα ανάλογα της Ιρλανδίας» («Εθνος», 25/1/2010).
*
Οπως, μάλιστα, διαβεβαίωνε ο καλός αυτός άνθρωπος, αν η Ελλάδα έπρεπε να μιμηθεί ένα μοντέλο για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών της προβλημάτων αυτό ήταν το μοντέλο της Ιρλανδίας, αφού – κατά τον Τρισέ πάντα – οι επιλογές της Ιρλανδίας αναγνωρίζονταν από όλους τους εταίρους.
Είναι οι ίδιοι εταίροι που τώρα οδηγούν και την Ιρλανδία, η οποία ακολούθησε τις συνταγές τους, στο ΔΝΤ…
*
Ποιο, όμως, είναι το «θαύμα» της Ιρλανδίας, τόσο την περίοδο των «παχέων αγελάδων» όσο και την τρέχουσα περίοδο της κατάρρευσης; Πώς από κέλτικος τίγρης μετατράπηκε σε «τιγράκι του τσίρκου», για να ασελγούν πάνω της οι «θηριοδαμαστές» του κεφαλαίου, όπως προσφυώς έχει γραφτεί;

Το «θαύμα» της Ιρλανδίας στηρίχτηκε στη μετατροπή της χώρας σε ένα φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές που εξασφάλισαν φορολογικό συντελεστή επί των κερδών τους με όριο το 12,5% (αυτό δεν είναι το αίτημα του ΣΕΒ;)…
Το «θαύμα» συνίστατο στην πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στην πλήρη αποδόμηση των κοινωνικών κατακτήσεων, στην κατάλυση κάθε έννοιας κοινωνικής προστασίας, στη μετατροπή της χώρας σε ένα Ελ Ντοράντο για το διεθνές κεφάλαιο.
Ετσι προέκυψε η «ανάπτυξη».
Μόνο που δίπλα στους αριθμούς που ευημερούσαν, ο λαός της Ιρλανδίας είχε, ήδη, περιπέσει σε κατάσταση φτώχειας και μαζικής ανέχειας, ανασφάλειας και τραγικής υποβάθμισης της ζωής του
Τώρα, η Ιρλανδία βιώνει την άλλη όψη του νομίσματος του ίδιου «θαύματος».

Αφού οι πολυεθνικές τη ρήμαξαν, η «φούσκα» έσκασε, τα δημοσιονομικά εκτροχιάστηκαν και μετά από μπόλικες δόσεις τρομοκρατίας περί χρεοκοπίας (σας θυμίζει κάτι;)
ο ιρλανδικός λαός βλέπει τα παιδιά του να παίρνουν μαζικά το δρόμο της μετανάστευσης (υπολογίζονται σε πάνω από 40.000 ετησίως), το μισθό του να μειώνεται έως και 30%, το βασικό συντελεστή του ΦΠΑ να εκτινάσσεται στο 21,5%, τις ασφαλιστικές εισφορές να αυξάνονται κατά 7,5% εις βάρος του βασικού μισθού, τα επιδόματα ανεργίας να περικόπτονται, το ΑΕΠ να κατρακυλά κατά 7%, οι κρατικές δαπάνες να συρρικνώνονται στο 36% του ΑΕΠ.

Οι κοινές πορείες Ιρλανδίας – Ελλάδας δε σταματάνε εδώ.
Οι Ιρλανδοί εργαζόμενοι μπορούν να «επαίρονται» ότι και εκεί ο κρατικομονοπωλιακός τους καπιταλισμός δουλεύει ρολόι.
Ετσι, στο όνομα της σωτηρίας των τραπεζών στην Ιρλανδία, τα πακέτα των 70 δισ. ευρώ που δόθηκαν στους τραπεζίτες (σας θυμίζει κάτι;)
είχαν ως αποτέλεσμα το έλλειμμα από 14% να έχει εκτιναχτεί στο 32% και το χρέος που το 2007 ήταν στο 28% του ΑΕΠ να εκτιμάται ότι το 2014 θα έχει φτάσει στο 135% του ΑΕΠ.
Κι όλα αυτά έγιναν για να αποφύγει η Ιρλανδία την… πτώχευση!
*
Με άλλα λόγια:
Η Ιρλανδία πήρε όλα εκείνα τα μέτρα που υποτίθεται δε θα την πτώχευαν, και τελικά πτώχευσε (σας θυμίζει κάτι;)…

—
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η stavrovelonia

Σχετικές δημοσιεύσεις για την ζώνη των “γουρουνοοικονομιών” εδω και εδω
ORDO AB CHAO σειρά δημοσιεύσεων εδω

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ (3) ;;;

Στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Αλτερ, δυο μέλη του ΣΤΕ “προβλέπουν” οτι οι προσφυγές για την νομιμότητα του Μνημονίου θα πεταχθούν στον κάλαθο των αχρήστων καθώς θεωρούν με τις εισηγήσεις τους οτι η εκχώρηση της εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας στην τρόικα συνάδει συνταγματικά, και δεν υπάρχει συνεπώς κάποιο πρόβλημα με την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας παρά το γεγονός της ύπαρξης όρων περί αναρμοδιότητας των ελληνικών δικαστηρίων και την χρησιμοποίηση του Βρεττανικού δικαίου στην… Ελλάδα εαν και οταν αποφασιστούν  οι κατασχέσεις της “δημόσιας περιουσίας”…

“Υπέρ της συνταγματικότητας του Μνημονίου τάσσονται στις εισηγήσεις που έκαναν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας οι σύμβουλοι κ. Μαίρη Σαρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου.
Οι δύο εισηγήτριες δέχονται ότι λόγοι υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος επέβαλαν το Μνημόνιο και τις περικοπές συντάξεων και μισθών στους δημόσιους υπαλλήλους καθώς και οτι τηρούνται πλήρως οι αρχές της αναλογικότητας και της αναγκαιότητας.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στις εισηγήσεις τα μέτρα που επιβάλλει το Μνημόνιο είναι απολύτως σύμφωνα με το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του ανθρώπου αλλά και τις διεθνείς συμβάσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες μάλιστα, οι δύο εισηγήτριες επισημαίνουν ότι η ένταξη της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν περιορίζει την άσκηση της εθνικής μας κυριαρχίας.(!!!)
Η κυβέρνηση έλαβε μέσω του μνημονίου « μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής για την άμεση αντιμετώπιση της οξείας δημοσιονομικής κρίσης, η οποία έχει καταστήσει αδύνατη την εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών της χώρας μέσω των διεθνών αγορών και πιθανό το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Το θέμα θα συζητηθεί την ερχόμενη Τρίτη στην Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου. Στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά των διατάξεων του Μνημονίου, είχαν προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ, η ΕΣΗΕΑ, συνταξιούχοι και άλλοι φορείς”.

Από την ιστοσελίδα του ΣΤΕ (εδω) διαβάσαμε :

Δελτίο τύπου του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με τις υποθέσεις που αφορούν το Μνημόνιο

19/11/2010

Το Μνημόνιο Συνεννόησης, το οποίο υπογράφηκε στις 3.5.2010 μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των Κρατών Μελών της Ευρωζώνης, εκπροσωπουμένων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα του Ελληνικού Κράτους, με το οποίο καθορίζονται οι στόχοι δημοσιονομικής προσαρμογής και τα μέσα επίτευξής τους, με σκοπό την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Το ίδιο το Μνημόνιο δεν περιέχει κανόνες δικαίου και, συνεπώς, δεν έχει έννομες συνέπειες. Τέτοιες συνέπειες προκύπτουν το πρώτον με τη θέσπιση από τη νομοθετική εξουσία, ρυθμίσεων, με τις οποίες πραγματοποιούνται οι εξαγγελλόμενες στο Μνημόνιο δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές. Το Μνημόνιο, δεν αποτελεί διεθνή συνθήκη κατά την έννοια της Σύμβασης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών. Το γεγονός ότι και τα Κράτη Μέλη της Ζώνης του Ευρώ που υπέγραψαν το Μνημόνιο δεν θεώρησαν ότι αυτό έχει χαρακτήρα διεθνούς σύμβασης, συνάγεται από το γεγονός ότι μετά την υπογραφή του Μνημονίου και τη δημοσίευση του ν. 3845/2010, στον οποίο προσαρτώνται ως Παραρτήματα τα δύο κυριότερα μέρη του Μνημονίου, εκδόθηκε, κατ’ εφαρμογή των άρθρων 126 παρ. 9 και 136 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου, με την οποία προσδιορίστηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το Ελληνικό Κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Από την απόφαση δε αυτή δημιουργούνται υποχρεώσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε σχέση με την πραγματοποίηση των μέτρων αυτών, σύμφωνα με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

Με τα δεδομένα αυτά, σύμφωνα με τις εισηγήσεις, ο λόγος ακυρώσεως, ότι ο ν. 3845/2010 είναι ανυπόστατος διότι κατά την ψήφισή του δεν συγκεντρώθηκε η απαιτούμενη κατ’ άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, είναι απορριπτέος, διότι ερείδεται στην εσφαλμένη εκδοχή ότι το Μνημόνιο αποτελεί διεθνή σύμβαση. Εξ άλλου, με το ν. 3845/2010 δεν αναγνωρίζονται εξουσίες σε όργανα διεθνών οργανισμών, που να περιορίζουν την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Στη συνέχεια, με τις εισηγήσεις, εξετάζεται η συμβατότητα προς το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών των ρυθμίσεων των ν. 3833 και 3845/2010, που αφορούν τις περικοπές τόσο των αποδοχών όσο και των συντάξεων. Οι εισηγήσεις δέχονται ότι το δικαίωμα στη σύνταξη και στο μισθό προστατεύεται, ως περιουσιακό δικαίωμα, από το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου. Ο περιορισμός, όμως, του δικαιώματος αυτού με τις περικοπές που θεσπίζονται στο ν. 3833/2010 και στο ν. 3845/2010 δικαιολογείται από υπέρτερους λόγους δημοσίου συμφέροντος που ανάγονται στην ανάγκη μείωσης του υπερβολικού δημοσιονομικού ελλείμματος και του εξωτερικού χρέους της χώρας, ενόψει και των υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η χώρα στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Άλλωστε, για την επίτευξη του στόχου της δημοσιονομικής προσαρμογής, έχουν ήδη θεσπισθεί νομοθετικά μέτρα, που αφορούν όχι μόνο στο σκέλος της περιστολής εν γένει των δαπανών αλλά και μέτρα αύξησης των δημοσιονομικών εσόδων. Τέλος, κατά τις εισηγήσεις, από το Μνημόνιο, το οποίο προσαρτάται στο ν. 3845/2010 και στο οποίο, ως εκ τούτου, δύναται να ανατρέχει ο δικαστής για να αναζητήσει την αιτιολογία των θεσπιζομένων με το νόμο ρυθμίσεων, προκύπτει ότι οι συντάκτες του είχαν πλήρη επίγνωση των συνεπειών από τη μείωση των αποδοχών των εν ενεργεία υπαλλήλων και των καταβαλλομένων στους συνταξιούχους παροχών, για το λόγο δε αυτό θεσπίζεται μεν η μείωση αυτή, λαμβάνεται, όμως, πρόνοια οι προκύπτουσες μετά τη μείωση αυτή αποδοχές και συντάξεις να διατηρούνται σε βιώσιμα επίπεδα. Συνεπώς, οι επίδικες ρυθμίσεις, με τις οποίες επέρχεται επέμβαση σε περιουσιακά δικαιώματα, δεν εμφανίζονται καταρχήν αντίθετες με την αρχή της αναλογικότητας.

Παρακολουθούμε το θέμα και θα επανέλθουμε μετά την διαδικασία και τις επίσημες αιτιολογήσεις της απόφασης…

Παλαιότερες δημοσιεύσεις για την προσφυγή στο ΣΤΕ εδω 

κι εδω 

ΑΠΟΧΗ : ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ;;;

21.00

Σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα κινείται η καταμετρημένη αποχή αυτή την ώρα (20.30) απο τις κάλπες, αποδεικνύοντας στην κυβέρνηση, στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, αλλά και στις διεθνείς κατοχικές δυνάμεις οτι ο δρόμος μπροστά θα είναι τουλάχιστον δύσβατος, μιάς και η “νομιμοποίηση” της κυβέρνησης και της μνημονιακής της πολιτικής, αλλά και του συνολικού αθροίσματος των ποσοστών του διπόλου εξουσίας με αναγωγή που περιλαμβάνει τους “απέχοντες” δεν καταφέρνει αθροιστικά να φτάσει μάλλον ούτε το 50% του εκλογικού σώματος…
Οι απέχοντες πολίτες ευτέλησαν την κυβέρνηση και το υπεύθυνο δίπολο, αρνούμενοι ακόμα και να προσέλθουν στις ¨εκλογές” των εκβιασμών. 
Το πολιτικό διπολικό “σύστημα” που πτώχευσε την Ελλάδα τρίζει στα θεμέλια, και τα τείχη της ανομίας και της διαπλοκής γκρεμίζονται κλείνοντας οριστικά τον κύκλο της φαύλης μεταπολίτευσης και ενταφιάζοντας ανεπιστρεπτί τους πολιτικούς δεινόσαυρους…

 Ο δεύτερος γύρος σε μια εβδομάδα, θα στείλει τα ίδια και ίσως χειρότερα μηνύματα, μιάς και η αποχή αποτελεί συνειδητή πράξη απονομιμοποίησης των εκπροσώπων της τρόικας και των πολιτικών “αντιπροσώπων” του μνημονίου, της επαχθούς τοκογλυφίας, και  του εθνικού ευτελισμού.

Ο επαπειλούμενος δε τρίτος γύρος, θα αποτελέσει και το πολιτικό μνημόσυνο του σάπιου “Δημοκρατικού” συστήματος…

Με αυτές τις εξελίξεις να σφραγίζουν το παρελθόν και να προμηνύουν μια νέα πολιτική πραγματικότητα υπο διαμόρφωση , διαβάστε εδω ενδιαφέρον άρθρο για την δυσχερέστατη θέση του πρωθυπουργού κ.Γιώργου Παπανδρέου και το μέλλον της χώρας…

http://www.youtube.com/p/FB22FD2618208F14?hl=el_GR&fs=1

DEBT NATION 2_GREECE

1981-2020: Παραδίδοντας την Ελλάδα στους δανειστές της

Πάνος Παναγιώτου χρηματιστηριακός
τεχνικός αναλυτής διευθυντής GSTA/EKTA

Την περασμένη εβδομάδα η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας κατέθεσε πρόταση για την αλλαγή της εθνικής νομοθεσίας ώστε να επιτραπεί στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα.
Τα καλυμμένα ομόλογα είναι εργαλεία χρέους που υποχρεώνουν το δανειολήπτη να εξασφαλίζει το δανειστή με ενέχυρο σε ένα τμήμα των περιουσιακών του στοιχείων το οποίο επιλέγεται σε συνεργασία με το δανειστή και περιλαμβάνει τα καλύτερα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη (ονομάζεται: ‘pool’ – ‘πισίνα’).
Το τμήμα αυτό επιβάλλεται να έχει μεγαλύτερη αξία από το ύψος του δανείου ώστε να παρέχει τη μέγιστη δυνατή εξασφάλιση στο δανειστή και ξεχωρίζεται από τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη έτσι ώστε σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου ο δανειστής να έχει πρόσβαση σε αυτό πριν από οποιονδήποτε άλλο δικαιούχο ενώ επιπλέον έχει πρόσβαση και στα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη. Τέλος, ο δανειστής έχει το δικαίωμα συνεχούς εποπτείας και διενέργειας ελέγχων επί του ενεχυριασμένου τμήματος της περιουσίας του δανειολήπτη και μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει περιουσιακά στοιχεία σε αυτό ανά πάσα στιγμή αν κριθεί ότι δεν εξασφαλίζεται δεόντως από την αρχική επιλογή ενεχυριασμένων περιουσιακών στοιχείων.

Μέχρι σήμερα οι τράπεζες της Αυστραλίας απαγορεύεται να εκδώσουν καλυμμένα ομόλογα, καθώς η έκδοση τους συγκρούεται με το ισχύον τραπεζικό δίκαιο της χώρας το οποίο ορίζει ότι τα συμφέροντα των καταθετών μίας τράπεζας πρέπει να προηγούνται αυτών των δανειστών της. Στην περίπτωση έκδοσης καλυμμένων ομολόγων τα συμφέροντα των δανειστών προηγούνται αυτών όλων των υπολοίπων, συμπεριλαμβανομένων και των καταθετών των τραπεζών και έτσι σε περίπτωση οποιασδήποτε αδυναμίας πληρωμής οι δανειστές μπορούν να κατασχέσουν ακόμη και τις καταθέσεις στην τράπεζα.

Η συζήτηση για την θέσπιση ή όχι μίας νομοθεσίας που θα επιτρέπει στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα, με πολιτικούς και τραπεζίτες να εκφράζουν δημόσια τα επιχειρήματα τους και η χρονική στιγμή που επιλέγεται να συμβεί αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την παγκόσμια διόγκωση του κρατικού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και με την προοπτική μίας αργής εξόδου της διεθνούς οικονομίας από τη μεγαλύτερη κρίση της των τελευταίων 80 ετών παρά με το πρόβλημα χρέους της ίδιας της Αυστραλίας, καθώς το χρέος της χώρας είναι από τα μικρότερα στον κόσμο. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το έξυπνο χρήμα δε βιάστηκε ούτε πίεσε την Αυστραλία να ψηφίσει νωρίς νόμους με στόχο τη διασφάλιση των συμφερόντων των δανειστών, αφού η χώρα θεωρείται εξαιρετικά μικρού ρίσκου με μηδενικές πιθανότητες πτώχευσης.

Δε συνέβη το ίδιο και στην Ελλάδα, όμως, όπου η προετοιμασία για την προστασία των δανειστών από το ενδεχόμενο πτώχευσης ξεκίνησε στις αρχές τις περασμένης δεκαετίας και κατέληξε στην ψήφιση της νομοθεσίας που επέτρεψε την έκδοση καλυμμένων ομολόγων το 2003, σε φαινομενικά ανύποπτο χρόνο, άνευ πολιτικών αντιδράσεων και κάτω από τη ‘μύτη’ των Ελλήνων πολιτών.

Το ίδιο είχε συμβεί και το 1920, όταν η Ελλάδα ψήφισε σχετική νομοθεσία που ρύθμιζε τη διαδικασία έκδοσης ομολογιών, η οποία περιλάμβανε όρους που θα προστάτευαν τους δανειστές από μία ενδεχόμενη αδυναμία αποπληρωμής τους, κάτι το οποίο και τελικά συνέβη μέσα στα επόμενα χρόνια. Από το 1922 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με δραματικά δημοσιονομικά προβλήματα και οι δανειστές της πίεσαν και πέτυχαν τη ‘διχοτόμηση’ της δραχμής, με τη μισή αξία της να παραμένει στον κάτοχο της και την υπόλοιπη μισή να αποδίδεται στο κράτος με αντάλλαγμα δάνεια 20αετίας με 6,5% επιτόκιο, τα οποία, φυσικά, ποτέ δεν πληρώθηκαν. Ακολούθησε η Μεγάλη Ύφεση μετά το κραχ του 1929 στις ΗΠΑ και τέλος ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που έδωσε τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία.

Πολλά χρόνια αργότερα, το 1981, ξεκινούσε ένας από τους μεγαλύτερους διεθνείς κύκλους οικονομικής ανάπτυξης, ο οποίος έμελλε να κρατήσει μέχρι το 2000 και κατά τη διάρκεια του ο κόσμος άλλαξε θεαματικά. Αντί, ωστόσο, η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τις ευνοϊκές συνθήκες της δεκαετίας του ΄80, της πρώτης εκ των δύο δεκαετιών παγκόσμιας ανάπτυξης, ώστε να αναπτυχθεί χωρίς να αυξήσει το χρέος της και χωρίς να επιβαρύνει τα δημοσιονομικά της μεγέθη, επέλεξε να ακολουθήσει μία πολιτική παροχών βασισμένων στην υπερβολική επέκταση του κρατικού δανεισμού, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να εκτιναχθεί πάνω από το 100% μέχρι τις αρχές της επόμενης δεκαετίας, από το 34,5% το 1981, με παράλληλη απογείωση του πληθωρισμού ο οποίος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄κυμαίνονταν στο 19% (φτάνοντας μέχρι και στο 25% το 1985), ποσοστό τριπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η Ελλάδα είχε μία και μοναδική ευκαιρία να μειώσει το χρέος που είχε συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄ και αυτή της δόθηκε στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, η οποία χαρακτηρίστηκε, επίσης, από θεαματική διεθνή ανάπτυξη και εξαιρετικά ευνοϊκό διεθνές επιχειρηματικό περιβάλλον. Έχοντας φτάσει, όμως, το 1991 να ξοδεύει το 12% του ΑΕΠ της για την αποπληρωμή των τόκων των δανείων της και με τους πολιτικούς ιθύνοντες να έχουν εθιστεί στην εύκολη λύση του δανεισμού, ένα τέτοιο εγχείρημα αναμενόταν εξαιρετικά δύσκολο κάτι το οποίο οι δανειστές της Ελλάδας το γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα.


Έτσι, όταν έφτασε η ώρα της υπογραφής της συνθήκης του Μάαστριχ οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης έπρεπε να αποφασίσουν αν θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να την υπογράψει, παρά το γεγονός ότι δεν πληρούσε σε καμία περίπτωση τα κριτήρια που αυτή έθετε ή αν θα την πίεζε να βελτιώσει τα οικονομικά της προκειμένου να μη βρεθεί οικονομικά απομονωμένη. Επελέγη το δεύτερο γιατί αυτό εξυπηρετούσε τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Ελλάδα υπέγραψε τη συνθήκη του Μάαστριχ αν και η οικονομία ταλανίζονταν από πληθωρισμό της τάξης του 19,8% όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 4,07% και αν και το δημοσιονομικό έλλειμμα της ήταν της τάξης του 11,5% όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 3,64%.

Η αποτυχία πραγματικής σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές οικονομίες διαιώνισε την πολιτική εξάρτησης από δανεικά κεφάλαια και οδήγησε στην υιοθέτηση μεθόδων δημιουργικής λογιστικής προκειμένου να αποκρυφτεί η πραγματικό οικονομική εικόνα της χώρας και να μεταφερθεί η λύση των προβλημάτων της αργότερα. Σύμφωνα με μία σειρά παλαιών και νεότερων εκθέσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ από το 1996 και μετά τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για την ελληνική οικονομία τελούν υπό αμφισβήτηση ενώ σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις περί των ‘ελληνικών στατιστικών’ αυτά θεωρούνται παραποιημένα τουλάχιστον από τα τέλη του 90΄και μετά.

Φτάνοντας στο τέλος της δεκαετίας του 90΄και έχοντας χάσει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τον 20αετή κύκλο διεθνούς ανάπτυξης η Ελλάδα είχε μόνον έναν τρόπο, πλέον, να εξασφαλίσει την παραμονή της στο κλαμπ των αναπτυγμένων κρατών, συνεχίζοντας την πολιτική υπερβολικού δανεισμού και δημιουργικής λογιστικής με τη συναίνεση και τη συνενοχή ΗΠΑ και Ευρώπης. Έτσι, εντάχθηκε στην ΕΕ παρά το γεγονός ότι το χρέος της ήταν μεγαλύτερο του 100% του ΑΕΠ και το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα άγνωστο.

Όλα αυτά λάμβαναν χώρα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των δανειστών της Ελλάδας, οι οποίοι συνέχιζαν να καλύπτουν τις δανειακές της ανάγκες ξεκινώντας, ωστόσο, τις διαδικασίες που θα εξασφάλιζαν τα συμφέροντα τους σε περίπτωση μίας μελλοντικής αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων της.


Έτσι, από τις αρχές του 2000 οι δανειστές πίεσαν για την θέσπιση νέων νομοθεσιών που θα επέτρεπαν στις ελληνικές τράπεζες την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και το 2003 πέτυχαν την ψήφιση του σχετικού νόμου ανοίγοντας την πόρτα για την αρχή της περιόδου επιβάρυνσης του ελληνικού χρέους με βαριά ενέχυρα.


Ακολούθησε η περίοδος ανάπτυξης από το 2003 μέχρι το 2007 η οποία, όμως, στηρίχτηκε στην επέκταση του ιδιωτικού δανεισμού και στη δημιουργία μίας φούσκας στην αγορά ακινήτων και το 2007 ήταν πια ξεκάθαρο για τους δανειστές ότι η αρχή του τέλους για την Ελλάδα είχε φτάσει. Τότε μεθόδευσαν τη θέσπιση νέων, συμπληρωματικών νόμων για την αγορά καλυμμένων ομολόγων δυστυχώς, όπως και το 2003, δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη πολιτική αντίδραση ή ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τη σοβαρότητα του θέματος. Οι νέοι νόμοι ψηφίστηκαν και έχει ενδιαφέρον μία γρήγορη ματιά σε αυτούς από το φύλλο της 1ης Αυγούστου του 2007 της εφημερίδας της Κυβέρνησης, όπου διαβάζουμε τα εξής:

*
Τα πιστωτικά ιδρύματα δύνανται να εκδίδουν καλυμμένες ομολογίες, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου και συμπληρωματικά του ν. 3156/2003.
*
Το κάλυμμα των καλυμμένων ομολογιών δύναται να συνίσταται σε απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως και συμπληρωματικά σε απαιτήσεις από παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα..σε καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και σε κινητές αξίες, όπως ορίζεται ειδικότερα με απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος.
*
Επί του καλύμματος συνιστάται νόμιμο ενέχυρο υπέρ των ομολογιούχων οι οποίοι αναφέρονται ως εξασφαλιζόμενοι δανειστές στο πρόγραμμα των ομολογιών.
*
Σε περίπτωση που ορισμένα από τα περιουσιακά στοιχεία που συνιστούν το κάλυμμα των ομολογιών διέπονται από ξένο δίκαιο, θα συστήνεται εμπράγματη εξασφάλιση επ’ αυτών υπέρ των ομολογιούχων και των λοιπών εξασφαλιζόμενων δανειστών
*
Οι απαιτήσεις που συγκαταλέγονται στο κάλυμμα των ομολογιών αναφέρονται ονομαστικά σε έγγραφο που υπογράφεται από τον εκδότη και τον θεματοφύλακα και καταχωρείται σε περίληψη που περιέχει τα ουσιώδη σημεία του. Με τον ίδιο τρόπο δύνανται να αντικαθίστανται απαιτήσεις που συνιστούν μέρος του καλύμματος με άλλες ή να προστίθενται απαιτήσεις στο κάλυμμα.
*
Με καλυμμένες ομολογίες δύνανται να εξομοιούνται οι ομολογίες που εκδίδονται από νομικό πρόσωπο ειδικού σκοπού, που εδρεύει είτε στην Ελλάδα είτε σε κράτος μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, και που αποκτά απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως από πιστωτικό ίδρυμα που εδρεύει στην Ελλάδα

Παρά τους παραπάνω νόμους χρειάστηκε μία ακόμη τροποποίηση στην ελληνική νομοθεσία το 2008, προκειμένου η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας να ξεπεράσει και το τελευταίο εμπόδιο για την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και μετά και από αυτήν την τροποποίηση ο δρόμος άνοιξε διάπλατα και τον περπάτησαν τόσο η Εθνική, όσο και η Alpha, η Marfin και η Eurobank, με την έκδοση καλυμμένων ομολόγων να γίνεται, πλέον, η νέα εθνική μόδα. Έτσι, για παράδειγμα, μέσα στο καλοκαίρι του 2010 η Εθνική ανακοίνωσε πρόγραμμα έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αξίας 15 δις ευρώ, συμπληρωματικού προηγούμενου πρόσφατου προγράμματος της ύψους 3 δις ευρώ.

Σταδιακά και σταθερά, μερικές από τις σημαντικότερες ελληνικές τράπεζες προβαίνουν σε όλο και μεγαλύτερες εκδόσεις καλυμμένων ομολόγων, τα οποία λαμβάνουν πολύ χαμηλές βαθμολογίες από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης και η νέα αυτή τάση δημιουργεί μία δεξαμενή χρέους το οποίο έχει ως ενέχυρο, κυρίως, στεγαστικά δάνεια. Μελετώντας ενδεικτικά μία έκδοση καλυμμένων ομολόγων ελληνικής τράπεζας αξίας 5 δις ευρώ, βρίσκουμε στην ‘πισίνα’ του στεγαστικά δάνεια στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη, την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, τα νησιά του Ιονίου, τη Θράκη και την Ήπειρο. Με το περιεχόμενο της ‘πισίνας’ να αποτελεί το κάλυμμα του ομολόγου, δηλαδή αυτό πάνω στο οποίο ο δανειστής έχει ‘ενέχυρο’ σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής του δανειολήπτη, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αν πράγματι σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου η κυριότητα των στεγαστικών αυτών δανείων περάσει στα χέρια των δανειστών της τράπεζας. Αν η απάντηση είναι θετική, όπως ορίζεται από τη σχετική νομοθεσία, τότε μέσω των προγραμμάτων καλυμμένων ομολόγων των ελληνικών τραπεζών έχει δημιουργηθεί ένα μηχανισμός υποθήκευσης ελληνικής περιουσίας (και μάλιστα χωρίς όριο ως προς το ποσό της ‘κάλυψης’ των δανειστών που μπορεί να επιτευχθεί μέσω αυτού), κάτι που δε φαίνεται ιδιαίτερα σοφό αν λάβουμε υπόψη την χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση της χώρας, για την οποία μέχρι και σήμερα οι τιμές των ασφαλίστρων των ελληνικών ομολόγων τη δείχνουν ως δεύτερη πιθανότερη προς πτώχευση στον κόσμο.

Επιπλέον ο μηχανισμός αυτός ρυθμίζεται από μία νομοθεσία που εξασφαλίζει τους δανειστές των τραπεζών έναντι των Ελλήνων καταθετών τους στην περίπτωση οποιασδήποτε περίπτωσης αδυναμίας ή καθυστέρησης αποπληρωμής τους και έτσι το δεύτερο ερώτημα είναι πώς προστατεύονται οι καταθέτες των τραπεζών, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, σε περίπτωση που λάβει χώρα ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η νομοθεσία περί έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αποτέλεσε το πρώτο βήμα στη διαδικασία οριστικής εξασφάλισης των δανειστών από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από την ελληνική πλευρά (εν προκειμένω τις ελληνικές τράπεζες), δημιουργώντας ένα μηχανισμό υποθήκευσης ελληνικής ιδιωτικής περιουσίας και εξασφαλίζοντας νομικά το δικαίωμα των δανειστών να έχουν πλήρη εποπτεία της εικόνας των δανειοληπτριών τραπεζών και έλεγχο στην ‘πισίνα’ των περιουσιακών στοιχείων που τους κάλυπταν.

Το δεύτερο και σημαντικότερο βήμα για τους δανειστές της Ελλάδας ήταν η εξασφάλιση τους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από το ελληνικό κράτος, μέσω της ψήφισης μίας αντίστοιχης με αυτής των καλυμμένων ομολόγων νομοθεσίας.

Πρώτο εμπόδιο στο στόχο των δανειστών ήταν η παντελής έλλειψη οποιουδήποτε νομικού ερείσματος για την ψήφιση μίας νομοθεσίας από την ελληνική πλευρά που να τους κάλυπτε σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης, παρέχοντας τους εμπράγματες ασφάλειες έναντι της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για τα δάνεια τους αλλά και τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε τα δάνεια, τελικά, να αποπληρωθούν. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως αν ετίθετο τέτοιο θέμα κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα προκαλούσε άνευ προηγουμένου αντιδράσεις τόσο πολιτικές όσο και λαϊκές.

Το δεύτερο εμπόδιο στο στόχο δανειστών προέκυπτε από τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που είχε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας:

α) Ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωμένο (80-90%) σε ευρωπαϊκές τράπεζες, κυρίως γαλλικές, γερμανικές, ελβετικές και βρετανικές και έτσι απειλούσε με κρίση το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και συνάμα τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία των παραπάνω κρατών σε περίπτωση ελληνικής αδυναμίας αποπληρωμής του.

β) Το 90% του ελληνικού χρέους διεπόταν από το ελληνικό δίκαιο με τρόπο τέτοιο που έδινε στην Ελλάδα το δικαίωμα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να προβεί σε αλλαγή της νομοθεσίας και να υποχρεώσει τους δανειστές να συμμετέχουν σε μία εθελοντική αναδιάρθρωση του, κάτι πολύ θετικό για την Ελλάδα αλλά όχι για τους δανειστές.

γ) Το 100% του ελληνικού χρέους ήταν απαλλαγμένο από εμπράγματες ασφάλειες και έτσι οι δανειστές ήταν κατά 100% ‘μη εξασφαλισμένοι’ σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του ή πτώχευσης του ελληνικού κράτους.

Η λύση στα παραπάνω προβλήματα ήρθε με την ‘ελληνική κρίση’ η οποία, πέρα από όλα τα δώρα που έφερε σε Ευρώπη και ΗΠΑ (για τα οποία είχαν γίνει πολλές προβλέψεις σε παλαιότερα άρθρα οι οποίες, πια, αποτελούν επιβεβαιωμένα γεγονότα), οδήγησε την Ελλάδα στην υπογραφή της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης με χώρες της ΕΕ και στο Διακανονισμό Χρηματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας του Δ.Ν.Τ., δημιουργώντας την πολυπόθητη νομοθεσία που εξασφάλισε τα εξής:

α) Την απαλλαγή των ευρωπαϊκών τραπεζών από το ‘τοξικό’ ελληνικό χρέος και τη μεταφορά του σε χώρες της ΕΕ, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απ’ όπου θα γίνει η διαχείριση του.

β) Την αλλαγή του δικαίου που διέπει το χρέος από το ελληνικό στο αγγλικό, καταργώντας ένα μοναδικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

γ) Την επιβάρυνση του ελληνικού χρέους με εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου ακυρώνοντας το δεύτερο εξαιρετικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

δ) Την εποπτεία και τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας και την υποχρέωση της Ελλάδας να υπακούει στις υποδείξεις των δανειστών της, ώστε να εξασφαλιστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η αποπληρωμή των δανείων της προς αυτούς.

Συμπερασματικά, η νομοθεσία περί καλυμμένων ομολόγων και οι όροι που έγιναν αποδεκτοί από την Ελλάδα και περιέχονται στο λεγόμενο ‘μνημόνιο’, ολοκλήρωσαν τη νομική πλευρά της εξασφάλισης των δανειστών των ελληνικών τραπεζών και των δανειστών του ελληνικού κράτους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από τις πρώτες ή το δεύτερο και άνοιξαν το δρόμο για μία ελεγχόμενη πτώχευση την οποία βιώνουμε, ήδη, από τις αρχές του 2010 και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για τα επόμενα χρόνια, με τις προβλέψεις μεγάλων οικονομικών κέντρων του εξωτερικού όπως το CERP (Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον) να τοποθετούν την παράταση αυτής της κατάστασης, με τη μία ή την άλλη μορφή, τουλάχιστον μέχρι το 2020.

Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, η χώρα θα συνεχίσει να προχωρά στο τούνελ μίας οικονομικής άνευ όρων παράδοσης στους δανειστές της, υποθηκεύοντας την ιδιωτική και δημόσια περιουσία της και κάνοντας τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει τα συμφέροντα τους και ελπίζοντας ότι μετά την οικονομική και την κοινωνική καταστροφή θα έρθει η ώρα της λήψης του αντίδωρου για τα όσα δεινά θα έχει υποφέρει, μόνο για να καταλάβει, τελικά, ότι το τίμημα που πλήρωσε ήταν εξαιρετικά υψηλό.

πηγη :  sofokleous10.gr, και stopcartel.

Σχετικό δημοσίευμα

Σε πρόσφατη επιφυλλίδα ο γνωστός στοχαστής Χρήστος Γιανναράς με ένα ανάμεικτο συναίσθημα βαθιάς απογοήτευσης και αισιοδοξίας γράφει το εξής χαρακτηριστικό για τη σημερινή κρίση: «Το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, βασανίζει σαδιστικά τους πολλούς μόνο για τη δική του ψυχοπαθολογική ηδονή της εξουσίας και της δημοσιότητας. Όμως, όταν η συνειδητοποίηση του τι μας στερούν κερδίσει την κρίσιμη μάζα του κοινωνικού σώματος, τότε θα συμβεί η απροκαθόριστη έκρηξη, η πραγματική, όχι ρητορική, εθνεγερσία». («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 10.10.10).

Η ουσία του προβλήματος έγκειται, κατά τη γνώμη μας, στο ότι «το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας» που άρχει είναι σάρξ εκ της σαρκός αυτής της κοινωνίας. Άρρωστη φαίνεται να είναι, δηλονότι, όλη η ελληνική κοινωνία, μέσα από την οποία αναδεικνύονται οι άρχοντες που μας κυβερνούν. Η ελληνική κοινωνία είναι αυτή που με την ψήφο της ανεβάζει στους θώκους της εξουσίας αυτούς που μας οδήγησαν στα τραγικά σημερινά αδιέξοδα.


Η αμερικανοποίηση της κοινωνικής ζωής, ήτοι η ανάδειξη του χρήματος ως ύψιστης αξίας, ο καταναλωτισμός και η επιδειξιομανία, ο άκρατος ατομικισμός σε βάρος του εθνικού συνόλου, η έκλυτη ζωή και η απαιδευσία, με άλλα λόγια η απαξίωση και η σταδιακή απομάκρυνση από τις αποδεδειγμένα παιδευτικές αξίες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και του χριστιανισμού αποτελούν τα βαθύτερα αίτια της σημερινής πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής κρίσης.

Η δυνατότητα να αλλάξει προς το καλύτερο η κατάσταση είναι σχεδόν μηδαμινή, εφόσον στην εξουσία βρίσκονται τα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και εφόσον οι πολίτες εξακολουθούν για διάφορους λόγους ο καθένας, την κρίσιμη ώρα της κάλπης, να προσφέρουν τη στήριξή τους είτε στο ένα είτε στο άλλο κόμμα, και συνεπώς εφόσον συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της εκ περιτροπής άσκησης της εξουσίας από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Το κόμμα που ασκεί σήμερα την εξουσία είναι συνυπεύθυνο για την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, λόγω της διασπάθισης και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από την εποχή του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι το κόμμα που χρηματίστηκε από τη Ζήμενς. Ο αρχηγός του και σημερινός πρωθυπουργός είναι αυτός που ξεγέλασε τον ελληνικό λαό στις εκλογές πριν από ένα χρόνο λέγοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» και υποσχόμενος στους ψηφοφόρους λαγούς με πετραχήλια. Το ό,τι ο Γεώργιος Παπανδρέου γνώριζε την κατάσταση της οικονομίας είναι δεδομένο, μετά και την κατηγορηματική δήλωση του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Στάινμπρουκ (βλ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10.10.10) ότι τον είχε ενημερώσει στις 28 Ιανουαρίου 2009. Παρόλα αυτά ο κ. Παπανδρέου δήλωνε μια εβδομάδα μετά, δηλαδή στις 5 Φεβρουαρίου, σε συνέντευξη τύπου, ότι «λεφτά υπάρχουν».

Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι αυτός που με τις επανειλημμένες δηλώσεις του στο εσωτερικό και το εξωτερικό για διεφθαρμένη χώρα και για το ότι η πατρίδα μας βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας οδήγησε στον ασφυκτικο κλοιό του Δ.Ν.Τ. και της τρόϊκας, είναι αυτός που ανάλγητα περιέκοψε τους μισθούς και τις συντάξεις, και που με τη βάρβαρη φορολογία οδηγεί στην έκρηξη της ανεργίας…το πλήρες δημοσίευμα εδω απο μπλόγκ ΕΛΛΑΣ

Πληκτρολογώντας “Greece debt crisis” στο google επιστρέφει 16,500,000 δημοσιεύσεις…

ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑ ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑ ΤΑ ΩΑ

“Austerity is just another word for international banks bleeding a country dry until there’s nothing left to steal and leaving a shattered, ruined wreck behind to pick up the pieces. It’s like rape except with more victims.”

Την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά δεν την σφάζουμε να την κάνουμε σούπα γιατί τότε τελειώνει το πάρτυ. Ή μήπως μερικοί πονηρίδηδες εντολοδόχοι οικονομισάριοι πιστεύουν οτι τότε ξεκινάει;
Βασιλικότεροι του Βασιλέως οι ντόπιοι μάγοι της οικονομίας οδηγούν την χώρα σε εγγυημένο καταποντισμό εφαρμόζοντας απλά περικοπές όπου βρούν κι όσο γουστάρουν, και μία στεγνή φοροεπιδρομή τύπου όλοι εναντίον όλων κι όποιον πάρει ο χάρος.
Μόνο πού ο χάρος βγήκε παγανιά και σε λίγο δεν θα έχει μείνει εταιρία στην χώρα της φορολογικής παράνοιας και κόλασης.
Μαλακά, πιό μαλακά βρυκόλακες, πρέπει να υπάρχουν κι αύριο φορολογούμενοι.
Με ενα εκατομμύριο άνεργους κι άφραγκους στους δρόμους οσονούπω, ο τσάρος της οικονομίας  θα πρέπει να χάσει τον ύπνο του χθές…
Με λύπη παρατηρούμε  την επιχειρησιακή ανικανότητα ( ή μη τι άλλο) ενός ακόμα  οικονομικού επιτελείου του κράτους ( θυμηθείτε υπουργούς-θρύλους, Τσοβόλας “ο δώστα όλα”, Αρσένης “ο μορφωμένος με βαρύ ακαδημαικό επίπεδο”, Παπαντωνίου ο “6000 μονάδες φουσκωτός με το χαμόγελο” , Αλογοσκούφης  “ο Λονδρέζος το Καρφί”, Παπακωνσταντίνου “ο  παφέρ (πήγαινε-φέρε-ρέ) του ΔΝΤ”,) να οδηγήση την χώρα με σχέδιο σοβαρό στην ανάκαμψη και στην ανάπτυξη.
Το μόνο που κατάφεραν μέχρι σήμερα είναι να σφάξουν την κότα… 

Διαβάσαμε εδω

Fund Greek bankers drunk on debt &  Greece enters death spiral
Spiegel Online International reports Tensions Rise in Greece as Austerity Measures Backfire

The austerity measures that were supposed to fix Greece’s problems are dragging down the country’s economy. Stores are closing, tax revenues are falling and unemployment has hit an unbelievable 70 percent in some places. Frustrated workers are threatening to strike back. This dire prognosis comes even despite Athens’ massive efforts to sort out the country’s finances. The government’s draconian austerity measures have managed to reduce the country’s budget deficit by an almost unbelievable 39.7 percent, after previous governments had squandered tax money and falsified statistics for years. The measures have reduced government spending by a total of 10 percent, 4.5 percent more than the EU and International Monetary Fund (IMF) had required. The problem is that the austerity measures have in the meantime affected every aspect of the country’s economy. Purchasing power is dropping, consumption is taking a nosedive and the number of bankruptcies and unemployed are on the rise. The country’s gross domestic product shrank by 1.5 percent in the second quarter of this year. Tax revenue, desperately needed in order to consolidate the national finances, has dropped off. A mixture of fear, hopelessness and anger is brewing in Greek society.

Unemployment Rates of up to 70 Percent.

 Unemployment in the city [the shipbuilding district of Perama] hovers between 60 and 70 percent, according to a study conducted by the University of Piraeus. While 77 percent of Greek shipping companies indicate they are satisfied with the quality of work done in Perama, nearly 50 percent still send their ships to be repaired in Turkey, Korea or China. Costs are too high in Greece, they say. The country, they argue, has too much bureaucracy and too many strikes, with labor disputes often delaying delivery times. Barely any of the country’s industries can keep up with international competition in terms of productivity, and experts expect the country’s gross domestic product to fall by 4 percent over the course of the entire year. Germany, by way of comparison, is hoping for growth of up to 3 percent.

Sales Figures Dropping Everywhere.

Prime Minister George Papandreou’s austerity package has seriously shaken the Greek economy. The package included reducing civil servants’ salaries by up to 20 percent and slashing retirement benefits, while raising numerous taxes. The result is that Greeks have less and less money to spend and sales figures everywhere are dropping, spelling catastrophe for a country where 70 percent of economic output is based on private consumption.

A short jaunt through Athens’ shopping streets reveals the scale of the decline. Fully a quarter of the store windows on Stadiou Street bear red signs reading “Enoikiazetai” — for rent.
The National Confederation of Hellenic Commerce (ESEE) calculates that 17 percent of all shops in Athens have had to file for bankruptcy.
Things aren’t any better in the smaller towns. Chalkidona was, until just a few years ago, a hub for trucking traffic in the area around Thessaloniki. Two main streets, lined with fast food restaurants and stores catering to truckers, intersect in the small, dismal town. Maria Lialiambidou’s house sits directly on the main trucking route. Rent from a pastry shop on the ground floor of the building used to provide her with €350 per month, an amount that helped considerably in supplementing her widow’s pension of €320.
These days, though, Kostas, the man who ran the pastry shop, who people used to call a “penny-pincher,” can no longer afford the rent. Here too, a huge “Enoikiazetai” banner stretches across the shopfront. No one wants to rent the store. Neither are there any takers for an empty butcher’s shop a few meters further on.
A sign on the other side of the street advertises “Sakis’ Restaurant.” The owner, Sakis, is still hanging on, with customers filling one or two of the restaurant’s tables now and then. “There’s really no work for me here anymore,” says one Albanian employee, who goes by the name Eleni in Greece. “Many others have already gone back to Albania, where it’s not any worse than here. We’ll see when I have to go too.”

No Way Out .

The entire country is in the grip of a depression. Everything seems to be going downhill. The spiral is continuing unabated, and there is no clear way out. The worse part, however, is the fact that hardly anyone still hopes that things will improve one day.

The country’s unemployment rate makes this trend particularly clear. In 2009, it was 9.5 percent. This year it may rise to 12.1 percent and economists expect it to reach 14.3 percent in 2011. Those, though, are only the official numbers, which were provided by Angel Gurría, secretary general of the Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). The Greek trade union association GSEE considers those numbers far too optimistic. It considers 20 percent to be a more likely figure for 2011. This would put the unemployment rate as high as it was in 1960, when hundreds of thousands of Greeks were forced to emigrate. Meanwhile, purchasing power has fallen to its 1984 level, according to the GSEE.

‘Things Are Starting to Simmer’ .

Menelaos Givalos, a professor of political science at Athens University, has appeared on television, warning viewers that the worst times are still to come. He predicts a large wave of layoffs starting in September, with “extreme social consequences.” “Everything is getting more expensive, I’m hardly earning any money, and then I’m supposed to pay more taxes to help save the country? How is that supposed to work?” asks Nikos Meletis, the shipbuilder. His friends, gathered in a small cafeteria on the pier in Perama, are gradually growing more vocal. They are all unemployed, desperate and angry at the politicians who got them into this mess. There is no sympathy here for any of the political parties and no longer any for the unions either.

“They only organize strikes to serve their own interests!” shouts one man, whose name is Panayiotis Peretridis. “The only thing that interests me anymore is my daily wage. A loaf of bread is my political party. I want to help my country — give me work and I’ll pay taxes! But our honor as first-class skilled workers, as heads of families, as Greeks, is being dragged through the dirt!”

“If you take away my family’s bread, I’ll take you down — the government needs to know that,” Meletis says. “And don’t call us anarchists if that happens! We’re heads of our families and we’re desperate.”

He predicts the situation will only become more heated. “Things are starting to simmer here,” he says. “And at some point they’re going to explode.”

How Long Can Greece Hold On?

Inquiring minds just might be asking “How long can Greece hold on?”
I do not have the answer to that, besides it’s not the important question. A far more worrisome question is “When does similar strife spread to Spain, Portugal, and perhaps even Italy?”
Part of the blame for this goes to the bailout plan itself. France and to a lesser extent Germany would not take haircuts on Greek debt. Aid to Greece by the IMF and European banks simply threw good money after bad.
The problem did not go away. Instead, terms of the bailout made the situation worse.

Ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις για

• την τρέχουσα κατάσταση στην ζώνη των PIIGS  εδω 
• και για τους  λόγους κατασκευής της κρίσης εδω