Archive

Archive for the ‘ΕΚΤ’ Category

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ (ΜΕΡΟΣ 2ον-Ο ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ)

November 8, 2010 Leave a comment

“As citizens of the EU have every right to know how their taxes are being used to bail out secret financial deals between a government and its bankers, we are considering legal options in the pursuit of transparency and the public interest that may take us to the European Court of Justice in Luxembourg,” Bloomberg News Editor-in-Chief Matthew Winkler

Βαρύ το πρόγραμμα του μαραθωνοδρόμου πρωθυπουργού την επόμενη περίοδο. Μαραθώνιος των πολλών χιλιομέτρων εν όψει γαρ, μιάς και το πλήρες πακέτο με το ζόρι των δύσκολων και ανηφορικών τμημάτων της διαδρομής  ξεκινά μετά το 10ο χιλιόμετρο…

  • Ο ευρωπαίος συναθλητής” κεντρικός τραπεζίτης της EKT κ.Τρυσέ  (μέλος της G30 “αθωώθηκε” το 2003 για συμμετοχή του σε μέγα οικονομιλό σκάνδαλο που κόστισε στους Ευρωπαίους 31δις ευρώ μέσω της “αγαπημένης συυνταγής” των διεθνών banksters bailout-διάσωσης  της Credit Lyonnais) αρνείται μετά βδελυγμίας και παραβαίνοντας τις σχετικές διατάξεις της ΕΕ -τουλάχιστον-να επιδώσει στον αιτώντα διεθνή οικονομικό δημοσιογραφικό οργανισμό Bloomberg τους δύο επίμαχους φακέλλους με τίτλους “The impact on government deficit and debt from off-market swaps: the Greek case” και “Reviews of Titlos Plc, a securitization of the National Bank of Greece SA to exchange swaps on Greek government debt for funding from the ECB and the existence of similar transactions”.  

Η υπόθεση αυτή, ευρωπαικών διαστάσεων με αμερικάνικο άρωμα , γυρισμένη σε φορολογικούς παραδείσους και με εμπράγματες καλύψεις  που περιλαμβάνει εσωτερικά στοιχεία τουλάχιστον για την Εθνική Τράπεζα και την ανέκδοτη εμπλοκή της ανάμεσα στην ΕΚΤ και το ελληνικό δημόσιο, αναφέρεται διεξοδικά στο άρθρο “ECB Rejects Request for Greek Swap Files, Citing `Acute’ Risks” του Bloomberg.com εδω.

Διαβάστε το…

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Είχαμε δει σε παλιότερη ανάρτηση μας την υπόθεση της δικαστικής εκδίκασης της συνταγματικότητας του Μνημονίου, την οποία αναβάλλει διαρκώς η κυβέρνηση.
Διότι ξέρει πως χωρίς τις κατάλληλες “μεθοδεύσεις” από μέρους της, ακόμα και τα αστικά δικαστήρια δύσκολα θα δεχτούν ότι το Μνημόνιο είναι συνταγματικό. Έτσι έχει ήδη καταφέρει να αναβάλλει την εκδίκαση της συγκεκριμένης υπόθεσης 2 φορές, την έχει μεταφέρει και μετά τις εκλογές (23/11), και τώρα έρχεται και χρησιμοποιεί ως “υπερασπιστική γραμμή” ούτε λίγο ούτε πολύ ότι “οι έκτακτες περιστάσεις απαιτούν να μας δώσετε έκτακτες εξουσίες”. Εντυπωσιακό είναι πως την υπόθεση αυτή τα κυρίαρχα ΜΜΕ την έχουν “ψιλοθάψει”, για προφανείς νομίζουμε λόγους. Και βέβαια, ούτε προβάλλουν καμία ιδιαίτερη αντίρρηση στο “κοινοβουλευτικό πραξικόπημα” της κυβέρνησης…Ας δούμε το πως παρουσιάζει η “Ημερησία” την προσπάθεια της κυβέρνησης να ζητήσει “έκτακτες εξουσίες”:

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Χωρίς το Μνημόνιο και τα μέτρα η οικονομία θα κατέρρεε και θα σταματούσε η καταβολή μισθών και συντάξεων. Αυτός περίπου είναι ο κοινός γεωμετρικός τόπος στο ογκώδες κείμενο των κυβερνητικών θέσεων που κατατέθηκαν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για να πείσουν τους ανώτατους δικαστές για τη συνταγματικότητα των μέτρων στις κρίσιμες δίκες που θα γίνουν σε τρεις εβδομάδες για το Μνημόνιο και τις περικοπές αποδοχών και συντάξεων. Σε 36σέλιδο υπόμνημα προς το ΣτΕ η κυβέρνηση διά του υπουργείου Οικονομίας αντιμετωπίζει ως «δίκαιο έκτακτης ανάγκης θεσπισμένο για την προστασία του εθνικού συμφέροντος» τόσο το Μνημόνιο όσο και τους νόμους 3833 και 3845/10, προκειμένου «να προστατευθεί η ελληνική οικονομία από την κατάρρευση και να διασφαλισθεί η χρηματοδότηση πολιτικών στους τομείς εθνικής ασφάλειας, παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης».

Επιχειρώντας να αποκρούσει τις αιτιάσεις για αντίθεση των μέτρων στο Σύνταγμα και διεθνείς συμβάσεις (που προβάλλουν με προσφυγές τους ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, το ΤΕΕ και άλλοι φορείς και πολίτες), η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι πρόκειται για «προσωρινό (και όχι μόνιμο) περιορισμό δικαιωμάτων περιουσιακού ή ασφαλιστικού χαρακτήρα», χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις αφού στον νόμο δεν προβλέπεται χρόνος λήξης.
Τονίζει επίσης προς τους ανώτατους δικαστές ότι ο προσωρινός αυτός περιορισμός δικαιωμάτων είναι αναγκαίος για λόγους έντονου δημόσιου συμφέροντος (επιβλήθηκε από τις συνθήκες και τη δημοσιονομική κατάσταση) προκειμένου να διασφαλιστεί η διατήρηση των δικαιωμάτων και η σταδιακή βελτίωσή τους, μόλις αναταχθεί η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.
Αποκρούοντας την επιχειρηματολογία ότι κατά παράβαση του Συντάγματος το Μνημόνιο δεν ψηφίστηκε από αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, το κυβερνητικό υπόμνημα απαντά ότι οι επίμαχοι νόμοι δεν αναγνωρίζουν αρμοδιότητες σε όργανα διεθνών οργανισμών  (σσ ;;;)και συνεπώς δεν εφαρμόζεται το άρθρο 28 του Συντάγματος για την ειδική πλειοψηφία.
Προσθέτει ότι τα μέτρα αποτελούν εφαρμογή διατάξεων των συνθηκών σχετικά με την ΟΝΕ (για τη διαχείριση δημοσιονομικών ελλειμμάτων), καταλήγοντας ότι δανειακές συμβάσεις -όπως του Μνημονίου- που υλοποιούν την κοινοτική αλληλεγγύη προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν έκτακτες και ανυπέρβλητες δημοσιονομικές δυσκολίες, δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις υπό την έννοια του Συντάγματος. (σσ !!)
Καταλήγει δε ότι το γεγονός πως στην προσπάθεια αυτή κλήθηκε να συμμετάσχει και το ΔΝΤ (στο οποίο είναι μέλη όλες οι χώρες της Ευρωζώνης) δεν καθιστά τα κείμενα αυτά διεθνείς συνθήκες (ώστε να χρειάζεται έγκριση αυξημένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας). Ωστόσο, δεν εξηγεί πώς συνδυάζεται η κοινοτική αλληλεγγύη με τους καταγγελλόμενους (από τους προσφεύγοντες φορείς) ως δυσβάστακτους όρους.
Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση έχει κάνει κουρελόχαρτο το “ιερό” τους Σύνταγμα, δείχνοντας ότι αν τους συμφέρει και δε μπορούν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους με “νόμιμο” τρόπο, οι αστοί παραβιάζουν κατά το δοκούν τους ίδιους τους τους νόμους, απαιτώντας βέβαια από εμάς την πλήρη υποταγή μας σε αυτούς.
Η ανατροπή της κυβέρνησης, και του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που υπερασπίζεται είναι πλέον αναγκαιότητα – Η τυραννία είναι πλέον αβάσταχτη για ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που βλέπει τα όποια όνειρα είχε για το μέλλον να καταρρέουν προκειμένου να συνεχίσουν οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να συνεχίζουν να μας εκμεταλλεύονται, αυξάνοντας διαρκώς την ψαλίδα που μας χωρίζει…
Και γι’ αυτό η άρχουσα τάξη όχι μόνο παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, αλλά και τα παπαγαλάκια της “χειροκροτούν” και δε βγάζουν άχνα για τα όσα συμβαίνουν εις βάρος μας. Θυμίζουμε πχ τι είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος-παπαγαλάκι Τάσος Τέλλογλου τον Απρίλιο, και το οποίο πλέον έχει αλλαχτεί, με κρυμμένο το επίμαχο κομμάτι όπου έλεγε τα εξής:

“… ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης έχει παρέλθει, το πιθανότερο όμως είναι ότι και η επόμενη θα έχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου;
Κατ΄ αρχήν γράφω “βασικό κορμό” το ΠΑΣΟΚ, άρα δεν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία άλλη πολιτική από αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος. Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα. Να κάνουμε εκλογές; Δέν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, απο όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει έκτακτες εξουσίες, για να το πώ πιο απλά, η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία, αλλά ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγούν “εκτός” ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (π.χ. πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις). Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τέτοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα. Ο κ. Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης “εθνικής ανάγκης”, μπορεί να είναι αντιπρόεδρός της και υπουργός των Εξωτερικών, αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε όποιο κόστος….

προηγούμενη δημοσίευση “ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ” εδω

Advertisements

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΙ ΤΡΟΙΚΑΝΟΙ, ΤΟ ΣΤΕ ΚΑΙ Ο…ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

July 30, 2010 Leave a comment

«Le malade imaginaire», ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου

Αίτηση ακύρωσης του μνημονίου που έχει υπογράψει η χώρα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατέθεσαν σήμερα στο Συμβούλιο της Επικρατείας ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ και άλλοι φορείς.
Συγκεκριμένα, ζητούν να κηρυχτούν ως αντικείμενες στο Σύνταγμα, στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, στην ΕΣΔΑ και στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας όλες οι περικοπές που έχουν γίνει σε μισθούς και συντάξεις.
Την αίτηση υπογράφουν ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, η ΠΟΠΣ, η ΕΣΗΕΑ, το ΤΕΕ, η Ομοσπονδία Εργατικών Στελεχών Ελλάδος, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Επαρχίας Λιβαδειάς, ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Αξιωματικών Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων Τάξης 1978, η Λέσχη Αεροπορίας Στρατού και ο Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης.
Σε κοινή ανακοίνωσή τους τονίζουν πως οι λόγοι της προσφυγής τους αφορούν θέματα τόσο τυπικά όσο και ουσιαστικά.
Όπως αναφέρουν, ο πρώτος λόγος σχετίζεται με την πλημμελή διαδικασία, δυνάμει της οποίας ψηφίστηκε ο νόμος 3845/2010, που αν και κατʼ ουσίαν αποτελεί διεθνή συνθήκη, κατά παράβαση του άρθρου 28 παρ.2 του Συντάγματος δεν ψηφίστηκε από τα 3/5 του συνόλου των Βουλευτών.
Ο δεύτερος λόγος αφορά τη μη νόμιμη εκχώρηση αρμοδιοτήτων του νομοθετικού σώματος στον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος δικαιούται να υπογράφει κάθε μνημόνιο, δανειακή σύμβαση και ό,τι κρίνει απαραίτητο για την εκτέλεση του μηχανισμού στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας, κατά παράβαση του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος.
Ο τρίτος λόγος είναι η παραβίαση του δικαιώματος της «περιουσίας», στην έννοια της οποίας εμπίπτει τόσο η αμοιβή όσο και η σύνταξη, όπως προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τονίζουν οι ανωτέρω φορείς.
Μεταξύ άλλων, στην αίτηση υπογραμμίζεται ότι το δημόσιο συμφέρον θα πρέπει κάθε φορά να αιτιολογείται επαρκώς όταν λαμβάνονται μέτρα, που θίγουν δικαιώματα, που προστατεύονται από το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις.
«Η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας συνιστά ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά και στην συνδικαλιστική ελευθερία, την στιγμή, μάλιστα, που με την νέα συνθήκη της Λισσαβώνας ενισχύεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο η συλλογική δράση στα εργασιακά θέματα», υπογραμμίζουν οι φορείς.
«Αναγνωρίζοντας, ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει απωλέσει την εμπιστοσύνη της στην λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς νομοθετική και εκτελεστική εξουσία έχουν εκχωρήσει άνευ όρων όλες τους τις αρμοδιότητες στον Υπουργό Οικονομικών και στην Τροϊκα, απευθυνόμαστε στην μόνη εξουσία, που φαίνεται να αντιστέκεται, τη δικαστική, επιδιώκοντας την αποτελεσματική παρέμβασή της για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας που θίγονται», προσθέτουν οι διαμαρτυρόμενες πλευρές στην ανακοίνωσή τους.

αναδημοσίευση απο τα ΝΕΑ 29/7/2010

….Και επειδή τα περί ασθένειας-αρρώστιας της Ελλάδας στην οποία αναφέρθηκαν πρόσφατα οι κυβερνήτες μας τάχουμε ξανακούσει τόσες φορές που δεν θυμόμαστε πιά αν μας κυβερνούν πολιτικοί ή γιατροί , και επειδή κάθε Έλληνας πρωθυπουργός που άφησε καλό ή κακό όνομα, έβαλε την Ελλάδα κάπου, οπως ο Βενιζέλος στη Μεγάλη Ιδέα και την Μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή, ο Παπαδόπουλος στο γύψο, ο Καραμανλής στο κλάμπ των τοκογλύφων της ΕΟΚ, ο Σημίτης στην τράπεζα της ΟΝΕ την ΕΚΤ, και ο Γιώργος στην αμερικάνικη παρατράπεζα του ΔΝΤ και των μπάνκστερς της Γκόλντμαν στην Γουόλ Στρήτ, επιλέξαμε λόγω της σημερινής -επάρατης πλέον – ασθένειας να θυμηθούμε τον Παπαδόπουλο και την εποχή που ο -μόνιμος πλέον- ασθενής έμπαινε στον γύψο της επταετίας. Οπως αναφέρει και ο ίδιος, το έθνος ή θα κάνει ενα μεγάλο βήμα ή θα χαθεί….Σαράντα χρόνια μετά, ο ασθενής δεν χρειάζεται καν γύψο. Χάθηκε στην πορεία.  Στην εποχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης ( γνωστής και σαν Νέα Τάξη ), ο μεθοδευμένος και πολυεπίπεδος εθνομηδενισμός έχει ήδη αρχίσει και καταπίνει κομμάτι-κομμάτι και μεθοδικά τις σάρκες του  κράτους-έθνους, οδηγώντας τον ασθενή στον βέβαιο θάνατο της τεχνετρόνικ παγκόσμιας δικτατορίας των τραπεζοκρατών.

ο ασθενής, ο γιατρός, ο γύψος και άλλα συναφή…

O Phillips Τάλμποτ, Πρεσβευτής των ΗΠΑ τότε στην Αθήνα, αντίθετος με το στρατιωτικό πραξικόπημα και το “καθεστώς των Συνταγματαρχών” (1967–1974), παραπονείται ότι αντιπροσωπεύει “εναν βιασμό της Δημοκρατίας” – πρόταση στην οποία ο Jack Maury, επικεφαλής της CIA  στην Αθήνα, απάντησε: “Πώς μπορεί να βιασθεί μια πόρνη;”…. Σχετικό δημοσίευμα εδω 

ARBEIT MACHT FREI 2

July 5, 2010 Leave a comment

Ένα κρεματόριο η ευρωζώνη

Του Δημήρη Καζάκη
Οικονομολόγου – αναλυτή

Η κατάσταση στην ευρωζώνη συνεχίζει να επιδεινώνεται ραγδαία. Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται ακόμη και στους πιο εθελοτυφλούντες ότι το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, δηλαδή δεν είναι πρόβλημα κρατικών ελλειμμάτων. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα τραπεζών και ιδιοσυστασίας του ευρώ. Οι εργαζόμενοι, οι οικονομίες και τα κράτη της ευρωζώνης υποβάλλονται σε μια σκληρή, κοινωνικά ανάλγητη και παντελώς αδιέξοδη λιτότητα προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και φυσικά το πάλαι ποτέ «ισχυρό ευρώ».

Σύμφωνα με το Bloomberg (15.6), «η πτώση του ευρώ σχεδόν στο χαμηλότερο επίπεδο των τεσσάρων ετών σημαίνει ότι τα καναδικά δολάρια και τα ελβετικά φράγκα σημειώνουν μερίδια – ρεκόρ στις παγκόσμιες πωλήσεις ομολόγων καθώς οι επενδυτές δραπετεύουν από την αναταραχή στην αγορά του κυβερνητικού χρέους της Ευρώπης». Αυτός είναι ο μεγάλος καημός των ευρωκρατούντων. Πώς θα κρατήσουν τους επενδυτές -κερδοσκόπους στο ευρώ. Έτσι τσακίζουν ό,τι έχει απομείνει στην ευρωζώνη από κοινωνικές δαπάνες, βυθίζουν σε εργασιακή απόγνωση την πλειονότητα των εργαζομένων, συνθλίβουν κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες τους στις καταστροφικές δυνάμεις των αγορών. Όλα αυτά με την ελπίδα ότι οι κερδοσκόποι θα δείξουν κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το ευρώ, πέρα από βραχυπρόθεσμα παιχνίδια με τη διακύμανση της ισοτιμίας του. Η ευρωζώνη εξελίσσεται ανοιχτά πια σ’ ένα απέραντο κοινωνικό κρεματόριο.

Το… περιούσιο νόμισμα

Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία για τους προσκυνητές του ευρώ. Ας είναι καλά το «ισχυρό ευρώ» και ποιος νοιάζεται για λαούς και χώρες. Προκειμένου να διασωθεί το περιούσιο νόμισμα, όπως τουλάχιστον ελπίζουν οι πιστοί του, ας θυσιαστούν και λαοί και χώρες της ευρωζώνης. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για αναλώσιμα είδη. Σ’ αυτό το πλαίσιο δίνουν και παίρνουν τα σχέδια για την αναδιοργάνωση της ευρωζώνης. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Πρόσφατα σε άρθρο του στους «Financial Times» (15.6) o Γκαμπίζ Αλαχάνι, της Iveagh Private Investment House, προτείνει την άμεση δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, το οποίο να εξαγοράσει ολόκληρο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, να αναλάβει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και να μετατραπεί τελικά σε κεντρικό δημόσιο ταμείο για ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε μια τέτοια προοπτική όπου τα κράτη δεν θα έχουν καν το δικαίωμα στον δικό τους προϋπολογισμό, τότε σε τι θα χρειάζονται; Σε τίποτε, εκτός από το να αποτελούν αποτελεσματικούς εισπρακτικούς μηχανισμούς υπέρ του κεντρικού ταμείου της ευρωζώνης. Όσο για τους λαούς, θα μετατραπούν και τυπικά σε υπηκόους τη ευρωζώνης χωρίς δικαιώματα, αλλά με την υποχρέωση να καταβάλλουν φόρους και να αναζητούν εργασία σε μια αγορά που δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξασφάλιση για τον εργαζόμενο.

Αυτό είναι το τυπικό «όραμα» των επενδυτών για το μέλλον της ευρωζώνης. Κι αυτό είναι το πραγματικό διά ταύτα της επιδιωκόμενης «ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης», που παπαγαλίζει από δεξιά και αριστερά το πολιτικό προσωπικό των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων. Οι παλιές «ομοσπονδιακές πολιτείες» της μοναρχίας, που τόσο κατέκριναν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι διαφωτιστές, αναβιώνουν σε υπερεθνική κλίμακα. Ο σύγχρονος «ευρωπαϊσμός» δείχνει πια τα δόντια του σ’ όλους τους λαούς στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο βαθιά αντιδραστικός και αντιδημοκρατικός είναι.

Θυσία στις τράπεζες

Προς τι όμως όλα αυτά; Όλα γίνονται για τις τράπεζες. Για τα μεγαθήρια της χρηματιστικής αγοράς που έχουν εθιστεί όλα αυτά τα χρόνια να κερδοσκοπούν ασύστολα με ομόλογα και τίτλους χρέους. Στις 14 του μηνός οι αγορές τραπεζικών ομολόγων στην ευρωζώνη υποχώρησαν στο χαμηλότερο επίπεδο από την εποχή της χρεοκοπίας της Lehman Brothers Holdings Inc. το 2008, που σήμανε και την έναρξη του μεγαλύτερου παγκόσμιου κραχ της μεταπολεμικής περιόδου. Η διαγραφή χρεών από τα χαρτοφυλάκια των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών προχωρά, λόγω της ύφεσης, της κρίσης δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στην ευρωζώνη, τόσο αργά που πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται ένα νέο μεγάλο κραχ στην ίδια την ευρωζώνη. Ένα κραχ που δεν θα αφήσει πολλά περιθώρια στο ευρώ.
Ήδη οι περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται στην κατάσταση της Lehman Brothers. Κι αυτό είναι φυσικό. Για να επανέλθει σε ισορροπία το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης και μαζί του να ανακάμψει το ευρώ, θα πρέπει να ξεφορτωθεί, να «κουρέψει», το επιπλέον φορτίο χαρτιών που βρίσκεται στα χαρτοφυλάκιά του και να επανέλθει περίπου στο επίπεδο του 2004 οπότε η αξία της τραπεζικής περιουσίας ανερχόταν στα 20,4 τρισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να διαγράψει περιουσιακά στοιχεία άνω των 10 τρισ. ευρώ. Δηλαδή θα πρέπει να διαγραφεί τραπεζική περιουσία αξίας μεγαλύτερης του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης για το 2009. Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπορεί κάποιο κράτος της ευρωζώνης, ή όλη μαζί η ευρωζώνη, να αναλάβει το κόστος αυτής της διαγραφής; Μάλλον όχι. Ακόμη κι αν υποτιμήσει την εργασία και την οικονομία της ευρωζώνης κατά 50%.

Η κατάσταση του τραπεζικού συστήματος θα οδηγήσει σε αδιέξοδο την ευρωζώνη, μια και οι μεγάλες κυρίως τράπεζες απορροφούν μαζικά τη ρευστότητα, το κυκλοφορούν χρήμα από την οικονομία, χωρίς να το αποδίδουν έστω με τη μορφή δανείων. Ολόκληρη η οικονομία της ευρωζώνης έχει κυριολεκτικά «στεγνώσει» από χρήμα. Πρώτα και κύρια οι πιο αδύναμες χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες έτσι σπρώχνονται στον γκρεμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ισπανία έχει ήδη υπερκεράσει την Ελλάδα σε προβλήματα. Μετά τη χρεοκοπία των αποταμιευτικών της τραπεζών, που φανερώνει ακριβώς την τεράστια έλλειψη ρευστού από την οικονομία της, η Ισπανία ουσιαστικά έχει ήδη αποκλειστεί από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων. Σύμφωνα με την ισπανική «El Pais» (15.6), ενώ το κανονικό μερίδιο της Ισπανίας στην ΕΚΤ αντιστοιχεί στο 9% των χρηματικών διαθεσίμων, οι ισπανικές τράπεζες έχουν απορροφήσει ήδη το 16,5% της άμεσης χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι «Financial Times» (15.6) αναφέρουν ότι «οι ισπανικές τράπεζες έχουν σπάσει το ρεκόρ δανεισμού από την ΕΚΤ», απορροφώντας 85,6 δισ. ευρώ μόνο τον τελευταίο μήνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό δανεισμού που δόθηκε σε ευρωπαϊκές τράπεζες όχι μόνο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008, αλλά από την εποχή που δημιουργήθηκε η ευρωζώνη το 1999. Σημειωτέον ότι οι ισπανικές τράπεζες αντιστοιχούν στο 11% του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.

Χρεοκοπία στην ευρωζώνη

Τα δεδομένα αυτά φέρνουν αντικειμενικά την Ισπανία πολύ κοντά σε μια άμεση ελεγχόμενη χρεοκοπία μέσω της ενεργοποίησης του «μηχανισμού στήριξης» της Ε.Ε., όπως έγινε και με την Ελλάδα. Κάτι βέβαια που δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να δουν οι Γερμανοί, οι οποίοι πιέζουν ασφυκτικά την ισπανική κυβέρνηση να μην κάνει χρήση του «μηχανισμού στήριξης». Σε απάντηση αυτής της πίεσης η ισπανική κυβέρνηση ζήτησε να δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά δεδομένα της κατάστασης των τραπεζών όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην ευρωζώνη. Η δήλωση αυτή έφερε αναστάτωση στους τραπεζικούς κύκλους, με τον Ζόσεφ Άκερμαν της (αμαρτωλής σ.σ.-πλοηγός) Deutsche Bank να δηλώνει ότι μια τέτοια δημοσιοποίηση «θα ήταν κάτι πολύ, μα πολύ επικίνδυνο» για όλες τις μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης. («El Pais», 15.6)
Η κατάσταση αυτή κάνει τους περισσότερους αναλυτές, ακόμη και των χρηματοπιστωτικών οίκων, πολύ απαισιόδοξους για την τύχη του ευρώ και της ευρωζώνης. Έτσι οι αναλυτές της γαλλικής AXA, σε μια πρόσφατη έκθεσή τους προς τους επενδυτές και τις αγορές, εκτιμούν ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να διασπαστεί η ευρωζώνη ή να διαλυθεί στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, παρά τις όποιες προσπάθειες «διάσωσης» των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. («The Daily Telegraph», 14.5)

Η ελληνική καταστροφή

Όσο για την Ελλάδα, οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου δεν περνά ημέρα που να μη δηλώνουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει, με τον ίδιο στόμφο και την ίδια σιγουριά που τον περασμένο Ιανουάριο δήλωναν ότι δεν πρόκειται να αφήσουν τη χώρα να καταφύγει στο ΔΝΤ. Όλα πάνε καλά… Γι’ αυτό και εμφανίζονται ότι ξαφνιάστηκαν με την πολλαπλή υποβάθμιση της Moody’s της Ελλάδας και των τραπεζών της. Δείχνουν να μη θυμούνται ότι η υποβάθμιση αυτή είχε προαναγγελθεί από την ίδια τη Moody’s ήδη από τον Απρίλιο, εκτός κι αν άλλαζε δραματικά η κατάσταση. Η κατάσταση όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά πάει από το κακό στο χειρότερο εξ ου και η υποβάθμιση. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται στα ύψη και η πιθανότητα χρεοκοπίας είναι η υψηλότερη για χώρα σ’ ολόκληρη την υφήλιο. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβιώνουν αποκλειστικά από τη στήριξη της ΕΚΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος.
Για το μόνο που ενδιαφέρεται αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση είναι να επιταχύνει το έργο καταστροφής που έχει αναλάβει με το «μνημόνιο». Κι αυτό γιατί γνωρίζει ότι οι ημέρες της είναι μετρημένες. Η αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από την κυβέρνηση και το ΔΝΤ είναι πια πολύ κοντά. Ιδίως αν η κατάσταση της ευρωζώνης επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο και η Ισπανία δεν θα μπορεί πλέον να κρατηθεί στην επιφάνεια.
Αυτό που νοιάζει την κυβέρνηση είναι πριν οδηγηθεί η Ελλάδα στην αναδιάρθρωση του χρέους να κατοχυρώσει την παράδοση της χώρας στους δανειστές της με την περίφημη «δανειακή σύμβαση» που υπέγραψε στις 8 Μαΐου. Το κύριο στοιχείο της «δανειακής σύμβασης» με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ είναι η πλήρης παραίτηση από κάθε έννομο δικαίωμα της χώρας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της έναντι οποιασδήποτε καταχρηστικής πρακτικής των δανειστών της. Στη διεθνή πρακτική δεν θα βρει κανείς χειρότερη δανειακή σύμβαση ανάμεσα σε κράτη ή ακόμα και σε ιδιώτες. Σε ιδιωτική επικοινωνία με στέλεχος του ΔΝΤ που έχει πολύχρονη εμπειρία από τη διαπραγμάτευση ανάλογων δανειακών συμβάσεων μας είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση σε ό,τι της ζητήθηκε, αλλά αποδέχτηκε ρήτρες που καμιά άλλη χώρα, σύμφωνα με την εμπειρία του, δεν έχει αποδεχτεί. «Δεν μου έχει ξανατύχει καμιά άλλη τέτοια περίπτωση, όπου μια κυβέρνηση να παραδίδει αμαχητί και τόσο εύκολα τη χώρα και τον λαό της».
Έτσι έφτασε «η δανειολήπτρια Ελλάδα» να «παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει σε σχέση με τα περιουσιακά της στοιχεία» ή από κάθε νομική διαδικασία συμπεριλαμβανομένης της ασυλίας από την άσκηση αγωγής, κατάσχεσης, αναγκαστικής εκτέλεσης κατά των περιουσιακών της στοιχείων, εφόσον δεν απαγορεύεται αυτό από ειδικό νόμο (όρος 14 παρ. 5 της Σύμβασης). Ενώ το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με γνωμοδότησή του, μας ξεκαθαρίζει το νόημα αυτού του όρου της Σύμβασης: «Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας…».Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση παραιτείται από την εθνική κυριαρχία της χώρας, δηλαδή παραιτείται από την προάσπιση όχι μόνο της δημόσιας περιουσίας, αλλά και του εθνικού εδάφους έναντι των απαιτήσεων από τους δανειστές. Έτσι ολόκληρη η χώρα υποθηκεύεται και τίθεται στη διάθεση των δανειστών. Και μόνο αυτός ο όρος αρκεί, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, για να χαρακτηριστεί η δανειακή σύμβαση ως αποικιοκρατική. Ανάλογη σύμβαση δεν υπάρχει στην ιστορία του ελληνικού κράτους από την εποχή της περίφημης «πράξης υποτέλειας» του Κωλέττη στα 1826. Με μόνο μια εξαίρεση, τις «δανειακές συμβάσεις» που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

Αγγλικό δίκαιο

Αυτό που επίσης κάνει εντύπωση είναι ο «ορισμός του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για τη σύμβαση». Πολλοί αναρωτιούνται γιατί έγινε αυτό. Ο βασικός λόγος δεν έχει να κάνει με το ΔΝΤ, αλλά με το γεγονός ότι η νομολογία του αγγλικού δικαίου, λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος της Βρετανίας, δίνει την ευκαιρία για εξαιρετικά ευνοϊκές αποφάσεις υπέρ των δανειστών. Για παράδειγμα, το 90% των καταχρηστικών αποφάσεων σε βάρος χωρών από επενδυτικά κεφάλαια «προβληματικών χρεών», κοινώς γύπες, παίρνονται από βρετανικά δικαστήρια.

Σύμφωνα με τα ειωθότα στη διεθνή αγορά δανεισμού με ομόλογα, ό,τι ισχύει για έναν δανειστή ισχύει για όλους τους δανειστές (pari passu). Αυτό σημαίνει ότι η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, οι καταχρηστικοί της όροι, η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, ο ορισμός του αγγλικού δικαίου κ.ο.κ. ισχύουν όχι μόνο για τον δανεισμό από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ αλλά για όλους τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι κερδοσκόποι της αγοράς έχουν το απαραίτητο νομότυπο εργαλείο για να απαιτήσουν τη λεηλασία, τη δήμευση και τη διάλυση της χώρας. Αυτός είναι ένας επιπλέον σοβαρός λόγος, όχι μόνον για να φύγει νύχτα η κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι της από τη χώρα, αλλά και για τον λαό να επιβάλει άμεσα την ανατροπή της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου, που μπορεί να γίνει μόνο με τη μη αναγνώριση του χρέους και την άρνηση της αποπληρωμής του.

Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα  Ποντίκι και ιστολόγιο Κ.Καββαθά εδω
(έμφαση, τονισμός, λινκς απο πλοηγός)

ΣΟΣΙΟΝΟΜΙΚΣ (SOCIONOMICS) ΚΑΙ Ο ΦΙΜΠΟΝΑΤΣΙ

January 10, 2010 Leave a comment

Φιμπονάτσι και “σοσιονόμικς”.
Οι Αριθμοί ορίζουν και την Mηχανή της Ιστορίας

Καθώς η “παγκόσμια κρίση” απειλεί πλέον οχι μόνον να διαλύσει την Ευρωπαική Οικονομική Νομισματική Ενωση και το “σκληρό” ευρώ, αλλά να συμπαρασύρει και την πολιτική Ευρωπαική Ενωση σε φυγόκεντρες διαδικασίες διάσπασης και σύγκρουσης, ειναι καιρός για μιά συστημική επανεκκίνηση. Μία επίκαιρη και αποκαλυπτική ταινία, η Κρυφή Μηχανή της Ιστορίας, που ασχολείται με την θεωρία της σχέσης της ανθρώπινης μαζικής (κοινωνικής, πολιτικής, θρησκευτικής, οικονομικής) διάθεσης και των πολυεπίπεδων και πολυμορφικών δράσεων και αντιδράσεων που ακολουθούν τις διαφορετικές αυτές διαθέσεις, προσφέρει μία διαφορετική αναλυτική πλατφόρμα, μιά νέα συστημική αφετηρία, και τροφή για σκέψη για την κατανόηση του ευρωπροβλήματος, την παρούσα και μελλοντική γεωστρατηγική θέση της, και την πιθανότητα για σωτηρία της ραγισμένης Ενωσης.
Με εναν στους πέντε Ευρωπαίους πολίτες άνεργους (λ.χ. Ισπανία 20%), τα λογιστικά τρύκ της ΕΚΤ με το ευρώ, την λάθος εκτίμηση του πολύπλοκου προβλήματος και την καταστροφική οικονομική πολιτική εκ μέρους των Βρυξελλών, την συνεπαγόμενη αδυναμία παραγωγικής ανάτασης της Ιβηρικής, των Βαλκανίων, της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ιρλανδίας, της Ελλάδας και άλλων συμπασχόντων “συνεταίρων”, το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης εξελίσσεται σε εναν εφιάλτη διαρκείας…

History’s Hidden Engine is the result of more than three years of research and creativity by filmmaker David Moore. Moore traveled North America to capture the insights of 17 brilliant minds, then wove them into this film. In just 59 minutes and with the help of pop songs, news footage and cultural images that are familiar to everyone, this documentary shows how social mood drives trends in movies, music, fashion, finance, economics, politics, the media and war.

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=8483214695191142670&hl=el&fs=true

Σχετική βιβλιογραφία εδω

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ FED 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

November 21, 2009 Leave a comment

46 χρόνια ακριβώς (22 Νοεμβρίου 1963) μετά την ανεξιχνίαστη δολοφονία του προέδρου Τζών Κέννεντυ, και μετά απο πολύμηνες μάχες σε όλα τα επίπεδα στην Ουάσιγκτον, η ομάδα των Αμερικανών πολιτικών (και οχι μόνον) που πίεζε για εξονυχιστικό και βαθύ λογιστικό έλεγχο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας -ιδιωτικής- FED, κέρδισε την πρώτη ιδιαίτερης σημασίας νίκη της. Παρά τις αυξημένες αρμοδιότητες που εκχώρησε ο πρόεδρος Ομπάμα στον Διοικητή της FED κ.Μπέν Μπερνάνκε πρίν λίγους μήνες και την πρόσφατη ανανέωση της θητείας του, η κατάσταση φαίνεται να παίρνει πλέον μια τελείως διαφορετική τροπή μετά την ψήφιση του H.R.1207.
Η αλλαγή αυτή στην εκατονταετή ειδική σχέση της Αμερικανικής Διοίκησης και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας -ιδιωτικής- FED, εαν φυσικά ολοκληρωθεί και εφαρμοστεί, προβλέπεται να φέρει τα ανω κάτω στις ισορροπίες (και ανισορροπίες) της Αμερικανικής μακροοικονομικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής καθώς και της παγκόσμιας γεωστρατηγικής μεθοδολογίας. Οι εξελίξεις έχουν ήδη δρομολογηθεί, και το αποτέλεσμα της διαμάχης θα είναι καθοριστικό για το μέλλον του παγκόσμιου οικονομικού και τραπεζικού μηχανισμού, της Αμερικής ως ιστορικού κυρίαρχου έθνους σε βαθειά κρίση, και εν τέλει του μέλλοντος του ανθρώπινου είδους.
Με την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και τον γνωστό μας κ.Τρυσέ και την Τράπεζα της Αγγλίας να έχουν στενότατες και πολυεπίπεδες σχέσεις με την FED, μάλλον πλησιάζει η ώρα που θα περάσουν μοιραία οι ελεγχτές και απο αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού για μία αντίστοιχη διαδικασία. Οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο δεν θα μπορέσουν να μείνουν στο απυρόβλητο, η βλάβη ειναι ενιαία και συστημική. Το παγκόσμιο καζίνο της Wall Street “έσπασε την μπάνκα”…

σχετικά δημοσιεύματα εδω, εδω, εδω, εδω,εδω, εδω

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-515319560256183936&hl=el&fs=true
http://s.wsj.net/media/swf/main.swf

House Financial Services Committee approves Bill to Audit the Fed (Rejecting Watt’s Fake Alternate) and Votes to Rein In Foreign Currency Swaps
Congressman Watt tried to de-rail the bill to audit the Federal Reserve (H.R. 1207) with a fake alternate bill. Fortunately, the House Financial Services Committee approved H.R. 1207 by 43-26, and rejected Watt’s bill.
In addition, Congressmen Grayson and Paul’s bill requiring written concurrence by the Treasury Secretary prior to the Federal Reserve engaging in a foreign currency swap passed the House Financial Services Committee by a voice vote today.

The list of voters

AL-06 Rep. Spencer Bachus yay, CA-12 Rep. Jackie Speier yay, CA-22 Rep. Kevin McCarthy yay, CA-27 Rep. Brad Sherman yay, CA-35 Rep. Maxine Waters nay, CA-40 Rep. Edward R. Royce yay, CA-42 Rep. Gary G. Miller nay, CA-43 Rep. Joe Baca nay, CA-48 Rep. John Campbell yay, CO-07 Rep. Ed Perlmutter yay, CT-04 Rep. Jim Himes nay,
DE-01 Rep. Michael N. Castle yay, FL-08 Rep. Alan Grayson yay, FL-12 Rep. Adam Putnam yay, FL-15 Rep. Bill Posey yay, FL-22 Rep. Ron Klein nay, FL-24 Rep. Suzanne Kosmas, GA-06 Rep. Tom Price yay, GA-13 Rep. David Scott yay, ID-01 Rep. Walt Minnick yay, IL-04 Rep. Luis V. Gutierrez nay, IL-08 Rep. Melissa L. Bean nay, IL-13 Rep. Judy Biggert yay, IL-14 Rep. Bill Foster nay, IL-16 Rep. Donald A. Manzullo yay,
IN-02 Rep. Joe Donnelly nay, IN-07 Rep. Andre Carson nay, KS-02 Rep. Lynn Jenkins yay, KS-03 Rep. Dennis Moore nay, MA-04 Rep. Barney Frank nay, MA-08 Rep. Michael E. Capuano nay, MA-09 Rep. Stephen F. Lynch nay, MI-09 Rep. Gary Peters yay, MI-11 Rep. Thaddeus McCotter yay, MN-03 Rep. Erik Paulsen yay, MN-05 Rep. Keith Ellison nay, MN-06 Rep. Michele Bachmann yay, MO-01 Rep. William Lacy Clay yay, MO-05 Rep. Emanuel Cleaver nay, MS-01 Rep. Travis Childers yay, NC-03 Rep. Walter B. Jones yay, NC-10 Rep. Patrick T. McHenry yay, NC-12 Rep. Melvin L. Watt nay, NC-13 Rep. Brad Miller nay, NH-02 Rep. Paul W. Hodes yay, NJ-03 Rep. John Adler yay, NJ-05 Rep. Scott Garrett yay, NJ-07 Rep. Leonard Lance yay, NY-03 Rep. Peter King yay, NY-04 Rep. Carolyn McCarthy yay, NY-05 Rep. Gary L. Ackerman nay, NY-06 Rep. Gregory W. Meeks nay, NY-12 Rep. Nydia M. Velázquez yay, NY-14 Rep. Carolyn B. Maloney nay, NY-25 Rep. Dan Maffei yay, NY-26 Rep. Christopher Lee yay, OH-01 Rep. Steve Driehaus yay,
OH-06 Rep. Charles Wilson nay, OH-15 Rep. Mary Jo Kilroy nay, OK-03 Rep. Frank D. Lucas yay, PA-06 Rep. Jim Gerlach yay, PA-11 Rep. Paul E. Kanjorski, SC-03 Rep. J. Gresham Barrett yay, TX-05 Rep. Jeb Hensarling yay, TX-09 Rep. Al Green nay, TX-14 Rep. Ron Paul yay, TX-15 Rep. Rubén Hinojosa yay, TX-19 Rep. Randy Neugebauer yay,
TX-24 Rep. Kenny Marchant yay, WI-04 Rep. Gwen Moore nay, WV-02 Rep. Shelley Moore Capito nay

If you haven’t already seen it, watch Congressman Grayson grill Bernanke about foreign swaps:

Αλαν Γκρέυσον, ελπίδα και ανθρωπιά στην Αμερικανική πολιτική σκηνή. Μέλος της ΦΒΚ (Phi Beta Kappa) (ΦΒΚ, Φιλοσοφία Βίου Κυβερνήτης or philosophia biou kybernētēs)

Αναγκαία βιβλιογραφία :

SURVIVING THE CATACLYSM NOW AVAILABLE FOR THE FIRST TIME AS A PRINTED BOOK, JUNE 2009

…here is the indispensable handbook for the present breakdown crisis and disintegration of the world financial, currency, and banking system. Tarpley builds on his prophetic work of 1999, which showed the world heading for a financial cataclysm and economic depression due to deregulated derivatives speculation, the destruction of modern productive industry, the collapse of the US standard of living, and a globalized hot money casino run by a tiny financier oligarchy.
Tarpley calls for a return to the American System of political economy as exemplified by such figures as Hamilton, Clay, Lincoln, FDR, and JFK. Tarpley shows the criminal futility of the Bush-Paulson-Bernanke bailout of the $1.5 quadrillion derivatives bubble, now continued under cynical and demagogic left cover by the Obama-Geither-Summers-Bernanke clique. Obama is exposed as the worst Wall St. puppet in recent US history, an anti-FDR peddling a New Deal in reverse for the benefit of zombie bankers, while the American people get the crumbs.
The book advances a benchmark program for world economic recovery, full employment, scientific and technological progress, third world development, and the defense of our threatened civilization.
Tarpley calls for wiping out derivatives, banning foreclosures, and nationalizing the failed Federal Reserve System.
Cheap no-interest Federal credit for production can build 1,000 hospitals, 100,000 miles of high-speed maglev rail, 100 fourth-generation high-temperature pebble bed nuclear reactors, while rebuilding the interstates and water systems – creating tens of millions of high-paid, capital-intensive modern jobs in the process. Tarpley makes the case for science drivers in exploration, colonization, and industrialization on the moon and Mars; high-energy physics; and biomedical research. A special chapter discusses ways individuals and families can survive the crisis.
If you read one book on economics, let it be this one.

There is only one nation on this planet able to reverse the global human tragedy we all live in. That nation has to have the will to magnify the energy from the eternal flame that is burning over JFK’ grave in Arlington cemetery, has to self correct, self heal, and avert the global catastrophy by providing the peoples of the world the lond awaited antropocentric global geopolitical and exopolitical system and realismus for the 21st century and beyond (-ed)…

ΤΡΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

November 6, 2009 Leave a comment

ECB President Jean-Claude Trichet talks with Dow Jones correspondent Nina Koeppen about the outlook for the European economy, including inflation expectations

http://s.wsj.net/media/swf/main.swf

Τι μας περιγράφει ο κ.πρόεδρος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας Τρυσέ;;; Μάλλον την πορεία προς τον θάνατο της Λογιστικής Αντιπαραγωγικής Ευρώπης…

Categories: ΕΚΤ, Τρυσέ