ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Διαβάσαμε εδω

Ο θάνατος των συντάξεων

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Μαύρη μέρα η σημερινή. Ζοφερό, βασανιστικό και ταπεινωτικό διαγράφεται από εδώ και πέρα το τέλος της ζωής των περισσότερων Ελλήνων, καθώς σήμερα οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσουν να πετούν πλέον τους γέρους στον κοινωνικό Καιάδα με τον ανατριχιαστικό ασφαλιστικό «νόμο Λοβέρδου» που θα ψηφίσουν. Μειώνοντας το ύψος των συντάξεων και παράλληλα αυξάνοντας σε 40 τα χρόνια ασφάλισης που απαιτούνται για τη χορήγηση πλήρους σύνταξης, ώστε να είναι βέβαιο πως ελάχιστοι θα κατορθώνουν να τα καλύψουν, η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ μετατρέπουν το δικαίωμα της σύνταξης σε… επίδομα ελεημοσύνης προς τους απόμαχους της εργασίας.

Με τον τρόπο αυτό ωθούνται ουσιαστικά οι νεότερες γενιές των εργαζομένων στην ιδιωτική ασφάλιση, όπου βεβαίως οι ασφαλιστικές εταιρείες θα τους τρώνε μια ζωή τα λεφτά παίζοντας τα ασφάλιστρα στο χρηματιστήριο και σε πολλές περιπτώσεις θα τους δίνουν ψίχουλα για σύνταξη ή και τίποτα απολύτως, αν τα παράτολμα χρηματιστηριακά παιχνίδια των ασφαλιστικών εταιρειών οδηγούν στην χρεοκοπία τους, πράγμα καθόλου σπάνιο.

Πόσο κούφια και ψεύτικα ακούγονται σήμερα τα όσα έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου όχι προεκλογικά, όταν όλοι οι πολιτικοί λένε ασύστολα ψέματα για να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους, αλλά μετεκλογικά, ως πρωθυπουργός πλέον – και μάλιστα δύο και πλέον μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, στις 11 Δεκεμβρίου 2009.

«Το να κόψεις σήμερα τον μισθό ή τη σύνταξη δεν δημιουργεί βιωσιμότητα στην ελληνική οικονομία. Δεν απαντά στο πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Το τονίζω αυτό. Να φύγουμε από αυτή την ιδεοληψία», διακήρυσσε μετά παρρησίας ο πρωθυπουργός σε συνέντευξη Τύπου που είχε δώσει τότε στις Βρυξέλλες.

«Ναι, σκληρά μέτρα απέναντι στη διαφθορά, όχι σκληρά μέτρα απέναντι στον κοσμάκη και στον συνταξιούχο και στον μισθωτό», έλεγε τότε ο Γ. Παπανδρέου. «Την κρίση δεν μπορεί να την πληρώσει ούτε η φτωχολογιά ούτε τα μεσαία εισοδήματα, που στο κάτω κάτω έχουν από ελάχιστη μέχρι καμία ευθύνη… Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι ο μισθωτός, είναι η τεράστια σπατάλη που έχει πολλές αιτίες», υπογράμμιζε. «Ο μισθωτός είναι το πρόβλημα στη χώρα μας;… Δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια, τα τελευταία πέντε – έξι χρόνια, ο μισθωτός έφταιγε που φτάσαμε σε έλλειμμα 13%;… Το πρόβλημα ήταν αλλού», τόνιζε μαχητικά ο Γ. Παπανδρέου προ ολίγων μηνών.

Ωραία τα έλεγε τότε ο πρωθυπουργός. Ολα αυτά όμως αποδείχθηκαν… φούμαρα, λόγια του αέρα, γιατί στην πράξη και τις συντάξεις έκοψε και τους μισθούς έκοψε και τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και τον κοσμάκη έχει βάλει κάτω και τους πατάει στον λαιμό, λεηλατώντας τους μισθούς και τις συντάξεις τους!

Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε ακριβώς τα αντίθετα από όσα διακήρυσσε. Αυτό αντανακλά την πολιτική ηθική του. Αυτό όμως είναι δευτερεύον θέμα. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος πρωθυπουργός είναι που κάνει τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκε επικαλούμενος διάφορες δικαιολογίες. Συχνά, άλλωστε, οι ψηφοφόροι επιβραβεύουν αντί να αποδοκιμάσουν τους πολιτικούς που αθέτησαν τις υποσχέσεις τους ή τους εξαπάτησαν, υπερψηφίζοντάς τους και στις επόμενες εκλογές. Οι πολιτικοί το γνωρίζουν άριστα αυτό και συμπεριφέρονται αναλόγως, περιφρονώντας τις αντιδράσεις του λαού.

Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου, με τις πλάτες του ΔΝΤ και της ΕΕ, τη δουλειά τους κάνουν. Από τη στιγμή που οι μάζες των εκατομμυρίων θιγομένων Ελλήνων δεν προέταξαν αποφασιστική αντίσταση στην κυβερνητική επίθεση εναντίον θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, θα πληρώσουν το βαρύτατο αντίτιμο της ήττας τους. Αφησαν τους εχθρούς να περάσουν, οπότε αυτοί βεβαίως και θα λεηλατήσουν τις ζωές όλων…

ΑΠΕΡΓΙΑ

Ορθρος μάχης ή επικήδειος;

Εθιμοτυπικό χαρακτήρα έχει η σημερινή γενική απεργία. Δεν μπορεί πια να επηρεάσει την ψήφιση ή όχι του πιο αντιλαϊκού νόμου για το ασφαλιστικό που υπήρξε ποτέ στη χώρα μας. Αντικειμενικά, το ερώτημα που τίθεται εκ των πραγμάτων είναι αν αυτή η απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ θα προσλάβει τον χαρακτήρα επικήδειου αποχαιρετισμού των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που καρατομήθηκαν ή τον χαρακτήρα όρθρου που σηματοδοτεί την έναρξη αντεπίθεσης με πληθώρα μαχών για την ακύρωση και αναίρεση των όσων μόλις τώρα υιοθετούνται ως επίσημη πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Ευχόμαστε το δεύτερο, αλλά μόνο η ζωή θα δείξει…

και για επίλογο, λίγα λόγια απο τον Θουκυδίδη που έγραφε κι αυτός ρεπορτάζ της εποχής απογοητευμένος απο τα τότε χάλια,  πριν μερικές χιλιάδες χρόνια 

….4. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων.
Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.

5. Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ξακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όταν υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από τον άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνη.

6. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.

7. Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί. Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλις παρουσιαζόταν εικαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένοιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι.
 Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.

8. Αιτία όλων αυτών είναι η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν’ αγωνίζονται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις.
Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο…

αναδημοσίευση απο εδω

…και δεν θα μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε το μνημόσυνο χωρίς λίγες κουβέντες (ξανά) απο τον μακαρίτη αμερικάνο ηθοποιό Τζώρτζ Κάλιν  στο πρώτο βίντεο εδω : “Υπάκουοι εργάτες και μόνον αυτό, οι αόρατες συντάξεις, το μεγάλο κλάμπ που μας κρατάει όλους απο τα @ρχ$δ$@….”

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: