ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε.

Δεν πληρώνουν από τα δάνεια τους μισθούς, από τους μισθούς πληρώνουν τα δάνεια!

Γράφει ο κ.Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάτσαμε στον… (γαλλογερμανικό) άξονα.
«Αν δεν εφαρμόσουμε το μνημόνιο δεν θα μας δανείζουν και δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».
Το ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στη διακαναλική. Η ίδια φράση επαναλαμβάνεται αυτούσια διακόσιες φορές τη μέρα από τους «παπαγάλους» του.
Κι όμως, η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίθετη. Δεν είναι τα δάνεια που πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Είναι οι (κομμένοι) μισθοί και οι (κομμένες) συντάξεις που πληρώνουν για τα δάνεια!
Αντί άλλης απόδειξης, ας καταφύγουμε για μια ακόμα φορά στη γλώσσα των αριθμών. Των δικών τους αριθμών.

2010

Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών στις 20/5/2010 διαβάζουμε:

«Για το εννεάμηνο Απριλίου – Δεκεμβρίου 2010 που διανύουμε, οι υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου για τοκοχρεολύσια εκτιμώνται σε 39,7 δισ. ευρώ».

Το Ελληνικό Δημόσιο, λοιπόν, πρέπει μέχρι το τέλος του χρόνου να καταβάλει στις καπιταλιστικές αγορές, στους κάθε λογής ομολογιούχους και στους «τοκογλύφους» περί τα 40 δισ. ευρώ.

*

Ας δούμε τώρα τις εισπράξεις από δάνεια που έχει «πετύχει» η κυβέρνηση με το μνημόνιο:


– Δάνειο 20 δισ. ευρώ το Μάη.

– Δάνειο 9 δισ. ευρώ μέσα στο Σεπτέμβρη.

– Δάνειο 9 δισ. ευρώ που θα εισπραχθεί μέχρι το Δεκέμβρη, εφόσον η τρόικα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών και θεωρήσει ότι το …«πετσόκομμα» του ελληνικού λαού συνεχίζεται με «ικανοποιητικούς ρυθμούς».

Αθροισμα: 38 δισ. ευρώ.

*

Συμπέρασμα:

Από τα «σωτήρια» δάνεια, με τους νέους δυσβάσταχτους όρους για τον ελληνικό λαό,

ούτε πεντάρα τσακιστή δεν πάει για (τους περικομμένους) μισθούς και συντάξεις!

Ολα τα νέα δάνεια (38 δισ.) της φετινής χρονιάς

πάνε για να καλυφθούν τα χρέη από τα προηγούμενα δάνεια (40 δισ.), όλα τα δάνεια γυρίζουν πίσω στους δανειστές. Το μόνο που μένει στον ελληνικό λαό είναι οι νέοι κι ακόμα μεγαλύτεροι τόκοι!

2011

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία (σ.σ.: μάρτυς μας, εκτός από το Θεό, και το «Βήμα» της 10/10/2010)

για το έτος 2011 η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει σε τόκους το ποσό των 12,5 δισ. ευρώ και για χρεολύσια το ποσό των 34,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 47,3 δισ. ευρώ!

Με άλλα λόγια: Από τα 40 δισ. ευρώ της «σωτηρίας» που βάσει του μνημονίου θα «εισρεύσουν» στην Ελλάδα το επόμενο έτος, ούτε δεκάρα δε θα πάει για μισθούς και συντάξεις.

Ολα (μα όλα!) θα επιστρέψουν στους «καλούς» δανειστές μας, προς τους οποίους θα μείνουμε και με ένα επιπλέον χρέος ύψους 7,3 δισ. ευρώ!

2012

Οπως και πάλι τα κυβερνητικά στοιχεία ομολογούν, το έτος 2012, οπότε θα έχουμε την εκταμίευση των υπόλοιπων 40 δισ. ευρώ από το «μηχανισμό στήριξης», η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει στους δανειστές της τόκους ύψους 11,1 δισ. ευρώ και χρεολύσια ύψους 31,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 42,8 δισ. ευρώ!

Φράγκο, δηλαδή, για μισθούς και συντάξεις. Οπως θα «έρθει» η… «βοήθεια» έτσι θα γυρίσει στους δανειστές. Μάλιστα, γι’ αυτό το «πήγαινε – έλα», θα μας έχουν φεσώσει και με 2,8 δισ. ευρώ – επιπλέον – τόκους…

***

Τι αποδεικνύεται, λοιπόν, περίτρανα;

Από τα περιβόητα δάνεια που κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ «εξασφάλισαν» για το λαό,
από τα δάνεια που αν στους «φίλους» μας δεν αρέσει (!) το αποτέλεσμα των εκλογών τότε δε θα τα εκταμιεύσουν, και τότε – σύμφωνα με τους «πατριώτες» – θα επέλθει χρεοκοπία και στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις,

ούτε ένα ευρώ (αριθμός: 1) δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις!

*

Ολα τα δάνεια

- μα όλα! -

είτε ως τόκοι, είτε ως χρεολύσια, είτε ως επιδοτήσεις, είτε ως επιχορηγήσεις, είτε ως φορολογικές απαλλαγές, επιστρέφουν κατευθείαν (!) και με το αζημίωτο (!) στους εγχώριους και τους διεθνείς νταβατζήδες της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Στον ελληνικό λαό, το μόνο που απομένει είναι ο ασφαλιστικός Καιάδας, ο εργασιακός Μεσαίωνας, οι ακόμα μικρότεροι μισθοί και οι ακόμα μικρότερες συντάξεις, για να αποπληρώνει τους ακόμα μεγαλύτερους τόκους, τα ακόμα περισσότερα χρεολύσια!

*

Τελικά, δηλαδή, ένα μόνο απομένει στον ελληνικό λαό:

Να πάρει την απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που αυτός και μόνο αυτός παράγει.

Και ολίγα επίκαιρα βιντεάκια γέλιου (και κλάμματος) πρός εκτόνωση και…ψυχοθεραπεία…Σ/Κ γαρ

http://www.youtube.com/p/F60166436D0D7C3B?hl=el_GR&fs=1

DEBT NATION 2_GREECE

1981-2020: Παραδίδοντας την Ελλάδα στους δανειστές της

Πάνος Παναγιώτου χρηματιστηριακός
τεχνικός αναλυτής διευθυντής GSTA/EKTA

Την περασμένη εβδομάδα η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας κατέθεσε πρόταση για την αλλαγή της εθνικής νομοθεσίας ώστε να επιτραπεί στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα.
Τα καλυμμένα ομόλογα είναι εργαλεία χρέους που υποχρεώνουν το δανειολήπτη να εξασφαλίζει το δανειστή με ενέχυρο σε ένα τμήμα των περιουσιακών του στοιχείων το οποίο επιλέγεται σε συνεργασία με το δανειστή και περιλαμβάνει τα καλύτερα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη (ονομάζεται: ‘pool’ – ‘πισίνα’).
Το τμήμα αυτό επιβάλλεται να έχει μεγαλύτερη αξία από το ύψος του δανείου ώστε να παρέχει τη μέγιστη δυνατή εξασφάλιση στο δανειστή και ξεχωρίζεται από τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη έτσι ώστε σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου ο δανειστής να έχει πρόσβαση σε αυτό πριν από οποιονδήποτε άλλο δικαιούχο ενώ επιπλέον έχει πρόσβαση και στα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του δανειολήπτη. Τέλος, ο δανειστής έχει το δικαίωμα συνεχούς εποπτείας και διενέργειας ελέγχων επί του ενεχυριασμένου τμήματος της περιουσίας του δανειολήπτη και μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει περιουσιακά στοιχεία σε αυτό ανά πάσα στιγμή αν κριθεί ότι δεν εξασφαλίζεται δεόντως από την αρχική επιλογή ενεχυριασμένων περιουσιακών στοιχείων.

Μέχρι σήμερα οι τράπεζες της Αυστραλίας απαγορεύεται να εκδώσουν καλυμμένα ομόλογα, καθώς η έκδοση τους συγκρούεται με το ισχύον τραπεζικό δίκαιο της χώρας το οποίο ορίζει ότι τα συμφέροντα των καταθετών μίας τράπεζας πρέπει να προηγούνται αυτών των δανειστών της. Στην περίπτωση έκδοσης καλυμμένων ομολόγων τα συμφέροντα των δανειστών προηγούνται αυτών όλων των υπολοίπων, συμπεριλαμβανομένων και των καταθετών των τραπεζών και έτσι σε περίπτωση οποιασδήποτε αδυναμίας πληρωμής οι δανειστές μπορούν να κατασχέσουν ακόμη και τις καταθέσεις στην τράπεζα.

Η συζήτηση για την θέσπιση ή όχι μίας νομοθεσίας που θα επιτρέπει στις τράπεζες της Αυστραλίας να εκδίδουν καλυμμένα ομόλογα αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα, με πολιτικούς και τραπεζίτες να εκφράζουν δημόσια τα επιχειρήματα τους και η χρονική στιγμή που επιλέγεται να συμβεί αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την παγκόσμια διόγκωση του κρατικού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και με την προοπτική μίας αργής εξόδου της διεθνούς οικονομίας από τη μεγαλύτερη κρίση της των τελευταίων 80 ετών παρά με το πρόβλημα χρέους της ίδιας της Αυστραλίας, καθώς το χρέος της χώρας είναι από τα μικρότερα στον κόσμο. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το έξυπνο χρήμα δε βιάστηκε ούτε πίεσε την Αυστραλία να ψηφίσει νωρίς νόμους με στόχο τη διασφάλιση των συμφερόντων των δανειστών, αφού η χώρα θεωρείται εξαιρετικά μικρού ρίσκου με μηδενικές πιθανότητες πτώχευσης.

Δε συνέβη το ίδιο και στην Ελλάδα, όμως, όπου η προετοιμασία για την προστασία των δανειστών από το ενδεχόμενο πτώχευσης ξεκίνησε στις αρχές τις περασμένης δεκαετίας και κατέληξε στην ψήφιση της νομοθεσίας που επέτρεψε την έκδοση καλυμμένων ομολόγων το 2003, σε φαινομενικά ανύποπτο χρόνο, άνευ πολιτικών αντιδράσεων και κάτω από τη ‘μύτη’ των Ελλήνων πολιτών.

Το ίδιο είχε συμβεί και το 1920, όταν η Ελλάδα ψήφισε σχετική νομοθεσία που ρύθμιζε τη διαδικασία έκδοσης ομολογιών, η οποία περιλάμβανε όρους που θα προστάτευαν τους δανειστές από μία ενδεχόμενη αδυναμία αποπληρωμής τους, κάτι το οποίο και τελικά συνέβη μέσα στα επόμενα χρόνια. Από το 1922 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με δραματικά δημοσιονομικά προβλήματα και οι δανειστές της πίεσαν και πέτυχαν τη ‘διχοτόμηση’ της δραχμής, με τη μισή αξία της να παραμένει στον κάτοχο της και την υπόλοιπη μισή να αποδίδεται στο κράτος με αντάλλαγμα δάνεια 20αετίας με 6,5% επιτόκιο, τα οποία, φυσικά, ποτέ δεν πληρώθηκαν. Ακολούθησε η Μεγάλη Ύφεση μετά το κραχ του 1929 στις ΗΠΑ και τέλος ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που έδωσε τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία.

Πολλά χρόνια αργότερα, το 1981, ξεκινούσε ένας από τους μεγαλύτερους διεθνείς κύκλους οικονομικής ανάπτυξης, ο οποίος έμελλε να κρατήσει μέχρι το 2000 και κατά τη διάρκεια του ο κόσμος άλλαξε θεαματικά. Αντί, ωστόσο, η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τις ευνοϊκές συνθήκες της δεκαετίας του ΄80, της πρώτης εκ των δύο δεκαετιών παγκόσμιας ανάπτυξης, ώστε να αναπτυχθεί χωρίς να αυξήσει το χρέος της και χωρίς να επιβαρύνει τα δημοσιονομικά της μεγέθη, επέλεξε να ακολουθήσει μία πολιτική παροχών βασισμένων στην υπερβολική επέκταση του κρατικού δανεισμού, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να εκτιναχθεί πάνω από το 100% μέχρι τις αρχές της επόμενης δεκαετίας, από το 34,5% το 1981, με παράλληλη απογείωση του πληθωρισμού ο οποίος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄κυμαίνονταν στο 19% (φτάνοντας μέχρι και στο 25% το 1985), ποσοστό τριπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η Ελλάδα είχε μία και μοναδική ευκαιρία να μειώσει το χρέος που είχε συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80΄ και αυτή της δόθηκε στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, η οποία χαρακτηρίστηκε, επίσης, από θεαματική διεθνή ανάπτυξη και εξαιρετικά ευνοϊκό διεθνές επιχειρηματικό περιβάλλον. Έχοντας φτάσει, όμως, το 1991 να ξοδεύει το 12% του ΑΕΠ της για την αποπληρωμή των τόκων των δανείων της και με τους πολιτικούς ιθύνοντες να έχουν εθιστεί στην εύκολη λύση του δανεισμού, ένα τέτοιο εγχείρημα αναμενόταν εξαιρετικά δύσκολο κάτι το οποίο οι δανειστές της Ελλάδας το γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα.


Έτσι, όταν έφτασε η ώρα της υπογραφής της συνθήκης του Μάαστριχ οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης έπρεπε να αποφασίσουν αν θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να την υπογράψει, παρά το γεγονός ότι δεν πληρούσε σε καμία περίπτωση τα κριτήρια που αυτή έθετε ή αν θα την πίεζε να βελτιώσει τα οικονομικά της προκειμένου να μη βρεθεί οικονομικά απομονωμένη. Επελέγη το δεύτερο γιατί αυτό εξυπηρετούσε τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Ελλάδα υπέγραψε τη συνθήκη του Μάαστριχ αν και η οικονομία ταλανίζονταν από πληθωρισμό της τάξης του 19,8% όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 4,07% και αν και το δημοσιονομικό έλλειμμα της ήταν της τάξης του 11,5% όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 3,64%.

Η αποτυχία πραγματικής σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές οικονομίες διαιώνισε την πολιτική εξάρτησης από δανεικά κεφάλαια και οδήγησε στην υιοθέτηση μεθόδων δημιουργικής λογιστικής προκειμένου να αποκρυφτεί η πραγματικό οικονομική εικόνα της χώρας και να μεταφερθεί η λύση των προβλημάτων της αργότερα. Σύμφωνα με μία σειρά παλαιών και νεότερων εκθέσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ από το 1996 και μετά τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για την ελληνική οικονομία τελούν υπό αμφισβήτηση ενώ σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις περί των ‘ελληνικών στατιστικών’ αυτά θεωρούνται παραποιημένα τουλάχιστον από τα τέλη του 90΄και μετά.

Φτάνοντας στο τέλος της δεκαετίας του 90΄και έχοντας χάσει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τον 20αετή κύκλο διεθνούς ανάπτυξης η Ελλάδα είχε μόνον έναν τρόπο, πλέον, να εξασφαλίσει την παραμονή της στο κλαμπ των αναπτυγμένων κρατών, συνεχίζοντας την πολιτική υπερβολικού δανεισμού και δημιουργικής λογιστικής με τη συναίνεση και τη συνενοχή ΗΠΑ και Ευρώπης. Έτσι, εντάχθηκε στην ΕΕ παρά το γεγονός ότι το χρέος της ήταν μεγαλύτερο του 100% του ΑΕΠ και το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα άγνωστο.

Όλα αυτά λάμβαναν χώρα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των δανειστών της Ελλάδας, οι οποίοι συνέχιζαν να καλύπτουν τις δανειακές της ανάγκες ξεκινώντας, ωστόσο, τις διαδικασίες που θα εξασφάλιζαν τα συμφέροντα τους σε περίπτωση μίας μελλοντικής αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων της.


Έτσι, από τις αρχές του 2000 οι δανειστές πίεσαν για την θέσπιση νέων νομοθεσιών που θα επέτρεπαν στις ελληνικές τράπεζες την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και το 2003 πέτυχαν την ψήφιση του σχετικού νόμου ανοίγοντας την πόρτα για την αρχή της περιόδου επιβάρυνσης του ελληνικού χρέους με βαριά ενέχυρα.


Ακολούθησε η περίοδος ανάπτυξης από το 2003 μέχρι το 2007 η οποία, όμως, στηρίχτηκε στην επέκταση του ιδιωτικού δανεισμού και στη δημιουργία μίας φούσκας στην αγορά ακινήτων και το 2007 ήταν πια ξεκάθαρο για τους δανειστές ότι η αρχή του τέλους για την Ελλάδα είχε φτάσει. Τότε μεθόδευσαν τη θέσπιση νέων, συμπληρωματικών νόμων για την αγορά καλυμμένων ομολόγων δυστυχώς, όπως και το 2003, δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη πολιτική αντίδραση ή ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τη σοβαρότητα του θέματος. Οι νέοι νόμοι ψηφίστηκαν και έχει ενδιαφέρον μία γρήγορη ματιά σε αυτούς από το φύλλο της 1ης Αυγούστου του 2007 της εφημερίδας της Κυβέρνησης, όπου διαβάζουμε τα εξής:

*
Τα πιστωτικά ιδρύματα δύνανται να εκδίδουν καλυμμένες ομολογίες, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου και συμπληρωματικά του ν. 3156/2003.
*
Το κάλυμμα των καλυμμένων ομολογιών δύναται να συνίσταται σε απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως και συμπληρωματικά σε απαιτήσεις από παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα..σε καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα και σε κινητές αξίες, όπως ορίζεται ειδικότερα με απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος.
*
Επί του καλύμματος συνιστάται νόμιμο ενέχυρο υπέρ των ομολογιούχων οι οποίοι αναφέρονται ως εξασφαλιζόμενοι δανειστές στο πρόγραμμα των ομολογιών.
*
Σε περίπτωση που ορισμένα από τα περιουσιακά στοιχεία που συνιστούν το κάλυμμα των ομολογιών διέπονται από ξένο δίκαιο, θα συστήνεται εμπράγματη εξασφάλιση επ’ αυτών υπέρ των ομολογιούχων και των λοιπών εξασφαλιζόμενων δανειστών
*
Οι απαιτήσεις που συγκαταλέγονται στο κάλυμμα των ομολογιών αναφέρονται ονομαστικά σε έγγραφο που υπογράφεται από τον εκδότη και τον θεματοφύλακα και καταχωρείται σε περίληψη που περιέχει τα ουσιώδη σημεία του. Με τον ίδιο τρόπο δύνανται να αντικαθίστανται απαιτήσεις που συνιστούν μέρος του καλύμματος με άλλες ή να προστίθενται απαιτήσεις στο κάλυμμα.
*
Με καλυμμένες ομολογίες δύνανται να εξομοιούνται οι ομολογίες που εκδίδονται από νομικό πρόσωπο ειδικού σκοπού, που εδρεύει είτε στην Ελλάδα είτε σε κράτος μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, και που αποκτά απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις κάθε φύσεως από πιστωτικό ίδρυμα που εδρεύει στην Ελλάδα

Παρά τους παραπάνω νόμους χρειάστηκε μία ακόμη τροποποίηση στην ελληνική νομοθεσία το 2008, προκειμένου η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας να ξεπεράσει και το τελευταίο εμπόδιο για την έκδοση καλυμμένων ομολόγων και μετά και από αυτήν την τροποποίηση ο δρόμος άνοιξε διάπλατα και τον περπάτησαν τόσο η Εθνική, όσο και η Alpha, η Marfin και η Eurobank, με την έκδοση καλυμμένων ομολόγων να γίνεται, πλέον, η νέα εθνική μόδα. Έτσι, για παράδειγμα, μέσα στο καλοκαίρι του 2010 η Εθνική ανακοίνωσε πρόγραμμα έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αξίας 15 δις ευρώ, συμπληρωματικού προηγούμενου πρόσφατου προγράμματος της ύψους 3 δις ευρώ.

Σταδιακά και σταθερά, μερικές από τις σημαντικότερες ελληνικές τράπεζες προβαίνουν σε όλο και μεγαλύτερες εκδόσεις καλυμμένων ομολόγων, τα οποία λαμβάνουν πολύ χαμηλές βαθμολογίες από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης και η νέα αυτή τάση δημιουργεί μία δεξαμενή χρέους το οποίο έχει ως ενέχυρο, κυρίως, στεγαστικά δάνεια. Μελετώντας ενδεικτικά μία έκδοση καλυμμένων ομολόγων ελληνικής τράπεζας αξίας 5 δις ευρώ, βρίσκουμε στην ‘πισίνα’ του στεγαστικά δάνεια στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη, την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, τα νησιά του Ιονίου, τη Θράκη και την Ήπειρο. Με το περιεχόμενο της ‘πισίνας’ να αποτελεί το κάλυμμα του ομολόγου, δηλαδή αυτό πάνω στο οποίο ο δανειστής έχει ‘ενέχυρο’ σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής του δανειολήπτη, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αν πράγματι σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου η κυριότητα των στεγαστικών αυτών δανείων περάσει στα χέρια των δανειστών της τράπεζας. Αν η απάντηση είναι θετική, όπως ορίζεται από τη σχετική νομοθεσία, τότε μέσω των προγραμμάτων καλυμμένων ομολόγων των ελληνικών τραπεζών έχει δημιουργηθεί ένα μηχανισμός υποθήκευσης ελληνικής περιουσίας (και μάλιστα χωρίς όριο ως προς το ποσό της ‘κάλυψης’ των δανειστών που μπορεί να επιτευχθεί μέσω αυτού), κάτι που δε φαίνεται ιδιαίτερα σοφό αν λάβουμε υπόψη την χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση της χώρας, για την οποία μέχρι και σήμερα οι τιμές των ασφαλίστρων των ελληνικών ομολόγων τη δείχνουν ως δεύτερη πιθανότερη προς πτώχευση στον κόσμο.

Επιπλέον ο μηχανισμός αυτός ρυθμίζεται από μία νομοθεσία που εξασφαλίζει τους δανειστές των τραπεζών έναντι των Ελλήνων καταθετών τους στην περίπτωση οποιασδήποτε περίπτωσης αδυναμίας ή καθυστέρησης αποπληρωμής τους και έτσι το δεύτερο ερώτημα είναι πώς προστατεύονται οι καταθέτες των τραπεζών, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, σε περίπτωση που λάβει χώρα ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η νομοθεσία περί έκδοσης καλυμμένων ομολόγων αποτέλεσε το πρώτο βήμα στη διαδικασία οριστικής εξασφάλισης των δανειστών από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από την ελληνική πλευρά (εν προκειμένω τις ελληνικές τράπεζες), δημιουργώντας ένα μηχανισμό υποθήκευσης ελληνικής ιδιωτικής περιουσίας και εξασφαλίζοντας νομικά το δικαίωμα των δανειστών να έχουν πλήρη εποπτεία της εικόνας των δανειοληπτριών τραπεζών και έλεγχο στην ‘πισίνα’ των περιουσιακών στοιχείων που τους κάλυπταν.

Το δεύτερο και σημαντικότερο βήμα για τους δανειστές της Ελλάδας ήταν η εξασφάλιση τους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από το ελληνικό κράτος, μέσω της ψήφισης μίας αντίστοιχης με αυτής των καλυμμένων ομολόγων νομοθεσίας.

Πρώτο εμπόδιο στο στόχο των δανειστών ήταν η παντελής έλλειψη οποιουδήποτε νομικού ερείσματος για την ψήφιση μίας νομοθεσίας από την ελληνική πλευρά που να τους κάλυπτε σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης, παρέχοντας τους εμπράγματες ασφάλειες έναντι της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για τα δάνεια τους αλλά και τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε τα δάνεια, τελικά, να αποπληρωθούν. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως αν ετίθετο τέτοιο θέμα κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα προκαλούσε άνευ προηγουμένου αντιδράσεις τόσο πολιτικές όσο και λαϊκές.

Το δεύτερο εμπόδιο στο στόχο δανειστών προέκυπτε από τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που είχε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας:

α) Ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωμένο (80-90%) σε ευρωπαϊκές τράπεζες, κυρίως γαλλικές, γερμανικές, ελβετικές και βρετανικές και έτσι απειλούσε με κρίση το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και συνάμα τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία των παραπάνω κρατών σε περίπτωση ελληνικής αδυναμίας αποπληρωμής του.

β) Το 90% του ελληνικού χρέους διεπόταν από το ελληνικό δίκαιο με τρόπο τέτοιο που έδινε στην Ελλάδα το δικαίωμα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να προβεί σε αλλαγή της νομοθεσίας και να υποχρεώσει τους δανειστές να συμμετέχουν σε μία εθελοντική αναδιάρθρωση του, κάτι πολύ θετικό για την Ελλάδα αλλά όχι για τους δανειστές.

γ) Το 100% του ελληνικού χρέους ήταν απαλλαγμένο από εμπράγματες ασφάλειες και έτσι οι δανειστές ήταν κατά 100% ‘μη εξασφαλισμένοι’ σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του ή πτώχευσης του ελληνικού κράτους.

Η λύση στα παραπάνω προβλήματα ήρθε με την ‘ελληνική κρίση’ η οποία, πέρα από όλα τα δώρα που έφερε σε Ευρώπη και ΗΠΑ (για τα οποία είχαν γίνει πολλές προβλέψεις σε παλαιότερα άρθρα οι οποίες, πια, αποτελούν επιβεβαιωμένα γεγονότα), οδήγησε την Ελλάδα στην υπογραφή της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης με χώρες της ΕΕ και στο Διακανονισμό Χρηματοδότησης Άμεσης Ετοιμότητας του Δ.Ν.Τ., δημιουργώντας την πολυπόθητη νομοθεσία που εξασφάλισε τα εξής:

α) Την απαλλαγή των ευρωπαϊκών τραπεζών από το ‘τοξικό’ ελληνικό χρέος και τη μεταφορά του σε χώρες της ΕΕ, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απ’ όπου θα γίνει η διαχείριση του.

β) Την αλλαγή του δικαίου που διέπει το χρέος από το ελληνικό στο αγγλικό, καταργώντας ένα μοναδικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

γ) Την επιβάρυνση του ελληνικού χρέους με εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου ακυρώνοντας το δεύτερο εξαιρετικό πλεονέκτημα της Ελλάδας.

δ) Την εποπτεία και τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας και την υποχρέωση της Ελλάδας να υπακούει στις υποδείξεις των δανειστών της, ώστε να εξασφαλιστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η αποπληρωμή των δανείων της προς αυτούς.

Συμπερασματικά, η νομοθεσία περί καλυμμένων ομολόγων και οι όροι που έγιναν αποδεκτοί από την Ελλάδα και περιέχονται στο λεγόμενο ‘μνημόνιο’, ολοκλήρωσαν τη νομική πλευρά της εξασφάλισης των δανειστών των ελληνικών τραπεζών και των δανειστών του ελληνικού κράτους από το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής τους από τις πρώτες ή το δεύτερο και άνοιξαν το δρόμο για μία ελεγχόμενη πτώχευση την οποία βιώνουμε, ήδη, από τις αρχές του 2010 και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για τα επόμενα χρόνια, με τις προβλέψεις μεγάλων οικονομικών κέντρων του εξωτερικού όπως το CERP (Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον) να τοποθετούν την παράταση αυτής της κατάστασης, με τη μία ή την άλλη μορφή, τουλάχιστον μέχρι το 2020.

Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, η χώρα θα συνεχίσει να προχωρά στο τούνελ μίας οικονομικής άνευ όρων παράδοσης στους δανειστές της, υποθηκεύοντας την ιδιωτική και δημόσια περιουσία της και κάνοντας τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει τα συμφέροντα τους και ελπίζοντας ότι μετά την οικονομική και την κοινωνική καταστροφή θα έρθει η ώρα της λήψης του αντίδωρου για τα όσα δεινά θα έχει υποφέρει, μόνο για να καταλάβει, τελικά, ότι το τίμημα που πλήρωσε ήταν εξαιρετικά υψηλό.

πηγη :  sofokleous10.gr, και stopcartel.

Σχετικό δημοσίευμα

Σε πρόσφατη επιφυλλίδα ο γνωστός στοχαστής Χρήστος Γιανναράς με ένα ανάμεικτο συναίσθημα βαθιάς απογοήτευσης και αισιοδοξίας γράφει το εξής χαρακτηριστικό για τη σημερινή κρίση: «Το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, βασανίζει σαδιστικά τους πολλούς μόνο για τη δική του ψυχοπαθολογική ηδονή της εξουσίας και της δημοσιότητας. Όμως, όταν η συνειδητοποίηση του τι μας στερούν κερδίσει την κρίσιμη μάζα του κοινωνικού σώματος, τότε θα συμβεί η απροκαθόριστη έκρηξη, η πραγματική, όχι ρητορική, εθνεγερσία». («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 10.10.10).

Η ουσία του προβλήματος έγκειται, κατά τη γνώμη μας, στο ότι «το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας» που άρχει είναι σάρξ εκ της σαρκός αυτής της κοινωνίας. Άρρωστη φαίνεται να είναι, δηλονότι, όλη η ελληνική κοινωνία, μέσα από την οποία αναδεικνύονται οι άρχοντες που μας κυβερνούν. Η ελληνική κοινωνία είναι αυτή που με την ψήφο της ανεβάζει στους θώκους της εξουσίας αυτούς που μας οδήγησαν στα τραγικά σημερινά αδιέξοδα.


Η αμερικανοποίηση της κοινωνικής ζωής, ήτοι η ανάδειξη του χρήματος ως ύψιστης αξίας, ο καταναλωτισμός και η επιδειξιομανία, ο άκρατος ατομικισμός σε βάρος του εθνικού συνόλου, η έκλυτη ζωή και η απαιδευσία, με άλλα λόγια η απαξίωση και η σταδιακή απομάκρυνση από τις αποδεδειγμένα παιδευτικές αξίες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και του χριστιανισμού αποτελούν τα βαθύτερα αίτια της σημερινής πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής κρίσης.

Η δυνατότητα να αλλάξει προς το καλύτερο η κατάσταση είναι σχεδόν μηδαμινή, εφόσον στην εξουσία βρίσκονται τα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και εφόσον οι πολίτες εξακολουθούν για διάφορους λόγους ο καθένας, την κρίσιμη ώρα της κάλπης, να προσφέρουν τη στήριξή τους είτε στο ένα είτε στο άλλο κόμμα, και συνεπώς εφόσον συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της εκ περιτροπής άσκησης της εξουσίας από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Το κόμμα που ασκεί σήμερα την εξουσία είναι συνυπεύθυνο για την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, λόγω της διασπάθισης και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από την εποχή του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι το κόμμα που χρηματίστηκε από τη Ζήμενς. Ο αρχηγός του και σημερινός πρωθυπουργός είναι αυτός που ξεγέλασε τον ελληνικό λαό στις εκλογές πριν από ένα χρόνο λέγοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» και υποσχόμενος στους ψηφοφόρους λαγούς με πετραχήλια. Το ό,τι ο Γεώργιος Παπανδρέου γνώριζε την κατάσταση της οικονομίας είναι δεδομένο, μετά και την κατηγορηματική δήλωση του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Στάινμπρουκ (βλ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10.10.10) ότι τον είχε ενημερώσει στις 28 Ιανουαρίου 2009. Παρόλα αυτά ο κ. Παπανδρέου δήλωνε μια εβδομάδα μετά, δηλαδή στις 5 Φεβρουαρίου, σε συνέντευξη τύπου, ότι «λεφτά υπάρχουν».

Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι αυτός που με τις επανειλημμένες δηλώσεις του στο εσωτερικό και το εξωτερικό για διεφθαρμένη χώρα και για το ότι η πατρίδα μας βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας οδήγησε στον ασφυκτικο κλοιό του Δ.Ν.Τ. και της τρόϊκας, είναι αυτός που ανάλγητα περιέκοψε τους μισθούς και τις συντάξεις, και που με τη βάρβαρη φορολογία οδηγεί στην έκρηξη της ανεργίας…το πλήρες δημοσίευμα εδω απο μπλόγκ ΕΛΛΑΣ

Πληκτρολογώντας “Greece debt crisis” στο google επιστρέφει 16,500,000 δημοσιεύσεις…

DEBT NATION 1_USA

http://www.youtube.com/p/F8DDC780538D16C2?hl=en_US&fs=1

END OF DAYS ( VINNIE PAZ) @ DEBT SLAVES

[Intro]

The greatest form of control is when you think you’re free when you’re being fundamentally manipulated and dictated to. One form of dictatorship is being in a prison cell and you can see the bars and touch them. The other one is sitting in a prison cell but you can’t see the bars but you think you’re free.

What the human race is suffering from is mass hypnosis. We are being hypnotized by people like this: newsreaders, politicians, teachers, lecturers. 
We are in a country and in a world that is being run by unbelievably sick people. 
The chasm between what we’re told is going on and what is really going on is absolutely enormous.

[Chorus: Block McCloud]

It’s like we all know what’s going down
But no one’s saying shit, what happened to the home of the brave?
These motherfuckers they’re controlling us now
But no one’s talking about how they made us modern day slaves

And everybody’s just walking around
Head in the clouds, we won’t awake until we’re dead in the grave
By then it’s too late, we need to be ready to raise up
Welcome to the end of days

[Verse 1: Vinnie Paz]

Everybody is slave, only some are aware

That the government releasing poison in the air

That’s the reason I collect so many guns in my lair
I ain’t never caught slipping, never underprepared
Yeah, The Shaytan army, they just display it proudly
George Bush the grandson of Aleister Crowley

They want you to believe the lie that the enemy Saudi

The enemy ain’t Saudi, the enemy around me

There’s fluoride in the water but nobody know that

It’s also a prominent ingredient in Prozac (for real?)
How could any government bestow that?
A proud people who believe in political throwback
That’s not all that I’m here to present you

I know about the black pope in Solomon’s Temple

Yeah, about the Vatican assassins and how they will get you
And how they cloned Barack Hussein Obama in a test tube

[Chorus]

[Verse 2: Vinnie Paz]

Whoever built the pyramids had knowledge of electrical power
And you know that that’s the information that they suppress and devour
Who you think the motherfuckers that crashed in the tower?
Who you think that made it turn into ash in an hour?
The same ones that invaded Jerome

The ones that never told you about the skeletons on the moon

Yeah, the ones that poison all the food you consume
The ones that never told you about Mount Vesuvius Tomb
The Bird Flu is a lie, the Swine Flu is a lie
Why would that even come as a surprise?
Yeah, the Polio vaccine made you die
It caused cancer and it cost a lot of people their lives

Do y’all know about Bohemian Grove?

How the world leader sacrificing children in robes?
Lucifer is God in the public school system
I suggest you open up your ears and you listen

[Chorus]

[Outro]

The greatest hypnotist on the planet Earth is an oblong box in the corner in the room. It is constantly telling us what to believe is real. If you can persuade people that what they see with their eyes is what there is to see you’ve got them. Because they’ll laugh in your face of an explanation then which portrays the big picture of what’s happening… and they have.

SOVEREIGN ALCHEMY WILL FAIL : THE PIIGSJUKUS SALAMI

SOVEREIGN ALCHEMY WILL FAIL
by Egon von Greyerz
Matterhorn Asset Management

When we look at the world economy today, wherever we turn we see a wall of risk. And sadly this is an insurmountable wall with risks that are totally unprecedented in history.
There has never before been a potentially catastrophic combination of so many virtually bankrupt major sovereign states (US, UK, Spain, Italy Greece, Japan and many more) and a financial system which is bankrupt but is temporarily kept alive with phoney valuations and unlimited money printing. But governments will soon realise that they are not alchemists who can turn printed paper into gold. The consequences of the global financial crisis are potentially catastrophic.

As the Austrian economist von Mises said: “There is no means of avoiding the final collapse of a boom brought about by credit expansion. The alternative is only whether the crisis should come sooner as the result of a voluntary abandonment of further credit expansion or later as a final and total catastrophe of the currency involved.”
In our view, governments like the US and the UK and many others will not abandon further credit expansion. They are committed to printing increasing amounts of worthless paper money in order to finance the growing deficits and the rotten financial system. Therefore there is no chance of Quantitative Easing ending but instead it will accelerate in 2010 and after. The consequence of this will be a hyperinflationary depression in many countries due to many currencies becoming worthless.
No economy in the world, including China, will avoid this severe economic downturn which is likely to have a major impact on the world economy for many, many years to come…..

[...]

All the so called experts have declared that it is impossible to identify the problems in the financial system in advance. For example, Greenspan, Bernanke, Geithner, other central bankers and government officials as well as Blankfein of Goldman Sachs and many bank heads have all stated that they couldn’t see it coming. Either they are lying or they are stupid. Sadly, it is most likely the former.
It is virtually impossible to find an honest politician. They have one major objective – Power. To attain power they have to buy votes. But to buy votes they cannot tell the truth. No politician ever forecasts bad news because bad news does not buy votes. (Yes, there are exceptions like Ron Paul in the US). And as regards the bankers, it is definitely not in their interest to worry about risks to the financial system. For every year that they issue additional toxic debt and derivatives they earn more in that single year than most normal people earn in a lifetime…

[...]

…Sovereign Defaults
The list of countries at risk of bankruptcy is increasing by the day. The acronym used to be PIGS (Portugal, Ireland, Greece and Spain). It is now PIIGSJUKUS and growing. The main contenders are currently: USA, UK, Japan, Spain, Italy, Greece, Ireland, France, Portugal, Baltic States, Eastern Europe and many more. On a proper accounting basis all of these countries are already bankrupt, but since many nations can either print money like the US and the UK or increase their already high borrowings, like Greece or the Baltic States, they have technically avoided bankruptcy although in reality all the countries in the list above are basket cases with very little chance of a return to normality. Shown below is what we call the Sovereign Time Bomb. The bomb consists of countries that have a combination of budget deficit and borrowings relative to GDP which puts them into the category “Time Bomb” or high risk of default. These countries have budget deficits from 6% (Italy) to 12.5% (UK, Greece) of GDP and their Public Sector Debts are ranging from 60% (Spain) to almost 200% (Japan) of GDP.

The Sovereign Time Bomb

The problem is not just the current debt levels of these nations, because the deficits in all the countries are rising. Tax revenues are collapsing and with rapidly rising unemployment, the governments’ expenses for social charges are soaring.
In the US for example the federal deficit in 2009 was $1.5 trillion (10.7% of GDP) and is forecast to stay around that level for many years. The plight of the US states is just as bad. Out of 50 states only 4 are expected to have a balanced budget in 2010. Up to 40 states, including California, New York, Florida, Illinois, Michigan, Ohio, North Carolina and New Jersey, are virtually bankrupt.

It took almost 200 years for US Federal debt to reach $ 1 trillion which it did in 1981. In 2009 the debt increased by $ 1.9 trillion in just that year to $ 12.4 trillion. In the next ten years the US debt is forecast to reach $ 25 trillion. And this doubling of the debt does not include any funds to prop up a bankrupt financial system or the spending of tens or maybe hundreds of trillions of dollars on worthless OTC derivatives. The forecast also assumes growth in GDP which is extremely unlikely especially for the next 2-5 years. Currently US Federal debt is six times what it collects in tax revenue every year…

[...]

…With these levels of deficits for the next ten years on top of an already massive debt, there is no possibility whatsoever that the US economy can avoid bankruptcy. No country has ever abolished debts of this magnitude by printing paper and the US will not be the first one to succeed either.

Only Lose – Lose Options

Governments have two choices – continue to borrow and print money or reduce government spending. This is a lose – lose situation and whatever choice they make it will end in disaster. Countries within the EMU like Greece or Spain are introducing austerity programmes that forecast their deficits to come down to 3% of GDP which is the EU maximum deficit limit. These are totally unrealistic targets that are mainly based on an improvement in the economy which is total fantasy. The dilemma is that not one single country within the EU is below the 3% limit, not even Germany. And the effect of the austerity programmes will lead to such a major contraction of the economies that tax revenues will collapse, further exacerbating the plight of these countries.

το πλήρες άρθρο εδω

1000+ ΤΑ SPREAD ΔΙΕΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ 1200$+ Ο ΧΡΥΣΟΣ

Two Year Greek Bond Spread Goes Ballistic

Σε δορυφορική τροχιά εκτοξεύτηκαν τα σπρέντ των διετών ελληνικών κρατικών ομολόγων (>1000), και ο χρυσός, καταφύγιο στον χαρτοπόλεμο του διεθνούς καζίνο φρεσκοτυπωμένων τρισεκατομμυρίων χαρτονομισμάτων, μετά από επίπονες μοχλεύσεις μηνών για να διατηρηθεί στα 1100$, ξέφυγε και απο το όριο των 1200 δολλαρίων ανα ουγκιά…

Τιμές 30 τελευταίων ημερών

Τιμές 5 τελευταίων ετών

“Βάστα Ρόμελ”, φώναζαν οι μαυραγορίτες στην κατοχή του 3ου Ράιχ, “Βάστα Μέρκελ” θα είναι ένα απο τα συνθήματα καθώς η ευρωζώνη του 4ου Ράιχ – σαν τα χωριά που όμορφα καίγονται – καταρρέει συστημικά…

παλαιότερες δημοσιεύσεις εδω και εδω

ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

Παρών ψήφισαν οι δυό λεβέντες του ΠΑΣΟΚ, Οικονόμου και Δημαράς, καθώς και η χρυσή αθλήτρια Σακοράφα. Ο κομματικός πέλεκυς έπεσε άμεσα και καρατόμησε τους “παρόντες” με την μορφή λακωνικής δήλωσης-τελεσιγράφου του κ.πρωθυπουργού που διάβασε στο κοινοβούλιο ο πρόεδρος κ.Πετσάλνικος. Τον πέλεκύ της, η Νέα Δημοκρατία, τον χρησιμοποίησε για την καρατόμηση της κόρης του επίτιμου προέδρου της κ.Μητσοτάκη, την κα Θεοδώρα Μπακογιάννη που ψήφισε ανίθετα με την κομματική οδηγία. Ενα apriori προαναγγελθέν διαζύγιο. Ετσι, με αυτές τις ανακοινώσεις πολιτικών καρατομήσεων αλά σοβιέτ, μιά πολιτική ηθική και πρακτική που μας θύμισε τα αλήστου μνήμης “όποιο προβατάκι φεύγει απ’το μαντρί το τρώει ο λύκος” του Αβέρωφ, και το “έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος” του Ανδρέα Παπανδρέου, έληξε η σεμνή τελετή εκχωρήσεων τμημάτων της εθνικής κυριαρχίας . Την πολυτάραχη ιστορία των Παπανδρέου μας την θύμισε ο ίδιος ο κος πρωθυπουργός, όταν έμπλεος οργής, λόγω σχολίων περί της αδυναμίας του στον καλό χειρισμό της Ελληνικής γλώσσας, αναφέρθηκε στο γεγονός οτι για πολλά χρόνια διετέλεσε Ελληνας της διασποράς λόγω των ανηλεών και μακρυχρόνιων διωγμών και εξοριών που υπέστη αυτός, ο πατέρας του, και ο παππούς του. Η αναδρομή αυτή σε τρεις γενιές Παπανδρέου την συγκεκριμένη στιγμή, με χιλιάδες λαού να αποδοκιμάζει έξω απο την αίθουσα μαζικά την “παράδοση στους οικονομισάριους”, μιά αναδρομή που πέρα απο την όποια ανθρώπινη πλευρά της προσπαθεί έμμεσα να δικαιολογήσει την συγκεκριμένη αδυναμία, ξυπνά τις μνήμες του τί περάσαμε με την πάντα έντονη παρουσία των τριών γενεών της οικογενείας Παπανδρέου στο προσκήνιο της πάντα ταραχώδους και περιπετειώδους πολιτικής ζωής τα τελευταία 70 χρόνια και πώς φτάσαμε σ’αυτήν την κατάντια …

Για τους λάτρεις του είδους…

Αυτό ήταν το χθές κύριε Καραμανλή…
Αυτό ήταν το χθές κύριε Παπανδρέου.
Το μέλλον έξω απο τους τοίχους των Παλαιών ανακτόρων έχει ήδη ξεκινήσει …not a happy end.

MR. DEBT & THE OBEDIENT WORKERS

Europe’s Web of Debt
Banks and governments in these five shaky economies owe each other many billions of euros — converted here to dollars — and have even larger debts to Britain, France and Germany. Arrow widths are proportional to debt amounts.
Related Article

…obedient workers…υπάκουοι εργάτες - και μόνον αυτό.
George Carlin, R.I.P.

ΑΠΟΘΑΝΕΤΩ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΟΦΥΛΩΝ

Πόσα χρειάζεται τελικά για να σωθεί η Ελλάδα; 60 δις $ 160 δισ.; $ 800 δισ.;

Πόσα χρειάζεται για να σωθεί η Αμερική; 5.000 δις $; 12.000 δις $;

The estimated population of the United States is 308,283,557
so each citizen’s share of this debt is $41,824.62.

The National Debt has continued to increase an average of
$4.12 billion per day since September 28, 2007!

Πόσα χρειάζεται για να σωθεί η Γερμανία 500δις ;$ 800 δις $; 1500 δις $ ; 2000 δις $ ;2800δις $; 5000 $;(CIA)
German debt may top 2.8 trillion dollars by 2013

Πόσα χρειάζεται για να σωθεί η Βρεττανία 500δις ;$ 800 δις $; 1500 δις $ ; 2000 δις $ ;
άλλα 2 τρις δολλάρια!!!
To pay this year’s £43 billion interest bill, every household will stump up more than £1,900 in tax. That’s not a joke – that really is how much it’s going to cost you.
The UK’s national debt has become so astronomical that it’s hard to make sense of it anymore.

Πόσα χρειάζεται για να σωθεί η Ισπανία 500δις ;$ 800 δις $; 1500 δις $ ; 2000 δις $ ;

κι άλλα 2 τρις δολλάρια

Ολοι τελικά χρωστάνε κάτι πολύ κάπου…ακολουθεί ενδεικτικός πίνακας της CIA. Τα νούμερα είναι σε χιλιάδες δις δολλάρια και ορθός τον Ιανουάριο του 2009. Μάλλον τα νούμερα πρέπει να έχουν ξεφύγει μακράν απο τότε, μιάς και οι παγκόσμιοι κ.κ.τραπεζίται έχουν εξαπολύσει την τελική έφοδό τους…
1 United States 13,640
2 United Kingdom 9,170
3 Germany 5,250
4 France 5,002
5 Netherlands 2,470
6 Italy 2,328
7 Spain 2,313
8 Ireland 2,312
9 Japan 2,231
10 Luxembourg 1,933
11 Belgium 1,354
12 Switzerland 1,305
13 Austria 832.8
14 Australia 770.3
15 Canada 762.2
16 Hong Kong 659.9
17 Sweden 617.6
18 Denmark 585.1
19 Norway 558.5
20 Greece 504.6
21 Portugal 484.7
22 Russia 483.5
23 Korea, South 381.1
24 China 379.8
25 Finland 332.2
26 Turkey 277.1
27 Brazil 262.9
28 Poland 243.6
29 India 229.3
30 Hungary 212.1
Το διεθνές πάρτυ μόλις ξεκίνησε. Η Ελλάδα απλώς άναψε την δάδα των αγώνων απο την εικοστή θέση…

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=4839443700616335542&hl=el&fs=true

DEBT BREWING

Αναδημοσίευση απο εδω

Government debt in Greece is just the first in a series of European debt bombs that are set to explode.
The mortgage debts in post-Soviet economies and Iceland are more explosive. Although these countries are not in the Eurozone, most of their debts are denominated in euros. Some 87 per cent of Latvia’s debts are in euros or other foreign currencies, and are owed mainly to Swedish banks, while Hungary and Romania owe euro-debts mainly to Austrian banks. So their government borrowing by non-euro members has been to support exchange rates to pay these private-sector debts to foreign banks, not to finance a domestic budget deficit as in Greece.
All these debts are unpayably high because most of these countries are running deepening trade deficits and are sinking into depression. Now that real estate prices are plunging, trade deficits are no longer financed by an inflow of foreign-currency mortgage lending and property buyouts. There is no visible means of support to stabilize currencies (e.g., healthy economies).

For the past year these countries have supported their exchange rates by borrowing from the EU and IMF. The terms of this borrowing are politically unsustainable: sharp public sector budget cuts, higher tax rates on already over-taxed labor, and austerity plans that shrink economies and drive more labor to emigrate.
Bankers in Sweden and Austria, Germany and Britain are about to discover that extending credit to nations that can’t (or won’t) pay may be their problem, not that of their debtors. No one wants to accept the fact that debts that can’t be paid, won’t be. Someone must bear the cost as debts go into default or are written down, to be paid in sharply depreciated currencies, but many legal experts find debt agreements calling for repayment in euros unenforceable. Every sovereign nation has the right to legislate its own debt terms, and the coming currency re-alignments and debt write-downs will be much more than mere “haircuts.”
There is no point in devaluing, unless “to excess” – that is, by enough to actually change trade and production patterns. That is why Franklin Roosevelt devalued the US dollar by 41 per cent against gold in 1933, raising its official price from $20 to $35 an ounce. And to avoid raising the U.S. debt burden proportionally, he annulled the “gold clause” indexing payment of bank loans to the price of gold. This is where the political fight will occur today – over the payment of debt in currencies that are devalued.

Another byproduct of the Great Depression in the United States and Canada was to free mortgage debtors from personal liability, making it possible to recover from bankruptcy. Foreclosing banks can take possession of collateral real estate, but do not have any further claim on the mortgagees. This practice – grounded in common law – shows how North America has freed itself from the legacy of feudal-style creditor power and the debtors’ prisons that made earlier European debt laws so harsh.
The question is, who will bear the loss? Keeping debts denominated in euros would bankrupt much local business and real estate. Conversely, re-denominating these debts in local depreciated currency will wipe out the capital of many euro-based banks. But these banks are foreigners, after all – and in the end, governments must represent their own home electorates. Foreign banks do not vote.
Foreign dollar holders have lost 29/30th of the gold value of their holdings since the United States stopped settling its balance-of-payments deficits in gold in 1971. They now receive less than a thirtieth of this, as the price has risen to $1,100 an ounce. If the world can take that, why shouldn’t it take the coming European debt write-downs in stride?
There is growing recognition that the post-Soviet economies were structured from the start to benefit foreign interests, not local economies. For example, Latvian labor is taxed at over 50 per cent (labor, employer, and social tax) – so high as to make it noncompetitive, while property taxes are less than 1 per cent, providing an incentive toward rampant speculation. This skewed tax philosophy made the “Baltic Tigers” and central Europe prime loan markets for Swedish and Austrian banks, but their labor could not find well-paying work at home. Nothing like this (or their abysmal workplace protection laws) is found in the Western European, North American or Asian economies.
It seems unreasonable and unrealistic to expect that large sectors of the New European population can be made subject to salary garnishment throughout their lives, reducing them to a lifetime of debt peonage. Future relations between Old and New Europe will depend on the Eurozone’s willingness to re-design the post-Soviet economies on more solvent lines – with more productive credit and a less rentier-biased tax system that promotes employment rather than asset-price inflation that drives labor to emigrate. In addition to currency realignments to deal with unaffordable debt, the indicated line of solution for these countries is a major shift of taxes off labor onto land, making them more like Western Europe. There is no just alternative. Otherwise, the age-old conflict-of-interest between creditors and debtors threatens to split Europe into opposing political camps, with Iceland the dress rehearsal.
Until this debt problem is resolved – and the only way to resolve it is to negotiate a debt write-off – European expansion (the absorption of New Europe into Old Europe) seems over. But the transition to this future solution will not be easy. Financial interests still wield dominant power over the EU, and will resist the inevitable. Gordon Brown already has shown his colors in his threats against Iceland to illegally and improperly use the IMF as a collection agent for debts that Iceland doesn’t legally owe, and to blackball Icelandic membership in the EU.
Confronted with Brown’s bullying – and that of Britain’s Dutch poodles – 97 per cent of Icelandic voters opposed the debt settlement that Britain and the Netherlands sought to force down the throat of Allthing members last month. This high a vote has not been seen in the world since the old Stalinist era.
It is only a foretaste. The choice that Europe ends up making will likely drive millions into the streets. Political and economic alliances will shift, currencies will crumble and governments will fall. The European Union and indeed, the international financial system will change in ways yet to be seen. This will be especially the case if nations adopt the Argentina model and refuse to make payment until steep discounts are made.
Paying in euros – for real estate and personal income streams in negative equity, where the debts exceed the current value of income flows available to pay mortgages or for that matter, personal debts – is impossible for nations that hope to maintain a modicum of civil society. IMF and EU-style “austerity plans” are nothing but technocratic jargon for the life-shortening impact of gutting income, social services, spending on health on hospitals, education and other basic needs, and selling off public infrastructure for buyers to turn nations into “tollbooth economies” where everyone is obliged to pay access prices for roads, education, medical care and other costs of living and doing business that have long been subsidized by progressive taxation in North America and Western Europe.
The battle lines are being drawn regarding how private and public debts are to be repaid. For nations that balk at repayment in euros, the creditor nations have their “muscle” waiting in the wings: the credit rating agencies. At the first sign a nation is balking in paying in hard currency, or even at the first hint of it questioning a foreign debt as improper, the agencies will move in to reduce a nation’s credit rating. This will increase the cost of borrowing and threaten to paralyze the economy by starving it for credit.
The most recent shot was fired n April 6 when Moody’s downgraded Iceland’s debt from stable to negative. “Moody’s acknowledged that Iceland might still achieve a better deal in renewed negotiations, but said the current uncertainty was hurting the country’s short-term economic and financial prospects.”

The fight is on. It should be an interesting decade.

The fight is on as debt problems come home to roost. And this includes the pension deficits which are exploding everywhere, including in the United States.

Michael Hudson was recently interviewed by Max Keiser. Below, you can see part 3 & 4 of the show, which include a discussion on health care reform in the US being a giveaway to private health insurers and how governments are committing economic suicide by piling on debt. An absolute must watch.