Archive

Archive for the ‘Ευρωπαική Ενωση’ Category

ORDO AB CHAO 5

November 21, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε και αναδημοσιεύουμε απο Σταυροβελονιά

… το ελληνο – ιρλανδικό “θαύμα” …

Νίκος Μπογιόπουλος

***

Ο “κέλτικος τίγρης της οικονομίας”

Τον θυμάστε τον «κέλτικο τίγρη της οικονομίας»; Ετσι αποκαλούσαν την Ιρλανδία στο ΠΑΣΟΚ επί εποχής Σημίτη.
*
Μετά ήρθε η ΝΔ. Ηταν τότε, το 2007, που ο υπουργός οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης, μιλώντας στο Ελληνο-Αμερικανικό Επιμελητήριο, δήλωνε:
«Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Ιρλανδία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Συχνά τίθεται το δίλημμα σχετικά με το ποιο οικονομικό μοντέλο είναι το πιο κατάλληλο: είναι εκείνο που προβλέπει υψηλή φορολογία και υψηλές δημόσιες δαπάνες ή είναι εκείνο που επιδιώκει μικρότερο κράτος με χαμηλότερη φορολογία; Πιστεύω ότι στην περίπτωση της χώρας μας πρέπει να ακολουθήσουμε τη δεύτερη κατεύθυνση», ήταν τα λόγια του κ. Αλογοσκούφη, ο οποίος σε άλλες δηλώσεις, αυτή τη φορά στο ΙΟΒΕ, δεν είχε αφήσει κανένα περιθώριο παρερμηνειών:
«Ενα μοντέλο που θεωρώ ότι είναι πολύ κατάλληλο για να το μελετήσει κάποιος στα ελληνικά πλαίσια, είναι αυτό της Ιρλανδίας», τόνιζε…
Ηδη δε επί διοίκησης της Τράπεζας της Ελλάδας από τον κ. Λουκά Παπαδήμο, τον σημερινό στενό συνεργάτη και σύμβουλο του πρωθυπουργού Παπανδρέου, οι τραπεζίτες είχαν δείξει τις προτιμήσεις τους.

Στην έκθεση της ΤτΕ για την ανταγωνιστικότητα, το 1999, η Ιρλανδία (μαζί με τη Σουηδία) καταγραφόταν ως «παράδειγμα χώρας».
Τελικά, τα κατάφεραν: Εκαναν την Ελλάδα σαν την Ιρλανδία (ή μήπως το αντίστροφο;)..
***
Το «πάθος», πάντως, με την Ιρλανδία, αποδεικνύεται διαρκείας. Πριν μια δεκαετία μάς την εμφάνιζαν εδώ στην Ελλάδα ως υπόδειγμα χώρας για το πώς θα …ευημερήσουμε. Τώρα, μέχρι πριν λίγους μήνες, μας την εμφάνιζαν πάλι ως υπόδειγμα χώρας, αλλά αυτή τη φορά για το πώς θα… σωθούμε.
*
«Το παράδειγμα της Ιρλανδίας πρέπει να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση», δήλωνε ο φύλακας άγγελος της χώρας μας, ο επικεφαλής της ΕΚΤ κ. Τρισέ, στις 7/12/2009 σε ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο.
Λίγες μέρες αργότερα, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος είχε αναλάβει να διακινήσει πιο εύγλωττα τη συνταγή του ευρωτραπεζίτη για τη «σωτηρία» της Ελλάδας : «Τρισέ: Βήματα ανάλογα της Ιρλανδίας» («Εθνος», 25/1/2010).
*
Οπως, μάλιστα, διαβεβαίωνε ο καλός αυτός άνθρωπος, αν η Ελλάδα έπρεπε να μιμηθεί ένα μοντέλο για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών της προβλημάτων αυτό ήταν το μοντέλο της Ιρλανδίας, αφού – κατά τον Τρισέ πάντα – οι επιλογές της Ιρλανδίας αναγνωρίζονταν από όλους τους εταίρους.
Είναι οι ίδιοι εταίροι που τώρα οδηγούν και την Ιρλανδία, η οποία ακολούθησε τις συνταγές τους, στο ΔΝΤ…
*
Ποιο, όμως, είναι το «θαύμα» της Ιρλανδίας, τόσο την περίοδο των «παχέων αγελάδων» όσο και την τρέχουσα περίοδο της κατάρρευσης; Πώς από κέλτικος τίγρης μετατράπηκε σε «τιγράκι του τσίρκου», για να ασελγούν πάνω της οι «θηριοδαμαστές» του κεφαλαίου, όπως προσφυώς έχει γραφτεί;

Το «θαύμα» της Ιρλανδίας στηρίχτηκε στη μετατροπή της χώρας σε ένα φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές που εξασφάλισαν φορολογικό συντελεστή επί των κερδών τους με όριο το 12,5% (αυτό δεν είναι το αίτημα του ΣΕΒ;)…
Το «θαύμα» συνίστατο στην πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στην πλήρη αποδόμηση των κοινωνικών κατακτήσεων, στην κατάλυση κάθε έννοιας κοινωνικής προστασίας, στη μετατροπή της χώρας σε ένα Ελ Ντοράντο για το διεθνές κεφάλαιο.
Ετσι προέκυψε η «ανάπτυξη».
Μόνο που δίπλα στους αριθμούς που ευημερούσαν, ο λαός της Ιρλανδίας είχε, ήδη, περιπέσει σε κατάσταση φτώχειας και μαζικής ανέχειας, ανασφάλειας και τραγικής υποβάθμισης της ζωής του
Τώρα, η Ιρλανδία βιώνει την άλλη όψη του νομίσματος του ίδιου «θαύματος».

Αφού οι πολυεθνικές τη ρήμαξαν, η «φούσκα» έσκασε, τα δημοσιονομικά εκτροχιάστηκαν και μετά από μπόλικες δόσεις τρομοκρατίας περί χρεοκοπίας (σας θυμίζει κάτι;)
ο ιρλανδικός λαός βλέπει τα παιδιά του να παίρνουν μαζικά το δρόμο της μετανάστευσης (υπολογίζονται σε πάνω από 40.000 ετησίως), το μισθό του να μειώνεται έως και 30%, το βασικό συντελεστή του ΦΠΑ να εκτινάσσεται στο 21,5%, τις ασφαλιστικές εισφορές να αυξάνονται κατά 7,5% εις βάρος του βασικού μισθού, τα επιδόματα ανεργίας να περικόπτονται, το ΑΕΠ να κατρακυλά κατά 7%, οι κρατικές δαπάνες να συρρικνώνονται στο 36% του ΑΕΠ.

Οι κοινές πορείες Ιρλανδίας – Ελλάδας δε σταματάνε εδώ.
Οι Ιρλανδοί εργαζόμενοι μπορούν να «επαίρονται» ότι και εκεί ο κρατικομονοπωλιακός τους καπιταλισμός δουλεύει ρολόι.
Ετσι, στο όνομα της σωτηρίας των τραπεζών στην Ιρλανδία, τα πακέτα των 70 δισ. ευρώ που δόθηκαν στους τραπεζίτες (σας θυμίζει κάτι;)
είχαν ως αποτέλεσμα το έλλειμμα από 14% να έχει εκτιναχτεί στο 32% και το χρέος που το 2007 ήταν στο 28% του ΑΕΠ να εκτιμάται ότι το 2014 θα έχει φτάσει στο 135% του ΑΕΠ.
Κι όλα αυτά έγιναν για να αποφύγει η Ιρλανδία την… πτώχευση!
*
Με άλλα λόγια:
Η Ιρλανδία πήρε όλα εκείνα τα μέτρα που υποτίθεται δε θα την πτώχευαν, και τελικά πτώχευσε (σας θυμίζει κάτι;)…


Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η stavrovelonia

Σχετικές δημοσιεύσεις για την ζώνη των “γουρουνοοικονομιών” εδω και εδω
ORDO AB CHAO σειρά δημοσιεύσεων εδω

Advertisements

ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ

November 6, 2010 1 comment

Περί ΑΠΟΧΗΣ (Απλά μαθήματα)

Πολλά και ηχηρά ακούγονται εναντίον της αποχής, ποικίλοι αναθεματισμοί και ηθικές κραυγές για τον «αντιδημοκρατικό» της χαρακτήρα. Κάποιοι, μέσα στον καθεστωτικό τους οίστρο και τη μικροαστική τους έξαψη, την χαρακτήρισαν και μέγιστη απειλή εναντίον των «δημοκρατικών θεσμών»!!!
“Έγκλημα δημοκρατίας» είναι η ΑΠΑΤΗ των εκλογικών διαδικασιών και η κατάφορη κοροϊδία των σάπιων κομμάτων και ΟΧΙ η ΑΠΟΧΗ από αυτό το έγκλημα.
Οι εγκάθετοι των κομμάτων, οι σειρήνες του καθεστώτος και οι «κρετίνοι» της θεοποίησης του ψηφοδελτίου βλέπουν πάντα τα πράγματα ανάποδα: Θεωρούν «έγκλημα» το να αντιστέκεσαι στο ΕΓΚΛΗΜΑ, στο να ΑΠΕΧΕΙΣ από το έγκλημα…
Πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι, μπολιασμένοι από τη μυθολογία του ψηφοδελτίου, παρασύρονται από αυτά τα τυποποιημένα και αφοριστικά κλισέ της τυπικής «δημοκρατικής» κατά της αποχής.
Έτσι θεωρούν σαν τη μόνη «δημοκρατική» πράξη τη συμμετοχή στην ΑΠΑΤΗ των εκλογικών λειτουργιών.
Θα επιχειρήσουμε να ξεκαθαρίσουμε όλο αυτό το κουβάρι των μυθολογιών γύρω από τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ή την ΑΠΟΧΗ από τις εκλογικές διαδικασίες.
ΧΩΡΙΣ θεωρητικό και πολιτικό εξοπλισμό ΚΑΜΙΑ πράξη δεν μπορεί να είναι ανατρεπτική και αποτελεσματική. Γι αυτό επιμένουμε πεισματικά στο «δόγμα»: «Πρέπει να ανακτήσουμε την ικανότητα να σκεφτόμαστε».
Στις σημερινές εποχές που μας αποδομούν και τους «μηχανισμούς» της σκέψης, αυτό το «καθήκον» (να μάθουμε να σκεφτόμαστε) είναι πρωταρχικής σπουδαιότητας.

Ζήτημα 1ον

Αρχικά πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι άλλο είναι η αποχή ως πολιτική θέση κάποιου πολιτικού υποκειμένου και άλλο η αποχή ως λαϊκή πράξη που συντελείται έξω και ενάντια στα κόμματα και στις εκλογικές διαδικασίες.
Δεν μπορεί να μπερδεύουμε αυτά τα δύο ζητήματα, ακριβώς γιατί μια πολιτική θέση απορρέει από τη συνειδητή επεξεργασία των πολιτικών δεδομένων, ενώ η «λαϊκή πράξη» αποτελεί το προϊόν των αυθόρμητων διαδικασιών που καθορίζονται από μια συγκεκριμένη αντικειμενική πραγματικότητα.
Η αποχή ως πολιτική θέση, σύμφωνα με την πολιτική θεωρία και την επαναστατική παράδοση, είναι λάθος επιλογή μέσα στα ΕΘΝΙΚΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ, πλην μιας μόνο περίπτωσης που θα αναφέρουμε παρακάτω.

Ζήτημα 2ον: Εθνικά κοινοβούλια:

α). Τα έθνη-κράτη και τα κοινοβούλιά τους είναι μια μεγάλη λαϊκή κατάκτηση Δημοκρατίας. Αποτελούν τα προϊόντα των ιστορικών, επαναστατικών λαϊκών αγώνων και είναι θεσμοί επικυρωμένοι από αυτούς τους αγώνες και τη λαϊκή βούληση.
β). Μέσα σε αυτό το εθνικό πλαίσιο οργανώνεται και θεσμοθετεί τις κατακτήσεις της η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εργατική τάξη και ο λαός αποκτούν την πολιτική τους συνείδηση και οργάνωση.
γ). Η εκλογική εκπροσώπηση μέσα στο εθνικό κοινοβούλιο αντανακλά τους κοινωνικούς συσχετισμούς και τη ζωντανή πάλη του λαού. Συνακόλουθα συμμετέχει ως ένα βαθμό το λαϊκό κίνημα, εμμέσως έστω, στις αποφάσεις που παίρνονται στα εθνικά κοινοβούλια.
δ). Τέλος, είναι αυτό το εθνικό αστικό κοινοβούλιο που παρέχει το βήμα στα επαναστατικά υποκείμενα για να προωθήσουν ιδέες και πρακτικές για την ανάπτυξη και παραπέρα συνειδητοποίηση των λαϊκών κινημάτων.
Γι’ αυτό, για την επαναστατική θεωρία και την επαναστατική παράδοση τα αστικά, ΕΘΝΙΚΑ κοινοβούλια και γενικά οι εκλογικές διαδικασίες δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά την οργανική έκφραση των ζωντανών κινημάτων και το τακτικό μέσο διαπαιδαγώγησης αυτών των κινημάτων.
Φυσικά, σήμερα, η «αριστερά» έχει εγκαταλείψει το στρατηγικό θεμέλιο και έχει μετατρέψει την «τακτική» σε «στρατηγική»: έχει κάνει αυτοσκοπό την εκλογική πάλη, πλήρως ενσωματωμένη στις απατηλές διαδικασίες της τυπικής, αστικής δημοκρατίας.
Η θέση της αποχής, με αυτά τα ΕΘΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ, είναι ορθή και επιβάλλεται μόνο στις επαναστατικές κορυφώσεις. Δηλαδή όταν οι λαϊκές μάζες έχουν εξεγερθεί και έχουν προχωρήσει στα δικά τους δημοκρατικά όργανα εξουσίας: τις αμεσοδημοκρατικές οργανώσεις βάσης.
Σε τέτοιες περιπτώσεις επιχειρεί το καπιταλιστικό κατεστημένο να σπάσει τη ζωντανή δημοκρατική συμμετοχή του λαού στα δικά του όργανα εξουσίας και να μεταφέρει τη ζωντανή ενέργεια του λαού στο ψηφοδέλτιο, δηλαδή στους εκλογικούς αγωγούς χειραγώγησης και καναλιζαρίσματος του λαού.
Η αποχή από αυτές τις νόθες εκλογικές διαδικασίες τότε επιβάλλεται ως πολιτική θέση. Τότε επιβάλλεται η Συμμετοχή στο επαναστατικό κίνημα και όχι η αποχή από αυτό, διότι συμμετοχή στην τυπική κοινοβουλευτική λειτουργία σημαίνει αποχή από τις επαναστατικές διαδικασίες του κινήματος και ανοικτή προδοσία του.

Ζήτημα 3ον: Το Ευρωκοινοβούλιο

Το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι εθνικό κοινοβούλιο, συνεπώς, το ζήτημα της αποχής ως πολιτική θέση, πρέπει να εξεταστεί με βάση εντελώς άλλα δεδομένα. Δεν μπορεί να παπαγαλίζουμε τα «εθνικά δεδομένα» σε συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτά και ασυμφιλίωτα αντίθετες.
Ευρωκοινοβούλιο και εθνικό κοινοβούλιο είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα όπως το νερό με τη φωτιά. Αυτό το ουσιώδες και το καθοριστικό μιας πολιτικής στάσης παρακάμπτεται εντελώς και «διαλύεται» μέσα στην μικροπολιτική και στα τεχνάσματα των κλόουν του κομματικού καιροσκοπισμού.
Ωστόσο και μια μεγάλη μερίδα πολιτικά προβληματισμένων και αυθεντικών αγωνιστών παρακάμπτει το ζήτημα και σκέφτεται για τις ευρωεκλογές με όρους εθνικού κοινοβουλίου. Σε αυτό το λάθος της «εξίσωσης» είχαμε «κατρακυλήσει» και εμείς στο παρελθόν…
Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο δεν αποτελεί κατάκτηση ιστορικών, επαναστατικών αγώνων και λαϊκής επικύρωσης. Δεν βγήκε από καμία δημοκρατική διαδικασία, ούτε εκφράζει καμία Δημοκρατία.
Επιβλήθηκε αυθαίρετα και δικτατορικά από τους μηχανισμούς των πολυεθνικών, σαν παρασιτικό διακοσμητικό ντεκόρ.
Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο όχι μόνο δεν βγήκε μέσα από τους λαούς, όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύει έθνη και λαούς, αλλά δεν έχει και καμία ουσιώδη αρμοδιότητα στις αποφάσεις και τα νομοθετήματα. Όλα αποφασίζονται από τα διευθυντήρια και τα όργανα των πολυεθνικών και απλώς το ευρωκοινοβούλιο εκφράζει συμβουλευτική γνώμη.
Απλά και καθαρά: το ευρωκοινοβούλιο είναι ένα «κοινοβούλιο» μαϊμού, σε ρόλο «δημοκρατικού» άλλοθι της δικτατορίας των διευθυντηρίων της Ε.Ε. Είναι ένα κατασκεύασμα αυθαίρετο των ισχυρών του χρήματος με ένα και μόνο στόχο: Την υπονόμευση, την αυθαίρετη και αντιδημοκρατική υποκατάσταση των εθνικών κοινοβουλίων.
Τι σημαίνουν, λοιπόν, οι ευρωεκλογές, αν όχι επικύρωση αυτής της κεντρικής «αντί-εθνικιστικής» δομής της Νέας Τάξης;
Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές σημαίνει αποδοχή αυτής της νεοταξικής δικτατορίας και απάτης. Με τη συμμετοχή μας νομιμοποιούμε ένα κατασκεύασμα εντελώς αυθαίρετο και πραξικοπηματικό, χωρίς καμία λαϊκή επικύρωση και χωρίς ποτέ να ερωτηθούν οι λαοί.
Η αποχή εδώ, ως πολιτική θέση, είναι επιβεβλημένη και αποχτάει το χαρακτήρα του δημοψηφίσματος εναντίον αυτού του καθεστώτος της Ε.Ε.
Και η λαϊκή πράξη της αποχής είναι μια πράξη (ενστικτώδης ή συνειδητή, παθητική ή ενεργητική) «εθνικής αντίστασης». Ακριβώς γιατί οι ευρωεκλογές, τα ευρωσυντάγματα, τα ευρωκοινοβούλια κ.λπ αποτελούν την υποκατάσταση και την κατάργηση των εθνικών θεσμών και λειτουργιών, των εθνικών κοινοβουλίων και των εθνικών Συνταγμάτων.

Ζήτημα 4ον: Το σημερινό ελληνικό κοινοβούλιο

Το σημερινό ελληνικό κοινοβούλιο δεν είναι πλέον ΕΘΝΙΚΟ κοινοβούλιο. Κοινοβούλια και κόμματα έχουν μετατραπεί σε παραρτήματα νομιμοποίησης των δικτατορικών αποφάσεων της ΕΕ και των διεθνών οικονομικών κέντρων εξουσίας.
Το ελληνικό κοινοβούλιο και τα κόμματα είναι πλέον ένα κοινοβούλιο και κόμματα μαϊμού: Απλά διακοσμητικά ντεκόρ δημοκρατικού άλλοθι των πλανητικών κέντρων εξουσίας.
ΟΙ αποφάσεις πλέον παίρνονται από τα διεθνή, νεοταξικά κέντρα. Το κυβερνητικό οικοδόμημα, τα κόμματα και η Βουλή ΕΚΤΕΛΟΥΝ, δίνοντας σε αυτή την «εκτέλεση» «δημοκρατική» νομιμοποίηση.
ΣΕ ΤΙΠΟΤΕ πλέον δεν μπορεί να συμμετέχει ο λαός με την ψήφο του στη διαμόρφωση μιας εθνικής πολιτικής, στη διαμόρφωση των κοινωνικών συσχετισμών, στη διαμόρφωση καλύτερων πολιτικών όρων των λαϊκών αγώνων.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.
Αυτή η μετάλλαξη του εθνικού κοινοβουλίου και των κομμάτων σε «προτεκτοράτα» των υπερεθνικών ελίτ εξουσίας ΒΑΘΑΙΝΕΙ και το χάσμα ανάμεσα στο λαό και τα κόμματα.
Το εκλογικό σύστημα και τα κόμματα εξαναγκάζονται να χρησιμοποιούν όλο και πιο θηριώδεις μορφές ψεύδους και υποκρισίας για να επικαλύψουν την ενσωμάτωσή τους στα νεοταξικά κέντρα εξουσίας, να κρύψουν τα πρόσωπά τους και να ΕΞΠΑΤΗΣΟΥΝ το λαό.
ΣΕ αυτά τα νέα δεδομένα τα οποία έχουν ισοπεδώσει και καταργήσει τα εθνικά κοινοβούλια και κόμματα η ΑΠΟΧΗ από εξαίρεση που ήταν όταν λειτουργούσαν τα ΕΘΝΙΚΑ κοινοβούλια γίνεται ΚΑΝΟΝΑΣ.
Δεν μπορούμε πλέον να νομιμοποιούμε με την ψήφο μας το δικτατορικό καθεστώς των ξένων κέντρων εξουσίας που έχει καταργήσει το εθνικό κοινοβούλιο και μετατρέψει τα κόμματα σε εξαρτήματα της ΕΕ και των διεθνών μαφιών του χρήματος.
ΣΗΜΕΡΑ με την κυβέρνηση των ανδρεικέλων τα πράγματα έχουν γίνει ορατά και δια γυμνού οφθαλμού.
«Συμβόλαια θανάτου» της ελληνικής κοινωνίας, πλήθος συμβολαίων θανάτου», έχουν εκτελεστεί με τη συμπαιγνία ΟΛΩΝ των κομμάτων.
ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ πλέον ΑΝΟΙΚΤΑ και ΒΑΡΒΑΡΑ κάτω από την μπότα των διεθνών μαφιών του χρήματος, κάτω από μια πολυεδρική και πολυδιάστατη δικτατορική ΚΑΤΟΧΗ και τα κόμματα μας περιπαίζουν με κούφιες και φλύαρες ρητορείες και δημαγωγίες…
Η ΑΠΟΧΗ, ως πολιτική θέση, αποτελεί, πλέον, το μίνιμουμ (όχι το μάξιμουμ) του πολιτικού ΑΓΩΝΑ, μια πρώτη πράξη ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ…

Ζήτημα 5ον: Η λαϊκή πρακτική

Η λαϊκή πρακτική της αποχής, ως κοινωνική τάση, που σημαίνει: μαζικά τμήματα του λαού δεν συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, είναι «φαινόμενο» που εκδηλώνεται κόντρα σε όλα τα κόμματα και σε εποχές παρακμής και αποσύνθεσης.
Αυτό είναι ένα αυθόρμητο «φαινόμενο» που δεν μπορεί να κλειστεί μέσα σε αφοριστικά και ηθικά μοτίβα. Είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα η οποία θέλει ερμηνεία.
Απλώς συνοπτικά να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους φαινόμενα αποτελούν το αποτύπωμα της πολιτικής παρακμής και όχι το αίτιο της παρακμής. Τμήματα του λαού οδηγούνται στη γενική απόρριψη και απογοήτευση επειδή το σύστημα, οι θεσμοί του και τα κόμματά του έχουν χάσει κάθε κύρος και ικανότητα να ενσωματώνουν ενεργητικά τις κοινωνικές αντιδράσεις.
Το καπιταλιστικό σύστημα και οι μηχανισμοί του, πράγματι σήμερα, έχουν χάσει κάθε ικανότητα ενσωμάτωσης. Αυτό αποτελεί και τη βάση της ανατροπής του. Όταν όμως και τα κόμματα που ευαγγελίζονται μια άλλη κοινωνία απωλέσουν την ικανότητα και το κύρος να ενεργοποιήσουν την κοινωνία για την ανατροπή του σάπιου παλιού, τότε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού οδηγούνται στην άρνηση των πάντων.
Συνεπώς, δεν φταίνε οι λαϊκές μάζες που οδηγούνται στην απόρριψη των κομμάτων, ακόμα και στην απάθεια, αλλά τα αριστερά υποκείμενα που έχουν ενσωματωθεί στο σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς και έχουν στοκάρει όλους τους πόρους της ελπίδας.
Το «κλασσικό» επιχείρημα εναντίον της αποχής είναι ότι αυτή η πράξη εκφράζει μοιρολατρία και παθητικότητα.
Καταρχάς, αυτό είναι μια απλουστευτική παραποίηση. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση και η λαϊκή αποχή «κοινωνική ροπή» ανεξαρτήτως των συναισθηματικών κινήτρων, της οργής και της αηδίας.
Και στο κάτω-κάτω, από πού ως πού, δεν είναι συναισθηματική και μοιρολατρική στάση η «ψήφος διαμαρτυρίας»; Ψήφο διαμαρτυρίας ζητούν πολλοί (ιδιαίτερα οι «μικροί»). Αυτό δεν είναι μοιρολατρική αποδοχή του κατεστημένου; Και μάλιστα με ψήφο χωρίς πολιτικές πεποιθήσεις, απλώς πράξη «διαμαρτυρίας» στα μεγάλα κόμματα…
Επίσης οι αλλοτριωμένοι κομματικοί στρατοί, τα «γκέτο» των εξαρτημένων κομματικών ψηφοφόρων και τα ποικίλα «παπαγαλάκια» τους και παράσιτα, με βάση ποιο κριτήριο κατατάσσονται στους «συνειδητούς» ψηφοφόρους;
Και τι είδος «ενεργητική συμμετοχή» του «πολίτη» είναι η συμμετοχή στις νόθες εκλογικές διαδικασίες που επικυρώνουν και αποδέχονται τη δικτατορία της Ε.Ε. και των ανεξέλεγκτων οργάνων της, δικτατορία που καταλύει τα εθνικά κράτη και τα υπολείμματα των εθνικών κοινοβουλίων;
Η «ενεργητική συμμετοχή» εδώ είναι ενεργητική συμμετοχή στην νομιμοποίηση και εδραίωση της Ε.Ε.!!!
Η Αποχή στο θέατρο των σημερινών εκλογών αποτελεί «εθνικό δημοψήφισμα» εναντίον της ευρω-δικτατορίας. Αποτελεί έναν πολιτικό συντελεστή «εθνικής αντίστασης», έστω και παθητικό συντελεστή αντίστασης – προϊόν απελπισίας και αηδίας. Είναι χίλιες φορές προτιμότερη η «παθητική αντίσταση» σε ένα κακό, από τη συμμετοχή και αποδοχή αυτού του κακού.
ΟΣΟΙ προτείνουν συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές υπό πλήρη κατοχή της χώρας μας, ανεξάρτητα από τις «καλές προθέσεις» κάποιων (γιατί τα κόμματα, όλα, εξαπατούν) καλλιεργούν την φρούδα ελπίδα, ότι μέσα σε αυτό το δικτατορικό πλαίσιο μπορεί κάτι «καλό» να βγει με το να στείλουμε κάποιους πολιτικούς κλόουν να σιτίζονται από τον κορβανά των πλανητικών δικτατόρων.
ΚΑΜΙΑ ελπίδα δεν υπάρχει εδώ.
Η αποχή, εδώ αποτυπώνει μια κραυγή απελπισίας για έναν άλλο δρόμο ελπίδας. Το δρόμο της λαϊκής κινητοποίησης και οργάνωσης, το δρόμο του ΑΓΩΝΑ εναντίον της Νεοταξικής Ε.Ε, της τρόικας και των «νταβάδων» (διεθνών και εγχώριων) που οδηγούν τα έθνη στην αποδόμηση και αφανισμό.
Η Αποχή, συνεπώς, παθητική ή ενεργητική, είναι επαναστατική θέση, μια θέση που αρνείται τον εθνικό μας αφανισμό και ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για ενεργητικό, λαϊκό αγώνα…

πηγή εδω

ARBEIT MACHT FREI 3

September 27, 2010 Leave a comment

Παράνομο προσπαθούν να κυρυχθεί το πακέτο διάσωσης της ΕΕ/ΔΝΤ με αίτησή τους στα Γερμανικά δικαστήρια αρκετοί θιασώτες της αναβίωσης του γερμανικού μάρκου  και της κατάργησης του ευρώ.
Περιμένουμε τις εξελίξεις αυτών των γερμανικών πρωτοβουλιών ενός τόσο διαφορετικού “κλάμπ του Βερολίνου” και τις δραματικές επιπτώσεις που μια τέτοια πιθανή δικαστική απόφαση θα επιφέρει στην ευρωζώνη αλλά κυρίως και στον εν εξελίξει μετασχηματισμό της παγκοσμιοποίησης των εθνικών κρατών.

ΤΟΥΡΚΙΑ : H ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

July 15, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε εδω
Χρόνια και χρόνια οι Ευρωπαίοι έλεγαν στην Τουρκία ότι δεν ήταν έτοιμη να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η οικονομία της, υποστήριζαν, δεν συγκέντρωνε τις αναγκαίες προϋποθέσεις για εισδοχή στην ομάδα των 27 πια κρατών – μελών.

Αυτό δεν ισχύει πια. Σήμερα η Τουρκία αποτελεί μια ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομική δύναμη, έχει έναν πυρήνα διεθνώς ανταγωνιστικών επιχειρήσεων που καθιστούν το κράτος ‘επιχειρηματικό λιμάνι’, διαθέτει τις εξαγωγές της στις πλούσιες σε ρευστότητα αγορές της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής και προσελκύει επενδύσεις ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Οι περισσότερες χώρες της γηραιάς και επιβαρημένης με υψηλά χρέη Ευρώπης θα νιώσουν τυχερές αν φέτος καταγράψουν ανάπτυξη άνω του 1%. Η Τουρκία βιώνει μια εκπληκτική οικονομική αναγέννηση, έχοντας καταγράψει ανάπτυξη της τάξης του 11,4% στο πρώτο τρίμηνο του έτους – δεύτερη σε παγκόσμιο επίπεδο μετά την Κίνα. Το ερώτημα προφανώς έχει αλλάξει: Ποιος χρειάζεται περισσότερο τον άλλον, η Ευρώπη την Τουρκία ή η Τουρκία την Ευρώπη;

«Οι παλαιές δυνάμεις χάνουν την οικονομική και πνευματική τους ισχύ», υποστηρίζει ο Βουράλ Ακ, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Intercity, που αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρία leasing αυτοκινήτων στην Τουρκία. «Και η Τουρκία σήμερα είναι αρκετά ισχυρή για να τα βγάλει πέρα μόνη της».

Πρόκειται για τον εκπληκτικό μετασχηματισμό μιας οικονομίας που μόλις πριν 10 χρόνια είχε δημόσιο έλλειμμα της τάξης του 16% του ΑΕΠ και πληθωρισμό 72%. Για έναν μετασχηματισμό που λίγο ως πολύ έχει τις ρίζες του στην άνοδο και τη διακυβέρνηση του πρωθυπουργού Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία συνδυάζει τον κοινωνικό συντηρητισμό με την προσεκτική δημοσιονομική πολιτική. Και που είναι τόσο μεγάλος ώστε σήμερα η Τουρκία να έχει βρεθεί πολύ πιο κοντά στα κριτήρια υιοθέτησης του ευρώ – αν βέβαια προσχωρούσε στην Ε.Ε. – από ό,τι οι περισσότερες προβληματικές οικονομίες ήδη μέλη της Ευρωζώνης.  (σ.σ.πλοηγος : ενα ιδανικό και πατροπαράδοτο υποψήφιο μέλος του εν εξελιξει “κλαμπ του Βερολίνου”της κας Μέρκελ…)

Το δημόσιο χρέος της Τουρκίας είναι 49% του ΑΕΠ. Δηλαδή κάτω από το ανώτατο επιτρεπόμενο κατώφλι 60% της ΟΝΕ. Και το τουρκικό δημόσιο έλλειμμα αναμένεται να βρεθεί κάτω του 3% το 2011. Ο μοναδικός πολιτικός στόχος που παραμένει είναι η μείωση του πληθωρισμού, ο οποίος σήμερα ‘τρέχει’ με 8%.

«Πρόκειται για όνειρο», παρατηρεί ο Χουσνού Οζιεγκίν, που έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Τουρκίας όταν πούλησε την τράπεζα του, Finansbank, στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας το 2006. Ο Χ. Οζιεγκίν κάθεται στην ταράτσα ενός ξενοδοχείου 5 αστέρων και κοιτάζει τα σπρεντ των συμβολαίων ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Και δεν πιστεύει στα μάτια του… «Η Ελλάδα 980, η Ιταλία 194 και η Τουρκία 192», παρατηρεί με ευχαρίστηση. «Αν μου έλεγες πριν 10 χρόνια ότι ο χρηματοπιστωτικός κίνδυνος της Τουρκίας θα ήταν σαν της Ιταλίας θα σε έλεγα τρελό».

Πουλώντας στα ‘ψηλά’ στην Ελλάδα, ο Χουσνού Οζιεγκίν έχει βάλει τώρα τα λεφτά του να δουλεύουν στην Ανατολή. Η νέα του τράπεζα, Eurocredit, αντλεί το 35% των κερδών της από δραστηριότητες στη Ρωσία.

Ο Οζιεγκίν αντιπροσωπεύει την ‘παλιά φρουρά’ της τουρκικής επιχειρηματικής ελίτ που αγκάλιασε την κυβέρνηση Ερντογάν εξαιτίας της σώφρονος οικονομικής της διαχείρισης. Λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου σημαντική για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Τουρκίας υπήρχε η γρήγορα ανάδυση μιας νέας τάξης κοινωνικά συντηρητικών επιχειρηματιών, που υπό την ηγεσία του Κόμματος της Ευημερίας, είδαν τις επιχειρήσεις τους να ακμάζουν χάρη στην ανθούσα καταναλωτική αγορά της Τουρκίας και τις εξαγωγικές αγορές της.

Ο Βουράλ Ακ, διευθύνων σύμβουλος leasing αυτοκινήτων, αποτελεί χαρακτηριστικό πρόσωπο αυτής της νέας επιχειρηματικής ελίτ. Πηγαίνει στη δουλειά του με μια Φεράρι αλλά είναι πιστός μουσουλμάνος που δεν πίνει αλκοόλ και μιλάει ανοικτά για την θρησκεία του. Έχει αφήσει πίσω του τη συναίνεση στην κοσμικότητα της επιχειρηματικής, στρατιωτικής και δικαστικής ελίτ που χαρακτήρισε τον 20ο αιώνα της Τουρκίας. Στον τοίχο πίσω από το γραφείο του υπάρχουν στίχοι του Κορανίου και ο ίδιος κάνει χορηγίες σε προγράμματα ισλαμικών σπουδών στην Αμερική.

Είτε ασπαζόμενος το Ισλάμ σαν σύνολο αρχών για τη ζωή του, είτε την ισραηλινή αρδευτική τεχνολογία για τις καλλιέργειες του, ο Βουράλ Ακ αντιπροσωπεύει τον ευέλικτο δυναμισμό –
κοινωνικό και οικονομικό – που επέτρεψε τα τελευταία χρόνια στην Τουρκία να επεκτείνει τους εμπορικούς της δεσμούς με το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, τη Συρία: έναν ευέλικτο δυναμισμό που βρίσκεται στη βάση της φιλοδοξίας της Άγκυρας να καταστεί ο κυρίαρχος πολιτικός παίκτης στην περιοχή.

Άλλα εξέχοντα μέλη αυτής της νέας ομάδας επιχειρηματιών είναι ο Μουσταφά Λατίφ Τομπάς, πρόεδρος και ιδρυτής της ΒΙΜ, που αποτελεί τη μεγαλύτερη εκπτωτική αλυσίδα λιανικής πώλησης στη χώρα και ο Μουράτ Ουλκέρ, που διευθύνει τα εργοστάσια σοκολατοποιίας και μπισκότων Yildiz Holding. Με πωλήσεις γύρω στα 11 δις δολάρια, η Yildiz Holdings προμηθεύει με τα προϊόντα της όχι μόνο την τουρκική αγορά, αλλά 110 αγορές σε παγκόσμιο επίπεδο. Έχει επίσης μονάδες στο Καζακστάν, το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και την Ουκρανία.

Οι επιχειρηματίες αυτοί έχουν ισχυρούς δεσμούς με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ερντογάν από τότε που ο ίδιος ήταν επιχειρηματίας και ο Τομπάς ήταν σύμβουλος του. Ωστόσο οι εμπορικές ευκαιρίες για τους Τούρκους επιχειρηματίες είναι τόσο μεγάλες σήμερα ώστε να μη χρειάζονται πια τη στήριξη της κυβέρνησης. Τον Ιούνιο οι τουρκικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 13% έναντι του προηγούμενου έτους, με το μεγαλύτερο μέρος της ζήτησης να προέρχεται από χώρες γειτονικές στην Τουρκία, δηλαδή το Ιράκ, το Ιράν και τη Ρωσία. Εξαιτίας της ανωριμότητας της βιομηχανικής τους βάσης, οι χώρες αυτές είναι πρόθυμες να αγοράσουν από τουρκικά μπισκότα έως τουρκικά αυτοκίνητα και τηλεοράσεις.

Χαρακτηριστικό είναι ότι φέτος ο εθνικός αερομεταφορέας της Τουρκίας, Turkish Airlines, είχε πτήσεις για τόσες πόλεις του Ιράκ, όσες και της Γαλλίας (3). Ορισμένες από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες συνδέσεις αφορούν τη Λιβύη, τη Συρία και τη Ρωσία. Η Ρωσία αποτελεί το μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Τουρκίας και οι τουρκικές αερογραμμές έχουν πτήσεις προς 7 ρωσικές πόλεις. Οι πτήσεις σε ρωσικές πόλεις έρχονται δεύτερες σε αριθμό μετά τις πτήσεις σε γερμανικές όπου υπάρχει μεγάλος πληθυσμός Τούρκων μεταναστών.

Τουρκικές εταιρείες κατασκευάζουν στο Ιράν πάνες και γυναικεία προϊόντα υγιεινής. Στο Ιράκ, ένας τουρκικός όμιλος κατασκευάζει 5 νοσοκομεία και οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν αναλάβει έργα άνω των 30 δις δολαρίων, ερχόμενες δεύτερες μετά τις κινεζικές.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν έχει στην Τουρκία μεγάλες πετροχημικές εταιρείες ενώ η Σαουδική Αραβία αποτελεί τον μεγάλο επενδυτή στον αναπτυσσόμενο ισλαμικό χρηματοπιστωτικό τομέα της Τουρκίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι ισχυρές αναπτυξιακές τάσεις δίνουν στον Ερντογάν όλη την απαιτούμενη νομιμοποίηση – μέσα κι έξω από την Τουρκία – να τα βάζει με το Ισραήλ, αλλά και να προχωρά σε συμφωνίες με το Ιράν για το πρόγραμμα της πυρηνικής του ενεργείας, κινήσεις που έχουν ενοχλήσει τον μείζονα σύμμαχο και παλαιόθεν υποστηρικτή της Τουρκίας, τις ΗΠΑ.

«Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι καλή εφόσον προάγει την αυτοεκτίμησή της» παρατηρεί ο Φέρντα Γιλντίζ, πρόεδρος μιας εταιρίας που διαπραγματεύεται με τη συριακή κυβέρνηση την κατασκευή ενός εργοστασίου στη Συρία. Κατ’ αυτόν, πάντως, θα ήταν λάθος ενδεχόμενες υπερβολές στη στροφή της Τουρκίας προς την Ανατολή, αν γίνονταν σε βάρος της παλαιάς παράδοσης της χώρας που κοιτούσε προς τη Δύση για καινοτομία και έμπνευση. «Χρειάζονται χρόνια για να φτιάξεις μια σχέση και ελάχιστα λεπτά για να τη χαλάσεις», καταλήγει.

ARBEIT MACHT FREI 2

July 5, 2010 Leave a comment

Ένα κρεματόριο η ευρωζώνη

Του Δημήρη Καζάκη
Οικονομολόγου – αναλυτή

Η κατάσταση στην ευρωζώνη συνεχίζει να επιδεινώνεται ραγδαία. Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται ακόμη και στους πιο εθελοτυφλούντες ότι το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, δηλαδή δεν είναι πρόβλημα κρατικών ελλειμμάτων. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα τραπεζών και ιδιοσυστασίας του ευρώ. Οι εργαζόμενοι, οι οικονομίες και τα κράτη της ευρωζώνης υποβάλλονται σε μια σκληρή, κοινωνικά ανάλγητη και παντελώς αδιέξοδη λιτότητα προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και φυσικά το πάλαι ποτέ «ισχυρό ευρώ».

Σύμφωνα με το Bloomberg (15.6), «η πτώση του ευρώ σχεδόν στο χαμηλότερο επίπεδο των τεσσάρων ετών σημαίνει ότι τα καναδικά δολάρια και τα ελβετικά φράγκα σημειώνουν μερίδια – ρεκόρ στις παγκόσμιες πωλήσεις ομολόγων καθώς οι επενδυτές δραπετεύουν από την αναταραχή στην αγορά του κυβερνητικού χρέους της Ευρώπης». Αυτός είναι ο μεγάλος καημός των ευρωκρατούντων. Πώς θα κρατήσουν τους επενδυτές -κερδοσκόπους στο ευρώ. Έτσι τσακίζουν ό,τι έχει απομείνει στην ευρωζώνη από κοινωνικές δαπάνες, βυθίζουν σε εργασιακή απόγνωση την πλειονότητα των εργαζομένων, συνθλίβουν κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες τους στις καταστροφικές δυνάμεις των αγορών. Όλα αυτά με την ελπίδα ότι οι κερδοσκόποι θα δείξουν κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το ευρώ, πέρα από βραχυπρόθεσμα παιχνίδια με τη διακύμανση της ισοτιμίας του. Η ευρωζώνη εξελίσσεται ανοιχτά πια σ’ ένα απέραντο κοινωνικό κρεματόριο.

Το… περιούσιο νόμισμα

Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία για τους προσκυνητές του ευρώ. Ας είναι καλά το «ισχυρό ευρώ» και ποιος νοιάζεται για λαούς και χώρες. Προκειμένου να διασωθεί το περιούσιο νόμισμα, όπως τουλάχιστον ελπίζουν οι πιστοί του, ας θυσιαστούν και λαοί και χώρες της ευρωζώνης. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για αναλώσιμα είδη. Σ’ αυτό το πλαίσιο δίνουν και παίρνουν τα σχέδια για την αναδιοργάνωση της ευρωζώνης. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Πρόσφατα σε άρθρο του στους «Financial Times» (15.6) o Γκαμπίζ Αλαχάνι, της Iveagh Private Investment House, προτείνει την άμεση δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, το οποίο να εξαγοράσει ολόκληρο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, να αναλάβει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και να μετατραπεί τελικά σε κεντρικό δημόσιο ταμείο για ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε μια τέτοια προοπτική όπου τα κράτη δεν θα έχουν καν το δικαίωμα στον δικό τους προϋπολογισμό, τότε σε τι θα χρειάζονται; Σε τίποτε, εκτός από το να αποτελούν αποτελεσματικούς εισπρακτικούς μηχανισμούς υπέρ του κεντρικού ταμείου της ευρωζώνης. Όσο για τους λαούς, θα μετατραπούν και τυπικά σε υπηκόους τη ευρωζώνης χωρίς δικαιώματα, αλλά με την υποχρέωση να καταβάλλουν φόρους και να αναζητούν εργασία σε μια αγορά που δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξασφάλιση για τον εργαζόμενο.

Αυτό είναι το τυπικό «όραμα» των επενδυτών για το μέλλον της ευρωζώνης. Κι αυτό είναι το πραγματικό διά ταύτα της επιδιωκόμενης «ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης», που παπαγαλίζει από δεξιά και αριστερά το πολιτικό προσωπικό των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων. Οι παλιές «ομοσπονδιακές πολιτείες» της μοναρχίας, που τόσο κατέκριναν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι διαφωτιστές, αναβιώνουν σε υπερεθνική κλίμακα. Ο σύγχρονος «ευρωπαϊσμός» δείχνει πια τα δόντια του σ’ όλους τους λαούς στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο βαθιά αντιδραστικός και αντιδημοκρατικός είναι.

Θυσία στις τράπεζες

Προς τι όμως όλα αυτά; Όλα γίνονται για τις τράπεζες. Για τα μεγαθήρια της χρηματιστικής αγοράς που έχουν εθιστεί όλα αυτά τα χρόνια να κερδοσκοπούν ασύστολα με ομόλογα και τίτλους χρέους. Στις 14 του μηνός οι αγορές τραπεζικών ομολόγων στην ευρωζώνη υποχώρησαν στο χαμηλότερο επίπεδο από την εποχή της χρεοκοπίας της Lehman Brothers Holdings Inc. το 2008, που σήμανε και την έναρξη του μεγαλύτερου παγκόσμιου κραχ της μεταπολεμικής περιόδου. Η διαγραφή χρεών από τα χαρτοφυλάκια των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών προχωρά, λόγω της ύφεσης, της κρίσης δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στην ευρωζώνη, τόσο αργά που πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται ένα νέο μεγάλο κραχ στην ίδια την ευρωζώνη. Ένα κραχ που δεν θα αφήσει πολλά περιθώρια στο ευρώ.
Ήδη οι περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται στην κατάσταση της Lehman Brothers. Κι αυτό είναι φυσικό. Για να επανέλθει σε ισορροπία το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης και μαζί του να ανακάμψει το ευρώ, θα πρέπει να ξεφορτωθεί, να «κουρέψει», το επιπλέον φορτίο χαρτιών που βρίσκεται στα χαρτοφυλάκιά του και να επανέλθει περίπου στο επίπεδο του 2004 οπότε η αξία της τραπεζικής περιουσίας ανερχόταν στα 20,4 τρισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να διαγράψει περιουσιακά στοιχεία άνω των 10 τρισ. ευρώ. Δηλαδή θα πρέπει να διαγραφεί τραπεζική περιουσία αξίας μεγαλύτερης του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης για το 2009. Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπορεί κάποιο κράτος της ευρωζώνης, ή όλη μαζί η ευρωζώνη, να αναλάβει το κόστος αυτής της διαγραφής; Μάλλον όχι. Ακόμη κι αν υποτιμήσει την εργασία και την οικονομία της ευρωζώνης κατά 50%.

Η κατάσταση του τραπεζικού συστήματος θα οδηγήσει σε αδιέξοδο την ευρωζώνη, μια και οι μεγάλες κυρίως τράπεζες απορροφούν μαζικά τη ρευστότητα, το κυκλοφορούν χρήμα από την οικονομία, χωρίς να το αποδίδουν έστω με τη μορφή δανείων. Ολόκληρη η οικονομία της ευρωζώνης έχει κυριολεκτικά «στεγνώσει» από χρήμα. Πρώτα και κύρια οι πιο αδύναμες χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες έτσι σπρώχνονται στον γκρεμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ισπανία έχει ήδη υπερκεράσει την Ελλάδα σε προβλήματα. Μετά τη χρεοκοπία των αποταμιευτικών της τραπεζών, που φανερώνει ακριβώς την τεράστια έλλειψη ρευστού από την οικονομία της, η Ισπανία ουσιαστικά έχει ήδη αποκλειστεί από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων. Σύμφωνα με την ισπανική «El Pais» (15.6), ενώ το κανονικό μερίδιο της Ισπανίας στην ΕΚΤ αντιστοιχεί στο 9% των χρηματικών διαθεσίμων, οι ισπανικές τράπεζες έχουν απορροφήσει ήδη το 16,5% της άμεσης χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι «Financial Times» (15.6) αναφέρουν ότι «οι ισπανικές τράπεζες έχουν σπάσει το ρεκόρ δανεισμού από την ΕΚΤ», απορροφώντας 85,6 δισ. ευρώ μόνο τον τελευταίο μήνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό δανεισμού που δόθηκε σε ευρωπαϊκές τράπεζες όχι μόνο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008, αλλά από την εποχή που δημιουργήθηκε η ευρωζώνη το 1999. Σημειωτέον ότι οι ισπανικές τράπεζες αντιστοιχούν στο 11% του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.

Χρεοκοπία στην ευρωζώνη

Τα δεδομένα αυτά φέρνουν αντικειμενικά την Ισπανία πολύ κοντά σε μια άμεση ελεγχόμενη χρεοκοπία μέσω της ενεργοποίησης του «μηχανισμού στήριξης» της Ε.Ε., όπως έγινε και με την Ελλάδα. Κάτι βέβαια που δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να δουν οι Γερμανοί, οι οποίοι πιέζουν ασφυκτικά την ισπανική κυβέρνηση να μην κάνει χρήση του «μηχανισμού στήριξης». Σε απάντηση αυτής της πίεσης η ισπανική κυβέρνηση ζήτησε να δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά δεδομένα της κατάστασης των τραπεζών όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην ευρωζώνη. Η δήλωση αυτή έφερε αναστάτωση στους τραπεζικούς κύκλους, με τον Ζόσεφ Άκερμαν της (αμαρτωλής σ.σ.-πλοηγός) Deutsche Bank να δηλώνει ότι μια τέτοια δημοσιοποίηση «θα ήταν κάτι πολύ, μα πολύ επικίνδυνο» για όλες τις μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης. («El Pais», 15.6)
Η κατάσταση αυτή κάνει τους περισσότερους αναλυτές, ακόμη και των χρηματοπιστωτικών οίκων, πολύ απαισιόδοξους για την τύχη του ευρώ και της ευρωζώνης. Έτσι οι αναλυτές της γαλλικής AXA, σε μια πρόσφατη έκθεσή τους προς τους επενδυτές και τις αγορές, εκτιμούν ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να διασπαστεί η ευρωζώνη ή να διαλυθεί στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, παρά τις όποιες προσπάθειες «διάσωσης» των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. («The Daily Telegraph», 14.5)

Η ελληνική καταστροφή

Όσο για την Ελλάδα, οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου δεν περνά ημέρα που να μη δηλώνουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει, με τον ίδιο στόμφο και την ίδια σιγουριά που τον περασμένο Ιανουάριο δήλωναν ότι δεν πρόκειται να αφήσουν τη χώρα να καταφύγει στο ΔΝΤ. Όλα πάνε καλά… Γι’ αυτό και εμφανίζονται ότι ξαφνιάστηκαν με την πολλαπλή υποβάθμιση της Moody’s της Ελλάδας και των τραπεζών της. Δείχνουν να μη θυμούνται ότι η υποβάθμιση αυτή είχε προαναγγελθεί από την ίδια τη Moody’s ήδη από τον Απρίλιο, εκτός κι αν άλλαζε δραματικά η κατάσταση. Η κατάσταση όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά πάει από το κακό στο χειρότερο εξ ου και η υποβάθμιση. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται στα ύψη και η πιθανότητα χρεοκοπίας είναι η υψηλότερη για χώρα σ’ ολόκληρη την υφήλιο. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβιώνουν αποκλειστικά από τη στήριξη της ΕΚΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος.
Για το μόνο που ενδιαφέρεται αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση είναι να επιταχύνει το έργο καταστροφής που έχει αναλάβει με το «μνημόνιο». Κι αυτό γιατί γνωρίζει ότι οι ημέρες της είναι μετρημένες. Η αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από την κυβέρνηση και το ΔΝΤ είναι πια πολύ κοντά. Ιδίως αν η κατάσταση της ευρωζώνης επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο και η Ισπανία δεν θα μπορεί πλέον να κρατηθεί στην επιφάνεια.
Αυτό που νοιάζει την κυβέρνηση είναι πριν οδηγηθεί η Ελλάδα στην αναδιάρθρωση του χρέους να κατοχυρώσει την παράδοση της χώρας στους δανειστές της με την περίφημη «δανειακή σύμβαση» που υπέγραψε στις 8 Μαΐου. Το κύριο στοιχείο της «δανειακής σύμβασης» με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ είναι η πλήρης παραίτηση από κάθε έννομο δικαίωμα της χώρας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της έναντι οποιασδήποτε καταχρηστικής πρακτικής των δανειστών της. Στη διεθνή πρακτική δεν θα βρει κανείς χειρότερη δανειακή σύμβαση ανάμεσα σε κράτη ή ακόμα και σε ιδιώτες. Σε ιδιωτική επικοινωνία με στέλεχος του ΔΝΤ που έχει πολύχρονη εμπειρία από τη διαπραγμάτευση ανάλογων δανειακών συμβάσεων μας είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση σε ό,τι της ζητήθηκε, αλλά αποδέχτηκε ρήτρες που καμιά άλλη χώρα, σύμφωνα με την εμπειρία του, δεν έχει αποδεχτεί. «Δεν μου έχει ξανατύχει καμιά άλλη τέτοια περίπτωση, όπου μια κυβέρνηση να παραδίδει αμαχητί και τόσο εύκολα τη χώρα και τον λαό της».
Έτσι έφτασε «η δανειολήπτρια Ελλάδα» να «παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει σε σχέση με τα περιουσιακά της στοιχεία» ή από κάθε νομική διαδικασία συμπεριλαμβανομένης της ασυλίας από την άσκηση αγωγής, κατάσχεσης, αναγκαστικής εκτέλεσης κατά των περιουσιακών της στοιχείων, εφόσον δεν απαγορεύεται αυτό από ειδικό νόμο (όρος 14 παρ. 5 της Σύμβασης). Ενώ το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με γνωμοδότησή του, μας ξεκαθαρίζει το νόημα αυτού του όρου της Σύμβασης: «Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας…».Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση παραιτείται από την εθνική κυριαρχία της χώρας, δηλαδή παραιτείται από την προάσπιση όχι μόνο της δημόσιας περιουσίας, αλλά και του εθνικού εδάφους έναντι των απαιτήσεων από τους δανειστές. Έτσι ολόκληρη η χώρα υποθηκεύεται και τίθεται στη διάθεση των δανειστών. Και μόνο αυτός ο όρος αρκεί, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, για να χαρακτηριστεί η δανειακή σύμβαση ως αποικιοκρατική. Ανάλογη σύμβαση δεν υπάρχει στην ιστορία του ελληνικού κράτους από την εποχή της περίφημης «πράξης υποτέλειας» του Κωλέττη στα 1826. Με μόνο μια εξαίρεση, τις «δανειακές συμβάσεις» που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

Αγγλικό δίκαιο

Αυτό που επίσης κάνει εντύπωση είναι ο «ορισμός του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για τη σύμβαση». Πολλοί αναρωτιούνται γιατί έγινε αυτό. Ο βασικός λόγος δεν έχει να κάνει με το ΔΝΤ, αλλά με το γεγονός ότι η νομολογία του αγγλικού δικαίου, λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος της Βρετανίας, δίνει την ευκαιρία για εξαιρετικά ευνοϊκές αποφάσεις υπέρ των δανειστών. Για παράδειγμα, το 90% των καταχρηστικών αποφάσεων σε βάρος χωρών από επενδυτικά κεφάλαια «προβληματικών χρεών», κοινώς γύπες, παίρνονται από βρετανικά δικαστήρια.

Σύμφωνα με τα ειωθότα στη διεθνή αγορά δανεισμού με ομόλογα, ό,τι ισχύει για έναν δανειστή ισχύει για όλους τους δανειστές (pari passu). Αυτό σημαίνει ότι η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, οι καταχρηστικοί της όροι, η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, ο ορισμός του αγγλικού δικαίου κ.ο.κ. ισχύουν όχι μόνο για τον δανεισμό από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ αλλά για όλους τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι κερδοσκόποι της αγοράς έχουν το απαραίτητο νομότυπο εργαλείο για να απαιτήσουν τη λεηλασία, τη δήμευση και τη διάλυση της χώρας. Αυτός είναι ένας επιπλέον σοβαρός λόγος, όχι μόνον για να φύγει νύχτα η κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι της από τη χώρα, αλλά και για τον λαό να επιβάλει άμεσα την ανατροπή της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου, που μπορεί να γίνει μόνο με τη μη αναγνώριση του χρέους και την άρνηση της αποπληρωμής του.

Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα  Ποντίκι και ιστολόγιο Κ.Καββαθά εδω
(έμφαση, τονισμός, λινκς απο πλοηγός)

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΜΑΡΚΟ (DM);;

June 14, 2010 Leave a comment

Ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται. Και φυσικά οι συμπατριώτες μεγαλοβιομήχανοι (ο κ.Χένκελ πρόεδρος στο βιομηχανικό λόμπυ) της Γερμανίδας καπετάνισσας αποφάσισαν να κατεβάσουν την βάρκα τους από τον Τιτανικό του ευρώ, και να απομακρυνθουν με τρόπο από το επερχόμενο ναυάγιο. Σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου τέτοιες φήμες και πράξεις προκαλούν την επέμβαση του εισαγγελέα, το χρηματιστηριακό γερμανικό πόρταλ börsennews.de με 300,000 αναγνώστες άρχισε να χρησιμοποιεί ευρώ αλλά και γερμανικά μάρκα ξανά στις τιμές των μετοχών.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η απαξίωση του ευρώ στην γερμανική κοινή γνώμη καθώς οι Γερμανοί πληρώνουν πλέον με ανασφάλειες -κι όχι μόνον- τις πολιτικές επιλογές, παλινδρομίες, και “καθυστερήσεις” της κας καγκελλαρίου Φράου Μέρκελ…
Η καινούργια αυτή κατάσταση στην Γερμανία που αποτελεί μία απο τις πρώτες σοβαρές πράξεις αμφισβήτησης του ευρωπαικού κοινού νομίσματος, είναι μόνον μία γερμανική εθνική αντιμετώπιση του πανευρωπαικού δράματος των εθνών του ευρώ, που προς το παρόν υπέστη το πρώτο bail-out πακέτο/δίκτυ σωτηρίας ενος περίπου τρις με 25% αμερικάνικη συμμετοχή.
Τα έθνη της Ευρώπης χρειάζονται πολύ δρόμο και δουλειά ακόμα για να αποκτήσουν την δυνατότητα μιας ενιαίας οικονομικής δύναμης που θα αντικατροπτίζεται σε ένα ισχυρό νόμισμα. Σήμερα, το ευρώ αποδεικνύεται κούφιο λογιστικό εύθραυστο περιτυλίγμα μιας ομοσπονδίας εθνικών κρατών πολλών ταχυτήτων, οραμάτων, και στόχων. Το ευρώ δεν κατάφερε τελικά την ομογενοποίηση…
Ακόμα κι αν σωθεί, η κρίση του αποκάλυψε την φτώχεια του ευρωπαικού οράματος.
(Φωτό: Χαρτονόμισμα 20 μάρκων του 3ου Ράιχ. Ο εικονιζόμενος με λεπτομέρεια είναι ο… Βέρνερ φον Ζήμενς, Ασημένιο νόμισμα 2 μάρκων του 3ου Ράιχ.)

Η ανακοίνωση

Boersennews.de reintroduces Deutsche Mark stock prices
11.06.2010, 16:00

Due to the ongoing Euro crisis many investors expect the return of the Deutsche Mark. A recent survey, showed that 39% of 1,364 börsennews.de users, would like the good old Deutsche Mark reintroduced. Börsennews.de has responded and will immediately display share prices in Euro and Deutsche Mark. Boersennews.de, with roughly 300,000 users, is one of the largest German stock market portals.
The Euro has been making headlines for months, recently falling under $1.19, a four year low. In comparison, last year the course was over $1.50. So far, only a massive Rescue Package of 750 billion Euros has prevented the Euro crash. Germany contributes the lion’s share of 147 billion euros, whereas weak countries such as Spain or Portugal, can at any time, under certain circumstances, opt out of the rescue pact.
The fact that the Euro has brought significant benefits for Europeans, especially the Germans, is undisputable. However, before its introduction, it was clearly regulated, that measures such as the Euro Rescue Package are not permissible. One of the former most ardent Euro advocate, previous head of the Federation of German Industries, Hans OLAF Henkel, recently demanded the abolition of the euro and the reintroduction of the Deutsche Mark. Reason, due to the 750 billion Rescue Package, the euro zone has become a pure capital transfer zone. The head of the leading economic research institute Ifo, Hans Werner Sinn Professor, sees in the Rescue Package incalculable risks for Germany.
With so much criticism of the now established Euro, the fears of many Germans before its introduction are understandable. With the symbolic reinstatement of the Deutsche Mark Börsennews.de is not supporting to the abolition of the Euro, however the desire of many citizens for economic security. One thing is clear, the German Mark represented the economically strong and healthy Germany. The Euro represents a cracked economic system, not only throughout the world, in Europe, but above all in Germany.

τιμές σε ευρώ και μάρκα στα λίνκς :


-> Zur DM-Aktienübersicht
-> 
Zur Siemens-Aktie in DM
-> 
Zur Daimler-Aktie in DM
-> Zur Deutsche Bank-Aktie in DM
—-
About börsennews.de
http://www.börsennews.de, is the stock exchange portal of the Unister Group, a fast growing company founded in 2002 that currently employs around 700 persons.Unister has its headquarters in Leipzig and operates portals in various areas. These include http://www.ab-in-den-urlaub.de, http://www.fluege.de, http://www.shopping.de, http://www.auto.de, http://www.geld.de, http://www.partnersuche.de and http://www.news.de.

PRESS RELEASE
Press and public relations
Contact
Dr. Konstantin Korosides
Presse- und Öffentlichkeitsarbeit
Unister Holding GmbH
Barfußgässchen 11
04109 Leipzig
Tel: +49/341/49288-240
Fax: +49/341/49288-59
konstantin.korosides@unister.de

WARUM ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ κ.ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟ

February 23, 2010 Leave a comment


Υψηλού επιπέδου ενημέρωση απο τα κρατικά γερμανικά ΜΜΕ