Home > Ανάχαρσις, Δραγώνα, Ελλάς, Νέα Παγκόσμια Τάξη, Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, γεωστρατηγική > ΑΛΛ’ ΕΜΟΙ ΜΕΝ ΟΝΕΙΔΟΣ Η ΠΑΤΡΙΣ, ΣΥ ΔΕ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΙ

ΑΛΛ’ ΕΜΟΙ ΜΕΝ ΟΝΕΙΔΟΣ Η ΠΑΤΡΙΣ, ΣΥ ΔΕ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΙ

January 16, 2010 Leave a comment Go to comments


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗ ΘΑΛΕΙΑ ΔΡΑΓΩΝΑ
Αθήνα, 10.1.2010
Αγαπητή κυρία Δραγώνα,
Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο Βήμα και τα Νέα τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».
Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.2010) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.
Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με …..…… ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».
Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».
Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά,
όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.
Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γιʼ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.
Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.
Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση.
Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.
Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ως τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.
Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.
Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.
Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.
Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.
Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.
Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.
Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!
Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σʼ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα.
Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις:
Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία.
Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.
Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.
Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.
Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γιʼ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.
Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σʼ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.
Τέλος οφείλω να σας πω ότι:
Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είνʼ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:
«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».
Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».
Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.
Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μʼ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σʼ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».
«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)
Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.
Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.
Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.
Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.
«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.
Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σʼ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απʼ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απʼ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;
Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…
Γι αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπʼ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.
Σας χαιρετώ,
Μίκης Θεοδωράκης
ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

http://www.greektube.org/gtplayer.swf


Σχόλια στο άρθρο από stavrosx1 και πλοηγός

stavrosx1 είπε…
… ερώτημα: υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που μπορεί να συζητήσει με επιχειρήματα την μεταφυσική – θεολογικού τύπου αντίληψη του Μίκη Θεοδωράκη ότι το έθνος “αποτελεί φυσική οντότητα, ανεξάρτητη από τον χώρο και τον χρόνο, αυτονόητη και αναλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής”;
… έρρωσο …

18/01/2010 7:24 μ.μ.
πλοηγός είπε…
Σταύρο, καλησπέρα.
Η απαντητική επιστολή του Μίκη θεοδωράκη αναρτήθηκε χωρίς σχόλια γιατί με καλύπτει πλήρως σαν Ελληνα. “Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα”. Πιστεύω κι εγώ οτι “το έθνος-ψυχή δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερ-λογικό και ανεξήγητο.
Κάθε προσπάθεια αποσπασματικού και επιλεκτικού ετυμολογικού ευτελισμού του κειμένου και επιμέτρησης του υπερλογικού και ανεξήγητου της ψυχής καταστρέφουν την ουσία και ροή του κειμένου.
Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, και δεν θα υπάρξει λογική στην Ελληνική ψυχή των 300 του Λεωνίδα, των αγωνιστών του ΟΧΙ ΤΟΥ ‘40, η του καινούργιου ΟΧΙ που έρχεται οσονούπω…Πέρα από το γεγονός οτι το κείμενο αρχικά απαντάει στην Δραγώνα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποτελεί στην ουσία μία κραυγή αγωνίας για την επερχόμενη εθνική θύελλα ενός μεγάλου καλλιτέχνη της γενιάς μας και καταξιωμένου αγωνιστή της ελευθερίας και της εθνικής παλλαικής αντίστασης στην Γερμανική κρεατομηχανή. Αριστεροί και δεξιοί πολεμιστές και πολεμίστριες συναγωνίστηκαν για την ίδια εθνική ψυχή μέχρι την στιγμή που άρχισαν οι εγγλέζικοι βομβαρδισμοί με λίρες ένθεν και ένθεν, δεξιά κι αριστερά, για την εξαγορά συνειδήσεων και την επιβολή του τρομακτικού εθνοκτόνου εμφύλιου σπαραγμού.
Ελεύθερον γαρ το εύψυχον, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ειναι για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες…

18/01/2010 8:58 μ.μ.
stavrosx1 είπε…
… ίσως δεν βλέπω καλά, αλλά ψάχνω τα αναρτημένα έως χθες “αποσπάσματα” από το βιβλίο της Θάλειας Δραγώνα …
… με τους σχολιασμούς τους …
… υπάρχουν ακόμη;
… έρρωσο …

19/01/2010 1:22 π.μ.
πλοηγός είπε…
Σταύρο επειδή εχουμε δυο παράλληλες συζητήσεις για το ίδιο θέμα και στα δύο ιστολόγια, προτείνω λογικά να συνεχιστεί στο ένα. Συνεχίζω λοιπόν στο stavrovelonia και θα την αναδημοσιεύσω εδω.
Δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα με το λίνκ που αναφέρεις. Σχετικά με το βιβλίο της Δραγώνα, έχω την συνέχεια στο stavrovelonia. Το κυρίως πρόβλημα δεν είναι το βιβλίο, όσο η ευρέως αμφισβητούμενη καταλληλότητά της και επάρκεια για την βαρύνουσα και ευαίσθητη δημόσια θέση που κατέχει στον παιδαγωγικό μηχανισμό.

ploigos1 – January 25, 2010 at 11:05 am

Reply

γεια σου φίλε “Πλοηγέ” …
… δηλαδή υπονοείς ότι ως αντίδοτο στους “υποτακτικούς κονδυλοφόρους” συνιστάται ο Μίκης Θεοδωράκης;
… παρακινδυνευμένη συνταγή …
… αλλά επί της ουσίας – έχω διαβάσει την επιστολή Θεοδωράκη προς Ληναίο, την απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη προς την Δραγώνα, όπως επίσης και την προηγηθείσα επιστολή προς αυτόν της Θάλειας Δραγώνα (εσύ δεν την έχεις αναρτήσει) …
… με μια φράση: Ο Μίκης φαίνεται να αποδέχεται μόνο μια ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας – κι αυτό δεν του περιποιεί καμία τιμή και αναγνώριση ως “αυθεντία στα περί ελληνικότητας ή μη” …
… αλλά μπορούμε να επανέλθουμε αν το κρίνεις σκόπιμο …
… έρρωσο …

Από Σταύρος Χ | Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 4:32 μμ…

“ας είναι καλά τα γκαιμπελικά μπλογκ των αγρυπνούντων ελληνοφυλάκων”…
Ας ειναι όντως καλά. Δεν θρέφεται πλέον η νοόσφαιρα μόνον με ληγμένα των “υποτακτικών κονδυλοφόρων”.
Ξέχασε ο συγγραφέας να συμπεριλάβει στην σούπα των “φασιστών”, “ελληνοφυλάκων”,”πολιτικάντηδων” και λοιπών προσδιορισμών και τον σύντροφο Μίκη Θοδωράκη, μάλλον λόγω αδυναμίας για μιά συγκεκριμένη τοποθέτηση στην πλέον σχετική δημοσίευσή του για το “θέμα”. Αν κάποιος Ελληνας κάθισε να ασχοληθεί σοβαρά με τις ψυχολογικές και εθνολογικές αναζητήσεις της Δραγώνα και να απαντήσει, αυτός είναι ο Μίκης. Εκτός και εαν θεωρείται κι ο Μίκης φασισταριό, οπότε -μάλλον- τα έχουμε μπλέξει άσχημα…

Η απάντηση του Μίκη για όσους αντέχουν τον καθρέπτη της Ιστορίας… http://ploigos1.blogspot.com/2010/01/blog-post_16.html
…ερρωσο…

Από πλοηγός | Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 3:51 μμ…

Φίλε Σταύρο, εχω αναρτήσει προγενέστερο άρθρο για την Δραγώνα με αρκετές από τις επίμαχες θέσεις της που δημιούργησαν την αντίδραση, και το σχετικό λίνκ στο τέλος της αναδημοσιευμένης επιστολής του Μίκη.
Παρά την συσσωρευμένη πίκρα που έχω σαν πολίτης αυτής της χώρας, δεν πρόκειται να φτύσω κι εγώ τους τάφους των προγόνων μου και την μνήμη τους.
Η ασέβεια έχει όρια και δεν συνάδει με τα ήθη και έθιμα της ελληνικής ψυχής…
Δεν συμφωνώ με το οτι επιλεκτικά “Ο Μίκης αποδέχεται μονον μια ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας” αφού ο ίδιος είναι ενα κομμάτι αυτής της ιστορίας με πλούσια προσφορά στον βωμό της ελληνικής ψυχής, ο άνθρωπος που δόνησε με την μουσική του τον απανταχού της γής Ελληνισμό και την μαζική ψυχή του.
Μορφογενετικά και μόνον, η ψυχή του έθνους φυσικά και αποκτά οντότητα. Ειδικά ενός αρχαίου έθνους οπως λ.χ.του ελληνικού έθνους, με έντονη και διαχρονική παρουσία σ’όλα τα σημεία του Κόσμου, η ψυχή είναι αιώνια και μη καταστρέψιμη.
Τέλος, δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να ασχοληθεί περισσότερο με την εθνοψυχαναλύτρια Δραγώνα και τις απόψεις της. Η εκδοτική προσπάθεια “εθνοκάθαρσης” και καταστροφής της συλλογικής εθνικής ψυχής στην οποία συμμετέχει με βρίσκει εκ διαμέτρου αντίθετο. Η ενασχόληση του ιστολογίου προκύπτει από το γεγονός της δημόσιας θέσης της στο υπουργείο (πρώην εθνικής παιδείας), στο οποίο έχουν στριμωχθεί τελευταία ολοι οι νεοταξιστές/τριες, με σκοπό την παιδαγωγική προπαρασκευή άνευρων και ά-ψυχων πολιτών-φυτών σύμφωνα με τις προδιαγραφές και επιταγές της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. Το εκπαιδευτικό “παιδομάζωμα” των νεοταξιστών δημιουργεί μοιραία γενίτσαρους και ριψάσπιδες…
Υπάρχουν φλέγοντα επικίνδυνα εθνικά και κοινωνικά θέματα άμεσης προτεραιότητας. Κρίνω σκόπιμο να επανέλθουμε σ’αυτά. Ο Μίκης δεν χρειάζεται πιστεύω την δική μας αναγνώριση, είναι τραγουδισμένος απο ΟΛΟΥΣ τους Ελληνες, δεξιούς κι αριστερούς. Μόνον οι νεοταξιστές δεν τολμούν να τραγουδήσουν “σήμερα εσύ, αυριο εγώ, βαστάω γερά, βαστάω καλά”.
Hannibal ante portas γαρ.
…έρρωσο…

Από πλοηγός | Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 10:20 μμ

… καλημέρα φίλε “Πλοηγέ” …
… για τον Μίκη λοιπόν …
… η δική μου θέωρηση λέει ότι από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση κι έπαψε κι αυτός να είναι αιμοσταγής ΕΑΜοβούλγαρος και έγινε, μαζί με τους άλλους αντιστασιακούς, τιμώμενο πρόσωπο σε εθνικές επετείους, αποδέχεται μόνο μια εθνική ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας (όπως έχω ξαναπεί) …
… ξεχάστηκαν (και ξέχασε) έτσι οι προηγούμενοι αγώνες ενάντια στις επίσημες εθνικές σιωπές και στρεβλώσεις …
… απ’ τη στιγμή που η Εθνική Αντίσταση κι ο ίδιος έγιναν ύλη της εθνικής ιστορίας, μυθολογίας, ο αγώνας δικαιώθηκε!…
… η εθνική συνείδηση συμπληρώθηκε …
… οι ιστορικοί και οι κοινωνικοί ψυχολόγοι να αφήσουν τα μολύβια κάτω … !!!
… τα ‘πα και αμαρτία δεν έχω …
… και ο Ανίβας ας περιμένει έξω από την πόρτα, με το στεφάνι ανά χείρας (για να στεφανώσει τον όποιον) …
… έρρωσο …

Από Σταύρος Χ | Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010 1:08 πμ

Φίλε Σταύρο, συμφωνώ με την δική σου θεώρηση σχετικά με τον πετυχημένο ρόλο του ΠΑΣΟΚ στο να ενταφιαστεί ο (τελευταίος) εθνοκτόνος διχασμός και τα σύνδρομα του (τελευταίου) εμφυλίου. Κάποιος έπρεπε κάποτε να μπεί μπροστάρης σ’ αυτόν τον εσωτερικό αγώνα “εθνικής συμφιλίωσης”…
…”Αιμοσταγής ΕΑΜοβούλγαρος”. Προσωπικά πιστεύω οτι κατάφερα να ξεπεράσω κι εγώ τα σύνδρομα του εμφυλίου, να ενταφιάσω συνειδητά επίθετα και ταμπελίτσες με “ο,τι μας χωρίζει” και να πορευτώ στον μοναχικό δρόμο του “ο,τι μας ενώνει”. Ο Μίκης έσπασε τα στενά πλαίσια του κομματικού στρατοπέδου, μιας κι η τέχνη του αγκαλιάστηκε και μίλησε σ’ όλους αυτούς που πολεμάνε για μιά καλύτερη Πατρίδα και Οικουμένη. Δεν χρειάστηκε ποτέ συγχωροχάρτια απο το ΠΑΣΟΚ ή άλλο πολιτικό φορέα για να γίνει αποδεκτός σε όλους, ή πάντως στους περισσότερους Ελληνες.
…Η εθνική συγγραφή και ανάγνωση της πρόσφατης Ιστορίας είναι πάντα επηρεασμένη απο τα προσωπικά βιώματα, θέσεις, αντιλήψεις, και γιατί όχι, ακόμα και ποικίλα συμφέροντα του εκάστοτε συγγραφέα, καθώς και του μέτρου κατανόησης της ομάδας αναγνωστών του. Η Δημοκρατία μας σήμερα επιτρέπει να κυκλοφορουν ελεύθερα στα “βιβλιοπωλεία” όλες οι πιθανές “Ιστορίες” και να διαμορφώνουν τον Μύθο της κάθε τάσης αναλόγως και συνεπώς κατά το δοκούν του συγγραφέως της. Υπάρχει όμως (πλέον) μία “κοινή” πλειοψηφικά αποδεκτή Ιστορία (με έμφαση στην εθνική συμφιλίωση) που γαλουχεί επιπροσθέτως τους νέους πολίτες μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτή η “επίσημη” ιστορική πλατφόρμα παράγει τον Μύθο που αναγραμματιζόμενος ειναι ο Θυμός, το θυμικό του ανθρώπου. Το θυμικό, υπεύθυνο για τις ηρωικές πράξεις που προσδοκάμε απο κάποιους αντρειωμένους στό μέλλον, γιατι πάντα χάριν σ’ αυτούς τους λίγους συνεχίζει το εθνος μας την πορεία του μέσα στον χρόνο απο τον αιματοβαμμένο βράχο της Ευρώπης.
Κι αυτό είναι που ΔΕΝ πρέπει να καταστραφεί. Αποδομώντας τον μύθο, μεταλλάσοντας το θυμικό, αλλοιώνοντας την ψυχή του έθνους αφαιρώντας (ως παρα-λογο) τον ηρωικό τρόπο ζωής απο τον Έλληνα, κινδυνεύουμε να χαθούμε στην δίνη της παγκοσμιοποίησης.
Ισως η Δραγώνα να έχει διαφορετικές απόψεις για το ελληνικό έθνος απο την μέχρι τώρα κοινά αποδεκτή “Ιστορία”. Το πρόβλημα είναι οτι η θέση της στο υπουργείο που διαμορφώνει τον Μύθο είναι κρίσιμη. Το μέγεθος της αντίδρασης στο πρόσωπό της και τα γραπτά της αποδεικνύουν στους νεοταξιστές “πειραματιστές” οτι έψαχναν να καταλάβουν: Ειναι ακόμα δύσκολο να “ψωνίσουμε”, χρειάζεται πολύς δρόμος ακόμα, πολλά βιβλία απο συγγραφείς του ύψους Ρεπούση, Δραγώνα και άλλων…
… η εθνική συνείδηση συμπληρώθηκε … (μάλλον γιατρεύτηκε εκτός νοσταλγών ενθεν και ένθεν, αλλά μας πήρε 50 χρόνια και..)
…Ο Αννίβας πράγματι καραδοκεί, και μάλιστα δεν βαστάει στεφάνι, αλλά χασαπομάχαιρο για τον διαμελισμό της πλούσιας λείας…
…έρρωσο…

Από πλοηγός | Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010 3:11 μμ

… γεια σου φίλε εν ιστορίοις “Πλοηγέ” …
… να υποθέσω ότι πρυτάνευσε μια δεύτερη σκέψη έτσι ώστε ο λόγος που εκπέμπεις να είναι πιο συμφιλιωτικός;
… σήμερα διαπιστώνω ότι αφήνεις “ζωτικό χώρο” και στο επιστημονικό έργο (π.χ. βιβλίο Δραγώνα – Φραγκουδάκη) …
… βάζεις θέμα θυμικού – το ορίζεις ως πυλώνα του έθνους …
… παρακινδυνευμένη παραδοχή – άραγε, χωρίς αυτογνωσία πώς λειτουργεί η ψυχή; Στο κενό;
… πιστεύω ότι πρέπει να αρχίσει μια συζήτηση, χωρίς ταμπού, για το ποιοί πράγματι είμαστε και πού πάμε …
… θέλεις να “επιλέξουμε” και εχθρό; Να το κάνουμε και να δεχθούμε από τον πιο κοντινό (π.χ. την Τουρκία) έως τον πιο “μη χειροπιαστό” (π.χ. την παγκοσμιοποίηση) …
… αλλά για όλα τούτα να ξέρουμε, βρε αδερφέ, ποιοί είμαστε εμείς που συζητάμε …
… καταλαβαίνεις φυσικά ότι δεν είμαι οπαδός της “κοινά αποδεκτής ιστορίας”, που “έχει διαμορφωθεί με βάση την συμφιλίωση” …
… απλώς την ανέχομαι …
… έρρωσο …

Από Σταύρος Χ | Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010 5:25 μμ

Φίλε Σταύρο, συμφωνώ στην όποια διαδικασία που σκοπό έχει την αυτογνωσία…
…Η υπόθεση Δραγώνα ακολουθεί την πορεία που η ίδια διάλεξε, με η χωρίς εμάς, μιάς και υπάρχει πλέον αίτημα απομάκρυνσής της απο την Δημόσια θέση της http://www.ardin.gr/node/2707…
…όσο για εχθρούς, δεν χρειάζεται να επιλέξουμε. Μας έχουν επιλέξει ήδη αυτοί, κι έχουμε εναν δύσκολο και πολυεπίπεδο πόλεμο με πολλά μέτωπα σε εξέλιξη …
…καταλαβαίνω, γι’ αυτό ακριβώς δεν θέλω να είμαστε οπαδοί, αλλά συμ-φυλιωμένοι σε μία “φυλή”. Δεν είναι ώρα για ιστοριοδίφες και μνημόσυνα, είναι ώρα για καθολική επαγρύπνιση. Οταν οι “σφαίρες” πέφτουν βροχή, πρέπει-μάλλον-να (ξανα)δημιουργήσουμε μία κοινή γραμμή άμυνας, μία ψυχή…
…απλώς ανέξου, και που ξέρεις, μπορεί να μας γίνει και συνήθεια. Με αναρίθμητους καταστροφικούς, αποπληθυσμιακούς εθνοκτόνους εμφύλιους στην Ιστορία μας, ίσως ο 21ος αιώνας και οι νεοέλληνες καταφέρουμε να κάνουμε το θαύμα της ομοψυχίας και την διαφορά. Επειδή το κόψε-κόψε απο αρχαιοτάτων ετών και προς επίλυση των εκάστοτε διαφορών μας, συρρίκνωσε τελικά πληθυσμιακά την φυλή μας σε επίπεδα μη αναστρέψιμα πλέον…
Είμαστε ενα έθνος με πληθυσμιακό μέγεθος κινέζικης κωμόπολης. Ούτε καν πόλης.
…ερρωσο…

Από πλοηγός | Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 1:17 μμ

… καλημέρα φίλε “Πλοηγέ” …
… ως επί της διαδικασίας, για την αναζήτηση της αυτογνωσίας, ξεκινάμε με τον “εξοστρακισμό” της άλλης θέσης (βλ. Δραγώνα) …
… καταλαβαίνεις ότι αν αποφασίσω κι εγώ (π.χ.) να μαζεύω υπογραφές για παραμονή της Δραγώνα, απλώς θα γελάσει και ο κάθε πικραμένος …
… μ’ αυτά και μ’ αυτά το μόνο που αποδεικνύεται ξεκάθαρα είναι ότι ο νεοέλληνας στερείται παντελώς του αγαθού της ανεκτικότητας …
… ας το κρατήσουμε ώς Νο 1 στο αυτογνωστικό μας (υπό έκδοση) ενημερωτικό δελτάριο …
… όσο για το πληθυσμιακό πρόβλημα, δεν γνωρίζω πότε είμαστε περισσότεροι – και βασικά, ποιοί είμαστε εμείς οι περισσότεροι …
… αλλά το πληθυσμιακό λύνεται σχετικά εύκολα με την ενσωμάτωση των μεταναστών – το ‘χουν κάνει κι άλλοι με επιτυχία …
… κότσια – και παιδεία – χρειάζονται …
… έρρωσο …

Από Σταύρος Χ | Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 2:57 μμ

  1. January 18, 2010 at 8:24 pm

    … ερώτημα: υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που μπορεί να συζητήσει με επιχειρήματα την μεταφυσική – θεολογικού τύπου αντίληψη του Μίκη Θεοδωράκη ότι το έθνος “αποτελεί φυσική οντότητα, ανεξάρτητη από τον χώρο και τον χρόνο, αυτονόητη και αναλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής”;
    … έρρωσο …

  2. πλοηγός
    January 18, 2010 at 9:58 pm

    Σταύρο, καλησπέρα.
    Η απαντητική επιστολή του Μίκη θεοδωράκη αναρτήθηκε χωρίς σχόλια γιατί με καλύπτει πλήρως σαν Ελληνα. “Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα”. Πιστεύω κι εγώ οτι “το έθνος-ψυχή δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερ-λογικό και ανεξήγητο.
    Κάθε προσπάθεια αποσπασματικού και επιλεκτικού ετυμολογικού ευτελισμού του κειμένου και επιμέτρησης του υπερλογικού και ανεξήγητου της ψυχής καταστρέφουν την ουσία και ροή του κειμένου.
    Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, και δεν θα υπάρξει λογική στην Ελληνική ψυχή των 300 του Λεωνίδα, των αγωνιστών του ΟΧΙ ΤΟΥ '40, η του καινούργιου ΟΧΙ που έρχεται οσονούπω…Πέρα από το γεγονός οτι το κείμενο αρχικά απαντάει στην Δραγώνα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αποτελεί στην ουσία μία κραυγή αγωνίας για την επερχόμενη εθνική θύελλα ενός μεγάλου καλλιτέχνη της γενιάς μας και καταξιωμένου αγωνιστή της ελευθερίας και της εθνικής παλλαικής αντίστασης στην Γερμανική κρεατομηχανή. Αριστεροί και δεξιοί πολεμιστές και πολεμίστριες συναγωνίστηκαν για την ίδια εθνική ψυχή μέχρι την στιγμή που άρχισαν οι εγγλέζικοι βομβαρδισμοί με λίρες ένθεν και ένθεν, δεξιά κι αριστερά, για την εξαγορά συνειδήσεων και την επιβολή του τρομακτικού εθνοκτόνου εμφύλιου σπαραγμού.
    Ελεύθερον γαρ το εύψυχον, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ειναι για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες…

  3. January 19, 2010 at 2:22 am

    … ίσως δεν βλέπω καλά, αλλά ψάχνω τα αναρτημένα έως χθες “αποσπάσματα” από το βιβλίο της Θάλειας Δραγώνα …
    … με τους σχολιασμούς τους …
    … υπάρχουν ακόμη;
    … έρρωσο …

  4. πλοηγός
    January 19, 2010 at 4:32 pm

    Σταύρο επειδή εχουμε δυο παράλληλες συζητήσεις για το ίδιο θέμα και στα δύο ιστολόγια, προτείνω λογικά να συνεχιστεί στο ένα. Συνεχίζω λοιπόν στο stavrovelonia και θα την αναδημοσιεύσω εδω.
    Δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα με το λίνκ που αναφέρεις. Σχετικά με το βιβλίο της Δραγώνα, έχω την συνέχεια στο stavrovelonia. Το κυρίως πρόβλημα δεν είναι το βιβλίο, όσο η ευρέως αμφισβητούμενη καταλληλότητά της και επάρκεια για την βαρύνουσα και ευαίσθητη δημόσια θέση που κατέχει στον παιδαγωγικό μηχανισμό.

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: