Archive for the ‘δημόσιο χρέος’ Category


April 26, 2011 Leave a comment

reposted /αναδημοσίευση απο εδω/ from here

With Greek Debt Yielding 20%+ and Trading at Half Par Value, European Banks Are Trapped!

As nearly every proclamation and warning that I have given in 2010 has come to pass in 2011, the coming mass restructuring of the European banking system is nigh upon us. Let me make this perfectly clear. 
Despite what you may have heard, those banks and institutions holding and hoarding EU periphery debt are getting slaughtered. 
 Let’s walk through the simply math. I borrow €100 million with €10 million equity and purchase €110 million in bonds from Greece at par. These bonds are now roughly half of what I paid for them. That is a €55 million loss on a €10 million equity investment. A 550% loss! This is not rocket science, yet there are many who are dismissing this concept as sensationalist. Try dismissing it as basic math, first!
Exactly one year ago tomorrow, I went through this scenario in the article “How Greece Killed Its Own Banks!“, which my regular readers should be quite familiar with.
…. Insolvency! The gorging on quickly to be devalued debt was the absolutely last thing the Greek banks needed as they were suffering from a classic run on the bank due to deposits being pulled out at a record pace. So assuming the aforementioned drain on liquidity from a bank run (mitigated in part or in full by support from the ECB), imagine what happens when a very significant portion of your bond portfolio performs as follows (please note that these numbers were drawn before the bond market route of the 27th)…
Well, one year later and things have gotten much worse. Ireland and Portugal have joined the bailout brigade as well as Greece’s bonds tumbling even further – post bailout!
Greece’s shorter term bonds are on a backwards tear, with the 2 year breaching the 20% mark while the 10 years pushing 15. This is not only unsustainable, but a sign that the market not only expects a restructuring but is forcibly extracting compensation for said restructuring ahead of time.
So, anyone who doesn’t think that a country that is in recession paying 20% on its debt AFTER it was just bailed out with global interest rates at cyclical low combined with the ECB raising rates is simply delusional. The next question any realist would ask is not if Greece is going to default or restructure, but what happens when they actually do?
Well, if you remember my rants concerning the EU’s “Delay & Pray” strategy of classifying these sovereign junk bonds as hold to maturity assets marked at par, you realize that there are hundreds of millions of euros of losses sitting on bank balance sheets RIGHT NOW, levered much more than 10x to 15x times. These assets are also currently going down in value, not static or rising. This means that not only are their gaping holes in the balance sheets of European banks all over that everybody seems to be ignoring, those wholes are being ripped wider and wider as time goes by.
Well, if Greece does default or restructure (and the market is telling us that Reggie is right in that this is a foregone conclusion), then…
The chart above illustrates what would happen if Greece were to restructure to the point where it would come into compliance with the Maastricht Treaty. Of course, if Greece were to do such, it would not happen in a vacuum. You see, if Greece were to restructure than all of those banks who were playing “Hide the Sausage” would be forced to come clean and mark all of that bad debt to market. Germany would lose a full 23% of its tier one capital, and Germany is the number one economy and banking system in the EU, formerly thought of as untouchable!. Hey, hold on… It gets better.
Not only do other periphery countries hold Greek debt that, if properly marked or defaulted on, would tear a hole through their domiciled banks tier 1 capital… They countries would most likely face extreme rate pressures in addition to internal socio-political pressure to default on their obligations as well as their tax paying populace undergo extreme austerity measures, mostly to save banks and bondholders. This is a pretty tough sell, even for the best political minds.
So, what happens if Portugal and Ireland decide to default/restructure as well???
Basically, a domino effect all throughout the European banking system. OF course if Portugal, Ireland and Greece fall, Spain is the country that would be in the cross hairs and I would not ignore any of  the other countries either. Every country that falls adds weight to the remaining countries backs. And to think, some of those central bank types thought Lehman Brothers was a fiasco. Hmmm, they ain’t seen nothing yet! Just so you are aware that I don’t bite my tongue to assuage the audience, this is the same message presented in  more detail at the ING RE Valuation conference in Amsterdam.
Throughout the week, I will post additional clips from the conference. Professional and institutional subscribers should feel free to contact me via email if they want to discuss analysis that I haven’t released on the blog pertaining to this topic. Next, I will discuss the potential fate of EU countries not mentioned (in detail) in this missive, for no one is truly immune to a banking collapse.
See the UK and Eurozone on BoomBustBlog for more EU opinion and analysis.



    December 29, 2010 Leave a comment
    Ανάπτυξη ή χρεοκοπία

    Εάν το ΔΝΤ δεν εγκαταλείψει τη χώρα μας, το αργότερο εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρωζώνη.

    του κ. Βασίλη Βιλιάρδου

    Αυτό που χωρίς καμία αμφιβολία χρειάζεται η Ελλάδα, έτσι ώστε να καταφέρει να επωφεληθεί και όχι απλά να «αποδράσει» από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της Ιστορίας της (δυστυχώς, η έξοδος της από την πολιτισμική, την πολιτική και την κοινωνική κρίση, δεν είναι τόσο απλή), είναι μία ομόφωνη, ξεκάθαρη, συνεπής και συλλογική πολιτική κατεύθυνση.

    Ανεξάρτητα λοιπόν από όλα όσα «δεινά» συζητούνται και θα μπορούσαν δυστυχώς να συμβούν (χρεοκοπία, έξοδος από τη ζώνη του ευρώ, επιστροφή στη δραχμή, διάλυση της Ευρωζώνης, κατάρρευση της αγοράς ακινήτων σε συνδυασμό με ανεπάντεχα τραπεζικά προβλήματα, δυσμενή επακόλουθα στις καταθέσεις κλπ), αυτό που απαιτείται είναι μία ρεαλιστική λύση, η οποία να μην αποκλείει και να μην προϋποθέτει τίποτα, από όλα όσα θα αποφασισθούν ή θα συμβούν στο μέλλον – στην Ευρωζώνη, στις Η.Π.Α. και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κατά την άποψη μας, η λύση αυτή επικεντρώνεται σήμερα

    (α) στην αιτιολογημένη, «έννομη» διαγραφή μέρους του «επαχθούς» δημοσίου χρέους της Ελλάδας (40-50%) – αυτού δηλαδή του ποσοστού του χρέους (περί τα 160 δις €) που δεν προσέθεσε πλούτο στη χώρα και στους Πολίτες της, αλλά στους διαφθορείς ξένους ή στους διεφθαρμένους Έλληνες,

    (β) στην αναδιάρθρωση του υπολοίπου (διακανονισμός με εφικτές δόσεις και μη τοκογλυφικά επιτόκια, περί το 1%), καθώς επίσης

    (γ) στην αντίστοιχη αντιμετώπιση του προβληματικού ιδιωτικού χρέους – αυτού δηλαδή κάποιων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των φτωχών νοικοκυριών (όχι βέβαια την ανάληψη των επισφαλειών των τραπεζών από τους Πολίτες, όπως δυστυχώς συνέβη στην Ιρλανδία). Στην προκειμένη περίπτωση, αφενός μεν το κράτος θα έπρεπε να διαγράψει μέρος των οφειλών των αδύναμων νοικοκυριών-επιχειρήσεων απέναντι του, αφετέρου δε οι τράπεζες θα έπρεπε να προβούν σε ανάλογες ενέργειες. Άλλωστε το «μέτρο» αυτό (διαγραφή μέρους του χρέους των νοικοκυριών), ήδη εφαρμόζεται και στη χώρα μας, από κάποια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (Cittibank – διαγραφή του 40% των οφειλών ορισμένων Ελλήνων πελατών της).

    Μόνο έτσι θα μπορούσαν να δημιουργηθούν πλέον στην Ελλάδα (αλλά και στις ελλειμματικές «δυτικές» οικονομίες) εκείνες οι συνθήκες ανάπτυξης, οι οποίες αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση των υπολοίπων σημαντικών προβλημάτων της οικονομίας της – όπως τα τεράστια ετήσια ελλείμματα του προϋπολογισμού, οι αδυναμίες του Δημοσίου, η ελλιπής ανταγωνιστικότητα, η γραφειοκρατία, η ορθολογική λειτουργία των κοινωφελών κρατικών επιχειρήσεων, οι οποίες φυσικά πρέπει να παραμείνουν στην ιδιοκτησία του δημοσίου κλπ.

    Με την κυβέρνηση μας όμως να υποτάσσεται στις καταστροφικές συνταγές του ΔΝΤ (το οποίο φυσικά εξυπηρετεί μόνο τους δικούς του σκοπούς, σε συνδυασμό με αυτούς των διεθνών δανειστών μας), με την αξιωματική αντιπολίτευση να μην αντιτάσσεται στο «Ταμείο», αλλά αποκλειστικά και μόνο στα διάφορα μνημόνια «συνεργασίας» μαζί του (παραπλανώντας μάλλον τους ψηφοφόρους της, με την επίκληση άλλου «μίγματος» μέτρων – τα οποία όμως θα συνέχιζαν να εξυπηρετούν τους σκοπούς του ΔΝΤ), καθώς επίσης με την κεντρική ηγεσία της Ευρωζώνης σε πλήρη αδυναμία συνεννόησης, οι δυνατότητες είναι αρκετά περιορισμένες.

    Εν τούτοις, γνωρίζοντας ότι καμία άλλη λύση δεν είναι ρεαλιστική (άρθρο μας), ενώ δεν πρέπει να επιτρέπουμε τις μεταξύ μας «αντιπαλότητες» (εμφυλίους πολέμους), οφείλουμε να απαιτήσουμε από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας, να συμφωνήσει σε μία τέτοιου είδους «κοινή» αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων που προκάλεσαν στην Ελλάδα, τόσο οι κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα ετών (διαπλοκή, διαφθορά κα), όσο και οι διεθνείς «συγκυρίες» (ευρωπαϊκές ανισορροπίες, ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση κλπ) – χωρίς φυσικά να αποποιούμαστε τις δικές μας ευθύνες, αφού αρκετοί Έλληνες Πολίτες τάχθηκαν «ιδιοτελώς» υπέρ των συγκεκριμένων πολιτικών παρατάξεων.

    Όλα τα υπόλοιπα, όπως η υποστήριξη της έκδοσης ευρωομολόγων, τα οποία δεν επιλύουν ουσιαστικά κανένα πρόβλημα (απλά «διαχειρίζονται» τα υφιστάμενα, μεταθέτοντας τα επαυξημένα στο μέλλον – ειδικά όταν δεν έχει αναλυθεί επαρκώς η «σύσταση», το κόστος και η χρήση τους), είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που στη συγκεκριμένη περίπτωση θα προείχε, θα ήταν η οικονομική, η πολιτική και η δημοσιονομική ένωση της ΕΕ, με τη μορφή των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» – κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α., οι Πολιτείες των οποίων είναι πολύ πιο ανεξάρτητες από τις σημερινές χώρες της Ευρωζώνης, ενώ δεν υπάρχει κανένας «γερμανικός» φόβος «τιμωρίας» ή «εκδίωξης» τους.


    Με δεδομένο ότι, η ανάπτυξη και τα χρέη είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους, αφού σε εποχές ανάπτυξης χρεώνονται οι επιχειρήσεις, ενώ σε υφέσεις τα κράτη, η «δομή» και μόνο του συνολικού Ελληνικού χρέους (Πίνακας Ι, το ιδιωτικό μικρότερο από το δημόσιο) το οποίο, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει στο παρελθόν, είναι το μικρότερο στη «δύση», μονοδρομεί ουσιαστικά τον τρόπο αντιμετώπισης του, ο οποίος δεν είναι άλλος από την ανάπτυξη – σε πλήρη αντίθεση με όλα όσα «κακόβουλα» απαιτεί από τη χώρα μας το ΔΝΤ, οδηγώντας την Ελλάδα στη λεηλασία των επιχειρήσεων της, στην εξαθλίωση, στην καταστροφή της «συνεκτικής» μεσαίας τάξης, στις κοινωνικές αναταραχές και στην «υποδούλωση/αποικιοποίηση», δια μέσου του στασιμοπληθωρισμού.

    ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό – Προβλέψεις 2010

    Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%

    Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

    * Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό

    ** Πρόβλεψη 2010, από τις αρχές του έτους

    Σημείωση: Στον ιδιωτικό τομέα, σε αντίθεση με το δημόσιο, η αξία των παγίων περιουσιακών στοιχείων προσμετρείται στο ενεργητικό, «μειώνοντας» το παθητικό – οπότε το συγκριτικό με την Ελλάδα συνολικό χρέος άλλων κρατών είναι πρακτικά μεγαλύτερο, από αυτό που φαίνεται στον Πίνακα Ι.

    Ειδικότερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει στο παρελθόν, ο σωστός δείκτης «οικονομικής ευρωστίας» δεν είναι το δημόσιο χρέος προς τα ΑΕΠ, αλλά το συνολικό χρέος προς το ΑΕΠ – ενώ στο καθορισμό του οφείλουν να λαμβάνονται υπ’ όψιν και τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου (απαιτούνται διεθνώς κρατικοί Ισολογισμοί, αντίστοιχοι με αυτούς των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα).

    Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να έχουν την ίδια αντιμετώπιση χώρες με μηδενική δημόσια περιουσία και τεράστιο συνολικό χρέος (όπως η Μ. Βρετανία), με κράτη σαν την Ελλάδα. Επίσης, οφείλουν να έχουν διαφορετική αντιμετώπιση, σε σχέση με τα ελλείμματα των προϋπολογισμών, χώρες με τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες ή μεγάλα έξοδα προστασίας των συνόρων τους από τη λαθρομετανάστευση, όπως η Ελλάδα – η οποία όχι μόνο δεν λαμβάνει ειδικές ενισχύσεις από την ΕΕ, ως οφείλεται αλλά, εσφαλμένα και άδικα, συγκρίνεται με «προβληματικά» κράτη περιορισμένων αντίστοιχων δαπανών (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Βέλγιο κλπ).

    Τέλος, δε επιτρέπεται να λαμβάνονται τα ίδια μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης σε χώρες που έχουν πρόβλημα ιδιωτικού χρέους (Ιρλανδία, Ισπανία, Βέλγιο, Κύπρος κλπ), με αυτές που ο αδύνατος κρίκος τους είναι το δημόσιο χρέος (Ελλάδα, Ιταλία). Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, θα έπρεπε επί τέλους να προγραμματισθεί, με πρωτοβουλία της Κομισιόν, η σταδιακή αποπληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες της οφείλονται από τη Γερμανία, ύψους άνω των 70 δις €.


    Είναι γνωστό ότι, σε εποχές ύφεσης οι επιχειρήσεις περιορίζουν το δανεισμό τους, λόγω της μείωσης των επενδύσεων τους – έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν μία συνεχώς χαμηλότερη ζήτηση. Επί πλέον, μειώνουν όλες τις δαπάνες λειτουργίας τους, με στόχο να επανέλθουν στην κερδοφορία – γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα τόσο τη μείωση του τζίρου των δικών τους προμηθευτών, όσο και τον περιορισμό των εισοδημάτων των εργαζομένων, με την ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας.

    Ένεκα τούτου, τα έσοδα των κρατών μειώνονται αντίστοιχα – κυρίως επειδή, σε μεγάλο μέρος τους, προέρχονται από φόρους επί των περιορισμένων πλέον εισοδημάτων των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων (κερδών). Έτσι, η οικονομία εισέρχεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος εκ των πραγμάτων ανατροφοδοτείται – οδηγώντας την σε συνεχώς αυξανόμενα προβλήματα.

    Για να μπορέσει τώρα μία οικονομία να επιστρέψει σε μία σταθερή αναπτυξιακή πορεία, θα πρέπει οι σχετικά υπερχρεωμένοι τομείς της να μειώσουν τα χρέη τους, επιτυγχάνοντας πλεονάσματα. Εάν όμως, για να επιτευχθεί η μείωση των χρεών των υπερχρεωμένων τομέων, περιορίζονται οι δαπάνες τους, τότε αφαιρούνται έσοδα από άλλους τομείς – οπότε δεν καταπολεμάται το πρόβλημα, αφού μεταφέρεται η κρίση στους άλλους τομείς.

    Για παράδειγμα, εάν το κράτος περιορίσει τις δαπάνες του, μειώνοντας τους μισθούς ή απολύοντας «περιττούς» εργαζομένους, το πρόβλημα δεν επιλύεται, αλλά απλά μετατοπίζεται στους υπόλοιπους τομείς – δια μέσου της μείωσης της κατανάλωσης (κυρίως στην οικοδομική δραστηριότητα, στην ακίνητη περιουσία εν γένει και από εκεί στο χρηματοπιστωτικό κλάδο – πυροδοτώντας μία έκρηξη μεγατόνων). Ποια είναι λοιπόν η σωστή μέθοδος για να μπορέσει η Οικονομία να εισέλθει σε αναπτυξιακή τροχιά, χωρίς να εγκλωβισθεί στην παγίδα του χρέους;

    Η σωστή λύση θα ήταν εν προκειμένω η επίτευξη υψηλοτέρων εσόδων, τα οποία θα υπερκάλυπταν τις δαπάνες – έτσι ώστε ο περιορισμός των χρεών να προερχόταν από τα πλεονάσματα (κέρδη). Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο εφικτό, θα έπρεπε άλλοι «συμμετέχοντες» στην «πτωτική» αγορά, οι ιδιώτες επιχειρηματίες για παράδειγμα, να προθυμοποιηθούν να προβούν, παρά την ύφεση, στην αύξηση των δαπανών τους – καθώς επίσης στην «απορρόφηση» των νέων ανέργων.

    Είναι αυτονόητο ότι, οι «συμμετέχοντες» που θα μπορούσαν να ενεργήσουν με αυτόν τον τρόπο, δεν είναι ούτε το κράτος, ούτε τα αδύναμα εισοδηματικά στρώματα – αφού «αμφότεροι» δεν μπορούν να υπολογίσουν με αυξημένα έσοδα, εκτός εάν χρηματοδοτήσουν τις δαπάνες τους με νέα χρέη (κατά το πρόσφατο «παράδειγμα» των Η.Π.Α., το οποίο οδήγησε σε τεράστια δημόσια ελλείμματα, καθώς επίσης στην κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης – subrimes).

    Επομένως, μόνο οι «συμμετέχοντες» με υψηλά περιουσιακά στοιχεία είναι σε θέση, χωρίς να χρεωθούν δυσανάλογα, να αυξήσουν τις δαπάνες τους σε επίπεδα που ξεπερνούν τα έσοδα τους. Πως όμως υποκινεί κανείς τους εισοδηματικά ισχυρούς, αυτούς καλύτερα που διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία, να αυξήσουν τα δαπάνες τους;

    Προφανώς, επειδή δεν θέλουν να «διαθέσουν» τα περιουσιακά τους στοιχεία στην κατανάλωση, ο μοναδικός τρόπος είναι να υποκινηθούν σε επενδύσεις οι οποίες, αφαιρουμένων των εξόδων και των φόρων, θα τους επιτρέπουν κέρδη από την όλη δραστηριοποίηση τους. Κατ’ επέκταση, ο μοναδικός τρόπος είναι η παροχή διευκολύνσεων (επίλυση των γραφειοκρατικών προβλημάτων κλπ), καθώς επίσης επενδυτικών κινήτρων – με σημαντικότερα ίσως όλων τη μηδενική φορολόγηση των νέων επενδύσεων, καθώς επίσης την επιδότηση του προσωπικού, για τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας τους («στοχευμένα» φυσικά σε επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό, όπως και σε αυτές που δραστηριοποιούνται στους βασικούς πυλώνες της εκάστοτε οικονομίας – στη ναυτιλία, στον τουρισμό και στη γεωργία για την Ελλάδα).

    Έτσι το δημόσιο χρέος θα μειώνεται, με το ιδιωτικό να «καλύπτει τη διαφορά» – με αποτέλεσμα την πιο ορθολογική κατανομή του. Για παράδειγμα, θεωρούμε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιλύσει σχετικά εύκολα τα προβλήματα της, εάν είχε αντιληφθεί έγκαιρα (πριν το 2009) τους κινδύνους (άρθρο μας: Έλλειμμα Διακυβέρνησης), με την εξής «διαδικασία»:

    (α) Με τις προβλέψεις 2010 (Πίνακας Ι), το δημόσιο χρέος θα ήταν περίπου 129% του ΑΕΠ – οπότε το ιδιωτικό 123% του ΑΕΠ (240 δις € ΑΕΠ). Εάν λοιπόν οι Έλληνες επιχειρηματίες (τράπεζες κλπ) επένδυαν το 40% του ΑΕΠ σε κρατικά περιουσιακά στοιχεία, τότε το δημόσιο χρέος θα περιοριζόταν στο 89% του ΑΕΠ – ενώ το ιδιωτικό θα αυξανόταν στα 163% του ΑΕΠ (στα επίπεδα του Καναδά).

    Σε μία τέτοια περίπτωση, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα ήταν σχετικά ικανοποιητική, χωρίς καμία ουσιαστική διαφοροποίηση, οπότε η πιστοληπτική της ικανότητα (αξιολόγηση) θα παρέμενε σε φυσιολογικά επίπεδα. Επομένως, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα δανεισμού ή «εμπλοκής» του ΔΝΤ στα εσωτερικά της – πόσο μάλλον εάν απευθυνόταν για δανεισμό σε νέες «πηγές» (Κίνα, Ρωσία, Αραβία κλπ), ως όφειλε, αν μη τι άλλο για τη διασπορά των κινδύνων.

    (β) Με δημόσιο χρέος στο 89% του ΑΕΠ, απέναντι στο οποίο ευρίσκονται πολλαπλάσια περιουσιακά στοιχεία, η Ελλάδα θα χρειαζόταν δάνεια ύψους 214 δις €. Εάν οι Έλληνες Πολίτες αγόραζαν το 50% αυτών των δανείων (ομόλογα δημοσίου), τότε θα απαιτούνταν μόλις 107 δις € από τις «αγορές» – ενώ οι καταθέσεις τους στις τράπεζες θα συνέχιζαν να είναι ικανοποιητικές (πάνω από 100 δις €), ακόμη και αν έπρεπε να μειωθεί ο (υπερβολικός) αριθμός των πιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

    Φυσικά, η χώρα θα έπρεπε να επιλύσει το πρόβλημα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της, με τη βοήθεια της ΕΕ. Επίσης, με τη «συνδρομή» των προμηθευτών στρατιωτικού εξοπλισμού της, για τα οποία δεν δόθηκαν ούτε καν τα φυσιολογικά «αντισταθμιστικά» οφέλη – αυτά δηλαδή που απαιτεί ο αγοραστής να επενδύσει ο πωλητής εξοπλισμού, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, στη χώρα του (δυστυχώς, το 10% επί των προμηθειών, θυσιαζόταν ανέκαθεν στο «βωμό της διαφθοράς»). Τέλος, να λειτουργεί με ελλείμματα κάτω του 3%, έτσι ώστε να μην αυξάνεται το δημόσιο χρέος της.

    Κατά την άποψη μας, υπό προϋποθέσεις, οι δυνατότητες αυτές ήταν, πριν από την εισβολή του ΔΝΤ, απόλυτα ρεαλιστικές – πόσο μάλλον εάν θα είχαν «συνοδευθεί» από μία υγιή φορολογική συνείδηση, με βάση την οποία θα αυξανόταν τα δημόσια έσοδα (άρθρο μας).

    Αφού όμως δεν είναι πλέον κάτι τέτοιο εφικτό, ιδίως επειδή απαιτεί χρόνο για την υλοποίηση του (ο οποίος δεν είναι πια διαθέσιμος λόγω του κακού χειρισμού της κρίσης), η μοναδική λύση είναι η άμεση διαγραφή χρεών τόσο του δημοσίου, όσο και του αδύναμου ιδιωτικού τομέα (υπερχρεωμένα νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις), έτσι ώστε να επιστρέψει η οικονομία σε πορεία ανάπτυξης – πριν επεκταθεί η κρίση σε άλλους, πολύ πιο επικίνδυνους τομείς (ακίνητα, τράπεζες), με πολύ πιο καταστροφικά αποτελέσματα.

    Είναι αυτονόητο βέβαια ότι, ανάπτυξη κάτω από την αποπνικτική «σκιά» του ΔΝΤ, με το ίδιο ή με άλλο «μίγμα» μέτρων, πόσο μάλλον με υπερβολικούς άμεσους και έμμεσους φόρους, είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Επομένως, εάν το ΔΝΤ δεν «εγκαταλείψει» τη χώρα μας, το αργότερο εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, με την παράλληλη κάλυψη του «χρηματοδοτικού κενού» της Ελλάδας από τους πιστωτές της (διαγραφή χρεών), δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.

    Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

    Πρώτη δημοσίευση:

    αναδημοσίευση απο Berlin-Athen εδω


    November 20, 2010 Leave a comment

    Επανέρχεται δριμύτερος ο Κώστας Χαρδαβέλλας μέσω του  (18/19-11-10) στα θέματα του ενεργειακού πλούτου και των ορυκτών της Ελλάδας που βρίσκονται στο μάτι των πάσης φύσης αρπακτικών που περιτριγυρίζουν στον ουρανό της λαβωμένης -τυχαία,δεν νομίζω- Ελλάδας.
    Για την υπο “κατάσχεση”- βάσει του μνημονίου υφαρπαγής –εθνική ταμπακιέρα λοιπόν διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε

    • τα στοιχεία για τα ενεργειακά αποθέματα

    …Συγκλονιστικές αποκαλύψεις του για τον «πόλεμο του πετρελαίου» στην Ελλάδα, συνεχίζεται σήμερα με αποκλειστικές πληροφορίες του Κώστα Χαρδαβέλλα από σουηδικές πηγές με έδρα την Στοκχόλμη. Συνασπισμός επτά σκανδιναβικών χωρών πρότειναν στην ελληνική κυβέρνηση πριν υπογράψει το μνημόνιο με την Τρόικα, χρηματική ενίσχυση 250 δισ. ευρώ σε βάθος 5 ετών με δόσεις, με αντιπαροχή να τους δοθεί η έγκριση έρευνας και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκονται στον ελληνικό χώρο (η πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση έγινε από τον οργανισμό Scandec Org που είναι μία εμπορική – οικονομική – πολιτική ένωση των επτά σκανδιναβικών χωρών Σουηδίας, Νορβηγίας, Δανίας, Φινλανδίας, Εσθονίας, Λετονίας και Λιθουανίας).
    Ο Scandec Org πρότεινε δωρεάν μελέτη έρευνα εξόρυξη και εμπορία των κοιτασμάτων με αναλογία κέρδους 80% προς 20% (το 20% στην Ελλάδα, το 80% στον διεθνή οργανισμό), προκειμένου να αποπληρωθεί σε βάθος χρόνου το ποσό των 250 δισ. ευρώ που θ έδινε στην Ελλάδα.
    Παράλληλα δεσμευόταν για μεταφορά κάλυψη του 90% των εργασιακών δραστηριοτήτων του μόνο από Έλληνες εργαζόμενους και οποιαδήποτε συμφωνία ναυπήγησης του ορυκτού πλούτου που θα βρίσκονταν να γίνεται αποκλειστικά από την Ελλάδα.
    Η κυβέρνηση δεν απάντησε ποτέ στο έγγραφο αυτό του οργανισμού, ενώ λίγο καιρό μετά ο οργανισμός των σκανδιναβικών κρατών έλαβε ειδοποίηση από μια κοινοπραξία ΗΠΑ και Ισραήλ ότι έχουν αναλάβει αυτοί το συγκεκριμένο θέμα.
    Τον Ιούνιο του 2010 το Γαλλικό Ινστιτούτο Γεωφυσικών Ερευνών δημοσιοποίησε διεθνώς μια έρευνα – μελέτη του, που αφορά τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Γαύδο. Η έρευνα έγινε σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
    Η μελέτη αυτή ανέφερε ότι υπάρχει πλούσιο κοίτασμα μεθανίου καθαρού κατά 99%, δηλαδή δεν χρειάζεται καν επεξεργασία, τονίζοντας ότι το πολύτιμο μεθάνιο ρέει ελεύθερο στη θάλασσα, όπου και χάνεται, εδώ και εκατομμύρια χρόνια και όσοι περνάνε από τα συγκεκριμένα σημεία το βλέπουν και με γυμνό οφθαλμό.
    Τον Ιούλιο του 2010 το Γαλλικό Ινστιτούτο ζήτησε και πάλι άδεια από την ελληνική κυβέρνηση για θαλάσσιες έρευνες για πιθανή εξόρυξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή νότια της Πελοποννήσου.
    Και πάλι όμως η ελληνική κυβέρνηση ήταν αρνητική τοποθετώντας μάλιστα τις τρεις περιοχές ενδιαφέροντος (Απούλεια Λεκάνη, Λεκάνη Ηροδότου και Λεκάνη Σύρτης) σε γκρίζες ζώνες από μόνη της, βάζοντας όμως έτσι ουσιαστικά χωρίς λόγο στο παιχνίδι εκμετάλλευσης κοιτασμάτων Τούρκους και Λίβυους!
    Από όλα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι Τούρκοι, Λίβυοι, και Ισραηλινοί κλέβουν φυσικό αέριο από την Ελλάδα, στην οποία ανήκουν μεγάλα κομμάτια των κοιτασμάτων στις Λεκάνες Απούλειας, Ηροδότου και Σύρτης. Η αναφορά της νορβηγικής εταιρείας TGF-MoR, που κάνει σεισμικές έρευνες για ανεύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου μιλάει για κοίτασμα 6 δισ. βαρελιών φυσικού αερίου μόνο στην Κρήτη, όσο δηλαδή τρεις φορές της Αλάσκας και μισή φοράς του συνόλου της Σιβηρίας.
    Παράλληλα η ίδια εταιρεία μετά από έρευνες που έχει κάνει στο Ιόνιο μιλάει για ύπαρξη 900.000 βαρελιών φυσικού αερίου ετησίως στην περιοχή της Κεφαλονιάς, 1.200.000 βαρελιών ανοικτά του Κατάκολου, 800.000 βαρέλια στη Ζάκυνθο και περίπου 2.500.000 βαρέλια στους Οθωνούς.
    Οι αποκαλύψεις αυτές, γνωστές σε ευρωπαϊκές τράπεζες και πετρελαϊκές εταιρείες της Αμερικής δίνουν το προφίλ μιας Ελλάδας, που θα μπορούσε με τον ορυκτό της πλούτο να είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης….

    και εδώ για τον ορυκτό πλούτο

    Για πρώτη φορά ένας πρώην υπουργός βόρειας Ελλάδας των κυβερνήσεων Καραμανλή, ο κ. Νίκος Μάρτης αποκαλύπτει με έγγραφη αναφορά του στον Κώστα Χαρδαβέλλα το σκοτεινό και ελεεινό πολιτικό παρασκήνιο στη χώρα μας γύρω από τον πλούσιο ορυκτό πλούτο που διαθέτουμε. Η πρώτη φράση του εγγράφου του κ. Μάρτη δίνει ακριβώς την εικόνα και τη σημασία που είχε για τη χώρα μας το θέμα αυτό:

    «Το 1981, έτος αφετηρία της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κοινότητα ως 10ο μέλος ο πρόεδρος της ΕΟΚ Γκάστον Τορν δήλωνε ότι : «Η Ελλάδα μπαίνει στην Ευρώπη με 3 πλεονεκτήματα 1) την Εμπορική Ναυτιλία, 2) τον Ορυκτό της πλούτο και 3) το επιχειρηματικό δαιμόνιο των ελλήνων».

    Αυτά λέει στην πρώτη κιόλας φράση ο κ. Μάρτης και μετά προχωράει στις αποκαλύψεις: «Εάν θεμελιωνόταν το βιομηχανικό συγκρότημα της Αμφιπόλεως (του Στρυμώνα), όπως αναγγέλθηκε ως οριστική απόφαση και ανακοινώθηκε την 9η Νοεμβρίου 1982 από τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας Γερ. Αρσένη και την 4η Μαρτίου 1983 από τον Διοικητή της ΕΤΒΑ Κουμπή, θα είχαμε από τη δημιουργία του βιομηχανικού συγκροτήματος, πλην άλλων προϊόντων, 3 τόνους χρυσού ετησίως και 150 τόνους αργυρού ετησίως.
    Σήμερα θα είχαμε τουλάχιστον 60 τόνους χρυσού, 300 τόνους αργυρού και πολλούς τόνους των άλλων προϊόντων.
    Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική. Η Μονάδα που ανέφερα θα αντλούσε κοιτάσματα από τη Χαλκιδική, τη Θάσο και τη Θράκη. Το ΙΓΜΕ ανακάλυψε μεικτά θειούχα στο Παγγαίο, στο Κιλκίς και στη Λακωνία. Συνεπώς θα ήταν δυνατή η ανέγερση και δεύτερου συγκροτήματος εκτός από αυτό του Στρυμώνα. Αν συνεπώς στα μεταλλεύματα που αποδεδειγμένα υπάρχουν στη χώρα και, κατά πληροφορίες, δεν υπάρχουν όλα σε άλλες χώρες της ΕΟΚ, όπως βωξίτες, λευκόλιθοι, νικέλιο, χρώμιο, προστεθούν το ουράνιο και τα μεικτά θειούχα, η Ελλάδα μόνο με τον ορυκτό πλούτο θα είναι στην πρωτοπορία των της Ευρώπης. Οι επιπτώσεις από το Μνημόνιο δεν θα ήταν οδυνηρές και το δημοσιονομικό χρέος της Ελλάδος δεν θα απασχολούσε έντονα τρίτους, αλλά και Έλληνες.
    Το 1981 επισκέφτηκαν τη Θεσσαλονίκη 75 Γάλλοι δημοσιογράφοι επαρχιακών Γαλλικών εφημερίδων. Τους κατατόπισα πάνω στο χάρτη του υπουργείου Βορείου Ελλάδας για την Πολιτιστική Ιστορία της Μακεδονίας – Θράκης, καθώς και για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, με ιδιαίτερη έμφαση στον Ορυκτό πλούτο τόσο της Βορείου Ελλάδος, όσο και ολόκληρης της Ελλάδας. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα επισημάνθηκε σε ελληνική εφημερίδα, πως οι Γαλλικές εφημερίδες είχαν γράψει ότι: ΅Η Ελλάδα θα γίνει Μεταλλουργία της Ευρώπης!»
    Σε άρθρο των FINANCIAL TIMES του 1978 (Βιομηχανική Επιθεώρηση, Απρίλιος 1978, σελ. 257) αναφέρεται: «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της ΕΟΚ, ο εκτεταμένος Ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μία μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών, που θα συμβάλλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς πολλά προϊόντα».
    Είναι γεγονός ότι – με εξαίρεση τα Πετρέλαια της Μεγάλης Βρετανίας και του γαιάνθρακα – η χώρα μας είναι η πλουσιότερη χώρα της ΕΟΚ σε μεταλλεύματα οικονομικώς εκμεταλλεύσιμα. Ορισμένα δε από αυτά είναι και στρατηγικής σημασίας (ουράνιο, νικέλιο, Βωξίτης, χρώμιο)».
    Αυτά γράφει ο πρώην υπουργός κ. Ν. Μάρτης στον Κώστα Χαρδαβέλλα. Και από Μεταλλουργία της Ευρώπης η Ελλάδα κατάντησε ο ζητιάνος της Ευρώπης.

    Να προσθέσουμε μόνο τις σχετικές παλαιότερες δημοσιεύσεις εδω (15/1/10) , εδω , εδω …


    October 13, 2010 Leave a comment

    650 εκατομμύρια ζεστά ευρώ, με υπερκάλυψη 1,8 φορές του στόχου, πέτυχε να βάλει στα ταμεία της τελικά η Εθνική Τράπεζα στην προσπάθειά της να ενισχύσει την κεφαλαιακή της επάρκεια με αύξηση κεφαλαίου για να αντέξει μια πιθανή “αναδιάρθρωση” προς τα κάτω των περουσιακών της στοιχείων. Περουσιακά στοιχεία που περιλαμβάνουν φυσικά και ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που με το πιθανολογούμενο “κούρεμα”  θα έθετε την Εθνική σε προβλήματα επάρκειας των κλασματικών αποθεματικών της.
    Μία απολύτως αναγκαία και σωστά χρονισμένη στρατηγική κίνηση εν μέσω του παγκόσμιου νομισματικού χαρτοπόλεμου και κρίσης που μαίνεται, και της τοπικής θύελλας που πλησιάζει με την επερχόμενη παρέλαση των σκελετών που προβλέπεται να ανασύρει η Eurostat απο την ελληνοαμερικανική ντουλάπα των νεοταξιτών αλχημιστών της Goldman Sachs  (και όχι μόνον) και τις σχετικές -αν της επιτραπούν-ανακοινώσεις που έχει εξαγγείλει επισήμως για τις 22 Οκτωβρίου.
    Αναβρασμός επικρατεί και στις υπόλοιπες ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες της λίστας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, και έχουν μάλιστα αναφερθεί μέχρι και ανεπιβεβαίωτες λυποθυμίες  τραπεζιτών.


    September 20, 2010 Leave a comment

    Και μιας και θυμηθήκαμε τις τελευταίες μέρες τι έλεγαν όλοι στην ΔΕΘ ένα χρόνο πρίν, ας θυμηθούμε το διάγγελμα του Κώστα Καραμανλή που ζητάει πιεζόμενος πανταχόθεν εκλογές στις 2 Σεπτεμβρίου 2009,  όπου προαναγγέλει με ακρίβεια την οικονομική καταστροφή  και τον καλά προσχεδιασμένο μονόδρομο του ΔΝΤ,  αναπόφευκτη (;) επιλογή αφού μετά από λίγους μήνεςτα ομόλογα του κράτους κατάντησαν τελικά μετά από την κυβερνητική αλλαγή και μέσω των διαδικασιών αυτοαπαξίωσης της χώρας σκουπίδια- junk bonds, και παραμένουν έκτοτε στα αζήτητα της παγκόσμιας χωματερής τοξικών εθνικών ομολόγων και κρατών. Ας πρόσεχε κι ο ίδιος, μιας και διπλασίασε κι αυτός το χρέος που παρέλαβε απο τον Σημίτη, που κι αυτός τα ίδια έκανε και ούτω καθεξής απο γενιά σε γενιά απο ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Εξ’αλλου, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;  Πρίν καλά καλά πατήσει το πόδι του ο Οθωνας στην Ελλάδα, η επανάσταση είχε ήδη δανειστεί απο το Λονδίνο μέσω χρυσοδάκτυλων golden boys της εποχής αρκετά σοβαρά ποσά για να συνεχίσει τον αγώνα της ανεξαρτησίας απο την τουρκική διοίκηση και φοροδοσία. Καθώς ο αγώνας των επαναστατών δεν πήγαινε καθόλου καλά κι έσβηνε, οι Λονδρέζοι τραπεζίτες συνειδοποιώντας οτι κινδύνευαν να χάσουν και τα δανεικά (σιγά μην τους τα πλήρωναν οι Τούρκοι) και τους μελλοντικούς πελάτες-κρατίδιο στις πρώην επαρχίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που ξεκοκκάλιζαν ήδη στο πιάτο τους (asset stripping), έστειλαν τον γνωστό συμμαχικό στόλο στο Ναυαρίνο για τα παρεταίρω. Το νεοελληνικό κράτος που ίδρυσαν έχει τεχνικώς πτωχεύσει έκτοτε αρκετές φορές μιάς και βρίσκεται συνεχώς στα νύχια αυτών των διεθνών τοκογλύφων και των ντόπιων συνεργατών τους . Μόλις το συκώτι του Προμηθεικού κράτους δεν μπορεί να ταίσει το πεινασμένο όρνιο πτωχεύουμε γενικώς. Ανάλογα με την ζήτηση και τις περιστασιακές ανάγκες τους. Ενας αέναος κύκλος αιμορραγίας χωρίς τελειωμό.
    Για πιά οικονομία (νόμος+οίκος) να συζητάμε όταν για δεκαετίες οι οικονομικοί άρχοντες αυτής της χώρας και οι πολιτικοί εντολοδόχοι τους δεν κατάφεραν (τυχαία; δεν νομίζουμε) να δημιουργήσουν εναν σοβαρό μηχανισμό παραγωγής πλούτου. Πρωταθλητές βέβαια οι πολιτικοί μας ανεδείχθησαν στο άθλημα του να μοιράζουν έντοκα δανεικά σε μια virtual reality κοινωνία…

    Τι άλλο να προσθέσει κανείς παρά την παλαιότερη αναφορά του Γιώργου Τράγκα στη αστρόσκονη που πέφτει από αυτά τα μυθικά ποσά που αλλάζουν χέρια.

    Για τον Κώστα Καραμανλή διαβάσαμε στο Ρεσάλτο

    Οι δήμιοι δεν συγχωρούν τις «αταξίες»

    Το ΡΕΣΑΛΤΟ την περίπτωση Καραμανλή την έχει αναλύσει πολλές φορές: Συμβολίζει και αναδεικνύει κραυγαλέα την αδίστακτη κακουργία των «νταβάδων» του καπιταλιστικού κόσμου: Διεθνών και εγχώριων.

    Στην περίπτωση Καραμανλή καταγράφονται όλα τα γκανγκστερικά χαρακτηριστικά των εξουσιαστικών ελίτ της πλανητικής εξουσίας.
    Το πρώτο και σπουδαιότερο: καταγράφεται η στραταρχική αυθάδεια των ΗΠΑ, του αδίστακτου αυτού δολοφόνου τρομοκράτη, εκδικητή και τιμωρού κάθε ανθρώπου που απειθάρχησε ή σκέφτηκε να απειθαρχήσει στις εντολές…
    Τα πλανητικά κέντρα εξουσίας αντικρίζουν τους ανθρώπους σαν να είναι μυρμήγκια. Τους τσαλαπατούν όπως τσαλαπατούμε τα ενοχλητικά ζωύφια.
    Η ιμπεριαλιστική θηριωδία έτσι αντιμετωπίζει του λαούς, τα έθνη και τις κοινωνίες: Σαν μυρμήγκια.
    Η κακουργία, όμως, αυτού του κόσμου φέρεται και στους δικούς του ανθρώπους, με τον ίδιο τρόπο: Σαν να είναι μυρμήγκια για τσαλαπάτημα…
    Ο Καραμανλής αποτελεί το πλέον κραυγαλέο σύγχρονο παράδειγμα…
    Τόλμησε να διαφοροποιηθεί λίγο, να δείξει μια μικρή απειθαρχία στις εντολές των διεθνών δημίων, να «κουνηθεί» ελάχιστα και του κάνανε τη ζωή μαύρη.
    Θυμηθείτε την τρομοκρατική βαρβαρότητα που ζήσαμε όταν ήταν Πρωθυπουργός:
    α). Οι πλανητικοί και οι εγχώριοι παρακρατικοί μηχανισμοί έκαναν την Ελλάδα στάχτη…
    β). Οι τρομοκρατικές προβοκάτσιες πήρανε εφιαλτική διάσταση, σε καθημερινή συχνότητα και με απόγειο την κατασκευασμένη κουκουλοφόρικη «εξέγερση των «Δεκεμβριανών»…
    Σημείωση: Για την ωμή γκανγκστερική δολοφονία των τριών υπαλλήλων της MARFIN δεν «κουνήθηκε» φύλλο. Για την προμελετημένη δολοφονία του νεαρού στα Εξάρχεια «στήθηκε» υστερική «εξέγερση» με θρηνώδη αναφιλητά από τα ΜΜΕ.
    Μάλιστα κάποιοι έφτασαν και στο σημείο να κατατάξουν το νεαρό στο πάνθεο των μεγάλων «εθνικών» ηρώων…
    γ). Όλο το καθεστώς (με πρωτοπορία τα ΜΜΕ) κτύπαγε ψυχωτικά και πολυεδρικά τον Καραμανλή, τον άνθρωπο του …καθεστώτος (έχουμε γράψει το γιατί σε πολλά άρθρα εκείνης της περιόδου).
    Τον τσαλαπάτησαν τον Καραμανλή, τον υπέταξαν ολοκληρωτικά και τον εξανάγκασαν να υπογράψει τα πάντα: Να αγωνιστεί και για τη συντριβή του!!!
    Δεν αρκέστηκαν, όμως σε αυτά: Συνεχίζουν ανηλεώς μέχρι και σήμερα να τον λιθοβολούν ακόρεστα και να θέλουν να τον εξευτελίσουν παντελώς…
    Το χορό τον έσερνε και τον σέρνει και εδώ ο μέγας, διατεταγμένος προβοκάτορας των «νταβάδων», ο Καρατζαφέρης: Αυτή η ελεεινή αθλιότητα, χυδαιότητα και κακουργία της πολιτικής μας ζωής.
    Ο Καραμανλής, ο πολιτικός υπάλληλος του καθεστώτος, ο οποίος υπάκουσε και υποτάχθηκε, τελικά σε όλα, δέχεται ακόμα, παρά την απόσυρσή του, το «εκδικητικό» μένος των διεθνών και εγχώριων δημίων… Ο συνεχιζόμενος αυτός λιθοβολισμός ενός ανθρώπου του συστήματος, δεν είναι δίχως πολιτική δολιότητα, ιδιοτέλεια και συμβολισμούς.
    Οι Άρχοντες του κόσμου θέλουν να σηματοδοτήσουν τούτο: Ότι όποιος υπηρέτης του καθεστώτος «κουνηθεί» λίγο, λοξοκοιτάξει αλλού και δεν είναι πειθήνιο εξάρτημά τους (όπως ο Σημίτης π.χ) θα εξοντώνεται μέχρι θανάτου…
    Η πλανητική εξουσία δεν θέλει «άτακτα παιδιά» ούτε στο ελάχιστο. Όποιος τολμήσει να κάνει και μικρότατες «αταξίες» εξοντώνεται και τιμωρείται αγρίως εκδικητικά: Ούτε οι μετάνοιες και ολοκληρωτικές υποταγές τούς σώζουν.
    Ο Καραμανλής είναι ένα ζωντανό, σημερινό παράδειγμα, αυτής της ιμπεριαλιστικής κακουργίας των δημίων του κόσμου.
    Η Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα: όποιος πολιτικός «κουνήθηκε», έστω και ελάχιστα καρατομήθηκε αγρίως: Τα ίδια κάνανε και στο Γεώργιο Παπανδρέου (τον παππού), τα ίδια και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή (το θείο) τα ίδια και στον Ανδρέα…
    Θέλουν Σημίτηδες, Μητσοτάκηδες, Γιωργάκηδες, Ντόρες και καρατζαφέρικες αχρειότητες…

    πηγή ρεσάλτο


    August 19, 2010 Leave a comment

    “Austerity is just another word for international banks bleeding a country dry until there’s nothing left to steal and leaving a shattered, ruined wreck behind to pick up the pieces. It’s like rape except with more victims.”

    Την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά δεν την σφάζουμε να την κάνουμε σούπα γιατί τότε τελειώνει το πάρτυ. Ή μήπως μερικοί πονηρίδηδες εντολοδόχοι οικονομισάριοι πιστεύουν οτι τότε ξεκινάει;
    Βασιλικότεροι του Βασιλέως οι ντόπιοι μάγοι της οικονομίας οδηγούν την χώρα σε εγγυημένο καταποντισμό εφαρμόζοντας απλά περικοπές όπου βρούν κι όσο γουστάρουν, και μία στεγνή φοροεπιδρομή τύπου όλοι εναντίον όλων κι όποιον πάρει ο χάρος.
    Μόνο πού ο χάρος βγήκε παγανιά και σε λίγο δεν θα έχει μείνει εταιρία στην χώρα της φορολογικής παράνοιας και κόλασης.
    Μαλακά, πιό μαλακά βρυκόλακες, πρέπει να υπάρχουν κι αύριο φορολογούμενοι.
    Με ενα εκατομμύριο άνεργους κι άφραγκους στους δρόμους οσονούπω, ο τσάρος της οικονομίας  θα πρέπει να χάσει τον ύπνο του χθές
    Με λύπη παρατηρούμε  την επιχειρησιακή ανικανότητα ( ή μη τι άλλο) ενός ακόμα  οικονομικού επιτελείου του κράτους ( θυμηθείτε υπουργούς-θρύλους, Τσοβόλας “ο δώστα όλα”, Αρσένης “ο μορφωμένος με βαρύ ακαδημαικό επίπεδο”, Παπαντωνίου ο “6000 μονάδες φουσκωτός με το χαμόγελο” , Αλογοσκούφης  “ο Λονδρέζος το Καρφί”, Παπακωνσταντίνου “ο  παφέρ (πήγαινε-φέρε-ρέ) του ΔΝΤ”,) να οδηγήση την χώρα με σχέδιο σοβαρό στην ανάκαμψη και στην ανάπτυξη.
    Το μόνο που κατάφεραν μέχρι σήμερα είναι να σφάξουν την κότα… 

    Διαβάσαμε εδω

    Fund Greek bankers drunk on debt &  Greece enters death spiral
    Spiegel Online International reports Tensions Rise in Greece as Austerity Measures Backfire

    The austerity measures that were supposed to fix Greece’s problems are dragging down the country’s economy. Stores are closing, tax revenues are falling and unemployment has hit an unbelievable 70 percent in some places. Frustrated workers are threatening to strike back. This dire prognosis comes even despite Athens’ massive efforts to sort out the country’s finances. The government’s draconian austerity measures have managed to reduce the country’s budget deficit by an almost unbelievable 39.7 percent, after previous governments had squandered tax money and falsified statistics for years. The measures have reduced government spending by a total of 10 percent, 4.5 percent more than the EU and International Monetary Fund (IMF) had required. The problem is that the austerity measures have in the meantime affected every aspect of the country’s economy. Purchasing power is dropping, consumption is taking a nosedive and the number of bankruptcies and unemployed are on the rise. The country’s gross domestic product shrank by 1.5 percent in the second quarter of this year. Tax revenue, desperately needed in order to consolidate the national finances, has dropped off. A mixture of fear, hopelessness and anger is brewing in Greek society.

    Unemployment Rates of up to 70 Percent.

     Unemployment in the city [the shipbuilding district of Perama] hovers between 60 and 70 percent, according to a study conducted by the University of Piraeus. While 77 percent of Greek shipping companies indicate they are satisfied with the quality of work done in Perama, nearly 50 percent still send their ships to be repaired in Turkey, Korea or China. Costs are too high in Greece, they say. The country, they argue, has too much bureaucracy and too many strikes, with labor disputes often delaying delivery times. Barely any of the country’s industries can keep up with international competition in terms of productivity, and experts expect the country’s gross domestic product to fall by 4 percent over the course of the entire year. Germany, by way of comparison, is hoping for growth of up to 3 percent.

    Sales Figures Dropping Everywhere.

    Prime Minister George Papandreou’s austerity package has seriously shaken the Greek economy. The package included reducing civil servants’ salaries by up to 20 percent and slashing retirement benefits, while raising numerous taxes. The result is that Greeks have less and less money to spend and sales figures everywhere are dropping, spelling catastrophe for a country where 70 percent of economic output is based on private consumption.

    A short jaunt through Athens’ shopping streets reveals the scale of the decline. Fully a quarter of the store windows on Stadiou Street bear red signs reading “Enoikiazetai” — for rent.
    The National Confederation of Hellenic Commerce (ESEE) calculates that 17 percent of all shops in Athens have had to file for bankruptcy.
    Things aren’t any better in the smaller towns. Chalkidona was, until just a few years ago, a hub for trucking traffic in the area around Thessaloniki. Two main streets, lined with fast food restaurants and stores catering to truckers, intersect in the small, dismal town. Maria Lialiambidou’s house sits directly on the main trucking route. Rent from a pastry shop on the ground floor of the building used to provide her with €350 per month, an amount that helped considerably in supplementing her widow’s pension of €320.
    These days, though, Kostas, the man who ran the pastry shop, who people used to call a “penny-pincher,” can no longer afford the rent. Here too, a huge “Enoikiazetai” banner stretches across the shopfront. No one wants to rent the store. Neither are there any takers for an empty butcher’s shop a few meters further on.
    A sign on the other side of the street advertises “Sakis’ Restaurant.” The owner, Sakis, is still hanging on, with customers filling one or two of the restaurant’s tables now and then. “There’s really no work for me here anymore,” says one Albanian employee, who goes by the name Eleni in Greece. “Many others have already gone back to Albania, where it’s not any worse than here. We’ll see when I have to go too.”

    No Way Out .

    The entire country is in the grip of a depression. Everything seems to be going downhill. The spiral is continuing unabated, and there is no clear way out. The worse part, however, is the fact that hardly anyone still hopes that things will improve one day.

    The country’s unemployment rate makes this trend particularly clear. In 2009, it was 9.5 percent. This year it may rise to 12.1 percent and economists expect it to reach 14.3 percent in 2011. Those, though, are only the official numbers, which were provided by Angel Gurría, secretary general of the Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). The Greek trade union association GSEE considers those numbers far too optimistic. It considers 20 percent to be a more likely figure for 2011. This would put the unemployment rate as high as it was in 1960, when hundreds of thousands of Greeks were forced to emigrate. Meanwhile, purchasing power has fallen to its 1984 level, according to the GSEE.

    ‘Things Are Starting to Simmer’ .

    Menelaos Givalos, a professor of political science at Athens University, has appeared on television, warning viewers that the worst times are still to come. He predicts a large wave of layoffs starting in September, with “extreme social consequences.” “Everything is getting more expensive, I’m hardly earning any money, and then I’m supposed to pay more taxes to help save the country? How is that supposed to work?” asks Nikos Meletis, the shipbuilder. His friends, gathered in a small cafeteria on the pier in Perama, are gradually growing more vocal. They are all unemployed, desperate and angry at the politicians who got them into this mess. There is no sympathy here for any of the political parties and no longer any for the unions either.

    “They only organize strikes to serve their own interests!” shouts one man, whose name is Panayiotis Peretridis. “The only thing that interests me anymore is my daily wage. A loaf of bread is my political party. I want to help my country — give me work and I’ll pay taxes! But our honor as first-class skilled workers, as heads of families, as Greeks, is being dragged through the dirt!”

    “If you take away my family’s bread, I’ll take you down — the government needs to know that,” Meletis says. “And don’t call us anarchists if that happens! We’re heads of our families and we’re desperate.”

    He predicts the situation will only become more heated. “Things are starting to simmer here,” he says. “And at some point they’re going to explode.”

    How Long Can Greece Hold On?

    Inquiring minds just might be asking “How long can Greece hold on?”
    I do not have the answer to that, besides it’s not the important question. A far more worrisome question is “When does similar strife spread to Spain, Portugal, and perhaps even Italy?”
    Part of the blame for this goes to the bailout plan itself. France and to a lesser extent Germany would not take haircuts on Greek debt. Aid to Greece by the IMF and European banks simply threw good money after bad.
    The problem did not go away. Instead, terms of the bailout made the situation worse.

    Ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις για

    • την τρέχουσα κατάσταση στην ζώνη των PIIGS  εδω 
    • και για τους  λόγους κατασκευής της κρίσης εδω


    June 30, 2010 Leave a comment

    Αναδημοσίευση απο εδω

    Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει απλά μια κρίση ρευστότητας. Αντιμετωπίζει κρίση φερεγγυότητας. Οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης υποβάθμισαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα στην κατηγορία των ‘σκουπιδιών’, ενώ τα σπρεντ χτύπησαν την περασμένη βδομάδα νέα υψηλά. Το πακέτο διάσωσης ύψους 110 δις ευρώ της Ε.Ε. και του ΔΝΤ μόνο καθυστερεί την αναπόφευκτη στάση πληρωμών και, το χειρότερο, διακινδυνεύει να την κάνει ανεξέλεγκτη. Απαιτείται τώρα μια εύτακτη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους.

    Τα μέτρα λιτότητας που αναγκάστηκε να προωθήσει η Ελλάδα προκειμένου να της χορηγηθούν τα ευρωπαϊκά κεφάλαια διάσωσης απαιτούν μια δρακόντεια δημοσιονομική προσαρμογή της τάξης του 10% του ΑΕΠ. Όμως η πολιτική αυτή θα παρατείνει την ύφεση και θα την αφήσει τη χώρα, το 2016, με ένα δημόσιο χρέος που θα φτάνει στο 148% του ΑΕΠ. Με τέτοια επίπεδα χρέους, ακόμα και μια μικρή οικονομική αντιξοότητα θα αρκεί για να την οδηγήσει σε νέα κρίση χρέους. Και τότε μπορεί να απαιτηθούν νέα δρακόντεια μέτρα λιτότητας – όπως συμφώνησαν το Σαββατοκύριακο οι G20 για τη σταθεροποίηση της αναλογίας του χρέους προς το ΑΕΠ των προηγμένων οικονομιών ως το 2016. Αλλά για την Ελλάδα αυτή η σταθεροποίηση θα αφορά επίπεδα δημόσιου χρέους που δεν θα είναι πια βιώσιμα.

    Ας συγκρίνουμε την Ελλάδα του σήμερα με την Αργεντινή του 1988-2001, μια κρίση που είχε κλιμακωθεί σε άτακτη στάση πληρωμών. Κατά την έναρξη της κρίσης το δημόσιο έλλειμμα της Αργεντινής ήταν μόνο 3% του ΑΕΠ. Της Ελλάδας είναι 13.6%. Το δημόσιο χρέος της Αργεντινής ήταν 50% του ΑΕΠ. Της Ελλάδας είναι σήμερα 115% και αυξάνει. Το εμπορικό έλλειμμα της Αργεντινής ήταν 2% του ΑΕΠ. Της Ελλάδας σήμερα είναι 10%.
    Αν η Αργεντινή ήταν αφερέγγυα, η Ελλάδα είναι αφερέγγυα στο τετράγωνο ή στον κύβο.

    Εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους της υποδεικνύουν τα παραδείγματα του Βελγίου, της Ιρλανδίας και της Σουηδίας που είχαν προχωρήσει σε μεγάλες δημοσιονομικές περικοπές κατά τη δεκαετία του 1990. Πρόκειται όμως για παραδείγματα που δεν είναι συγκρίσιμα με την ελληνική περίπτωση, επειδή αυτές οι περικοπές είχαν συντελεστεί σταδιακά και μέσα σε πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, σε οικονομική συγκυρία ανάπτυξης, σε περιβάλλον πτωτικών επιτοκίων, συν ότι συνοδεύτηκαν από μια νομισματική υποτίμηση, η οποία βοήθησε στην άμεση εκτόξευση της ανάπτυξης.

    Άλλοι πάλι απορρίπτουν το ενδεχόμενο της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους επειδή πιστεύουν ότι συνεπάγεται δυσβάστακτες ζημιές για τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που κατέχουν μεγάλο όγκο ελληνικών κρατικών ομολόγων. Η προληπτική αναδιάρθρωση, ωστόσο, θα περιορίσει αυτές τις ζημιές, ενώ η αναβολή της θα τις κάνει την πραγματικότητα μεγαλύτερες. Όπως φάνηκε με τις κρίσεις της Αργεντινής και της Ρωσίας του 1998, η στήριξη του ΔΝΤ από μόνη της δεν εγγυάται την αποτροπή της στάσης πληρωμών. Στην πραγματικότητα, όταν η χώρα είναι αφερέγγυα, η στήριξη του ΔΝΤ μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερες ζημιές και στη χρεώστρια χώρα και στους πιστωτές της. Όταν χρησιμοποιείται διεθνής οικονομική βοήθεια για τη διασφάλιση της φερεγγυότητας μιας χώρας, επωφελούνται μόνο οι τυχεροί πιστωτές που κατέχουν ομόλογα τα οποία πλησιάζουν στη λήξη τους γιατί η οικονομική στήριξη τους επιτρέπει να πάρουν τα λεφτά τους στο ακέραιο. Και όταν έρχεται η τελική στάση πληρωμών, οι εναπομείναντες πιστωτές υφίστανται πολύ μεγαλύτερες ζημιές γιατί εκείνοι είναι που θα πάρουν μόνο ό,τι τελικά απομείνει. Με δυο λόγια, μια εύτακτη αναδιάρθρωση του χρέους – όπως έγινε στο Πακιστάν και στην Ουκρανία το 1999 και στην Ουρουγουάη το 2002 – είναι καλύτερες και για την πλειοψηφία των ιδιωτών πιστωτών, και για την χρεώστρια χώρα και για τους πολυμερείς οργανισμούς, από την μια άτακτη πτώχευση του τύπου της Αργεντινής.

    Το Πακιστάν, η Ουκρανία και η Ουρουγουάη αναδιάρθρωσαν το χρέος τους παρατείνοντας με νέες συμφωνίες την περίοδο αποπληρωμής του και εισάγοντας νέα χαριστικά επιτόκια που ήταν βιώσιμα και σε επίπεδα κάτω των επιτοκίων της αγοράς. Το σημαντικό εδώ είναι πως η ονομαστική αξία των ομολόγων δεν μειώθηκε, όπως κατά κανόνα συμβαίνει σε μια άτακτη στάση πληρωμών. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι πιστωτές που δέχτηκαν να παράσχουν νέους χαριστικούς όρους σε αυτές τις χώρες, υπέστησαν κάποιες ζημιές. Όμως οι ζημιές τους ήταν πολύ μικρότερες των ζημιών που θα υφίσταντο σε περίπτωση ευθείας στάσης πληρωμών. Κι από τη στιγμή που η αγοραία αξία των ομολόγων τους είχε ήδη μειωθεί σημαντικά, δεν υπέστησαν περαιτέρω ζημιές σε σχέση με την αξία τους στην αγορά. Κι αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των πιστωτών – άνω του 90% – προσυπογράφουν την εύτακτη αναδιάρθρωση του χρέους.

    Στην περίπτωση της Ελλάδας, η αναδιάρθρωση θα είναι ακόμα πιο εύκολη. Τα κρατικά ομόλογα των ως άνω τριών αναδυόμενων οικονομιών είχαν εκδοθεί από ξένες αρχές – συγκεκριμένα του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης – πράγμα που σημαίνει ότι η διαφορά παραπέμπονταν σε ξένα δικαστήρια για τα οποία υπήρχε κίνδυνος να αποφανθούν υπέρ των πιστωτών, σε περίπτωση που οι τελευταίοι δεν αποδέχονταν την πρόταση αναδιάρθρωσης και κρατούσαν τα ομόλογά τους διεκδικώντας το σύνολο των χρημάτων τους. Στην περίπτωση του ελληνικού χρέους όμως, το 95% των ελληνικών ομολόγων έχει εκδοθεί από τις ίδιες τις ελληνικές αρχές και τα εθνικά δικαστήρια τείνουν να προστατεύουν την εθνική ακεραιότητα μιας χώρας.

    Άλλο ένα πλεονέκτημα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα είναι ότι οι περισσότερες τράπεζες που κατέχουν μεγάλο όγκο ελληνικών ομολόγων τα έχουν στο χαρτοφυλάκιο ‘διακράτησης μέχρι της λήξη τους’ και όχι στο χαρτοφυλάκιο των ‘διαθεσίμων προς πώληση’. Όσο λοιπόν δεν μειώνεται η ονομαστική αξία τους μπορούν να παριστάνουν – όπως κάνουν τώρα – ότι αποτιμώνται ακόμη στο σύνολο της ονομαστικής αξίας τους, κι ας είναι ήδη η σημερινή τους αγοραία αξία πολύ χαμηλότερη.

    Το πικρό χάπι της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους μπορεί να απαλυνθεί με τα κατάλληλα γλυκαντικά, όπως είναι η πιστωτική στήριξη της ΕΕ και του ΔΝΤ. Σαφώς και θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιηθεί ένα μικρό μέρος της διεθνούς οικονομικής βοήθειας προκειμένου να δελεάσει τους πιστωτές να αποδεχτούν μια προληπτική αναδιάρθρωση αντί να δαπανηθούν 110 δις δολάρια στην προσπάθεια αποτροπής μιας αναδιάρθρωσης η οποία θα γίνει αναπόφευκτη αργότερα. Αυτοί οι δημόσιοι πόροι θα ήταν προτιμότερο να χρησιμοποιηθούν για την προστασία άλλων οικονομιών της Ευρωζώνης που δοκιμάζονται σήμερα – για παράδειγμα της Ισπανίας – που είναι πολύ πιθανό ότι τα ομόλογά της θα βρεθούν σύντομα υπό νέα πίεση. Με δυο λόγια, η εύτακτη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μπορεί να επιτευχθεί και είναι επιθυμητή και για τη χρεώστρια χώρα και για τους πιστωτές. Αν η Ευρώπη θέλει να αποφύγει την εμβάθυνση της κρίσης, είναι και αναπόφευκτη.