Archive

Archive for the ‘Αριστερά’ Category

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ (ΜΕΡΟΣ 2ον-Ο ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ)

November 8, 2010 Leave a comment

“As citizens of the EU have every right to know how their taxes are being used to bail out secret financial deals between a government and its bankers, we are considering legal options in the pursuit of transparency and the public interest that may take us to the European Court of Justice in Luxembourg,” Bloomberg News Editor-in-Chief Matthew Winkler

Βαρύ το πρόγραμμα του μαραθωνοδρόμου πρωθυπουργού την επόμενη περίοδο. Μαραθώνιος των πολλών χιλιομέτρων εν όψει γαρ, μιάς και το πλήρες πακέτο με το ζόρι των δύσκολων και ανηφορικών τμημάτων της διαδρομής  ξεκινά μετά το 10ο χιλιόμετρο…

  • Ο ευρωπαίος συναθλητής” κεντρικός τραπεζίτης της EKT κ.Τρυσέ  (μέλος της G30 “αθωώθηκε” το 2003 για συμμετοχή του σε μέγα οικονομιλό σκάνδαλο που κόστισε στους Ευρωπαίους 31δις ευρώ μέσω της “αγαπημένης συυνταγής” των διεθνών banksters bailout-διάσωσης  της Credit Lyonnais) αρνείται μετά βδελυγμίας και παραβαίνοντας τις σχετικές διατάξεις της ΕΕ -τουλάχιστον-να επιδώσει στον αιτώντα διεθνή οικονομικό δημοσιογραφικό οργανισμό Bloomberg τους δύο επίμαχους φακέλλους με τίτλους “The impact on government deficit and debt from off-market swaps: the Greek case” και “Reviews of Titlos Plc, a securitization of the National Bank of Greece SA to exchange swaps on Greek government debt for funding from the ECB and the existence of similar transactions”.  

Η υπόθεση αυτή, ευρωπαικών διαστάσεων με αμερικάνικο άρωμα , γυρισμένη σε φορολογικούς παραδείσους και με εμπράγματες καλύψεις  που περιλαμβάνει εσωτερικά στοιχεία τουλάχιστον για την Εθνική Τράπεζα και την ανέκδοτη εμπλοκή της ανάμεσα στην ΕΚΤ και το ελληνικό δημόσιο, αναφέρεται διεξοδικά στο άρθρο “ECB Rejects Request for Greek Swap Files, Citing `Acute’ Risks” του Bloomberg.com εδω.

Διαβάστε το…

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Είχαμε δει σε παλιότερη ανάρτηση μας την υπόθεση της δικαστικής εκδίκασης της συνταγματικότητας του Μνημονίου, την οποία αναβάλλει διαρκώς η κυβέρνηση.
Διότι ξέρει πως χωρίς τις κατάλληλες “μεθοδεύσεις” από μέρους της, ακόμα και τα αστικά δικαστήρια δύσκολα θα δεχτούν ότι το Μνημόνιο είναι συνταγματικό. Έτσι έχει ήδη καταφέρει να αναβάλλει την εκδίκαση της συγκεκριμένης υπόθεσης 2 φορές, την έχει μεταφέρει και μετά τις εκλογές (23/11), και τώρα έρχεται και χρησιμοποιεί ως “υπερασπιστική γραμμή” ούτε λίγο ούτε πολύ ότι “οι έκτακτες περιστάσεις απαιτούν να μας δώσετε έκτακτες εξουσίες”. Εντυπωσιακό είναι πως την υπόθεση αυτή τα κυρίαρχα ΜΜΕ την έχουν “ψιλοθάψει”, για προφανείς νομίζουμε λόγους. Και βέβαια, ούτε προβάλλουν καμία ιδιαίτερη αντίρρηση στο “κοινοβουλευτικό πραξικόπημα” της κυβέρνησης…Ας δούμε το πως παρουσιάζει η “Ημερησία” την προσπάθεια της κυβέρνησης να ζητήσει “έκτακτες εξουσίες”:

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Χωρίς το Μνημόνιο και τα μέτρα η οικονομία θα κατέρρεε και θα σταματούσε η καταβολή μισθών και συντάξεων. Αυτός περίπου είναι ο κοινός γεωμετρικός τόπος στο ογκώδες κείμενο των κυβερνητικών θέσεων που κατατέθηκαν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για να πείσουν τους ανώτατους δικαστές για τη συνταγματικότητα των μέτρων στις κρίσιμες δίκες που θα γίνουν σε τρεις εβδομάδες για το Μνημόνιο και τις περικοπές αποδοχών και συντάξεων. Σε 36σέλιδο υπόμνημα προς το ΣτΕ η κυβέρνηση διά του υπουργείου Οικονομίας αντιμετωπίζει ως «δίκαιο έκτακτης ανάγκης θεσπισμένο για την προστασία του εθνικού συμφέροντος» τόσο το Μνημόνιο όσο και τους νόμους 3833 και 3845/10, προκειμένου «να προστατευθεί η ελληνική οικονομία από την κατάρρευση και να διασφαλισθεί η χρηματοδότηση πολιτικών στους τομείς εθνικής ασφάλειας, παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης».

Επιχειρώντας να αποκρούσει τις αιτιάσεις για αντίθεση των μέτρων στο Σύνταγμα και διεθνείς συμβάσεις (που προβάλλουν με προσφυγές τους ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, το ΤΕΕ και άλλοι φορείς και πολίτες), η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι πρόκειται για «προσωρινό (και όχι μόνιμο) περιορισμό δικαιωμάτων περιουσιακού ή ασφαλιστικού χαρακτήρα», χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις αφού στον νόμο δεν προβλέπεται χρόνος λήξης.
Τονίζει επίσης προς τους ανώτατους δικαστές ότι ο προσωρινός αυτός περιορισμός δικαιωμάτων είναι αναγκαίος για λόγους έντονου δημόσιου συμφέροντος (επιβλήθηκε από τις συνθήκες και τη δημοσιονομική κατάσταση) προκειμένου να διασφαλιστεί η διατήρηση των δικαιωμάτων και η σταδιακή βελτίωσή τους, μόλις αναταχθεί η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.
Αποκρούοντας την επιχειρηματολογία ότι κατά παράβαση του Συντάγματος το Μνημόνιο δεν ψηφίστηκε από αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, το κυβερνητικό υπόμνημα απαντά ότι οι επίμαχοι νόμοι δεν αναγνωρίζουν αρμοδιότητες σε όργανα διεθνών οργανισμών  (σσ ;;;)και συνεπώς δεν εφαρμόζεται το άρθρο 28 του Συντάγματος για την ειδική πλειοψηφία.
Προσθέτει ότι τα μέτρα αποτελούν εφαρμογή διατάξεων των συνθηκών σχετικά με την ΟΝΕ (για τη διαχείριση δημοσιονομικών ελλειμμάτων), καταλήγοντας ότι δανειακές συμβάσεις -όπως του Μνημονίου- που υλοποιούν την κοινοτική αλληλεγγύη προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν έκτακτες και ανυπέρβλητες δημοσιονομικές δυσκολίες, δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις υπό την έννοια του Συντάγματος. (σσ !!)
Καταλήγει δε ότι το γεγονός πως στην προσπάθεια αυτή κλήθηκε να συμμετάσχει και το ΔΝΤ (στο οποίο είναι μέλη όλες οι χώρες της Ευρωζώνης) δεν καθιστά τα κείμενα αυτά διεθνείς συνθήκες (ώστε να χρειάζεται έγκριση αυξημένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας). Ωστόσο, δεν εξηγεί πώς συνδυάζεται η κοινοτική αλληλεγγύη με τους καταγγελλόμενους (από τους προσφεύγοντες φορείς) ως δυσβάστακτους όρους.
Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση έχει κάνει κουρελόχαρτο το “ιερό” τους Σύνταγμα, δείχνοντας ότι αν τους συμφέρει και δε μπορούν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους με “νόμιμο” τρόπο, οι αστοί παραβιάζουν κατά το δοκούν τους ίδιους τους τους νόμους, απαιτώντας βέβαια από εμάς την πλήρη υποταγή μας σε αυτούς.
Η ανατροπή της κυβέρνησης, και του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που υπερασπίζεται είναι πλέον αναγκαιότητα – Η τυραννία είναι πλέον αβάσταχτη για ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που βλέπει τα όποια όνειρα είχε για το μέλλον να καταρρέουν προκειμένου να συνεχίσουν οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να συνεχίζουν να μας εκμεταλλεύονται, αυξάνοντας διαρκώς την ψαλίδα που μας χωρίζει…
Και γι’ αυτό η άρχουσα τάξη όχι μόνο παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, αλλά και τα παπαγαλάκια της “χειροκροτούν” και δε βγάζουν άχνα για τα όσα συμβαίνουν εις βάρος μας. Θυμίζουμε πχ τι είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος-παπαγαλάκι Τάσος Τέλλογλου τον Απρίλιο, και το οποίο πλέον έχει αλλαχτεί, με κρυμμένο το επίμαχο κομμάτι όπου έλεγε τα εξής:

“… ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης έχει παρέλθει, το πιθανότερο όμως είναι ότι και η επόμενη θα έχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου;
Κατ΄ αρχήν γράφω “βασικό κορμό” το ΠΑΣΟΚ, άρα δεν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία άλλη πολιτική από αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος. Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα. Να κάνουμε εκλογές; Δέν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, απο όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει έκτακτες εξουσίες, για να το πώ πιο απλά, η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία, αλλά ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγούν “εκτός” ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (π.χ. πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις). Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τέτοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα. Ο κ. Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης “εθνικής ανάγκης”, μπορεί να είναι αντιπρόεδρός της και υπουργός των Εξωτερικών, αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε όποιο κόστος….

προηγούμενη δημοσίευση “ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ” εδω

Advertisements

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ ;;;

October 4, 2010 Leave a comment

 Ανέβαλαν την εκδίκαση των προσφυγών κατά του μνημονίου. 
Ποιος φοβάται το Συμβούλιο της Επικρατείας;

ΣτΕ εναντίον τρόικας. Τι θα γίνει αν κριθούν αντισυνταγματικά τα μέτρα;

Η μη αποστολή από τα αρμόδια υπουργεία -κυρίως το υπουργείο Οικονομικών- των θέσεων του ελληνικού Δημοσίου επί των προσφυγών που έχουν κατατεθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά του μνημονίου και των οικονομικών περικοπών, οδήγησε στην αναβολή της συζήτησης των παραπάνω αιτήσεων που είχε προσδιοριστεί να γίνει την ερχόμενη Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010, στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Την απόφαση για αναβολή της συζήτησης των προσφυγών που έχουν καταθέσει κατά του μνημονίου δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχου, έλαβαν οι εισηγήτριες των υποθέσεων Μαίρη Σάρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου.

Ο νέος προσδιορισμός της συζήτησης των προσφυγών αναμένεται να γίνει την ερχόμενη Παρασκευή. Υπενθυμίζεται ότι στο Συμβούλιο της Επικρατείας έχουν προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ, ΕΣΗΕΑ, σωματεία συνταξιούχων, κ.ά. Με τις αιτήσεις τους στρέφονται κατά του μνημονίου και κατά των περικοπών των μισθών, δώρων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας.

Μέχρι στιγμής όμως τα αρμόδια υπουργεία δεν απέστειλαν στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο τις θέσεις του ελληνικού Δημοσίου, καθώς και άλλα έγγραφα που απαιτούνται για να σχηματίσουν οι εισηγήτριες πλήρη νομική εικόνα των ζητημάτων που έχουν ανακύψει. Η παράλειψη αυτή οδήγησε και στην αναβολή της συζήτησης των αιτήσεων ενώπιον της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, σημαντικά τμήματα του μνημονίου που υπέγραψε η χώρα μας με την τρόικα μπορεί να κριθούν από τη Δικαιοσύνη αντισυνταγματικά μετά την προσφυγή που κατέθεσαν προ τριμήνου πολλοί φορείς όπως η ΑΔΕΔΥ, ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας, το Τεχνικό Επιμελητήριο, η ΕΣΗΕΑ, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και άλλες οργανώσεις, συνολικά δέκα επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς καθώς και αρκετοί μεμονωμένοι πολίτες.

Παράλληλα, πολλοί από τους ίδιους φορείς ετοιμάζουν ακόμη δύο προσφυγές, μία κατά του επικαιροποιημένου μνημονίου και μία κατά του ασφαλιστικού νόμου που ψηφίστηκε στη Βουλή τον Ιούλιο, δίνοντας έτσι δραματικές διαστάσεις στη νομική και πολιτική σύγκρουση για την ακολουθούμενη πολιτική και τον ρόλο της τρόικας στη χώρα.

«Παραβιάζονται περιουσιακά δικαιώματα»

Η εισήγηση επί της προσφυγής για την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου είχε προγραμματιστεί να συζητηθεί την ερχόμενη Παρασκευή 8 Οκτωβρίου και, σύμφωνα με πληροφορίες, τουλάχιστον στο θέμα των περικοπών στους μισθούς και στις συντάξεις είναι θετική. Ενδέχεται δηλαδή ο εισηγητής να δεχθεί τα βασικά επιχειρήματα των προσφευγόντων, ότι δηλαδή η περικοπή αμοιβών και συντάξεων σε σημαντικό βαθμό και χωρίς χρονικό περιορισμό παραβιάζει τα περιουσιακά δικαιώματα που κατοχυρώνονται στο 1ο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) και ότι το «πάγωμα» των αποδοχών καταργεί ανεπίτρεπτα τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, παραβαίνοντας τη συνταγματικά κατοχυρωμένη συνδικαλιστική ελευθερία και συλλογική αυτονομία, αλλά και διεθνείς συμβάσεις.

Αντιθέτως, η εισήγηση θα είναι μάλλον απορριπτική ως προς το σκέλος της προσφυγής όπου αναφέρεται ότι κακώς το μνημόνιο εγκρίθηκε στη Βουλή με απλή και όχι με αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων, καθώς πρόκειται για διεθνή συνθήκη.

Τι θα γίνει αν ακυρωθούν τα μέτρα

Ακόμη κι έτσι όμως, έστω δηλαδή με τη μερική αποδοχή της προσφυγής, τα δεδομένα θα αλλάξουν δραματικά, καθώς η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρακάμψει τη δικαστική απόφαση. Σε αυτή λοιπόν την περίπτωση θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί και πάλι με την τρόικα, ώστε να επαναπροσδιορίσει το μίγμα της πολιτικής της και να βρεθούν άλλα μέτρα, ισοδύναμου αποτελέσματος. Με δεδομένο δηλαδή ότι πρέπει να εγκαταλειφθούν ορισμένα μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων και να αποκατασταθούν οι απώλειες για τον προϋπολογισμό, η κυβέρνηση θα οφείλει να αντλήσει από άλλες πηγές τα ποσά που θα απαιτούνται για την επίτευξη των κεντρικών στόχων του μνημονίου.

Καλά πληροφορημένοι παράγοντες σημειώνουν ότι με τον τρόπο αυτό θα αποκαλυφθεί ότι η κυβέρνηση δεν έκανε καμία σοβαρή διαπραγμάτευση όταν της προτάθηκε το μνημόνιο τον περασμένο Μάιο και ότι αποδέχτηκε όλες τις εύκολες λύσεις που της πρότειναν τότε.

Πάντως, πληροφορίες αναφέρουν ότι η κυβέρνηση ελπίζει για την όσο γίνεται πιο ήπια στάση του Συμβουλίου της Επικρατείας απέναντι στο μνημόνιο, αφού μια έντονα καταδικαστική απόφαση θα έχει σοβαρές επιπτώσεις και στη διεθνή εικόνα της χώρας, αλλά και στην ίδια την πορεία υλοποίησης των απαιτήσεων της τρόικας.

Η Ελλάδα, όπως επισημαίνουν ορισμένοι παράγοντες, δεν έχει τη δυνατότητα της Ρουμανίας, όπου επίσης απορρίφθηκε δικαστικά η συμφωνία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά η εκεί κυβέρνηση είχε εναλλακτικές λύσεις όπως η αύξηση του ΦΠΑ για να αντισταθμίσει τα χαμένα ποσά, μετά την ακύρωση των περικοπών στους μισθούς.

Έγκυρες πηγές ήδη ανέφεραν ότι σε πρώτη φάση, δοθεί κάποια αναβολή της εκδίκασης για μερικές εβδομάδες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να υπάρξει καθυστέρηση πέραν του Δεκεμβρίου.

Σε κάθε περίπτωση η νομική σύγκρουση της κυβέρνησης και της τρόικας με τους κοινωνικούς φορείς μπορεί να κρύβει εκπλήξεις, που δυνητικά θα αλλάξουν όλο το σκηνικό και θα οδηγήσουν σε αλλαγή πλεύσης σε πολλούς τομείς.

Αναδημοσίευση απο pressgr εδω

Τουλάχιστον…

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

May 12, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε και αναδημοσιεύουμε απο εδω

Οι Ευθύνες της Αριστεράς
Γιώργος Χρήστου

Είναι καιρός κάποτε να αποκτήσουμε μια σύγχρονη και πραγματική Αριστερά. Που δεν ποντάρει στην καταστροφή των πάντων για να κάνει το παιχνίδι της.

«Λυπάμαι που το λέω αυτό, αλλά πιστεύω ότι θα ‘πρεπε να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα τόσο του κ. Παπανδρέου όσο και του κ Παπακωνσταντίνου», αυτή ήταν η δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου, μόλις έγινε η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης. Ο γραφικός αριστερός με τα 45 σπίτια μίλησε πάλι. Ευτυχώς σε γενικές γραμμές έχουμε ησυχάσει από αυτόν. Eίναι και αντιαισθητικός και όταν μιλάει γίνεται ακόμη περισσότερο. Υπήρχε κάποια εποχή που ο Συνασπισμός, με τα διάφορα ονόματα που υιοθετεί κατά καιρούς ήταν ένα πολύ συμπαθές κόμμα που σε έκανε να νομίζεις ότι υπάρχουν και Αριστεροί που έχουν μυαλό. Από την εποχή που τις τύχες αυτού του κόμματος ανέλαβε ο Αλέκος Αλαβάνος για να τον διαδεχτεί στην συνέχεια ο έτερος ανεκδιήγητος Αλέξης Τσίπρας, βάζοντας το κόμμα αυτό σε ένα ρόλο μια κακέκτυπης μορφής του Πασόκ πριν καταλάβει την εξουσία, ο Συνασπισμός, ή Σύριζα ή όπως αλλιώς λέγεται, κατάφερε να κάνει τους πάντες να πιστέψουν, ότι υπάρχουν πιο κυνικές μορφές πολιτικού ανδρός και από αυτούς που αποτελούν το Πασόκ και τη Νέα Δημοκρατία. Για να είμαστε ακριβείς το κόμμα αυτό της κάποτε λεγόμενης φωτισμένης Αριστεράς δεν αντιπροσωπεύει τίποτα περισσότερο από τις προσωπικές ανάγκες κάποιων ατόμων να βρίσκονται στις παρυφές της πολιτικής εξασφαλίζοντας βέβαια για τον εαυτό τους, τα προνόμια της βουλευτικής ιδιότητας. Που δεν είναι και λίγα. Καλός μισθός σύνταξη σε δύο θητείες. Αξίζει τον κόπο.
Το άλλο μέρος της ελληνικής Αριστεράς, το τραγικό ΚΚΕ, αποτελεί μια άλλη μορφή κυνικής κοροϊδίας των ευκολόπιστων. Έχοντας παραμείνει για πάντα «παγωμένο» στο χρόνο και σε κάποιες νοοτροπίες που φαίνονταν ελκυστικές ακριβώς ένα αιώνα πριν, το ΚΚΕ δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το λεγόμενο Σύνδρομο του Λενινισμού. Με λίγα λόγια το Σύνδρομο αυτό έλεγε πως αν καταστρέψουμε τις επιχειρήσεις, αν οι εργαζόμενοι μένουν άνεργοι, αν εξ αυτού μια κοινωνία και μια οικονομία καταστραφούν, τότε η κατάσταση θα πέσει στα χέρια του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε από όλα τα κομουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου και βέβαια και από το ελληνικό. Μετά την αποκάλυψη των εγκλημάτων του Σταλινισμού και περισσότερο την πτώση της Σοβιετικής Ένωση, τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο, είτε πήραν αποστάσεις από το παρελθόν αυτό είτε απομακρύνθηκαν τελείως. Το ελληνικό έμεινε προσκολλημένο στον Σταλινισμό αλλά και στη διαδικασία της καταστροφής. Όπως συμβαίνει και με τους πολιτικούς όλων των άλλων κομμάτων, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, εκείνο που προέχει δεν είναι η σωτηρία της πατρίδας, της κοινωνίας της οικονομίας κλπ. αλλά η σωτηρία του κόμματος και κυρίως του προσωπικού συμφέροντος. Και δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι αυτό από τις ενέργειες του ΠΑΜΕ και τις γκανγκστερικών προδιαγραφών ενέργειές τους. Η πιο πρόσφατη το να εμποδίσουν τις κινήσεις των επιβατών του κρουαζιερόπλοιου στον Πειραιά, δήθεν γιατί τους είχε πιάσει πόνος για τα συμφέροντα των ναυτεργατών. Η κίνηση είχε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η πλοιοκτήτρια εταιρεία ανακοίνωσε μια μέρα μετά ότι διακόπτει την παρουσία της στην Ελλάδα. Δεύτερο αποτέλεσμα το να χάσουν τη δουλειά τους γύρω στους τετρακόσιους ανθρώπους και η Ελλάδα να χάσει συνάλλαγμα πολλών εκατομμυρίων σ’ αυτή την κρίσιμη φάση.

Οι άνθρωποι του ΠΑΜΕ είναι αυτοί που δεν θα δίσταζαν να πάρουν το γάλα από το στόμα των παιδιών σας αν αυτό εξυπηρετεί τα μικροεξουσιαστικά σχέδιά τους και κυρίως των σχεδιασμό των πατρόνων τους. Είναι από τους πρώτους που θα πρέπει να πετάξουμε στη θάλασσα. Και θα το κάνουμε βέβαια. Οι ιδεολογικές ταμπέλες στην πολιτική δεν ισχύουν. Ο σκοπός πίσω από τις ταμπέλες είναι η λύσσα για την εξουσία και τα λεφτά που την ακολουθούν. Το να προωθείς το προσωπικό συμφέρον με βάση την καταστροφή όλων των άλλων, δεν αποτελεί εκδήλωση κάποιας πολιτικής θέσης. Είναι το κυνήγι του συμφέροντος στην πιο απεχθή μορφή του. Θα είναι πολύ δύσκολο να υπολογίσει κανείς πόσες επιχειρήσεις έχουν κλείσει, πόσοι εργαζόμενοι έχουν χάσει τη δουλειά τους και πόσες οικογένειες έχουν καταστραφεί. Πέρα από αυτά, τα αριστερά ελληνικά κόμματα βασιζόμενα και στην πρωτοφανή αφέλεια των ιθαγενών να τρώνε ότι τους σερβίρουν, ήταν αυτά που εμπνεύστηκαν και έστησαν αυτήν την τεράστια συμμορία που διέλυσε την Ελλάδα. Η Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει ζήσει την δική της εμπειρία, σε ένα ιδιότυπο καθεστώς σοβιέτ αλά ελληνικά, με τη δημιουργία κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, που τους μοίραζαν τις μίζες για να γίνουν τελικά αφεντικά τους. Δεν υπάρχει Δημόσιος οργανισμός, από αυτούς που συντηρούσαν τις ατέλειωτες στρατιές των ψηφοφόρων τους που να μην δημιουργήθηκε από την δράση αυτής της δήθεν αριστερής νοοτροπίας. Και τα κόμματα τις αριστεράς ήταν αυτά που αντιδρούσαν λυσσασμένα, σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης του συστήματος. Κάποιος έπρεπε να πληρώνει τους στρατούς των ψηφοφόρων τους, που επάνδρωναν τις Δημόσιες υπηρεσίες.

Εδώ και περισσότερα από 65 χρόνια η αριστερή ιδεολογία έχει εξελιχθεί σε μια μέθοδο καταστροφής, με μόνο σκοπό τη νομή της εξουσίας και τα οφέλη της. Σε όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν παρουσιάσει ούτε μία, κυριολεκτικά ούτε μία ιδέα για το πώς θα παραχθεί ο πλούτος, που αργότερα θα διανεμηθεί. Είναι η επίγνωση του μέτριου ανίκανου πίσω από την ιδεολογία της αριστεράς τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και το μίσος για οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα της δημιουργία και της παραγωγής πλούτου.
Ο μόνος κίνδυνος για τα μεγάλα αφεντικά που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Τα υπάρχοντα δήθεν αριστερά ελληνικά κόμματα δεν είναι μόνο άχρηστα, είναι και επικίνδυνα. Και θα συνεχίσουν αυτή τη μάχη για την καταστροφή μέχρι το τέλος. Είναι άλλωστε το μόνο που ξέρουν να κάνουν. Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια Αριστερά, που να καταλαβαίνει, τις ανταγωνιστικές και δύσκολες συνθήκες, της σημερινής παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας. Το αν θα καταφέρει να την αποκτήσει είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά από αυτά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και το γάλα των παιδιών σας. Αν δεν ανοίξετε τα μάτια σας ούτε και τώρα θα σας φάνε ζωντανούς…

Φάντασμα του εαυτού της η σημερινή Αριστερά. Κάθε επανάσταση εκφυλίζεται νομοτελειακά όταν γίνει καθεστώς και εξ-ουσία. Συνέβη σε όλους τους -ισμούς που φύτρωσαν στον πλανήτη μας. Νομενκλατούρες που προστατεύουν πάση θυσία τα “κεκτημένα” τους και αρέσκονται να αναμασάνε και να καπηλεύονται τους αγώνες των “παλιών συντρόφων”. Οπως έλεγε κι ο Χαρυ Κλυν, να μαζευτούμε σύντροφοι σε ταβέρνα, να φάμε,να πιούμε και κάνα κρασάκι, και να πούμε και τίποτα αντάρτικα τραγούδια να θυμηθούμε τα παλιά….
Ετσι, λίγες μέρες πρίν, η αριστερά “δεν τόλμησε” με υποστήριξη 100.000 παλλόμενου λαού να σταματήσει τα “ιμπεριαλιστικά σχέδια” που ψηφιζόντουσαν στην Βουλή παρουσία της μπάς και έκοβε η μαγιονέζα. Μάλλον η θα φοβήθηκαν οτι οι “βρωμιάρηδες εκει έξω”, το πόπολο, θα λέρωνε τις δερμάτινες επενδύσεις των εξασφαλισμένων βουλευτικών εδράνων τους η τον “δήθεν δεξιό” συνήγορο της κυβέρνησης που έβαλε τον δίσκο του “κομμουνιστικού αντάρτικου” φοβερίζοντας απο έδρας οτι “οι κομμουνισταί θα καταλύσουσι την έννομον τάξιν εισερχόμενοι εις τον ναόν της αστικής υμών δημοκρατίας, εναν νέον γύρον του επαχθούς κομμουνιστοσυμμορισμού”.
Ελεος και ήμαρτον, το Εθνικό Θέατρο είναι σε άλλη διεύθυνση…