Archive

Archive for the ‘εκλογές’ Category

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

November 16, 2010 Leave a comment

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=16859644&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=1&color=&fullscreen=1&autoplay=0&loop=0

Συνέντευξη στο Mega from Evaggelos Venizelos on Vimeo.

Advertisements

ΕΠΟΧΗ@ΑΠΟΧΗ @ ΕΝΟΧΗ@ΑΝΟΧΗ

November 15, 2010 Leave a comment

Αποχική δημοκρατία

Σε θρίαμβο της τοπικής αυτοδιοίκησης και γιορτή της δημοκρατίας εξελίχθηκε ο β΄γύρος των εκλογών, αφού η αποχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, με αποτέλεσμα να ψηφίσει ο ένας στους τρεις, και ο ένας στους δέκα να πανηγυρίζει έξαλλα για τον υποψήφιο που ψήφισε και εξελέγη δήμαρχος ή περιφερειάρχης. Ο Γιώργος Παπανδρέου μας υποσχέθηκε τη συμμετοχική δημοκρατία και κατάφερε να μας οδηγήσει στην αποχική δημοκρατία.
Βέβαια, οι προοδευτικοί και ανεξάρτητοι τηλεδημοσιογράφοι δεν ενοχλήθηκαν ιδιαίτερα αυτή τη φορά από την τεράστια αποχή, αφενός επειδή εξελέγησαν αυτοί τους οποίους ήθελαν τα αφεντικά τους και αφετέρου επειδή υπάρχει ο κίνδυνος -αν μιλάνε συνέχεια για την αποχή- να αντιληφθούν όλοι πως οι εκλογές έχουν καταντήσει τσίρκο.

Παράλληλα, αποδεικνύεται πως όσο λιγότεροι Έλληνες πηγαίνουν στις κάλπες, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να . εκλεγούν ξανά όλοι οι αποτυχημένοι. Τελικά το μυστικό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν είναι να στέλνεις αντιπροσώπους στη Βουλή και στα δημοτικά συμβούλια αλλά αντιπροσώπους στην κάλπη.
Από την άλλη, είναι σίγουρο πως και οι νέοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες θα συνεχίσουν την παράδοση που θέλει τους νέους εκλεγμένους να είναι χειρότεροι από τους προηγούμενους -και θα τα κάνουν μαντάρα-, οπότε όσοι δεν πήγαμε να ψηφίσουμε θα έχουμε πλέον περισσότερες επιλογές για να ξεσπάσουμε, αφού θα έχουμε τη δυνατότητα -εκτός από τον Καμίνη και τον Σγουρό- να βρίζουμε και όσους πήγαν και τους ψήφισαν.
Πάντως, η Ελληνική Δημοκρατία του 2010 θυμίζει όλο και περισσότερο την Αθηναϊκή Δημοκρατία της αρχαιότητας, με τη διαφορά πως τότε δεν ψήφιζαν οι δούλοι, ενώ τώρα ψηφίζουν μόνο οι δούλοι -δηλαδή, κυρίως, τα κομματόσκυλα που η τύχη τους εξαρτάται από τα πολιτικά αφεντικά τους. Σε κάθε περίπτωση, σύντομα σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, θα ψηφίζουν μόνο μερικές χιλιάδες -όπως δηλαδή γινόταν και στην αρχαία Αθήνα-, οπότε θα μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως είμαστε άξιοι διάδοχοι των σπουδαίων προγόνων μας και η χώρα μας δεν θα γίνεται ρεζίλι διεθνώς.
Η τεράστια αποχή έγινε αφορμή να πέσουν τα κάστρα της Δεξιάς στους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης, οπότε όλοι αντιλαμβανόμαστε πως, αν η αποχή φτάσει το 90%, όλοι όσοι πηγαίνουν στις κάλπες θα ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και η πολιτική της κυβέρνησης θα τύχει παλλαϊκής αποδοχής.
Η εκλογή του Συνήγορου του Πολίτη στη δημαρχία της Αθήνας και ενός οινοπαραγωγού στο δήμο Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν περίτρανα πως η χρεοκοπία της χώρας έχει απελευθερώσει όσους πολίτες επιμένουν να ψηφίζουν, και πάνε και ψηφίζουν πια όποιον να ‘ναι, γιατί ξέρουν πως δεν έχει καμία απολύτως σημασία.
Σημαντικό ρόλο στην εκλογή του κ. Καμίνη έπαιξε η αγάπη και η εκτίμηση των Αθηναίων στο πρόσωπο του κ. Κακλαμάνη – οι πολίτες της πρωτεύουσας ξέρουν πως η Αθήνα θα γίνει πεδίο μάχης τους επόμενους μήνες και δεν ήθελαν να αναγκάσουν τον κ. Κακλαμάνη να ζήσει ξανά τις άγριες στιγμές του Δεκεμβρίου του 2008, ενώ τους εξιτάρει η ιδέα να δουν τον Γιώργο Καμίνη να τρέχει έντρομος ανάμεσα σε μολότοφ και γκαζάκια, προσπαθώντας παράλληλα να αποφύγει τα παιδιά με τις βαριοπούλες και τον αναρχικό σκύλο της πλατείας Συντάγματος που θα τον κυνηγάει για να τον δαγκώσει.
Η εκλογή του κ. Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη ήταν σίγουρη επειδή ο αντίπαλός του ήταν ο κ. Γκιουλέκας και οι Θεσσαλονικείς θα ντρέπονταν να έχουν δήμαρχο κάποιον που ονομάζεται Γκιουλέκας, επειδή το “Γκιουλέκας” είναι εντελώς τουρκαλβανικό και δεν ταιριάζει καθόλου με την ευρωπαϊκή πόλη στην οποία νομίζουν ότι ζουν. Η μόνη περίπτωση να κέρδιζε ο κ. Γκιουλέκας θα ήταν αν ο αντίπαλός του δεν λεγόταν Μπουτάρης αλλά Τσογλάνογλου ή Σακαφλιάς.
Η νίκη του κ. Μπουτάρη σημαίνει πως ο μητροπολίτης Άνθιμος είναι του θανατά και θα τον χάσουμε σύντομα, αφού είχε δηλώσει πως όσο ζει, ο Μπουτάρης δεν πρόκειται να γίνει δήμαρχος. Βέβαια, ο νέος δήμαρχος αναλαμβάνει στην αρχή του νέου έτους, οπότε δεν αποκλείεται μέχρι τότε -αντί να τα κακαρώσει ο Άνθιμος- να τα τινάξει ο Μπουτάρης.
Η εκλογή δυο “πολιτισμένων” ανθρώπων στη δημαρχία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης είναι πιθανό να οδηγήσει στην αδελφοποίηση των δυο πόλεων και οι αξέχαστες κόντρες του παρελθόντος να αντικατασταθούν από τελετές αγάπης ανάμεσα σε Αθηναίους και Θεσσαλονικείς που θα αγκαλιάζονται και θα τα πίνουν παρέα.
Βέβαια, υπάρχει η ελπίδα πως οι υγιείς δυνάμεις των δυο πόλεων θα αντιδράσουν σε αυτά τα σαχλά σενάρια, και έτσι οι χαμουτζήδες θα συνεχίσουν να περιμένουν τους οπαδούς των ομάδων της Θεσσαλονίκης στα διόδια για να τους πετροβολήσουν, ενώ και οι Θεσσαλονικείς δεν θα πάψουν να σπάνε τα αυτοκίνητα των Αθηναίων και να τους ξεβρακώνουν στη μέση της Τσιμισκή.
Κορυφαία στιγμή της ημέρας των εκλογών ήταν η τηλεοπτική εμφάνιση της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία προσποιήθηκε την πρωτοεμφανιζόμενη πολιτικό που ιδρύει κόμμα και εκπροσώπησε το 65% αυτών που απείχαν από τις εκλογές, χωρίς να βρεθεί κάποιος να την γιαουρτώσει μπας και πάει επιτέλους στο σπίτι της.

πηγή μπλόγκ πιτσιρίκος εδω

ΕΠΟΧΗ "ΑΠΟΧΗΣ" ;)

November 13, 2010 Leave a comment

ΑΠΟΧΗ
Αν είναι λάθος, γιατί την φοβάται τόσο πολύ η εξουσία; Αν η αποχή δεν συμφέρει την δημοκρατία, γιατί ουρλιάζουν οι φασίστες;
Qui bono; Μέσα σ’ αυτόν τον απλό και σύντομο νομικό όρο κρύβεται μια ολόκληρη μεθοδολογία σκέψης. Μια μεθοδολογία σκέψης, η οποία για τη νομική επιστήμη έχει σχεδόν “θρησκευτική” σημασία. Αυτό είναι απόλυτα φυσικό, εφόσον η νομική επιστήμη είναι μια επιστήμη της λογικής και ως εκ τούτου, όταν αναζητεί την αλήθεια, ακολουθεί πολλούς “δρόμους” και όχι μόνον τον δρόμο των στοιχείων και των αποδείξεων …Όλους τους δρόμους, οι οποίοι μπορούν να την οδηγήσουν προς την αλήθεια, εφόσον αυτό είναι το ζητούμενο. Το μοναδικό ζητούμενο. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι, όταν τα στοιχεία δεν σε βοηθάνε για την αποκάλυψη της αλήθειας, ακολουθείς τον δρόμο της λογικής. Όταν αναζητάς τον δολοφόνο ενός πλούσιου ανθρώπου, χωρίς να έχεις κανένα στοιχείο υπόψη σου, ξεκινάς από τη λογική. Εκεί μπαίνει ο όρος Qui Bono. Qui Bono από τον φόνο; Ποιος έχει κέρδος από τον φόνο;Πάντα αναζητείς αυτόν, ο οποίος επωφελείται από μια ανεξιχνίαστη εγκληματική πράξη. Ποιος τον σκότωσε; Κάποιος άσχετος χωρίς λόγο; Δεν είχε τίποτε πιο ενδιαφέρον να κάνει και βγήκε στους δρόμους να σκοτώνει; Άρα τι είναι πιο πιθανό να συμβαίνει; Να υπάρχει συμφέρον πίσω από αυτήν την πράξη. Μεγάλο και συγκεκριμένο συμφέρον για μια τόσο επικίνδυνη και για τον ίδιο τον δράστη πράξη. Σε τέτοιες περιπτώσεις αναζητούμε πάντα κάποιον, ο οποίος να έχει κέρδος από έναν θάνατο. Αν το θύμα ληστεύτηκε, για παράδειγμα, αναζητούμε τον ληστή, ο οποίος είχε κέρδος από τη ληστεία. Αν δεν υπάρχει ληστεία, αναζητούμε κάποιον, ο οποίος μπορεί να είχε “κέρδος” από τον γρήγορο θάνατο του θύματος ή να είχε “ζημιά” από την παράταση της ζωής του.Ένας “βιαστικός” κληρονόμος, για παράδειγμα, που τον συνέφερε ο θάνατος του κληροδότη, για να κληρονομήσει μια ώρα αρχύτερα, θα μπορούσε να είναι ο δολοφόνος. Ένας ανάξιος κληρονόμος, ο οποίος έπρεπε ν’ αποφύγει μια βέβαιη αποκλήρωση και άρα τον συνέφερε να μην συνεχίσει να ζει ο κληροδότης, θα μπορούσε επίσης να είναι ο δολοφόνος. Ποιοτικά είναι άλλο πράγμα το συμφέρον από μια καθυστερημένη “έναρξη” του θανάτου από εκείνο μιας εσπευσμένης “λήξης” της ζωής. Στην πρώτη περίπτωση ο χρόνος απλά σε καθυστερεί, ενώ στη δεύτερη σε καταδικάζει.Γιατί αναφερόμαστε σ’ αυτά τα ιδιαίτερα “λεπτά” θέματα, τα οποία φαινομενικά είναι παντελώς άσχετα με το θέμα μας; Γιατί πρέπει να εξηγήσουμε μερικά πράγματα, τα οποία επίσης φαινομενικά φαίνονται περίεργα. Ακούμε τα ίδια πράγματα από διαφορετικούς ανθρώπους και πρέπει να έχουμε την “ευαισθησία” να καταλάβουμε αυτά, τα οποία κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Να καταλάβουμε διαφορετικά συμφέροντα, που κρύβονται κάτω από κοινά “καλύμματα”.Αιώνες πριν ο απόλυτα ειδικός της δημοκρατικής λειτουργίας, που ήταν ο Περικλής, είπε το εξής: Αυτός, ο οποίος δεν παίρνει μέρος στα κοινά, όχι μόνον δεν κάνει τίποτε, αλλά είναι ελεεινός, άθλιος και άχρηστος. Τα ίδια πάνω-κάτω μας είπε —με τον δικό του απαράμιλλο και ελεεινό τρόπο— και ένας άλλος πολιτικός αιώνες μετά …ο Πάγκαλος. Ο θλιβερός Πάγκαλος, ο οποίος, είτε ως “μεγάλος τραγουδιστής” είτε ως “μετεωρολόγος”, που αναγγέλλει “σημαιοφόρους” ανέμους, λειτουργεί μόνιμα εις βάρος των συμφερόντων τόσο των Ελλήνων όσο και της δημοκρατίας τους. Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτοί οι δύο άνθρωποι μεταξύ τους; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας δημοκράτης Περικλής με το πιο γνωστό σταλινικό κοιλιόδουλο του λεκανοπεδίου;Είναι προφανές λοιπόν ότι εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Καθόλου γνώσεις να μην έχει κάποιος, μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι υπάρχει πρόβλημα. Αρκεί να δει κάποιος τη φάτσα και το χυδαίο βλέμμα του Πάγκαλου και θα καταλάβει ότι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι τα πράγματα έτσι όπως φαίνονται. Από ένστικτο και μόνον καταλαβαίνει ότι δεν είναι δυνατόν η Δημοκρατία και ο Πάγκαλος να βρίσκονται στο ίδιο “στρατόπεδο”. Δεν είναι δυνατόν να έχουν κοινές απόψεις σε κοινά προβλήματα, εφόσον δεν είναι δυνατόν να έχουν κοινά συμφέροντα. Δεν ταιριάζει αυτή η σκατόφατσα με την ομορφιά της Δημοκρατίας. Το ότι λένε τα ίδια πράγματα —και μάλιστα με την ίδια ένταση και επιμονή— δεν αποδεικνύει τίποτε. Με δυνατή φωνή και επιτακτικά μπορεί να σε φωνάζει η μητέρα σου, για να πας κοντά της και με την ίδια φωνή μπορεί να καλεί κοντά του ένας βιαστής το θύμα του. “Έλα εδώ γρήγορα…” λένε καί οι δύο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι είναι ίδιοι ούτε ότι έχουν τις ίδιες προθέσεις. Η μάνα θέλει να σε ταίσει και ο βιαστής να σε βιάσει.Απλά πράγματα, τα οποία τα καταλαβαίνει όχι μόνον ένας άνθρωπος χωρίς γνώσεις, αλλά και ένα ζώο χωρίς καθόλου ευφυΐα. Κανένα κουνέλι δεν πλησιάζει ένα λιοντάρι, επειδή το “καλεί” ήρεμα και ευγενικά στη φωλιά του. Κανένα κουνέλι δεν σώθηκε από κάποια καταιγίδα, επειδή άκουσε τις “καλές” συμβουλές ενός λιονταριού με μετεωρολογικές γνώσεις. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την κοινωνία μας.
Κανένας δημοκράτης δεν “συγκινείται” από τον “πόνο” του Πάγκαλου για τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Κανένας δεν πιστεύει ότι ο Περικλής και ο Πάγκαλος εννοούν τα ίδια πράγματα, εκφράζοντας τον ίδιο λόγο. Οι πολίτες δείχνουν να επιθυμούν το ρίσκο του κινδύνου της αποχής, παρά την “ασφάλεια” της συμμετοχής, που υπόσχεται ο Πάγκαλος.Αυτό το φαινομενικά παράδοξο θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε. Αυτό, το οποίο μας υποδεικνύει το ένστικτο, θα προσπαθήσουμε να το ερμηνεύσουμε με βάση την ευφυΐα. Γιατί; Γιατί το Qui bono για τη Δημοκρατία δεν μας ταιριάζει με τον Πάγκαλο. Γιατί δεν είναι δυνατόν ο λαός, ο οποίος επωφελείται από τη Δημοκρατία να έχει τα ίδια συμφέροντα με τον Πάγκαλο, ο οποίος φωνάζει. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε, δηλαδή, πώς είναι δυνατόν ένας δημοκράτης και ένας φασίστας να λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα για το ίδιο ακριβώς θέμα. Πώς είναι δυνατόν να οργίζονται για τον ίδιο λόγο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι. Πώς είναι δυνατόν να υμνούν τη Δημοκρατία με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια λόγια τόσο οι δημιουργοί της όσο και οι καταστροφείς της…..συνέχεια περί “Αποχής “εδω .
Με την αποχή απο τον εκλογικό εκ-βιασμό στα ίδια ή υψηλότερα επίπεδα του πρώτου γύρου, η απονομιμοποίηση των κατασκευαστών του μνημονίου ( και του συστήματος που το στηρίζει ) θα είναι το άμεσο ζητούμενο για αυτούς που δεν “τα έφαγαν όλοι μαζί”….
Διαλέχτεεεεε………..

ΑΠΟΧΗ : ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ;;;

November 7, 2010 Leave a comment

21.00

Σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα κινείται η καταμετρημένη αποχή αυτή την ώρα (20.30) απο τις κάλπες, αποδεικνύοντας στην κυβέρνηση, στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, αλλά και στις διεθνείς κατοχικές δυνάμεις οτι ο δρόμος μπροστά θα είναι τουλάχιστον δύσβατος, μιάς και η “νομιμοποίηση” της κυβέρνησης και της μνημονιακής της πολιτικής, αλλά και του συνολικού αθροίσματος των ποσοστών του διπόλου εξουσίας με αναγωγή που περιλαμβάνει τους “απέχοντες” δεν καταφέρνει αθροιστικά να φτάσει μάλλον ούτε το 50% του εκλογικού σώματος…
Οι απέχοντες πολίτες ευτέλησαν την κυβέρνηση και το υπεύθυνο δίπολο, αρνούμενοι ακόμα και να προσέλθουν στις ¨εκλογές” των εκβιασμών. 
Το πολιτικό διπολικό “σύστημα” που πτώχευσε την Ελλάδα τρίζει στα θεμέλια, και τα τείχη της ανομίας και της διαπλοκής γκρεμίζονται κλείνοντας οριστικά τον κύκλο της φαύλης μεταπολίτευσης και ενταφιάζοντας ανεπιστρεπτί τους πολιτικούς δεινόσαυρους…

 Ο δεύτερος γύρος σε μια εβδομάδα, θα στείλει τα ίδια και ίσως χειρότερα μηνύματα, μιάς και η αποχή αποτελεί συνειδητή πράξη απονομιμοποίησης των εκπροσώπων της τρόικας και των πολιτικών “αντιπροσώπων” του μνημονίου, της επαχθούς τοκογλυφίας, και  του εθνικού ευτελισμού.

Ο επαπειλούμενος δε τρίτος γύρος, θα αποτελέσει και το πολιτικό μνημόσυνο του σάπιου “Δημοκρατικού” συστήματος…

Με αυτές τις εξελίξεις να σφραγίζουν το παρελθόν και να προμηνύουν μια νέα πολιτική πραγματικότητα υπο διαμόρφωση , διαβάστε εδω ενδιαφέρον άρθρο για την δυσχερέστατη θέση του πρωθυπουργού κ.Γιώργου Παπανδρέου και το μέλλον της χώρας…

http://www.youtube.com/p/FB22FD2618208F14?hl=el_GR&fs=1

ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ΕΝ ΟΨΕΙ

November 6, 2010 Leave a comment

Aνακοινώθηκε ότι κατά τη διαδικασία συγκέντρωσης και μετάδοσης των αποτελεσμάτων των περιφερειακών εκλογών στο κτίριο του Νομαρχιακού Διαμερίσματος Αθηνών (Συγγρού 88) θα δικαιούται να παρευρίσκεται μόνον ο νυν Νομάρχης Αθήνας!!!!
Με λίγα λόγια οι δικαστικοί αντιπρόσωποι θα στέλνουν τα τηλεγραφήματα των αποτελεσμάτων στο κτίριο της Συγγρού 88 και εκεί θα είναι μόνο!!! ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής Γιάννης Σγουρός και δεν θα επιτραπεί η είσοδος σε εκπροσώπους άλλων συνδυασμών!!!!
Οι εκπρόσωποι των συνδυασμών θα παρακολουθούν τα αποτελέσματα στην συνέχεια της διαδικασίας σε άλλο κτίριο της Νομαρχίας εφόσον έχουν περάσει τα τηλεγράφηματα πρώτα από το Νομαρχιακό διαμέρισμα της Συγγρού.
Αν ισχύουν όλα τα παραπάνω τότε είναι προφανές πως η βραδιά των εκλογών θα είναι μεγάλη και τα θεσμικά ζητήματα που θα προκύψουν θα είναι πολύ σοβαρά!

πηγή εδω

…και μιάς και η τεχνολογία αλλοίωσης των εκλογικών αποτελεσμάτων ακολουθεί τις πιό σύγχρονες συνταγές της πληροφορικής με θεαματικά αποτελέσματα (τουλάχιστον στις ΗΠΑ), για παν ενδεχόμενο παρακολουθήστε τα σχετικά βίντεο…

και ενδιαφέρουσα ανάλυση με εμπειρίες απο την εφαρμογή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις ΗΠΑ εδω

ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ

November 6, 2010 1 comment

Περί ΑΠΟΧΗΣ (Απλά μαθήματα)

Πολλά και ηχηρά ακούγονται εναντίον της αποχής, ποικίλοι αναθεματισμοί και ηθικές κραυγές για τον «αντιδημοκρατικό» της χαρακτήρα. Κάποιοι, μέσα στον καθεστωτικό τους οίστρο και τη μικροαστική τους έξαψη, την χαρακτήρισαν και μέγιστη απειλή εναντίον των «δημοκρατικών θεσμών»!!!
“Έγκλημα δημοκρατίας» είναι η ΑΠΑΤΗ των εκλογικών διαδικασιών και η κατάφορη κοροϊδία των σάπιων κομμάτων και ΟΧΙ η ΑΠΟΧΗ από αυτό το έγκλημα.
Οι εγκάθετοι των κομμάτων, οι σειρήνες του καθεστώτος και οι «κρετίνοι» της θεοποίησης του ψηφοδελτίου βλέπουν πάντα τα πράγματα ανάποδα: Θεωρούν «έγκλημα» το να αντιστέκεσαι στο ΕΓΚΛΗΜΑ, στο να ΑΠΕΧΕΙΣ από το έγκλημα…
Πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι, μπολιασμένοι από τη μυθολογία του ψηφοδελτίου, παρασύρονται από αυτά τα τυποποιημένα και αφοριστικά κλισέ της τυπικής «δημοκρατικής» κατά της αποχής.
Έτσι θεωρούν σαν τη μόνη «δημοκρατική» πράξη τη συμμετοχή στην ΑΠΑΤΗ των εκλογικών λειτουργιών.
Θα επιχειρήσουμε να ξεκαθαρίσουμε όλο αυτό το κουβάρι των μυθολογιών γύρω από τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ή την ΑΠΟΧΗ από τις εκλογικές διαδικασίες.
ΧΩΡΙΣ θεωρητικό και πολιτικό εξοπλισμό ΚΑΜΙΑ πράξη δεν μπορεί να είναι ανατρεπτική και αποτελεσματική. Γι αυτό επιμένουμε πεισματικά στο «δόγμα»: «Πρέπει να ανακτήσουμε την ικανότητα να σκεφτόμαστε».
Στις σημερινές εποχές που μας αποδομούν και τους «μηχανισμούς» της σκέψης, αυτό το «καθήκον» (να μάθουμε να σκεφτόμαστε) είναι πρωταρχικής σπουδαιότητας.

Ζήτημα 1ον

Αρχικά πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι άλλο είναι η αποχή ως πολιτική θέση κάποιου πολιτικού υποκειμένου και άλλο η αποχή ως λαϊκή πράξη που συντελείται έξω και ενάντια στα κόμματα και στις εκλογικές διαδικασίες.
Δεν μπορεί να μπερδεύουμε αυτά τα δύο ζητήματα, ακριβώς γιατί μια πολιτική θέση απορρέει από τη συνειδητή επεξεργασία των πολιτικών δεδομένων, ενώ η «λαϊκή πράξη» αποτελεί το προϊόν των αυθόρμητων διαδικασιών που καθορίζονται από μια συγκεκριμένη αντικειμενική πραγματικότητα.
Η αποχή ως πολιτική θέση, σύμφωνα με την πολιτική θεωρία και την επαναστατική παράδοση, είναι λάθος επιλογή μέσα στα ΕΘΝΙΚΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ, πλην μιας μόνο περίπτωσης που θα αναφέρουμε παρακάτω.

Ζήτημα 2ον: Εθνικά κοινοβούλια:

α). Τα έθνη-κράτη και τα κοινοβούλιά τους είναι μια μεγάλη λαϊκή κατάκτηση Δημοκρατίας. Αποτελούν τα προϊόντα των ιστορικών, επαναστατικών λαϊκών αγώνων και είναι θεσμοί επικυρωμένοι από αυτούς τους αγώνες και τη λαϊκή βούληση.
β). Μέσα σε αυτό το εθνικό πλαίσιο οργανώνεται και θεσμοθετεί τις κατακτήσεις της η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εργατική τάξη και ο λαός αποκτούν την πολιτική τους συνείδηση και οργάνωση.
γ). Η εκλογική εκπροσώπηση μέσα στο εθνικό κοινοβούλιο αντανακλά τους κοινωνικούς συσχετισμούς και τη ζωντανή πάλη του λαού. Συνακόλουθα συμμετέχει ως ένα βαθμό το λαϊκό κίνημα, εμμέσως έστω, στις αποφάσεις που παίρνονται στα εθνικά κοινοβούλια.
δ). Τέλος, είναι αυτό το εθνικό αστικό κοινοβούλιο που παρέχει το βήμα στα επαναστατικά υποκείμενα για να προωθήσουν ιδέες και πρακτικές για την ανάπτυξη και παραπέρα συνειδητοποίηση των λαϊκών κινημάτων.
Γι’ αυτό, για την επαναστατική θεωρία και την επαναστατική παράδοση τα αστικά, ΕΘΝΙΚΑ κοινοβούλια και γενικά οι εκλογικές διαδικασίες δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά την οργανική έκφραση των ζωντανών κινημάτων και το τακτικό μέσο διαπαιδαγώγησης αυτών των κινημάτων.
Φυσικά, σήμερα, η «αριστερά» έχει εγκαταλείψει το στρατηγικό θεμέλιο και έχει μετατρέψει την «τακτική» σε «στρατηγική»: έχει κάνει αυτοσκοπό την εκλογική πάλη, πλήρως ενσωματωμένη στις απατηλές διαδικασίες της τυπικής, αστικής δημοκρατίας.
Η θέση της αποχής, με αυτά τα ΕΘΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ, είναι ορθή και επιβάλλεται μόνο στις επαναστατικές κορυφώσεις. Δηλαδή όταν οι λαϊκές μάζες έχουν εξεγερθεί και έχουν προχωρήσει στα δικά τους δημοκρατικά όργανα εξουσίας: τις αμεσοδημοκρατικές οργανώσεις βάσης.
Σε τέτοιες περιπτώσεις επιχειρεί το καπιταλιστικό κατεστημένο να σπάσει τη ζωντανή δημοκρατική συμμετοχή του λαού στα δικά του όργανα εξουσίας και να μεταφέρει τη ζωντανή ενέργεια του λαού στο ψηφοδέλτιο, δηλαδή στους εκλογικούς αγωγούς χειραγώγησης και καναλιζαρίσματος του λαού.
Η αποχή από αυτές τις νόθες εκλογικές διαδικασίες τότε επιβάλλεται ως πολιτική θέση. Τότε επιβάλλεται η Συμμετοχή στο επαναστατικό κίνημα και όχι η αποχή από αυτό, διότι συμμετοχή στην τυπική κοινοβουλευτική λειτουργία σημαίνει αποχή από τις επαναστατικές διαδικασίες του κινήματος και ανοικτή προδοσία του.

Ζήτημα 3ον: Το Ευρωκοινοβούλιο

Το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι εθνικό κοινοβούλιο, συνεπώς, το ζήτημα της αποχής ως πολιτική θέση, πρέπει να εξεταστεί με βάση εντελώς άλλα δεδομένα. Δεν μπορεί να παπαγαλίζουμε τα «εθνικά δεδομένα» σε συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτά και ασυμφιλίωτα αντίθετες.
Ευρωκοινοβούλιο και εθνικό κοινοβούλιο είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα όπως το νερό με τη φωτιά. Αυτό το ουσιώδες και το καθοριστικό μιας πολιτικής στάσης παρακάμπτεται εντελώς και «διαλύεται» μέσα στην μικροπολιτική και στα τεχνάσματα των κλόουν του κομματικού καιροσκοπισμού.
Ωστόσο και μια μεγάλη μερίδα πολιτικά προβληματισμένων και αυθεντικών αγωνιστών παρακάμπτει το ζήτημα και σκέφτεται για τις ευρωεκλογές με όρους εθνικού κοινοβουλίου. Σε αυτό το λάθος της «εξίσωσης» είχαμε «κατρακυλήσει» και εμείς στο παρελθόν…
Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο δεν αποτελεί κατάκτηση ιστορικών, επαναστατικών αγώνων και λαϊκής επικύρωσης. Δεν βγήκε από καμία δημοκρατική διαδικασία, ούτε εκφράζει καμία Δημοκρατία.
Επιβλήθηκε αυθαίρετα και δικτατορικά από τους μηχανισμούς των πολυεθνικών, σαν παρασιτικό διακοσμητικό ντεκόρ.
Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο όχι μόνο δεν βγήκε μέσα από τους λαούς, όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύει έθνη και λαούς, αλλά δεν έχει και καμία ουσιώδη αρμοδιότητα στις αποφάσεις και τα νομοθετήματα. Όλα αποφασίζονται από τα διευθυντήρια και τα όργανα των πολυεθνικών και απλώς το ευρωκοινοβούλιο εκφράζει συμβουλευτική γνώμη.
Απλά και καθαρά: το ευρωκοινοβούλιο είναι ένα «κοινοβούλιο» μαϊμού, σε ρόλο «δημοκρατικού» άλλοθι της δικτατορίας των διευθυντηρίων της Ε.Ε. Είναι ένα κατασκεύασμα αυθαίρετο των ισχυρών του χρήματος με ένα και μόνο στόχο: Την υπονόμευση, την αυθαίρετη και αντιδημοκρατική υποκατάσταση των εθνικών κοινοβουλίων.
Τι σημαίνουν, λοιπόν, οι ευρωεκλογές, αν όχι επικύρωση αυτής της κεντρικής «αντί-εθνικιστικής» δομής της Νέας Τάξης;
Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές σημαίνει αποδοχή αυτής της νεοταξικής δικτατορίας και απάτης. Με τη συμμετοχή μας νομιμοποιούμε ένα κατασκεύασμα εντελώς αυθαίρετο και πραξικοπηματικό, χωρίς καμία λαϊκή επικύρωση και χωρίς ποτέ να ερωτηθούν οι λαοί.
Η αποχή εδώ, ως πολιτική θέση, είναι επιβεβλημένη και αποχτάει το χαρακτήρα του δημοψηφίσματος εναντίον αυτού του καθεστώτος της Ε.Ε.
Και η λαϊκή πράξη της αποχής είναι μια πράξη (ενστικτώδης ή συνειδητή, παθητική ή ενεργητική) «εθνικής αντίστασης». Ακριβώς γιατί οι ευρωεκλογές, τα ευρωσυντάγματα, τα ευρωκοινοβούλια κ.λπ αποτελούν την υποκατάσταση και την κατάργηση των εθνικών θεσμών και λειτουργιών, των εθνικών κοινοβουλίων και των εθνικών Συνταγμάτων.

Ζήτημα 4ον: Το σημερινό ελληνικό κοινοβούλιο

Το σημερινό ελληνικό κοινοβούλιο δεν είναι πλέον ΕΘΝΙΚΟ κοινοβούλιο. Κοινοβούλια και κόμματα έχουν μετατραπεί σε παραρτήματα νομιμοποίησης των δικτατορικών αποφάσεων της ΕΕ και των διεθνών οικονομικών κέντρων εξουσίας.
Το ελληνικό κοινοβούλιο και τα κόμματα είναι πλέον ένα κοινοβούλιο και κόμματα μαϊμού: Απλά διακοσμητικά ντεκόρ δημοκρατικού άλλοθι των πλανητικών κέντρων εξουσίας.
ΟΙ αποφάσεις πλέον παίρνονται από τα διεθνή, νεοταξικά κέντρα. Το κυβερνητικό οικοδόμημα, τα κόμματα και η Βουλή ΕΚΤΕΛΟΥΝ, δίνοντας σε αυτή την «εκτέλεση» «δημοκρατική» νομιμοποίηση.
ΣΕ ΤΙΠΟΤΕ πλέον δεν μπορεί να συμμετέχει ο λαός με την ψήφο του στη διαμόρφωση μιας εθνικής πολιτικής, στη διαμόρφωση των κοινωνικών συσχετισμών, στη διαμόρφωση καλύτερων πολιτικών όρων των λαϊκών αγώνων.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.
Αυτή η μετάλλαξη του εθνικού κοινοβουλίου και των κομμάτων σε «προτεκτοράτα» των υπερεθνικών ελίτ εξουσίας ΒΑΘΑΙΝΕΙ και το χάσμα ανάμεσα στο λαό και τα κόμματα.
Το εκλογικό σύστημα και τα κόμματα εξαναγκάζονται να χρησιμοποιούν όλο και πιο θηριώδεις μορφές ψεύδους και υποκρισίας για να επικαλύψουν την ενσωμάτωσή τους στα νεοταξικά κέντρα εξουσίας, να κρύψουν τα πρόσωπά τους και να ΕΞΠΑΤΗΣΟΥΝ το λαό.
ΣΕ αυτά τα νέα δεδομένα τα οποία έχουν ισοπεδώσει και καταργήσει τα εθνικά κοινοβούλια και κόμματα η ΑΠΟΧΗ από εξαίρεση που ήταν όταν λειτουργούσαν τα ΕΘΝΙΚΑ κοινοβούλια γίνεται ΚΑΝΟΝΑΣ.
Δεν μπορούμε πλέον να νομιμοποιούμε με την ψήφο μας το δικτατορικό καθεστώς των ξένων κέντρων εξουσίας που έχει καταργήσει το εθνικό κοινοβούλιο και μετατρέψει τα κόμματα σε εξαρτήματα της ΕΕ και των διεθνών μαφιών του χρήματος.
ΣΗΜΕΡΑ με την κυβέρνηση των ανδρεικέλων τα πράγματα έχουν γίνει ορατά και δια γυμνού οφθαλμού.
«Συμβόλαια θανάτου» της ελληνικής κοινωνίας, πλήθος συμβολαίων θανάτου», έχουν εκτελεστεί με τη συμπαιγνία ΟΛΩΝ των κομμάτων.
ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ πλέον ΑΝΟΙΚΤΑ και ΒΑΡΒΑΡΑ κάτω από την μπότα των διεθνών μαφιών του χρήματος, κάτω από μια πολυεδρική και πολυδιάστατη δικτατορική ΚΑΤΟΧΗ και τα κόμματα μας περιπαίζουν με κούφιες και φλύαρες ρητορείες και δημαγωγίες…
Η ΑΠΟΧΗ, ως πολιτική θέση, αποτελεί, πλέον, το μίνιμουμ (όχι το μάξιμουμ) του πολιτικού ΑΓΩΝΑ, μια πρώτη πράξη ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ…

Ζήτημα 5ον: Η λαϊκή πρακτική

Η λαϊκή πρακτική της αποχής, ως κοινωνική τάση, που σημαίνει: μαζικά τμήματα του λαού δεν συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, είναι «φαινόμενο» που εκδηλώνεται κόντρα σε όλα τα κόμματα και σε εποχές παρακμής και αποσύνθεσης.
Αυτό είναι ένα αυθόρμητο «φαινόμενο» που δεν μπορεί να κλειστεί μέσα σε αφοριστικά και ηθικά μοτίβα. Είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα η οποία θέλει ερμηνεία.
Απλώς συνοπτικά να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους φαινόμενα αποτελούν το αποτύπωμα της πολιτικής παρακμής και όχι το αίτιο της παρακμής. Τμήματα του λαού οδηγούνται στη γενική απόρριψη και απογοήτευση επειδή το σύστημα, οι θεσμοί του και τα κόμματά του έχουν χάσει κάθε κύρος και ικανότητα να ενσωματώνουν ενεργητικά τις κοινωνικές αντιδράσεις.
Το καπιταλιστικό σύστημα και οι μηχανισμοί του, πράγματι σήμερα, έχουν χάσει κάθε ικανότητα ενσωμάτωσης. Αυτό αποτελεί και τη βάση της ανατροπής του. Όταν όμως και τα κόμματα που ευαγγελίζονται μια άλλη κοινωνία απωλέσουν την ικανότητα και το κύρος να ενεργοποιήσουν την κοινωνία για την ανατροπή του σάπιου παλιού, τότε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού οδηγούνται στην άρνηση των πάντων.
Συνεπώς, δεν φταίνε οι λαϊκές μάζες που οδηγούνται στην απόρριψη των κομμάτων, ακόμα και στην απάθεια, αλλά τα αριστερά υποκείμενα που έχουν ενσωματωθεί στο σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς και έχουν στοκάρει όλους τους πόρους της ελπίδας.
Το «κλασσικό» επιχείρημα εναντίον της αποχής είναι ότι αυτή η πράξη εκφράζει μοιρολατρία και παθητικότητα.
Καταρχάς, αυτό είναι μια απλουστευτική παραποίηση. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση και η λαϊκή αποχή «κοινωνική ροπή» ανεξαρτήτως των συναισθηματικών κινήτρων, της οργής και της αηδίας.
Και στο κάτω-κάτω, από πού ως πού, δεν είναι συναισθηματική και μοιρολατρική στάση η «ψήφος διαμαρτυρίας»; Ψήφο διαμαρτυρίας ζητούν πολλοί (ιδιαίτερα οι «μικροί»). Αυτό δεν είναι μοιρολατρική αποδοχή του κατεστημένου; Και μάλιστα με ψήφο χωρίς πολιτικές πεποιθήσεις, απλώς πράξη «διαμαρτυρίας» στα μεγάλα κόμματα…
Επίσης οι αλλοτριωμένοι κομματικοί στρατοί, τα «γκέτο» των εξαρτημένων κομματικών ψηφοφόρων και τα ποικίλα «παπαγαλάκια» τους και παράσιτα, με βάση ποιο κριτήριο κατατάσσονται στους «συνειδητούς» ψηφοφόρους;
Και τι είδος «ενεργητική συμμετοχή» του «πολίτη» είναι η συμμετοχή στις νόθες εκλογικές διαδικασίες που επικυρώνουν και αποδέχονται τη δικτατορία της Ε.Ε. και των ανεξέλεγκτων οργάνων της, δικτατορία που καταλύει τα εθνικά κράτη και τα υπολείμματα των εθνικών κοινοβουλίων;
Η «ενεργητική συμμετοχή» εδώ είναι ενεργητική συμμετοχή στην νομιμοποίηση και εδραίωση της Ε.Ε.!!!
Η Αποχή στο θέατρο των σημερινών εκλογών αποτελεί «εθνικό δημοψήφισμα» εναντίον της ευρω-δικτατορίας. Αποτελεί έναν πολιτικό συντελεστή «εθνικής αντίστασης», έστω και παθητικό συντελεστή αντίστασης – προϊόν απελπισίας και αηδίας. Είναι χίλιες φορές προτιμότερη η «παθητική αντίσταση» σε ένα κακό, από τη συμμετοχή και αποδοχή αυτού του κακού.
ΟΣΟΙ προτείνουν συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές υπό πλήρη κατοχή της χώρας μας, ανεξάρτητα από τις «καλές προθέσεις» κάποιων (γιατί τα κόμματα, όλα, εξαπατούν) καλλιεργούν την φρούδα ελπίδα, ότι μέσα σε αυτό το δικτατορικό πλαίσιο μπορεί κάτι «καλό» να βγει με το να στείλουμε κάποιους πολιτικούς κλόουν να σιτίζονται από τον κορβανά των πλανητικών δικτατόρων.
ΚΑΜΙΑ ελπίδα δεν υπάρχει εδώ.
Η αποχή, εδώ αποτυπώνει μια κραυγή απελπισίας για έναν άλλο δρόμο ελπίδας. Το δρόμο της λαϊκής κινητοποίησης και οργάνωσης, το δρόμο του ΑΓΩΝΑ εναντίον της Νεοταξικής Ε.Ε, της τρόικας και των «νταβάδων» (διεθνών και εγχώριων) που οδηγούν τα έθνη στην αποδόμηση και αφανισμό.
Η Αποχή, συνεπώς, παθητική ή ενεργητική, είναι επαναστατική θέση, μια θέση που αρνείται τον εθνικό μας αφανισμό και ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για ενεργητικό, λαϊκό αγώνα…

πηγή εδω

ΔΟΛ$ΙΟΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ…

November 6, 2010 Leave a comment

Τα μουστακάκια της αριστεράς αποτριχώνονται

 Δημήτρης Γιαννακόπουλος, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

..το πρόβλημά μας δεν είναι απλώς το μνημόνιο, αλλά μία χυδαία κάστα που αποτελεί τμήμα της πολιτικής τάξης της χώρας, εκφράζοντας μάλιστα την δήθεν προοδευτική πτέρυγά της.

Η μεταπολίτευση παρήγαγε πολλών ειδών αλλόκοτες προσωπικότητες στον χώρο της πολιτικής και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, που ιδιαίτερα μετά το 1990 μετατράπηκαν .. σε αυγοτάραχο, όπως θα έλεγε και η κ. Μαρίκα Μητσοτάκη. Οι πλέον ίσως χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι τα γνωστά μουστακάκια της αριστεράς που ξεκίνησαν από το ΚΚΕ ή την ΚΝΕ και δια του ΔΟΛ πέρασαν στον Συνασπισμό, για να καταλήξουν να υποστηρίζουν τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, ρίχνοντας και καμιά υποστηρικτική κουβέντα προς τις ηγεσίες της ΝΔ, όταν τα συγκυριακά συμφέροντά τους το απαιτούν. Ένα από αυτά τα «μουστακάκια» είναι κι ο κ. Παύλος Τσίμας.
Εδώ και πολύ καιρό ο κύριος αυτός επιδίδεται σε έναν αγώνα νομιμοποίησης αυτών που επέλεξαν την οδό του μνημονίου για να στηρίξουν το παραπαίον καθεστώς στην Ελλάδα. Δεν του δώσαμε σημασία διότι απλούστατα κρίναμε ότι δεν αξίζει τον κόπο. Ο άνθρωπος αυτός έχει απομυθοποιηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό και σʼ αυτές τις περιπτώσεις η στοιχειώδης ευγένεια απαιτεί να αφήνεις το συγκεκριμένο άτομο να βιώσει ήσυχα το δράμα του. Σήμερα, όμως, ο κύριος αυτός φαίνεται να αποφάσισε να περάσει στο επόμενο στάδιο της απομυθοποίησης που συνδέεται με την..αποτρίχωση του χαριτωμένου μουστακιού του.

Υπό τον τίτλο «Οι εκλογές και το Μνημόνιο» ο κύριος Τσίμας, μεταξύ άλλων διασκεδαστικών ως προς την πολιτικότητα του μνημονίου επιχειρημάτων, γράφει στα σημερινά «Τα Νέα»:

«η Ιρλανδία βρίσκεται σε κύκλο λιτότητας από το 2008, προηγήθηκε της Ελλάδας κατά 14 μήνες και έχει ήδη πίσω της τρεις φάσεις αιματηρών περικοπών. Η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση βαθύτερη από ό,τι η ελληνική- συρρικνώθηκε κατά 3% του ΑΕΠ το 2008, κατά 8% το 2009 κι άλλο 1,5% μέσα στο 2010. Και- το σημαντικότερο- η χώρα αυτή δεν έχει υπογράψει κανένα μνημόνιο με το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ενωση ή άλλον σατανικό οργανισμό. Αν όλα αυτά μεταφραστούν από την κελτική στην ελληνική γλώσσα, σημαίνουν, πολύ απλά, ότι όλη η περί Μνημονίου συζήτηση, που κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο και σφράγισε τον χαρακτήρα των εκλογών είναι, μάλλον, μια συζήτηση σε λάθος βάση. Αν χώρες που δεν έχουν υπογράψει μνημόνιο, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή η Ισπανία, υποχρεώνονται να κάνουν ό,τι κάνει και η Ελλάδα, και μερικές φορές σε πιο άγρια και επώδυνη εκδοχή, αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι το πρόβλημά μας- δυστυχώς- δεν είναι το Μνημόνιο.»

Δυστυχώς, είναι εμφανές από το απόσπασμα αυτό, ότι το πρόβλημά μας δεν είναι απλώς το μνημόνιο, αλλά μία χυδαία κάστα που αποτελεί τμήμα της πολιτικής τάξης της χώρας, εκφράζοντας μάλιστα την δήθεν προοδευτική πτέρυγά της.
Για τον κύριο Τσίμα και τους ομοίους του, με ή χωρίς «μουστακάκια», το μνημόνιο είναι τρίχες κατσαρές. Δεν αξίζει, κατά την γνώμη τους, να εστιάζει κανείς στην διαφορετική πολιτική πρακτική και πολιτική κουλτούρα που εισαγάγει αυτό στην άρθρωση της εξουσίας στην χώρα και στην λειτουργία του ελληνικού κράτους. Είναι σαν το μνημόνιο να αποτελεί ένα νομοθετικό εργαλείο για την δόμηση αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που έστω και υπό εξωτερική πίεση, θα πρέπει να πραγματοποιηθούν στην χώρα μετά από ευρύτερη πολιτική συναίνεση. Είναι, με άλλα λόγια, σαν ο κ. Τσίμας να μην έχει καταλάβει απολύτως τίποτα για την πολιτική φύση του μνημονίου.

Δυστυχώς, όμως, για αυτόν κι ακόμα δυστυχέστερα για όλους εμάς τους υπόλοιπους, μουστακαλήδες ή μη, το μνημόνιο δεν είναι αυτό που επιχειρεί να εμφανίσει ο αγαπητός Παύλος. Είναι ένας πρωτόγνωρος μηχανισμός κατάλυσης της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους, μέσω του οποίου διαμορφώνονται νέα δεδομένα στην άσκηση πολιτικής εξουσίας και μια νέα αντίληψη στις διεθνείς και υπερεθνικές σχέσεις της χώρας μας. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που μέσω μιας διεθνούς συμβάσεως, η οποία μάλιστα στην βουλή περνάει ως κοινός νόμος, παραβιάζοντας την συνταγματική τάξη της χώρας, επιτρέπεται το εκπλειστηρίασμα περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου. Με την δανειακή σύμβαση που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του μνημονίου, η κυβέρνηση αποδέχτηκε απολύτως αυθαίρετα την ένταξή μας σε καθεστώς χρεοστασίου υπό διεθνή επιτήρηση, με την μονομερή απεμπόληση της ασυλίας που παρέχει το διεθνές δίκαιο στα κυρίαρχα κράτη έναντι των δανειστών τους.

Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζεται μεταξύ άλλων, στους δανειστές μας, μέσω του μηχανισμού διάσωσης, το δικαίωμα να προβούν σε αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος της δημόσιας περιουσίας, αδιακρίτως αν πρόκειται για στοιχεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, μέσα αναγκαία για την εθνική μας άμυνα, δημόσια κτήρια, κοινόχρηστοι χώροι κλπ στοιχεία, που αποτελούν πάγια αγαθά του ελληνικού κράτους.

Δεν γνωρίζω πώς θα μπορούσε αυτά να τα μεταφράσει από την ελληνική ή την αγγλική, στην κελτική διάλεκτο ο κ. Τσίμας, αλλά εγώ που δοκίμασα προ καιρού να τα εξηγήσω σε μία Ιρλανδή συνάδελφό μου, ανατρίχιασε ρωτώντας με αν έχει συμβεί αυτό ξανά στην Ελλάδα. Της εξήγησα ότι τέτοιο πράγμα δεν έχει υπογράψει ποτέ η ελληνική κυβέρνηση από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, ούτε ακόμη σε απείρως δραματικότερες εποχές πτώχευσης. Ακόμα και την εποχή που η χώρα είχε καταστραφεί και τεθεί υπό διεθνή έλεγχο, είχε αποδεχτεί η αποπληρωμή των δανείων να γίνει μέσω των προσόδων από την εκμετάλλευση των δημόσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων, αλλά ποτέ δεν ετέθη ζήτημα εκπλειστηριασμού της κρατικής περιουσίας. Η γυναίκα έμεινε άφωνη, αλλά ο κ. Τσίμας κελαηδάει ακόμα μνημονιακά.

Τέλος, για να μην ταλαιπωρούνται οι φίλοι αναγνώστες, ας κλείσω αυτό το σημείωμα θυμίζοντας στον Παύλο, ότι αρμόδιοι για να κρίνουν οποιαδήποτε αμφισβήτηση κατά την εκτέλεση της συμβάσεως που ενσωματώνεται στο μνημόνιο, θα είναι οι ίδιοι οι δανειστές μας και όχι οποιοσδήποτε άλλος επιδιαιτητής όπως προβλέπεται συνήθως σε τέτοιου είδους συμβάσεις. Ας θυμίσω επίσης, καθώς πλέον έχουμε απολύτως ξεχαστεί μέσα στον θόρυβο που προκαλεί η προπαγάνδα απʼ όλες τις μεριές, ότι η σύμβαση αυτή που καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας, προνοούσε ότι θα υπογραφεί από τον υπουργό οικονομικών και απλώς θα ενημερωθεί η βουλή.

Αυτήν την δημοκρατία υπερασπίζεσαι Παύλο; Κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις πως η συγκεκριμένη πρακτική που ακολουθήθηκε για την επιβολή και την αποδοχή του μνημονίου, διαμορφώνει μία νέα πολιτική κουλτούρα στην χώρα και μια απίθανα αντιδημοκρατική αρχή στην ΕΕ, παράλληλα με έναν νέο νομικό πολιτισμό, που ουσιαστικά καθιστά το σύνταγμα κουρελόχαρτο;
Αν εσύ, όπως κι ο Γιώργος, θεωρείτε το σύνταγμα εμπόδιο στην παγκόσμια διακυβέρνηση που προδήλως ή καταδήλως οραματίζεστε, ζητήστε εκτός από εκλογές και την σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης για να κατασκευάσετε έναν συντακτικό χάρτη στα μέτρα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, διαλύοντας τους θεμελιώδεις θεσμούς που συστήνουν την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. Σε άλλη περίπτωση, οι μεν κυβερνώντες λειτουργούν με το πνεύμα πραξικοπηματιών, οι δε υποστηρικτές τους με την κουλτούρα που την εποχή της μεταπολίτευσης χαρακτήρισε τα μουστακάκια της αριστεράς. Η επιχειρηματολογία του κ. Τσίμα σήμερα, έδειξε ότι η πολιτική του μνημονίου αποτελεί στρατηγική επιλογή του καθεστώτος και όχι συγκυριακή ανάγκη. Δεν ήταν, λοιπόν, μονόδρομος, αλλά εμφανίστηκε ως μονόδρομος, που σήμερα παρουσιάζεται ως ένα ασήμαντο δρομάκι, το οποίο, όμως, δεν επέλεξαν άλλες χώρες που αναγκάζονται να προβούν σε κοινωνικά επώδυνες μεταρρυθμίσεις.. Παύλο μας!

πηγή STOP CARTEL