Archive

Archive for the ‘Εθνομηδενισμός’ Category

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !!!

November 1, 2010 Leave a comment

Ξένες στρατιωτικές δυνάμεις έρχονται στην Ελλάδα μετά απο πρόσκληση του υπουργού Δημόσιας Τάξης  (νυν Προ.Πο)  κου Παπουτσή με  την δικαιολογία οτι η Ελλάς δεν μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της. Οι δυνάμεις αυτές θα υπηρετήσουν στην Θράκη (!!!) “φυλάσσοντας” τα…σύνορά μας με την Τουρκία.
Τα απίστευτα αυτά χάλια, πέρα απο την προσβολή και την απαξίωση των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων Ασφαλείας , αποτελούν μια ακόμα παράφορη παραβίαση του Συντάγματος που έτσι κι αλλιώς έχει καταντήσει ενα νεκρό κείμενο. Η συστημική εισβολή χιλιάδων λαθρομεταναστών απο την “φίλη” Τουρκία στην Θράκη απο την μία πλευρά του Εβρου και η παρουσία αλλοεθνών και ασαφούς εθνικότητας -μη Ελλήνων- στρατιωτικών τμημάτων απο την άλλη πλευρά, αποτελούν ένα επικίνδυνο και εκρηκτικό κοκτέιλ γεωπολιτικής πλήρες εθνικών κινδύνων σε μια περιοχή που τα διεθνή όρνεα έχουν βάλει στο μάτι εδω και πολύ καιρό…

Διαβάσαμε εδω στο defencenet

Ένοπλη δύναμη στέλνει η Ευρωπαϊκή Ένωση στον Έβρο!

Για πρώτη φορά μετά τον Β’ ΠΠ αναπτύσσονται και επίσημα ξένα ένοπλα τμήματα στην Ελλάδα! Συγκεκριμένα θα αναπτυχθεί μια δύναμη περίπου 300 ενόπλων ειδικά εκπαιδευμένων στην φύλαξη συνόρων οι οποίοι θα προέρχονται από διάφορες χώρες της ΕΕ.
Είναι επίσης η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο σώμα θα αναπτυχθεί σε χώρα της ΕΕ από τότε που δημιουργήθηκε το σώμα σύμφωνα με τον κανονισμό 863/2007 της 11ης Ιουλίου του 2007. Η RABIT (Rapid Border Intervention Teams) έτσι όπως ονομάζεται η ειδική αυτή μονάδα έχει ήδη πραγματοποιήσει μεγάλο αριθμό ασκήσεων σε Πορτογαλία Σλοβενία και άλλες χώρες της Ε.Ε. και θα αφιχθεί στην Ελλάδα με τον πλήρη οπλισμό της. Όλες οι δραστηριότητές της θα υπάγονται στις προβλέψεις των Ελληνικών νόμων, ενώ τα έξοδα της φιλοξενίας τους θα τα καλύπτει η χώρα μας. Θα ενεργούν από κοινού με τους έλληνες συνοριοφύλακες.
Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Κομισιόν, «ο αριθμός των παράνομων μεταναστών που περνούν τα σύνορα παρουσιάζει σταθερή αύξηση και η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δραματική, ιδιαίτερα στα 12,5 χιλιόμετρα κοντά στην ελληνική πόλη Ορεστιάδα». Εκεί είναι ακριβώς που σε πρώτη φάση αναμένεται να αναπτυχθούν τα 300 άτομα της RABIT, καθώς σε εκείνο το σημείο ο Έβρος είναι αρκετά ρηχός με αποτέλεσμα να παρατηρείται το μεγαλύτερο κύμα παράνομης διέλευσης. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι δυνάμεις θα αναπτυχθούν και θα τεθούν υπό τις οδηγίες των ελληνικών αρχών «για περιορισμένο –όμως- χρονικό διάστημα».
Από την πλευρά της, η αρμόδια επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων Σεσίλια Μάλμστρομ δήλωσε «η ροή των ανθρώπων που περνούν παράνομα τα σύνορα έχουν αγγίξει επίπεδα συναγερμού και η Ελλάδα είναι προφανές ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της την κατάσταση». Την ανάπτυξη των συνοριακών ομάδων ταχείας επέμβασης και τη συνεργασία της Κομισιόν είχε ζητήσει με επιστολή του ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής.


και επίσης εδω τα σχετικά  άρθρα του Συντάγματος.

Ξένα στρατεύματα  λοιπόν στην Θράκη….και με δικά μας έξοδα!!!…..
Το Κοσσοβο δεν είναι πιά τόσο μακριά  😦

Η ΕΛΛΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΣΑ

October 26, 2010 Leave a comment

Με το «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» ή «Υπέρ Πατρίδος το Παν» έχουμε το πρώτο πραγματικά ιστορικό με αλληγορική διάσταση έργο της νεοελληνικής ζωγραφικής.
Η δραματουργία της πολυπρόσωπης σύνθεσης κατάγεται από τη μεταβυζαντινή ζωγραφική και ειδικά από την Παναγία του ισχυρού μανδύα. Η Παναγία έχει απλωμένο τον μανδύα της κάτω από τον οποίο βρίσκουν προστασία οι πιστοί.
Εδώ τη θέση της παίρνει η αλληγορία της Ελλάδας, μια αρχαιοπρεπώς ενδεδυμένη και στεφανωμένη νέα γυναίκα που μόλις έχει αποτινάξει τις αλυσίδες από τα πόδια της.
Η ιστορική υπόμνηση είναι σαφής. Τα ανοιχτά χέρια ορίζουν συμβολικά μαζί με τα βουνά τον πλατύ ορίζοντα. Ο κορμός μόλις αφήνει να διαφανεί τμήμα ενός δωρικού ναού.

Η αξία του έργου αυτού ως ιστορικού ντοκουμέντου θεμελιώνεται από τις πιστοποιήσιμες ταυτότητες των ατόμων που βρίσκονται συγκεντρωμένοι σαν πιστοί γύρω από τη νέα Ελλάδα. Η προσπάθεια ταύτισης δεν παρουσιάζει δυσκολίες γιατί υπάρχει ένα ερμηνευτικό κλειδί, και αυτό δεν είναι άλλο από τις ευρύτατα διαδεδομένες λιθογραφίες των αγωνιστών και φιλελλήνων που εξέδωσε σε τεύχη ο στρατιωτικός Karl Krazeisen στο Μόναχο -όπου κατοικούσε μόνιμα ο Βρυζάκης- μετά το 1828.

Ενδεικτικά αναφέρω τους Καραϊσκάκη και Μιαούλη. Η αυθεντικότητα των απεικονιζόμενων, στόχος αναμφισβήτητος του Βρυζάκη, κατατάσσει το έργο αυτό στις απαρχές της πρόθεσης για ανάδειξη του ατόμου-ήρωα μέσα από το σύνολο.

Λιγότερο ιδεαλιστικά, περισσότερο διδακτικά τα μικρά αυτά πορτρέτα αναδίδουν ένα άρωμα σεμνότητας και βαθιάς ανθρώπινης πίστης στην πατρίδα.

Προφανώς δεν έχουμε να κάνουμε με υπεράνθρωπους ήρωες. Μόνη ηρωίδα η Ελλάδα

[…]

Χαζεύοντας την βαρετή “διακαναλική” αναμάσηση των γνωστών διλημμάτων “ΠΑΣΟΚ η Τάνκς, Χάος κλπ” και προσπαθώντας να καταλάβουμε “τί εννοεί ο ποιητής”, παρατηρήσαμε το μπλέ (πάλι καλά που δεν διάλεξαν κανένα λαχανοπράσινο) ύφασμα που έχει ο πρωθυπουργός για φόντο. Ο πίνακας «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» έχει αφαιρεθεί πλέον απο το γραφείο του πρωθυπουργού κατόπιν σχετικών εντολών. Όπως βλέπετε  ο πίνακας που βρίσκεται πίσω από τον πρωθυπουργό “μας” η έχει καλυφθεί τεχνηέντως η έχει εξαφανιστεί. Δεν άντεχαν το «Υπέρ Πατρίδος το Παν» . Οσο για ευγνωμοσύνη, καλύτερα να μην το αναλύσουμε.
Τυχαίο; Δεν νομίζω…
Τα εντεταλμένα έντυπα της δημοσιογραφίας ακολουθούν κατά γράμμα της οδηγίες του εθνομηδενισμού της παγκοσμιοποίησης.
Ας μην διαμαρτυρόμαστε. Ο ελληνικός λαός έκανε την επιλογή του και υπερψήφισε τη διάλυση της Ελλάδας. Όλα όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν, θα είναι με δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι οι ίδιες που ανέδειξαν και τον Χίτλερ. Που δεν είχε καταλάβει ότι ήταν ο ικανώτερος των “χρησίμων ηλιθίων”, καθώς εύστοχα αποκαλείται.

Χρησιμοποιήθηκαν ορισμένα σχόλια απο τον κο Κυπριανό Χριστοδουλίδη, σχολιαστή στο ρεσάλτο.

ΘΡΑΚΗ : SOS…

October 21, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε εδω

■Γιατί έγινε η επίθεση στο Γαλλικό συνεργείο; Σε τι αποσκοπεί πλέον η Άγκυρα;

■Οι εξελίξεις τρέχουν πολύ γρήγορα και οι οργανωμένες και καλοσχεδιασμένες κινήσεις των τουρκο-πρακτόρων απειλούν πλέον ζωές

Σοκ προκάλεσε στην Ελληνική κοινωνία, τόσο την τοπική της Θράκης όσο και την ευρύτερη της Ελληνικής Επικράτειας, η επίθεση που δέχθηκε το συνεργείο Γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού στις Θέρμες της Ξάνθης, στο Πομακοχώρι που βρίσκεται στην εσχατιά της Ελλάδας, δίπλα στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Πολλοί έγραψαν για το γεγονός. Και κανένας δεν έκρυψε την αλήθεια. Όμως, τι ήταν εκείνο το γεγονός ή οι λόγοι που «προκάλεσαν» την «έκρηξη» των τουρκοφρόνων της ευρύτερης ορεινής περιοχής της Ξάνθης; Γιατί και πως τελικά πολιορκήθηκε και απειλήθηκε με ακραία βία το σύνολο του γαλλικού τηλεοπτικού συνεργείου; Τι συνέβη στα παρασκήνια αυτής της τελικά όχι και τόσο παράξενης υπόθεσης, η οποία ήταν μάλλον αναμενόμενη; Τι έγινε όταν παρουσιάστηκε και άλλο τηλεοπτικό συνεργείο ξένου κράτους για να καλύψει το «γεγονός»; Πόση τρομοκρατία και πόση παρανομία μπορεί να ανεχθεί η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου από ανθρώπους που συστηματικά επιτίθενται κατά της ειρηνικής συμβίωσης χριστιανών και μουσουλμάνων της Θράκης; Πότε θα βρεθεί κάποιος εισαγγελέας για να ζητήσει την επιβολή του νόμου που ορίζεται από το Ελληνικό Σύνταγμα;
Ήταν σαν να ήμασταν σε εμπόλεμη χώρα

“Τα όσα αντιμετωπίσαμε στις Θέρμες ήταν πραγματικά απίστευτα και μας θύμισαν καταστάσεις που έχουμε ζήσει σε αφρικανικές χώρες, άλλες εποχές, όπως η Τυνησία και το Τσαντ και μάλιστα σε περιόδους αναταραχής, όπως σε πολέμους ή σε δικτατορίες. Πάντως ήταν μία εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση, την οποία ποτέ δεν περιμέναμε να αντιμετωπίσουμε, ως ευρωπαίοι πολίτες, σε μία ευρωπαϊκή χώρα – μέλος της Ε.Ε.”.

Με αυτά τα λόγια περιέγραψε η κα Έφη Τσελίκα (η οποία είναι η ελληνογαλλίδα ανταποκρίτρια στη χώρα μας τόσο για την γαλλική κρατική τηλεόραση, όσο και για το κρατικό ραδιόφωνο της ευρωπαϊκής αυτής χώρας), περιγράφοντας τα όσα βίωσε η ίδια και τα μέλη του συνεργείου του γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού “TF3”, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη ξαφνικά και χωρίς να υπάρξει κανένα πρόβλημα νωρίτερα, που να δικαιολογεί αυτή την αντίδραση, με ένα εξαγριωμένο πλήθος μουσουλμάνων κατοίκων του οικισμού των Θερμών, οι οποίοι τους προπηλάκισαν και τους κράτησαν σε ομηρία επί 6 ώρες, ζητώντας τους να παραδώσουν το υλικό που είχαν κινηματογραφήσει νωρίτερα από την καθημερινότητα, την ζωή και τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπη η μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής μας.
Αιτία, σύμφωνα με τα όσα υποστήριζαν όλοι όσοι συμμετείχαν σε αυτή την αδιανόητη για πολιτισμένη χώρα πράξη, το γεγονός ότι στην καταγραφή των παραπάνω η μειονότητα χαρακτηριζόταν ως Πομάκοι και όχι ως Τούρκοι, όπως φαίνεται πως θα ήθελαν κάποιοι από την μειονότητα, ενώ παράλληλα τους αποδόθηκαν μέχρι και κατηγορίες για… κατασκοπεία (!), σα να μην είναι η περιοχή μέρος της ελληνικής επικράτειας…!

Αυτόπτης μάρτυρας αφηγείται…

Μία ακόμη μαρτυρία, ενός ανθρώπου που έζησε τον εθνικισμό των τουρκοφρόνων της Θράκης, έρχεται να συμπληρώσει ψύχραιμα τα όσα συνέβησαν και τα οποία ουδόλως τιμούν και στηρίζουν την Ελληνικότητα της Θράκης. Μία μαρτυρία ενός ανθρώπου – παρατηρητή, γνώστη της περιοχής και των ιδιαιτεροτήτων που αυτή έχει –λόγω Ισλάμ-, αλλά που ποτέ δεν τολμούσε να φανταστεί καν πως οι τουρκόφρονες θα τολμούσαν να παίξουν με την φωτιά. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε… πως η αντίδραση της επίσημης πολιτείας θα έπεφτε σαν φωτιά… Δεν ήξερε, μέχρι που το κατάλαβε, πως η ανυπαρξία του Ελληνικού Συντάγματος είναι απόλυτη σε αυτή την περιοχή.
Τριγυρνούσαν στο χωριό και συζητούσαν με τους κατοίκους. Οι τεχνικοί έκαναν διάφορα πλάνα. Η Εμινέ Μπουρουντζή και ο Ιμάμ Αχμέτ (συνοδοί του συνεργείου) μιλούσαν συνέχεια στην δημοσιογράφο και έκαναν συνεχείς αναφορές στην ιστορία, στον πολιτισμό, την εν γένει κουλτούρα και τα ευρύτερα χαρακτηριστικά της περιοχής.
Κάποια στιγμή, άρχισαν να ανεβαίνουν οι τόνοι. Ο παριστάμενος Ιμάμ Αχμέτ, πρώην δάσκαλος και στέλεχος – αρθρογράφος της Πομακικής εφημερίδας Ζαγάλισα, έδειξε να απομακρύνεται από το σημείο από όπου οι φωνές δυνάμωναν. Οι κάτοικοι διαμαρτύρονταν επειδή ο Ιμάμ Αχμέτ υποστήριζε πως είναι Πομάκοι, ενώ πριν 12-13 χρόνια που υπηρετούσε ως δάσκαλος στην περιοχή, διαλαλούσε πως οι κάτοικοι είναι Τούρκοι…! Μάλιστα –έλεγαν και ξανα-έλεγαν οι κάτοικοι- πως απομακρύνθηκε από δάσκαλος επειδή κάποια χρονιά δεν είχε δεχθεί τα βιβλία του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας και τα πέταξε έξω από το σχολείο, στο δρόμο. Ήθελε τουρκικά βιβλία!!!
Η κάμερα είχε εστιάσει στα λεγόμενα των Πομάκων κατοίκων, οι οποίοι απορούσαν πως είναι δυνατόν να έρχεται τώρα, ο ίδιος άνθρωπος και να τους λέει πως είναι Πομάκοι!!! «Γιατί; Επειδή τώρα είναι υπάλληλος του Εμφιετζόγλου;» φώναξε μία Πομάκα. «Γιατί μας περνάτε; Γιατί μας κοροϊδεύετε;»

Κατάσταση ομηρίας και απειλές με τσεκούρια

Οι λιγοστοί παρευρισκόμενοι κάτοικοι ζητούσαν να φύγει ο Ιμάμ Αχμέτ. Αλλά, εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν κάποιοι ενήλικες και κάποια παιδιά. Τα παιδιά πρέπει να ήταν περίπου 15 χρονών. Στάθηκαν από τις δύο πλευρές του γαλλικού συνεργείου. Στα χέρια τους κρατούσαν τσεκούρια… Οι ψυχραιμότεροι των ντόπιων κατοίκων προσπάθησαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα… Βρισιές και απειλές άρχισαν να εκτοξεύονται αναίτια κατά των έκπληκτων και πανικόβλητων γάλλων και της δημοσιογράφου… Το δράμα τους είχε μόλις αρχίσει. Στεκόντουσαν μπροστά στους «γκρίζους λύκους» του χωριού, οι οποίοι έδειχναν αναποφάσιστοι να επιτεθούν, αλλά αυτό δεν μείωνε την ένταση των λεκτικών τους επιθέσεων και των απειλών με τα τσεκούρια…

Διακτιζινόμενοι τουρκόφρονες και τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο

Δεν θα είχαν περάσει ούτε 15 λεπτά, όταν άρχισαν να έρχονται αυτοκίνητα. Πολλά αυτοκίνητα. Κατέβαιναν εξαγριωμένοι και έβριζαν, ενώ μέσα σε 10 λεπτά οι άνθρωποι αυτοί έγιναν εκατοντάδες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ερχόντουσαν από τον Εχίνο. Από απόσταση 45 χιλιομέτρων ορεινού δρόμου!!! Και ήταν αδύνατο να έχουν καλύψει όλη αυτή την απόσταση μέσα σε 15 λεπτά. Εκτός αν είχαν ξεκινήσει από την αφετηρία τους, πολύ πριν να ξεκινήσει να θερμαίνεται η ατμόσφαιρα στις Θέρμες…

Η δημοσιογράφος μάταια προσπαθούσε να μιλήσει. Κανείς δεν την άκουγε… Τότε, ανάμεσα από το πλήθος προχώρησε μία άλλη κάμερα, και μία κοπέλα. Η κυρία Έφη Τσελίκα πλησίασε την νεαρή και την ρώτησε με ελπίδα: Κι εσύ δημοσιογράφος; Ναι, της είπε η νεαρή ψυχρά. Από το τοπικό κανάλι TRT1… (Για όσους δεν γνωρίζουν, το TRT1 είναι το τουρκικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι). Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η νεαρή έλεγε στην Ελληνίδα δημοσιογράφο πως για την τουρκική κρατική τηλεόραση, η περιοχή ήταν τουρκική…

Διαβουλεύσεις αστυνομίας και «επιτροπής» τουρκοφρόνων

Μετά το σοκ αυτό, και μετά από κάποιες διαβουλεύσεις, έγινε μία επιτροπή που συζήτησε το γεγονός. Ήρθε και η αστυνομία. Τέθηκαν οι όροι απελευθέρωσης. Γιατί επρόκειτο για ομηρία. Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο, είναι το λιγότερο ψεύτης, αν δεν είναι κάτι άλλο…
Αφού μετά από πολύ συζήτηση ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των αλλοφρόνων τουρκοφρόνων, το συνεργείο αποχώρησε με την συνοδεία της Ελληνικής Αστυνομίας, αφήνοντας πίσω του ένα ακόμη κομμάτι της Θράκης στον τουρκισμό και στα χέρια των ανθρώπων του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.

και εδω την δημοσίευση απο τα “Επίκαιρα”

Οι Ταλιμπάν της Θράκης

Από Factorx

Του Γιώργου Διονυσόπουλου

(Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Επίκαιρα»)

«Ήταν μία από τις χειρότερες στιγμές που έχω ζήσει. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι σε ευρωπαϊκό έδαφος. Πως δεν μπορεί όλα αυτά να συμβαίνουν στην Ελλάδα. Τέτοιες σκηνές, τόσο φανατισμό και μίσος συναντά κανείς μόνο στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν, όχι σε μία χώρα που είναι κράτος-μέλος της Ε.Ε. Και στη Γαλλία υπάρχουν μουσουλμάνοι, αλλά τέτοια φαινόμενα όπως αυτά που βίωσα στο μειονοτικό χωριό Θέρμες της Θράκης, δεν θα τα δεις να συμβαίνουν πουθενά μέσα στη γαλλική επικράτεια». Με αυτά τα λόγια περιγράφει, μιλώντας στα «Επίκαιρα» την εξάωρη ομηρία της από φανατικούς μουσουλμάνους της μειονότητας στο χωριό Θέρμες στο νομό Ξάνθης, η δημοσιογράφος της εφημερίδας «Λιμπερασιόν» και ανταποκρίτρια του γαλλικού κρατικού τηλεοπτικού σταθμού «France 3» στην Αθήνα, Έφη Τσελίκα. Μαζί της και τρία μέλη του γαλλικού τηλεοπτικού συνεργείου που παρακολουθούσαν αμήχανα και φοβισμένα περισσότερα από 150 άτομα να τους βρίζουν σε μία άγνωστη γι’ αυτούς γλώσσα, να τους φτύνουν και να τους προπηλακίζουν, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν το γιατί. «Για μια στιγμή νόμισαν ότι βρίσκονταν στην Καμπούλ», ανέφερε η κ Τσελίκα, σπεύδοντας να προσθέσει ότι ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα τους που ένιωθαν ένα τόσο μεγάλο πολιτισμικό σοκ.
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του περασμένου μήνα όταν και στο πλαίσιο ενός ταξιδιωτικού αφιερώματος, με χορηγία μάλιστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το συνεργείο της εκπομπής «Λεωφόρος της Ευρώπης» που μεταδίδεται κάθε εβδομάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό «France 3», αποφάσισε να επισκεφθεί τα Πομακοχώρια στον ορεινό όγκο της Ξάνθης, προκειμένου να αναδείξει σε ένα ρεπορτάζ τεσσάρων μόλις λεπτών την πολιτισμική κουλτούρα της περιοχής. Τέσσερα λεπτά που στην πορεία όμως φάνηκαν στο συνεργείο του γαλλικού καναλιού σαν ένας ολόκληρος αιώνας…

Όμηροι του πλήθους

Ένας ολόκληρος μηχανισμός στην ευρύτερη περιοχή, που έχει στηθεί με ευθύνη και του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, κινητοποιήθηκε μέσα σε χρόνο – ρεκόρ, κρατώντας επί έξι συνεχείς ώρες τους Γάλλους σε ομηρία. Εκατοντάδες άνθρωποι ξεφύτρωσαν στην κυριολεξία από το πουθενά εγκλωβίζοντας το τηλεοπτικό συνεργείο μέσα στο αυτοκίνητο που το μετέφερε, απειλώντας ταυτόχρονα με τσεκούρια, μαχαίρια και ρόπαλα, τα μέλη του ότι θα τους «κόψουν τα κεφάλια» και όλα αυτά υπό το… άγρυπνο βλέμμα 10 περίπου ελλήνων αστυνομικών οι οποίοι παρακολουθούσαν χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα για να σταματήσουν όλα όσα εξωπραγματικά συνέβαιναν. Δίπλα σε αυτούς, κοινοτάρχες και δημοτικοί σύμβουλοι από τα γύρω χωριά, οι οποίοι είχαν επίσης καταφθάσει μέσα σε διάστημα λίγης μόλις ώρας στις Θέρμες, με την πλειονότητά τους να δυναμιτίζει ακόμη περισσότερο το φανατισμό του πλήθους εναντίον των γάλλων. «Καμία Αρχή, δεν έπαιξε το ρόλο της ως Αρχή. Κανείς δεν επιχείρησε να επιβάλει το νόμο και τη τάξη. Είμασταν στην κυριολεξία στο έλεος του όχλου» τονίζει η κ. Τσελίκα προσθέτοντας ότι για όλο αυτό το διάστημα ένιωθε σαν να βρίσκεται σε μία χώρα «εκτός δικαίου».

Από την πρώτη στιγμή που το γαλλικό τηλεοπτικό συνεργείο έφτασε στις Θέρμες, συνοδευόμενο από τον πρόεδρο του Πανελλήνιου Συλλόγου Πομάκων Ιμάμ Αχμέτ, ήρθε αντιμέτωπο με μία πρωτόγνωρη εχθρότητα από την πλευρά του τοπικού πληθυσμού. Στο πρώτο μόλις πλάνο που επιχείρησε να τραβήξει το συνεργείο, έκανε την εμφάνισή της, σύμφωνα με την κ. Τσελίκα, «μία μαυροντυμένη γυναίκα ντυμένη με την παραδοσιακή αράβικη φορεσιά που άφηνε ακάλυπτο μόνο το πρόσωπο και ξεκίνησε να μας βρίζει με χυδαία λόγια, λέγοντας ότι εδώ είναι Τουρκία. Σε κλάσματα δευτερολέπτων μαζεύτηκαν γύρω της πάνω από 150 άτομα, τα οποία ξεπετάχτηκαν μέσα από ένα παρακείμενο τζαμί. Απαίτησαν να τους δείξουμε τα πλάνα που είχαμε τραβήξει για να δουν εάν μέσα εμφανίζονταν τα παιδιά του σχολείου που εκείνη την ώρα έπαιζαν στην αυλή του, η οποία όμως δεν ήταν παρά ένας δρόμος όπου περνούσαν συνεχώς αυτοκίνητα. Την ίδια στιγμή μία ομάδα από αυτούς κύκλωσε το αυτοκίνητο του συνεργείου και με απειλές μας ζητούσαν να τους δείξουμε τα πλάνα που είχαμε τραβήξει. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο προκειμένου να προφυλαχτούμε, αφού φοβηθήκαμε ακόμη και για την ίδια μας την ζωή, εξαιτίας του μένους του πλήθους. Μαζί τους κουβαλούσαν τσεκούρια και μαχαίρια οι άνδρες και ρόπαλα οι γυναίκες» σημειώνει η κ. Τσελίκα.

Ο αστυνομικός με το ροζ μπλουζάκι

Η συνέχεια θα έκρυβε όμως ακόμη χειρότερες εκπλήξεις για τα μέλη του γαλλικού τηλεοπτικού συνεργείου. «Επικοινωνήσαμε με την αστυνομία και σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε ένας άνδρας ο οποίος φορούσε ένα ροζ μπλουζάκι και μας συστήθηκε ως αστυνομικός, χωρίς όμως να προσφέρει καμία ουσιαστική βοήθεια» τονίζει η ελληνογαλίδα δημοσιογράφος. Λίγη ώρα μετά, σαν να είχαν ειδοποιηθεί από ένα αόρατο τηλεφωνικό κέντρο, στην πλατεία των Θερμών φθάνει, με κάθε είδους μέσο, πλήθος κόσμου από τα γύρω χωριά, Μελίβια, Εχίνο, Κοτύλη, Δημάριο. Το πλήθος πλέον ελέγχεται δύσκολα. Ουρλιάζει και απειλεί να λυντσάρει τα μέλη του τηλεοπτικού συνεργείου του «France 3».

Περισσότερα από 700 άτομα πλέον είχαν μαζευτεί γύρω από τους γάλλους, οι οποίοι από το πουθενά βρέθηκαν να πρωταγωνιστούν σε ένα σκηνικό που όμοιό του συναντά κανείς στα χωριά και τις πόλεις των Ταλιμπάν. Εν ριπή οφθαλμού στην περιοχή έφτασαν το τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι ΤRT, οι υπεύθυνοι των εφημερίδων MILLET και BIRLIK, ο δήμαρχος Μύκης Μεχμέτ Αγγά, ο αντινομάρχης Μεμίς Τουρκές, ο Μουσταφά Τσουκάλ και οι πρόεδροι όλων των γύρω χωριών. «Μας ζήτησαν να βγάλουμε την κασέτα μέσα από την κάμερα και να τους δείξουμε τι είχαμε τραβήξει. Εγώ αρνήθηκα και τους είπα ότι σύμφωνα με την δεοντολογία και τους νόμους του ελληνικού κράτους κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο παρουσία εισαγγελέα ή άλλων θεσμικών παραγόντων του ελληνικού κράτους και σίγουρα όχι υπό καθεστώς βίας και απειλές εναντίον της ζωή μας. Δεν καταλάβαιναν τίποτα. Απειλούσαν ότι εάν δεν τους δίναμε την κασέτα δεν θα μας άφηναν να φύγουμε. Ένας μάλιστα από τους προέδρους που ήταν μαζεμένοι εκεί μου είπε επί λέξει πως έπρεπε να πάμε σε αυτόν πριν κάνουμε το οτιδήποτε, προκειμένου εν συνεχεία εκείνος να υποδείξει σε αυτούς με τους οποίους συνομιλήσαμε τι θα έπρεπε να πουν. Σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά σε μία χώρα που θέλει να λέγεται ελεύθερη. Αντιμετωπίζαμε ένα καθεστώς κράτους εν κράτη. Το κλίμα τρόμου δε, ήταν τέτοιο που κάθε φορά που επιχειρούσαμε να βγούμε από το αυτοκίνητο μας, -όπου και όλες αυτές τις ώρες μας είχαν εγκλωβισμένους – προκειμένου να διαπραγματευτούμε μαζί τους μας έλουζαν με βρισιές και μας έφτυναν. Έκαναν σαν δαιμονισμένοι. Μείναμε έξι ώρες εκεί και μας πρόσφεραν ένα ποτήρι νερό μόνο όταν ολοκληρώθηκαν οι σχετικές διαπραγματεύσεις» αναφέρει η κ Τσελίκα.

Οι απεσταλμένοι του τουρκικού Προξενείου

Είναι η στιγμή που στο χωριό κάνει την εμφάνισή του ένας άτυπος μάλλον απεσταλμένος του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, μαζί με έναν δικηγόρο. Ο μεν πρώτος εμφανίζεται να έχει ειδικότητα στις κάμερες, αφού εκτός από την κασέτα ζητάει να ελέγξει και την ίδια την τηλεοπτική κάμερα θεωρώντας ότι μπορεί ενδεχομένως να έχουν καταγραφεί εικόνες στην εσωτερική της μνήμη, όπως και τελικά γίνεται. Η προβολή είναι δημόσια και γίνεται κάτω από τις απειλές και τα ουρλιαχτά του φανατισμένου πλήθους. Από την πλευρά του ο δικηγόρος έχοντας ήδη έτοιμο ένα έγγραφο το οποίο βγάζει μέσα από την τσάντα του, το δείχνει στην κ Τσελίκα και της ζητάει να το υπογράψει. «Νόμιζε ότι δε ξέρω να διαβάζω ελληνικά και είχε γράψει ένα ολόκληρο κατεβατό. Το διάβασα και μου σηκώθηκε η τρίχα από αυτά που έγραφε. Δεν υπήρχε περίπτωση με τίποτα να βάλω την υπογραφή μου σε κάτι τέτοιο. Πήρα ένα στυλό και έσβησα τα πάντα από ένα σημείο και κάτω. Άφησα μόνο τη φράση ότι στα πλάνα μας δεν είχαμε τραβήξει και δεν επρόκειτο να δείξουμε τα παιδιά του σχολείου» συνεχίζει τη διήγησή της η κ Τσελίκα.

Σαν σκηνή βγαλμένη μέσα από αμερικανική κινηματογραφική ταινία, στο χωριό μιάμιση ώρα περίπου μετά την έναρξη του επεισοδίου έφτασαν περιπολικά οχήματα της αστυνομίας από την Ξάνθη. Η διαδικασία απεγκλωβισμού του γαλλικού τηλεοπτικού συνεργείου είχε μόλις ξεκινήσει. Οι σχετικές διαπραγματεύσεις «απεγκλωβισμού των ομήρων» θα κρατήσουν πάνω από τέσσερις ώρες. Συνοδεία περιπολικών μπρος και πίσω, το αυτοκίνητο που μετέφερε τους γάλλους πήρε το δρόμο της επιστροφής προς τον πολιτισμό. «Έπρεπε να μας είχατε ειδοποιήσει ότι θα ανεβαίνατε να κάνετε ρεπορτάζ στα χωριά που κατοικούν οι μουσουλμάνοι» ήταν η φράση με την οποία υποδέχτηκε την κ. Τσέλικα ο επικεφαλής των αστυνομικών. «Είναι μία ελεύθερη χώρα η Ελλάδα ή όχι; Εφόσον είναι, τότε ο δημοσιογράφος μπορεί και πρέπει να κάνει την δουλειά του οπουδήποτε χωρίς να χρειάζεται γι αυτό άδεια της αστυνομίας» ήταν η απάντηση της ελληνογαλλίδας δημοσιογράφου. Ενδιαφέρον για όσα συνέβησαν στους γάλλους υπηκόους και εξηγήσεις για το θέμα ζήτησε από την ελληνική πλευρά και το γαλλικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες στη Ξάνθη προτίθεται να μεταβεί και ο γάλλος πρόξενος κ. Κριστιάν Τιμονιέ.

Επρόκειτο βεβαίως για ένα περιστατικό το οποίο καταδεικνύει αφενός ότι η κατάσταση στα χωριά που κατοικεί η μουσουλμανική μειονότητα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο του ελληνικού κράτους, αφετέρου κάνει σαφές την τεράστια επιρροή που ασκεί στην περιοχή το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής. Το εντυπωσιακό είναι ότι τέτοιου είδους περιστατικά αφορούν μόνο τα ελληνικά ή ξένα τηλεοπτικά συνεργεία που επιχειρούν να τραβήξουν εικόνες από την περιοχή και όχι τα τουρκικά ΜΜΕ που τριγυρνούν συνεχώς στα χωριά της μειονότητας σε Ξάνθη και Κομοτηνή κάνοντας προπαγάνδα και προβάλλοντας την τουρκική γλώσσα και κουλτούρα. Εξάλλου μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι σε όλα αυτά τα χωριά τα μόνο κανάλια που «πιάνουν» οι τηλεοπτικοί δέκτες, είναι τα τουρκικά… Να σημειώσουμε ότι στα Πομακοχώρια ένας μεγάλος αριθμός Πομάκων διαφωνεί με τις πρακτικές του τουρκικού προξενείου, ζητώντας να σταματήσει να τους διδάσκεται με το ζόρι στα σχολεία η τουρκική γλώσσα, αφού δεν είναι η γλώσσα τους. Η στάση της Πολιτείας στο συγκεκριμένο αίτημα, είναι ανάλογη με τη στάση που τήρησε η ελληνική αστυνομία στο παραπάνω περιστατικό. Απλά παρακολουθεί «νίπτοντας τα χείρας της»…

Σχετικές δημοσιεύσεις για την Θράκη εδω, εδω, κι εδω

ΠΑ-ΣΟΚ : THE (PAN-HELLENIC) SHOCK DOCTRINE@ ΕΛΛΑΣ

October 14, 2010 1 comment

Στα βίντεο της παρουσίασης του τελευταίου βιβλίου της Ναόμι Κλάιν, ο περίφημος Μίλτον Φρίντμαν, μέγας Μάγιστρος των νεοταξιτών της “σχολής” κοινωνικής μηχανικής του Σικάγο, πρωταγωνιστεί στον σχεδιασμό και την υλοποίηση των σεναρίων “ΣΟΚ και ΔΕΟΣ”, που στόχο έχουν την εφαρμογή της Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ-NWO) μέσω της πολυμορφικής τρομοκρατίας, της κάμψης του ελεύθερου φρονήματος των πολιτών μέσα απο στρατηγικές διαδικασίες εθνομηδενισμού, της καταστροφής και μετάλλαξης των εθνικών συνειδήσεων και συνοχής, της εθνικής και ατομικής οικονομικής απαξίωσης και ευτελισμού, και τέλος τον συστημικό εκπαιδευτικό εξανδραποδισμό της νεολαίας, εναν σύγχρονο εθνοκτόνο γενιτσαρισμό.
Η συνταγή καταστροφής και άλωσης παραμετροποιείται ανάλογα τον στόχο, αλλά το κύριο συστατικό όλων των εκδοχών παραμένει η “χρυσή βάση” τρομοκρατίας και ψυχολογικού πειθαναγκασμού “ΣΟΚ και ΔΕΟΣ”.

Για την Ελλάδα, η συνταγή ΠΑ-ΣΟΚ των Σικάγο boys λειτούργησε σε βάθος χρόνου, αποδομώντας την εθνική συν-είδηση και εξουδετερώνοντας χειρουργικά την ψυχοκινητική πλατφόρμα του λαού, εντάσσοντάς τον σε ένα καλοσχεδιασμένο απο τα Σικάγο boys νεφελώδες φασιστικό σχήμα “σοσιαλισμού” αλα αμερικαίν, σχήμα με πολλά “θα,θα” και ενα σπάταλο πελώριο κράτος υπαλλήλων-ηρακλειδών, που στα νιάτα του υποσχόταν  κοινωνική αξιοπρέπεια και εθνική κυριαρχία για να καταντήσει στην ολοκλήρωσή του σήμερα συστημικός ιεροκύρηκας του Ελληνικού εθνομηδενισμού και διαπρύσιος θιασώτης της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της παγκόσμιας Διακυβέρνησης. Με μπροστάρη βέβαια τον σημερινό αρχηγό του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού “Κινήματος” και πρωθυπουργό της χώρας.

Η παγκοσμιοποιητική φυσιογνωμία του αρχηγού του κινήματος και συνάμα προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, αποκαλύπτεται μέσα από την ομιλία του κατά την έναρξη των Εργασιών του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Νέα Υόρκη οπου μίλησε ευθέως για την “ανάγκη” παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Γεώργιος Παπανδρέου:

«Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, επιτρέψτε μου καταρχήν να ευχαριστήσω τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, που μας φιλοξενεί σε αυτό τον χώρου υψίστης συμβολικής, αλλά και πολιτικής σημασίας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη σε παγκόσμιο επίπεδο, γι’ αυτό και επιθυμώ να ευχαριστήσω όλους τους παρισταμένους, αγαπητούς φίλους και συντρόφους. (…)

Επιτρέψτε μου, όμως, να σας μεταφέρω τη δική μου εμπειρία από αυτή την κρίση και τα όσα συνεπάγεται ενδεχομένως για το έργο και την πολιτική που ακολουθούμε.
Πρώτον: τι διδάγματα αποκομίσαμε από την κρίση αυτή; Για άλλη μια φορά, η κρίση απέδειξε ότι κανείς δεν είναι μόνος ή αποκομμένος από τους υπόλοιπους, γιατί όλοι είμαστε συνεπιβάτες στο ίδιο τρένο.
Είναι επιτακτική επομένως η ανάγκη για αλληλεγγύη, πολλώ δε μάλλον η ανάγκη μιας παγκόσμιας συνεργασίας, μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, για λύσεις παγκόσμιας εμβέλειας. (…)Αυτή είναι και η πρόκληση την οποία αντιμετωπίζουμε, καθώς καλούμαστε να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τιθασεύσουμε τέτοιες δυνάμεις, όπως τις δυνάμεις της αγοράς. Θα επιτρέψουμε να περάσουν οι δυνάμεις αυτές στα χέρια και τον έλεγχο των λίγων και να παραμείνουν ανεξέλεγκτες; Ή μήπως θα κυβερνήσουμε με τρόπο δημοκρατικό, θα τιθασεύσουμε τις δυνάμεις αυτές για το καλό της ανθρωπότητας και της εξυπηρέτησης των αναγκών της;

Σε αυτό το ζήτημα, το κίνημά μας διαδραματίζει κεντρικό ρόλο, παράγοντας αξίες, εκείνες τις παγκόσμιες αξίες, που συντελούν υπέρ μιας παγκόσμιας και δημοκρατικής διακυβέρνησης. Εδώ, μετουσιώνεται και η σημασία του κινήματός μας, δηλαδή στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου κόσμου, ενόσω διαχειριζόμαστε παρεμφερείς κρίσεις. Αντιμετωπίζουμε επιπροσθέτως και ένα δίλημμα, καθώς βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.

Από τη μια, υφίσταται η πρόκληση της δημιουργίας ενός κόσμου με ανθρώπινο πρόσωπο, η πρόκληση του εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης.
Από την άλλη, αν δεν τα καταφέρουμε, θα οδηγηθούμε προς την κατεύθυνση ενός ενισχυμένου λαϊκισμού, περισσότερου φονταμενταλισμού, αύξησης της πόλωσης, εντονότερου ρατσισμού, ξενοφοβίας, εντονότερου εθνικισμού, ρήξεων και βαρβαρότητας. Αυτό είναι το δίλημμά μας, λοιπόν.
Καθώς επίκειται η Σύνοδος του G20 εντός των ερχόμενων ημερών, το ζήτημα μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης αποτελεί ολοένα και μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα. (…)
Μπορούμε να προσφέρουμε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, με καινοτόμο, βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία θα υπερβαίνει τους παρελθόντες περιορισμούς.
Ένα ακόμη παράδειγμα, συνεπεία των τελευταίων μηνών, το οποίο αναδεικνύει εκ νέου την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και λύσεων παγκόσμιας κλίμακας, συνδέεται με το γεγονός ότι το 2008, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, οι κυβερνήσεις, ή η πολιτική, αν θέλετε, και το κράτος, αποτέλεσαν τον έσχατο εγγυητή για να σωθεί το σύστημα.(…)
Ποιος όμως είναι αυτή τη στιγμή ο εγγυητής, στον οποίο μπορεί να προστρέξει κανείς, ως έσχατη λύση; Αν δεν είναι οι κυβερνήσεις, ούτε ο χρηματοπιστωτικός τομέας, τότε μόνον παγκόσμιοι θεσμοί και παγκόσμια όργανα, λύσεις παγκόσμιας, ή και περιφερειακής εμβέλειας, μπορεί να υπάρξουν, όπως έδειξε και η ελληνική κρίση, με τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. (…)»

Διαβάσαμε εδω : Κατάλαβες τώρα γιατί..????
Κατάλαβες τώρα γιατί σε λέγανε εθνικιστή όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να την πουλήσουν πιο εύκολα.Όταν κάθε λέξη που αρχίζει από -εθν. και -ελλ. έγινε ο δαίμονας που θα μας στερούσε από τον “εκσυγχρονισμό”.Κατάλαβες τώρα γιατί σε λέγανε ρατσιστή;
Σε πολύ λίγο δεν θα είσαι ιδιοκτήτης της πατρίδας σου, θα είσαι ένας κάτοικος μιας χώρας που θα ανήκει στους τραπεζίτες και τ’ αφεντικά τους που παριστάνουν την κυβέρνηση.
Κατάλαβες τώρα γιατί πριονίσανε την παιδεία και την υποβάθμισαν σε “εκπαίδευση”;

 Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3,60.
Να σε βάλουν πίσω από τον πάγκο των μπακάλικών τους, να σερβίρεις καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες στα πάρτι του Χριστοφοράκου.Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου, με χαρτιά τυπωμένα σου πήρανε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο; Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς για επενδύσεις. Κατάλαβες τώρα πως κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας πλούτο με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την “ελεύθερη αγορά”;Για να κλείσει ο μπακάλης και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα της Γερμανίας. Σε βγάλανε ψαράκι από τη γυάλα σου και σε πετάξανε στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, με τους δικούς τους κανόνες διατροφής.Κατάλαβες τώρα γιατί τους αγαπάνε τους “μη νόμιμους μετανάστες” τόσο πολύ οι εκλεγμένοι αλήτες μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία τους κι εμάς δυστυχισμένους.
Κατάλαβες τώρα ψαράκι πόσο αξίζει η γυάλα σου; Μήπως έχεις την καλύτερη γωνιά στον κόσμο, το καλύτερο οικόπεδο και στην κοστολογούν μόλις 300 δις; Τότε τα βράχια της Ιρλανδίας πόσο κάνουν, τέσσερα δίφραγκα;

Κατάλαβες τώρα γιατί την Εθνική σου Οδό της αλλάζουν ονοματάκι; Θέλεις 20ευρώ για να πας από Αθήνα – Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, αυτήν που είναι υποχρέωση του κράτους να κατασκευάσει κι όχι να την ξεπουλήσει στο κάθε “όμορφο’ που παριστάνει τον εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα χαζοκούτια; Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια της τηλεόρασης. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων “τίποτα” με ειδικότητα στον αέρα.Κατάλαβες μήπως τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αφορά ένα θίασο τριακοσίων διορισμένων από τις κομματικές λίστες οι οποίες συντάσσονται από ντόπιους τοποτηρητές που οι μεγάλοι επιλέγουν από τις “άγιες οικογένειες” του τόπου.Δεν θα βρείτε κανέναν από τους έλληνες λαμπρούς διανοητές κι επιστήμονες εκεί μέσα. Ούτε απ’ έξω δεν πατάνε μη λερωθούν.Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ’ αυτά; ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.Ούτε στο γένος ούτε στη σκέψη.

Καθιστούν αδύνατη ακόμα και την αναπαραγωγή. Οι γονείς σε δυο δουλειές, οι παππούδες ακόμα και στα 70 θα εργάζονται. Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν αυτόματα και το ξέρουν.

Είναι υπεύθυνοι για κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ.

Θυμηθείτε το, κάνουν μια νέα μορφή γενοκτονίας και το ξέρουν πάρα πολύ καλά…

Στίχοι: Χρήστος Κρετσόβαλης
Μουσική: Βασίλης Δήμας
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης

Ήταν τρελός, γι’ αυτό και τού πρεπε η δόξα,
κι αυτοί τον πρόδωσαν με θάνατου φιλί .
Ενός τρελού πάντα μπροστά τραβάει η λόξα,
για να φοβούνται και να κρύβονται οι δειλοί.
Ήταν τρελός, γι’ αυτό τον ξέχασαν οι αγύρτες,
σαν το τσιγάρο του στα χείλη η ζωή.
Από τι φτιάχνονται των προδοτών οι φύτρες,
και δεν τιμούνε όσους έχουνε φωνή…

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,
σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;
Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,
αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,
ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του.

Ήταν τρελός κι αυτοί χαράμισαν μια σφαίρα,
γιατί οι δειλοί πάντα τους άοπλους χτυπούν.
Μα, αυτός αθάνατος γυρίζει στον αγέρα
κι αυτοί οι αθάνατοι δεν φεύγουν, πάντα ζουν!..

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,
σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;
Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,
αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,
ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του.

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,
σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;
Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,
αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,
ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του.
Τρελό αδέλφι μου, μεταεθνικό ΠΑΣΟΚ λοιπόν πλέον, και η ελληνική εκδοχή του δόγματος ΣΟΚ και ΔΕΟΣ σε πλήρη εξέλιξη, καθώς τα αλλεπάλληλα κύματα των ΣΟΚ που εφαρμόζονται στον ελληνικό λαό διαδέχονται κλιμακούμενα το ένα μετά το άλλο…

ΕΛΛΑΣ ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ…

August 6, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε απο το μπλόγκ “Περαστικός” εδώ , και αναδημοσιεύουμε κάποιες πικρές αλήθειες.

Μα…

…αυτό που χρειάζεται περισσότερο αυτή η χώρα, ένα άλλο μεγάλο έλλειμμά της, είναι τα όνειρα. Αυτή η χώρα έχει ξεχάσει να ονειρεύεται, καθώς από τη μία έχει μείνει με το βλέμμα στραμμένο στην αρχαιότητα και από την άλλη, εκεί που αρνείται να κοιτάξει, βυθίζεται στη βαρβαρότητα και στα σκ#%ά. Είμαστε ένας συμβολολάγνος, σοβαροφανής και αφανής λαός αρχαιοφυλάκων ανίκανος να παραγάγει και να δημιουργήσει.
Είμαστε πολιτισμικά, πολιτιστικά και ενδεχομένως πολιτικά ευνούχοι, δέκα εκατομμύρια λαός που αυνανίζεται μπροστά σε καρτ ποστάλ του Παρθενώνα και ίσως και της Αγιάς Σοφιάς.

Οι Αθηναίοι της κλασσικής περιόδου έσπαζαν του κούρους και τις κόρες για να στρώνουν τους δρόμους τους, θεωρώντας ότι είναι η καλύτερη γενιά από όλες τις προηγούμενες γενιές της πόλης τους και ότι τα παλαιότερα ήταν αστεία μπροστά στα καινούρια. Πρέπει να τον γκρεμίσουμε τον Παρθενώνα και να τον κάνουμε ασβέστη, στη φαντασία μας. Πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε ότι αυτό που ήταν πριν από δύο χιλιάδες χρόνια έχει πλέον διαχυθεί στον παγκόσμιο πολιτισμό. Είναι θαυμάσιο που είναι μέρος της ιστορίας μας, πρέπει να μας εμπνέει, δεν είναι όμως το χωραφάκι του πατέρα μας από το οποίο περιμένουμε να τραφούμε και το οποίο υπερασπιζόμαστε με το δίκαννο από καταπατητές. Είναι αγώνας μάταιος. Το χωραφάκι δεν υπάρχει πια.

Αν ρίχναμε και μια ματιά στο μέλλον, θα ήταν όλα πιο καλά.

Από τη μία περιφρονούμε τον Καραγκιόζη και από την άλλη, με το που θα τον διεκδικήσει, όχι αδίκως, κάποιος άλλος, αμέσως αισθανόμαστε θιγμένοι, σαν τα κακομαθημένα παιδάκια που παρατάνε ένα παιχνίδι και βρίσκουν ξαφνικά το ενδιαφέρον τους για αυτό ακριβώς τη στιγμή που θα το πιάσει κάποιο άλλο παιδάκι. Ο πολιτισμός σαν κλειστό επάγγελμα.

Σκεφθείτε λίγο, αν θέλετε να είσαστε σαν τους αρχαίους, τι έκαναν οι αρχαίοι. Ονειρεύονταν, οραματίζονταν, δημιουργούσαν, εισήγαγαν κενά δαιμόνια, σατίριζαν τα ιερά και τα όσια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν φορτωμένοι με χίλια δυο ελαττώματα και στραβά, ίσως όχι λιγότερα από όσα εμείς. Δεν ήταν όμως βασική ενασχόλησή τους να βρίσκουν αφορμές για να αισθανθούν προσβεβλημένοι π.χ. επειδή ένα περιοδικό απεικόνισε έτσι ή αλλιώς ένα άγαλμα ούτε το ανήγαγαν αυτό σε εθνικό θέμα θέλοντας θαρρείς να υπογραμμίσουν τη γελοιότητα και την ασημαντότητά τους. «Άλλοι λαοί δεν συμπεριφέρονται έτσι;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος. Πιθανότατα, είναι η απάντηση, μόνο που οι λαοί που κάτι καταφέρνουν δεν περιορίζονται στο να σκέφτονται από τη μία το παρελθόν και από την άλλη το τι κάνουν οι άλλοι, για να οριοθετήσουν αυτό που είναι και αυτό που μπορούν, ούτε ψάχνουν για να αυτοπαρηγορηθούν για την κατάντια τους τα απανταχού κακά του κόσμου, για να πουν χαιρέκακα «Α, να, κοίτα! Συμβαίνουν και εκεί!». Αντιθέτως, αναζητούν το καλό που έχει ο κάθε λαός και το κάνουν ακόμη καλύτερο και προσθέτουν και κάτι τρίτο δικό τους, χαράζουν τη δική τους πορεία, τολμώντας το άλμα στο κενό του μέλλοντος πιστεύοντας σε αυτό που είναι και στις δυνάμεις τους.

Γιατί τα γράφω αυτά; Μάταιος κόπος, σε ένα λαό όπου έγνοια των δικαστών είναι να μην τους απογράψουν με τον ίδιο τίτλο που απογράφονται όλοι οι άλλοι, όπου γίνεται θέμα μια αφίσα που υποδηλώνει το αυτονόητο: ότι ομοφυλόφιλοι είναι στατιστικά βέβαιο ότι έχουν υπηρετήσει στην προεδρική φρουρά και ότι σίγουρα περιλαμβάνονται σε αυτό που συμβολίζει το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, έχοντας χάσει τη ζωή τους για την πατρίδα. Μάταιος κόπος σε έναν λαό που έχει γίνει εύθρυπτος σαν αρχαίο διαβρωμένο μάρμαρο ή μούμια, ταριχευμένο πτώμα σαν τα σκηνώματα που προσκυνά, αφορίζοντας κάθε μεγάλο πνεύμα αυτής της χώρας που τόλμησε να εκφράσει κάτι καινούριο τους τελευταίους αιώνες, σε ένα λαό κουραδόμαγκα που έχει σαν εθνικό χόμπι να ψάχνει για πάρκινγκ, να πατάει ζώα στους δρόμους, να ρίχνει φόλες και να χύνει τσιμέντα.

Κεκτημένο δεν είναι τίποτα πέρα από τη στιγμή που ζεις και αυτή είναι που καθορίζει αυτό που είσαι.

Η κατάρρευση που βιώνουμε είναι από μια οπτική η εξάντληση των ορίων του να ασχολείσαι αποκλειστικά με το παρελθόν σου. Το κεφάλαιο ξοδεύτηκε. Αυτό που χρειαζόμαστε απελπισμένα σήμερα είναι λίγη ρήξη. Το ένδοξο παρελθόν, από βάση στην οποία πατήσαμε για να δημιουργήσουμε το νεοελληνικό κράτος και πολιτισμό έχει μετατραπεί σε βάρος που μας τραβάει στην άβυσσο, ίσως γιατί μένοντας ναρκισσιστικά προσηλωμένοι σε αυτό αδυνατούμε να διακρίνουμε τη σημερινή μας πραγματικότητα και να χαράξουμε το σημερινό μας μονοπάτι.

Ο Έλλην απαξιεί να ασχοληθεί με τα σκατά του και τα σκουπίδια του και με άλλα ταπεινά ζητήματα, για αυτό και πνίγεται μέσα σε αυτά.

Άντε, βάλτε τώρα κανένα ψευτοκλασικό κιτς έργο σε στυλ Μυθοδυσωδίας με άφθονες ψευτοβαγκνερικές κορώνες και έπικ μπάσα (η κλασική μουσική του σκυλά), ρίξτε και κάνα φως στην Ακρόπολη, να τη βρούμε λίγο μέχρι να έλθουν οι Ελ το 2012, κάπως θα αντέξουμε μέχρι τότε, ε;
Η εσχατολογία να είναι καλά και θα αντέξουμε τις περικοπές και τους φόρους.

“Περαστικός”.

…αλήθειες, αλήθεια, Α-λήθη, η άρνηση της λησμονιάς, η επαναφορά της μνήμης…
Η σοβαρή μελέτη της αρχαίας φυλής, αλλά και του συνόλου της ιστορικής διαδρομής του Ελληνικού έθνους, θα μπορούσε να χρησιμεύσει στην υλοποίηση αυτού ακριβώς που ο συντάκτης του άρθρου αναφέρει ως διαδικασία βελτίωσης άλλων λαών, οτι δηλαδή ….”αναζητούν το καλό που έχει ο κάθε λαός και το κάνουν ακόμη καλύτερο και προσθέτουν και κάτι τρίτο δικό τους, χαράζουν τη δική τους πορεία, τολμώντας το άλμα στο κενό του μέλλοντος πιστεύοντας σε αυτό που είναι και στις δυνάμεις τους.”

Αυτό τουλάχιστον αν κάναμε, κοιτάζοντας κριτικά τις ιστορικές διαδρομές και αντλώντας διδάγματα των “δικών μας (ιστορικών) λαών”  με τις επιτυχίες τους και τις αποτυχίες τους, το κράτος-μπανανία-  μας, σημερινή μητρόπολη του ελληνισμού, δεν θα χρειαζόταν τους θηριοδαμαστές του ΔΝΤ να μας λένε “κάντε τόνα κάντε τάλλο”.
Δυστυχώς η ιστορία τόσων ελληνικών λαών που πέρασαν μέσα στις χιλιάδες χρόνια δεν μας δίδαξαν τίποτα. Βέβαια δεν τόχουμε σαν λαός το να διαβάζουμε. Ειδικά οτιδήποτε σοβαρό. Συνεχίζουμε να στρουθοκαμηλίζουμε, να εθελοτυφλούμε, με το κεφάλι βουτηγμένο στην άμμο, περιμένοντας τους Ελ να μας σώσουν απο τους κακούς εαυτούς μας.

ΑΦΕΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΘΑΠΤΕΙΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΝ ΝΕΚΡΟΥΣ

July 31, 2010 Leave a comment

Ποιός ἒχει παλμό; Ποιός ἒχει λόγο; Ποιός δέν δέχεται νά πάει μέ τόν ὂχλο; Ποιός ἒχει ψυχή νά βγάλει φωνή; Γιά νά ἀκούσω! Γιά να δῶ! Πᾶμε, όσοι ζωντανοί! Καί… Ποιός ἒχει σφυγμό; Ποιός ἒχει πνεῦμα; Ποιός δέν δέχεται νά πάει μέ τό ρεῦμα; Ποιός μπορεῖ νά ξαναβγάλει φωνή; Γιά νά ἀκούσω! Γιά νά δῶ! Πᾶμε ὃσοι ζωντανοί!

«Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.»
 Ίων Δραγούμης
Δολοφονήθηκε από τα Βενιζελικά «Δημοκρατικά Τάγματα» του αρχιδολοφόνου Παύλου Γύπαρη στις 31 Ιουλίου 1920, απέναντι από το σημερινό Χίλτον, εκεί όπου βρίσκεται και η επιτύμβια στήλη του. 

…η μεγάλη πολιτική σημασία της σκέψεως και των θέσεων του Δραγούμη είναι ότι εκφράζει ένα έλλογο και λειτουργικό εθνικισμό. Ένα εθνικισμό με σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο, προσηλωμένο στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας (Κοινοτισμός), ένα εθνικισμό ο οποίος απορρέει από τον Ελληνικό πολιτισμό και υπερασπίζεται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Αυτά αποτελούν την μεγάλη ιδεολογική παρακαταθήκη του Δραγούμη προς εμάς.
Ο Δραγούμης εκφράζει έναν ουμανιστικό εθνικισμό. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία».
Γράφει για την σύνδεση του έθνους με τον πολιτισμό: «Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».

Ρήσεις Δραγούμη

 «Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

 «Τα Ελληνικά σχολεία είναι για 2 σκοπούς: να ανοίγουν τα μυαλά και να φουσκώνουν το παιδί με τον εθνισμό του. Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μίας φυλής, τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Ιστορία είναι η συνείδηση του συνδέσμου αυτού. Να νοιώθεις την καταγωγή σου, την συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία που σου κάνει συνειδητό το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες».

Για τους νεοραγιάδες: «Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Για την Ενωμένη Ευρώπη: «Ναι, το βλέπω πως η Ευρώπη ενώνεται, πως τα έθνη και οι φυλές ζυγώνουν η μία την άλλη. Αλλά εγώ είμαι ένας και εγώ θα ακουμπήσω επάνω στους γύρω μου ανθρώπους. Και αυτοί είναι οι Έλληνες».

Για την παγκόσμια δημοκρατία: «Τόσο αγαπώ την Ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι κοσμοπολίτες, θα έλεγα να μην ονομαζόμασταν Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μίας απέραντης δημοκρατίας».

Για τον πολυπολιτισμό: «Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».

Για τους πολιτικάντηδες: «Το Σύνταγμα θέλησε να δώσει στο έθνος αντιπροσώπους και είπε να υπάρχουν βουλευτές. Επρόκειτο αυτοί οι βουλευτές να αντιπροσωπεύσουν το έθνος. Αλλά η πραγματικότητα τα χάλασε και οι βουλευτές δεν είχαν κανένα συμφέρον να καταγίνουν με το έθνος. Τέτοιοι μια φορά δεν είναι. Για όνομα του Θεού, βρείτε άλλους να αντιπροσωπεύσουν το έθνος».

Προσωπική στάση ζωής

Ο Ίων Δραγούμης ήταν υιός πρωθυπουργού, μεγαλοαστός, μορφωμένος. Θα μπορούσε να γίνει μποέμ, να κάνει ξωτικά ταξίδια, να απολαμβάνει μία ζωή ηδονιστική. Αντ’ αυτού, προτίμησε τους βάλτους της Μακεδονίας, το χρέος και την θυσία, το «μαρτύρων και ηρώων αίμα».
«Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται πως αυτός πρέπει να σώσει το έθνος του. Να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι μόνον πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας. Δεν είναι εύκολο να πείσεις ένα έθνος. Εγώ βλέπω τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν και όμως οι άλλοι Έλληνες τα βλέπουν αλλιώς. Αν είμαι δυνατός θα τους πείσω».
Σήμερα ο αγώνας που δίνουμε είναι ακόμη δυσκολότερος. Διότι στην εποχή του ο πατριωτισμός ήταν κοινό κτήμα όλων των Ελλήνων και η πολιτική ηγεσία της χώρας μας, Βενιζελική ή Βασιλική, έδινε όλες της τις δυνάμεις στην υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων του Ελληνισμού.
Σήμερα όμως όποιος μιλάει για έθνος χαρακτηρίζεται ακροδεξιός από την κατεστημένη νεοταξική Αριστερά. Δεν ξέρω λοιπόν αν τελικώς νικήσουμε. Ξέρω όμως ότι – αν ακολουθήσουμε το μονοπάτι του Δραγούμη – θα είμαστε υπερήφανοι για την ζωή που ζήσαμε και τις αξίες για τις οποίες πολεμήσαμε. ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.

Αξίζουν επετειακά και λόγω της τρέχουσας επικαιρότητος και πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστούν τουλάχιστον οι σελίδες 12 εως 16/217…184-197/217 ειδικά για τους Δραγώνιους συνοδοιπόρους.

Ίων Δραγούμης, «Όσοι Ζωντανοί» http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=10946660&access_key=key-1mojwasgjsa66kxhrlkm&page=1&viewMode=list

Από τα γραπτά του προκύπτει ότι ο Δραγούμης υπήρξε πνεύμα ανήσυχο και πολύπλευρο, ανοικτό σε όλες τις ιδέες• βασάνιζε τις πεποιθήσεις του, δεν ήταν δουλικά προσκολλημένος σε καμμία ιδεολογία, όλες αντιθέτως τις αφομοίωνε δημιουργικά στην δική του προσωπικότητα και τις υπέτασσε μόνον στην ελληνική παράδοση. Χαρακτηριστικές είναι οι φράσεις του ιδίου από το ημερολόγιό του (6-4-1919): «Μια περίοδο της ζωής μου εθνικιστική (από τα 1902 ως τα 1914 απάνω κάτω). Έπειτα έβαλα μια pétition de principe στο νασιοναλισμό μολονότι ενεργούσα σύμφωνά του. Τώρα μπαίνω σε μια σοσιαλιστική και ανθρωπιστική περίοδο. Αρχίζω να λαβαίνω συνείδηση του αναρχισμού μου (1917-1919) και προχωρώ. Και σ’ αυτό πρέπει να βάλω une pétition de principe. Στην πρώτη περίοδο επίδραση του Nietsche και Barrès. Στη δεύτερη Τολστόϊ, Rousseau, Κροπότκιν, Gide. Στην πρώτη περίοδο Μακεδονική ενέργεια. Στη δεύτερη Ρωσική επανάσταση και κοινωνική επανάσταση παντού. Στη Μακεδονική ενέργεια έλαβα μέρος, στην κοινωνική επανάσταση όχι ακόμα. Ο Barrès στον νασιοναλισμό που έπλασε δεν έκαμε άλλο παρά να δώσει συνείδηση σ’ ένα αίσθημα βαθιά ριζωμένο στην ανθρώπινη ψυχή, στον πατριωτισμό. Ο Κροπότκιν και Μπακούνιν δεν κάνουν άλλο παρά να δίνουν συνείδηση (τη συνείδηση που αυτοί οι ίδιοι έλαβαν) ενός άλλου βαθιού αισθήματος, της αλληλοβοήθειας μεταξύ στους ανθρώπους. Ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος εδημιούργησαν τίποτε, μόνο έλαβαν και έδωσαν συνείδηση. Ο πατριωτισμός και η αλληλοβοήθεια υπάρχουν πάντα, με στενότερα ή πλατύτερα όρια (χωριό, πολιτεία, κράτος, έθνος, κοινότητα, αδελφάτα, συνεταιρισμοί, συνασπισμοί) και σύμφωνά τους ενεργούσαν και ενεργούν οι άνθρωποι. Οι νασιοναλιστές και οι αναρχικοί και σοσιαλιστές μόνο τα εφώτισαν, έκαμαν φωτεινή και μονομερή προβολή ενός αισθήματος όπως και οι ατομικιστές φώτισαν το άλλο αίσθημα τον εγωισμό (με αρχή την αυτοσυντηρησία).» Συγκινείται λοιπόν ο Δραγούμης από τον σοσιαλισμό, όσον αφορά στον ανθρωπισμό που ως ιδανικό αυτός περιέχει, τον απορρίπτει όμως όσον αφορά στην πάλη των τάξεων και στον ισοπεδωτισμό προς τα κάτω (ημερολόγιο, 19-3-1919). Στο δε ημιτελές μυθιστόρημά «Τρεις φίλοι», ο Δραγούμης φθάνει στο να συμβιβάσει το εθνικό με το σοσιαλιστικό ιδανικό. Συγκινείται από τον εθνικισμό του Μπαρρές και τον εγωϊσμό και την ηρωϊκή ηθική του Νίτσε, δεν παύει όμως ποτέ να τον εντάσσει στο ανθρωπιστικό πλαίσιο και μάλιστα αυτό της ελληνικής λαϊκής κοινοτικής παράδοσης.

……«Είτε θέλοντας είτε μη, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα με τους ανθρώπους του έθνους μου. […] Αγάπησα τη φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σαν άνθος από μέσα της, συμπύκνωμά της. Την αντιπροσωπεύω όλην, τα όνειρά της είναι όνειρά μου και οι ελπίδες μου ελπίδες της. Αν έxασε την ελπίδα της, θα της δώσω την δική μου και πάλι απ’ αυτήν θα πάρω ελπίδα εγώ, αν απελπιστώ. Αν δεν έχει τώρα ιδανικό ή όνειρο κανένα η φυλή μου, θα της δώσω τα δικά μου όνειρα και ιδανικά, και πάλι όμως τη δύναμη για να τα πλάσω, τα όνειρά μου και τα ιδανικά μου, μέσα της θα την εύρω. Αν κουράστηκαν τα μάτια της και δε βλέπει και δε διακρίνει τι δυνάμεις έχει μέσα της, θα της τες δείξω εγώ, αφού εγώ με τα δικά μου μάτια βλέπω και τις διακρίνω. Αν φόβος την πήρε, θα της δανείσω την αφοβία τη δική μου. Ό,τι της λείπει, θα της το δώσω εγώ, και πάλι, ό,τι μου λείπει εμένα από εκείνη θα το πάρω. Γιατί είμαστε ένα. Λαχταρώ πάντα να της μεταγγίζω κάτ δικό μου και απ’αυτήν να παίρνω κάτι άλλο, σαν ηλεκτρισμό…
[…] Πηγαίνω να ανακατωθώ με τους ανθρώπους της φυλής μου, να ρίξω όλη μου τη δύναμη στο βάραθρο που λέγεται έθνος, να ξοδέψω τη ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τη φυλή μου, με λύπη, με ενθουσιασμό, με βαρεμό ή με απελπισία….»

σ’αυτό το μικρό αφιέρωμα στον Ελληνα Ιωνα Δραγούμη χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα απο άρθρο του κ. Χρήστου Χαρίτου απο εδω και απο την Βικιπαίδεια εδω.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΤΗΣ ΣΑΛΟΥΝ (ΣΑΛΟΝΙΚΑ)

July 12, 2010 Leave a comment

το μαργαριτάρι εθνομηδενισμού που ακολουθεί, το αλιεύσαμε στο μπλόγκ του Κώστα Καββαθά εδω,…

συμμετέχει ο “πράσινος” θίασος Τρεμόπουλου, “η παρέα με τους σαλονικιούς “, όλα άξια τέκνα της πατρίδας μας. Αντε και σ’ανώτερα…

Ανανέωση 15 Ιουλίου

Ο “ελληνόφων” πρόεδρος της ΔΕΘ, η μετακομίζουσα έκθεση πολεμικού υλικού, το τέλος της Defendory, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, διάφοροι εμπλεκόμενοι κουμπάροι, και άλλα ζουμερά και ευτράπελα εδώ, εδω, κι εδω

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=13332589&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1
Συνέντεξη Τύπου from Evaggelos Venizelos on Vimeo.

(Aνανέωση 12/7/2010 στις  12.45): “Απομονώνει” τον πρόεδρο της ΔΕΘ Γιάννη Κωνσταντίνου από την έκθεση DEFENSYS 2010 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας μετά τις αποκαλύψεις του defencenet.gr: “Η DEFENSYS 2010 οργανικά μπορεί να τελεί υπό την ΔΕΘ, αλλά πρακτικά έχει δικό της αυτοτελές οργανωτικό σχήμα, στο οποίο δεν εμπλέκεται άμεσα ο πρόεδρος της ΔΕΘ Γιάννης Κωνσταντίνου”, ανέφεραν στο defencenet.gr υψηλά ιστάμενες πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Σημειώνεται ότι σε ανακοίνωση του υπουργείου της 10ης Ιουνίου αναφερόταν ο “δικηγόρος (σ.σ. και κατά δήλωσή του “Ευρωπαίος ελληνόφωνος”) Γιάννης Κωνσταντίνου” ως υπεύθυνος του νέου οργανωτικού φορέα για την DEFENSYS 2010, λόγω ΔΕΘ.
Είναι ενθαρρυντικό που τουλάχιστον κάποιοι δείχνουν να αντιλαμβάνονται το μη συμβατικό των απόψεων του “ελληνόφωνου” νέου προέδρου της ΔΕΘ και της εθνικής έκθεσης αμυντικού υλικού DEFENSYS 2010. Βέβαια υπάρχει θέμα και με την τοποθέτηση του Γ.Κωνσταντίνου στην ίδια την ΔΕΘ, αλλά αυτό είναι αρμοδιότητας άλλου υπουργείου…

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr