Home > Αριστερά, Αλαβάνος, ΔΝΤ, ΚΚΕ, ΚΛΙΚ, Συριζα, Συνασπισμός > ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Διαβάσαμε και αναδημοσιεύουμε απο εδω

Οι Ευθύνες της Αριστεράς
Γιώργος Χρήστου

Είναι καιρός κάποτε να αποκτήσουμε μια σύγχρονη και πραγματική Αριστερά. Που δεν ποντάρει στην καταστροφή των πάντων για να κάνει το παιχνίδι της.

«Λυπάμαι που το λέω αυτό, αλλά πιστεύω ότι θα ‘πρεπε να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα τόσο του κ. Παπανδρέου όσο και του κ Παπακωνσταντίνου», αυτή ήταν η δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου, μόλις έγινε η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης. Ο γραφικός αριστερός με τα 45 σπίτια μίλησε πάλι. Ευτυχώς σε γενικές γραμμές έχουμε ησυχάσει από αυτόν. Eίναι και αντιαισθητικός και όταν μιλάει γίνεται ακόμη περισσότερο. Υπήρχε κάποια εποχή που ο Συνασπισμός, με τα διάφορα ονόματα που υιοθετεί κατά καιρούς ήταν ένα πολύ συμπαθές κόμμα που σε έκανε να νομίζεις ότι υπάρχουν και Αριστεροί που έχουν μυαλό. Από την εποχή που τις τύχες αυτού του κόμματος ανέλαβε ο Αλέκος Αλαβάνος για να τον διαδεχτεί στην συνέχεια ο έτερος ανεκδιήγητος Αλέξης Τσίπρας, βάζοντας το κόμμα αυτό σε ένα ρόλο μια κακέκτυπης μορφής του Πασόκ πριν καταλάβει την εξουσία, ο Συνασπισμός, ή Σύριζα ή όπως αλλιώς λέγεται, κατάφερε να κάνει τους πάντες να πιστέψουν, ότι υπάρχουν πιο κυνικές μορφές πολιτικού ανδρός και από αυτούς που αποτελούν το Πασόκ και τη Νέα Δημοκρατία. Για να είμαστε ακριβείς το κόμμα αυτό της κάποτε λεγόμενης φωτισμένης Αριστεράς δεν αντιπροσωπεύει τίποτα περισσότερο από τις προσωπικές ανάγκες κάποιων ατόμων να βρίσκονται στις παρυφές της πολιτικής εξασφαλίζοντας βέβαια για τον εαυτό τους, τα προνόμια της βουλευτικής ιδιότητας. Που δεν είναι και λίγα. Καλός μισθός σύνταξη σε δύο θητείες. Αξίζει τον κόπο.
Το άλλο μέρος της ελληνικής Αριστεράς, το τραγικό ΚΚΕ, αποτελεί μια άλλη μορφή κυνικής κοροϊδίας των ευκολόπιστων. Έχοντας παραμείνει για πάντα «παγωμένο» στο χρόνο και σε κάποιες νοοτροπίες που φαίνονταν ελκυστικές ακριβώς ένα αιώνα πριν, το ΚΚΕ δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το λεγόμενο Σύνδρομο του Λενινισμού. Με λίγα λόγια το Σύνδρομο αυτό έλεγε πως αν καταστρέψουμε τις επιχειρήσεις, αν οι εργαζόμενοι μένουν άνεργοι, αν εξ αυτού μια κοινωνία και μια οικονομία καταστραφούν, τότε η κατάσταση θα πέσει στα χέρια του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε από όλα τα κομουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου και βέβαια και από το ελληνικό. Μετά την αποκάλυψη των εγκλημάτων του Σταλινισμού και περισσότερο την πτώση της Σοβιετικής Ένωση, τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο, είτε πήραν αποστάσεις από το παρελθόν αυτό είτε απομακρύνθηκαν τελείως. Το ελληνικό έμεινε προσκολλημένο στον Σταλινισμό αλλά και στη διαδικασία της καταστροφής. Όπως συμβαίνει και με τους πολιτικούς όλων των άλλων κομμάτων, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, εκείνο που προέχει δεν είναι η σωτηρία της πατρίδας, της κοινωνίας της οικονομίας κλπ. αλλά η σωτηρία του κόμματος και κυρίως του προσωπικού συμφέροντος. Και δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι αυτό από τις ενέργειες του ΠΑΜΕ και τις γκανγκστερικών προδιαγραφών ενέργειές τους. Η πιο πρόσφατη το να εμποδίσουν τις κινήσεις των επιβατών του κρουαζιερόπλοιου στον Πειραιά, δήθεν γιατί τους είχε πιάσει πόνος για τα συμφέροντα των ναυτεργατών. Η κίνηση είχε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η πλοιοκτήτρια εταιρεία ανακοίνωσε μια μέρα μετά ότι διακόπτει την παρουσία της στην Ελλάδα. Δεύτερο αποτέλεσμα το να χάσουν τη δουλειά τους γύρω στους τετρακόσιους ανθρώπους και η Ελλάδα να χάσει συνάλλαγμα πολλών εκατομμυρίων σ’ αυτή την κρίσιμη φάση.

Οι άνθρωποι του ΠΑΜΕ είναι αυτοί που δεν θα δίσταζαν να πάρουν το γάλα από το στόμα των παιδιών σας αν αυτό εξυπηρετεί τα μικροεξουσιαστικά σχέδιά τους και κυρίως των σχεδιασμό των πατρόνων τους. Είναι από τους πρώτους που θα πρέπει να πετάξουμε στη θάλασσα. Και θα το κάνουμε βέβαια. Οι ιδεολογικές ταμπέλες στην πολιτική δεν ισχύουν. Ο σκοπός πίσω από τις ταμπέλες είναι η λύσσα για την εξουσία και τα λεφτά που την ακολουθούν. Το να προωθείς το προσωπικό συμφέρον με βάση την καταστροφή όλων των άλλων, δεν αποτελεί εκδήλωση κάποιας πολιτικής θέσης. Είναι το κυνήγι του συμφέροντος στην πιο απεχθή μορφή του. Θα είναι πολύ δύσκολο να υπολογίσει κανείς πόσες επιχειρήσεις έχουν κλείσει, πόσοι εργαζόμενοι έχουν χάσει τη δουλειά τους και πόσες οικογένειες έχουν καταστραφεί. Πέρα από αυτά, τα αριστερά ελληνικά κόμματα βασιζόμενα και στην πρωτοφανή αφέλεια των ιθαγενών να τρώνε ότι τους σερβίρουν, ήταν αυτά που εμπνεύστηκαν και έστησαν αυτήν την τεράστια συμμορία που διέλυσε την Ελλάδα. Η Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει ζήσει την δική της εμπειρία, σε ένα ιδιότυπο καθεστώς σοβιέτ αλά ελληνικά, με τη δημιουργία κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, που τους μοίραζαν τις μίζες για να γίνουν τελικά αφεντικά τους. Δεν υπάρχει Δημόσιος οργανισμός, από αυτούς που συντηρούσαν τις ατέλειωτες στρατιές των ψηφοφόρων τους που να μην δημιουργήθηκε από την δράση αυτής της δήθεν αριστερής νοοτροπίας. Και τα κόμματα τις αριστεράς ήταν αυτά που αντιδρούσαν λυσσασμένα, σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του συστήματος. Κάποιος έπρεπε να πληρώνει τους στρατούς των ψηφοφόρων τους, που επάνδρωναν τις Δημόσιες υπηρεσίες.

Εδώ και περισσότερα από 65 χρόνια η αριστερή ιδεολογία έχει εξελιχθεί σε μια μέθοδο καταστροφής, με μόνο σκοπό τη νομή της εξουσίας και τα οφέλη της. Σε όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν παρουσιάσει ούτε μία, κυριολεκτικά ούτε μία ιδέα για το πώς θα παραχθεί ο πλούτος, που αργότερα θα διανεμηθεί. Είναι η επίγνωση του μέτριου ανίκανου πίσω από την ιδεολογία της αριστεράς τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και το μίσος για οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα της δημιουργία και της παραγωγής πλούτου.
Ο μόνος κίνδυνος για τα μεγάλα αφεντικά που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Τα υπάρχοντα δήθεν αριστερά ελληνικά κόμματα δεν είναι μόνο άχρηστα, είναι και επικίνδυνα. Και θα συνεχίσουν αυτή τη μάχη για την καταστροφή μέχρι το τέλος. Είναι άλλωστε το μόνο που ξέρουν να κάνουν. Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια Αριστερά, που να καταλαβαίνει, τις ανταγωνιστικές και δύσκολες συνθήκες, της σημερινής παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας. Το αν θα καταφέρει να την αποκτήσει είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά από αυτά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και το γάλα των παιδιών σας. Αν δεν ανοίξετε τα μάτια σας ούτε και τώρα θα σας φάνε ζωντανούς…

Φάντασμα του εαυτού της η σημερινή Αριστερά. Κάθε επανάσταση εκφυλίζεται νομοτελειακά όταν γίνει καθεστώς και εξ-ουσία. Συνέβη σε όλους τους -ισμούς που φύτρωσαν στον πλανήτη μας. Νομενκλατούρες που προστατεύουν πάση θυσία τα “κεκτημένα” τους και αρέσκονται να αναμασάνε και να καπηλεύονται τους αγώνες των “παλιών συντρόφων”. Οπως έλεγε κι ο Χαρυ Κλυν, να μαζευτούμε σύντροφοι σε ταβέρνα, να φάμε,να πιούμε και κάνα κρασάκι, και να πούμε και τίποτα αντάρτικα τραγούδια να θυμηθούμε τα παλιά….
Ετσι, λίγες μέρες πρίν, η αριστερά “δεν τόλμησε” με υποστήριξη 100.000 παλλόμενου λαού να σταματήσει τα “ιμπεριαλιστικά σχέδια” που ψηφιζόντουσαν στην Βουλή παρουσία της μπάς και έκοβε η μαγιονέζα. Μάλλον η θα φοβήθηκαν οτι οι “βρωμιάρηδες εκει έξω”, το πόπολο, θα λέρωνε τις δερμάτινες επενδύσεις των εξασφαλισμένων βουλευτικών εδράνων τους η τον “δήθεν δεξιό” συνήγορο της κυβέρνησης που έβαλε τον δίσκο του “κομμουνιστικού αντάρτικου” φοβερίζοντας απο έδρας οτι “οι κομμουνισταί θα καταλύσουσι την έννομον τάξιν εισερχόμενοι εις τον ναόν της αστικής υμών δημοκρατίας, εναν νέον γύρον του επαχθούς κομμουνιστοσυμμορισμού”.
Ελεος και ήμαρτον, το Εθνικό Θέατρο είναι σε άλλη διεύθυνση…

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: