Archive

Archive for the ‘μνημόνιο’ Category

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ (3) ;;;

November 19, 2010 Leave a comment

Στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Αλτερ, δυο μέλη του ΣΤΕ “προβλέπουν” οτι οι προσφυγές για την νομιμότητα του Μνημονίου θα πεταχθούν στον κάλαθο των αχρήστων καθώς θεωρούν με τις εισηγήσεις τους οτι η εκχώρηση της εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας στην τρόικα συνάδει συνταγματικά, και δεν υπάρχει συνεπώς κάποιο πρόβλημα με την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας παρά το γεγονός της ύπαρξης όρων περί αναρμοδιότητας των ελληνικών δικαστηρίων και την χρησιμοποίηση του Βρεττανικού δικαίου στην… Ελλάδα εαν και οταν αποφασιστούν  οι κατασχέσεις της “δημόσιας περιουσίας”…

Υπέρ της συνταγματικότητας του Μνημονίου τάσσονται στις εισηγήσεις που έκαναν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας οι σύμβουλοι κ. Μαίρη Σαρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου.
Οι δύο εισηγήτριες δέχονται ότι λόγοι υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος επέβαλαν το Μνημόνιο και τις περικοπές συντάξεων και μισθών στους δημόσιους υπαλλήλους καθώς και οτι τηρούνται πλήρως οι αρχές της αναλογικότητας και της αναγκαιότητας.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στις εισηγήσεις τα μέτρα που επιβάλλει το Μνημόνιο είναι απολύτως σύμφωνα με το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του ανθρώπου αλλά και τις διεθνείς συμβάσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες μάλιστα, οι δύο εισηγήτριες επισημαίνουν ότι η ένταξη της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν περιορίζει την άσκηση της εθνικής μας κυριαρχίας.(!!!)
Η κυβέρνηση έλαβε μέσω του μνημονίου « μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής για την άμεση αντιμετώπιση της οξείας δημοσιονομικής κρίσης, η οποία έχει καταστήσει αδύνατη την εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών της χώρας μέσω των διεθνών αγορών και πιθανό το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Το θέμα θα συζητηθεί την ερχόμενη Τρίτη στην Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου. Στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά των διατάξεων του Μνημονίου, είχαν προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ, η ΕΣΗΕΑ, συνταξιούχοι και άλλοι φορείς”.

Από την ιστοσελίδα του ΣΤΕ (εδω) διαβάσαμε :

Δελτίο τύπου του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με τις υποθέσεις που αφορούν το Μνημόνιο

19/11/2010


Το Μνημόνιο Συνεννόησης, το οποίο υπογράφηκε στις 3.5.2010 μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των Κρατών Μελών της Ευρωζώνης, εκπροσωπουμένων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα του Ελληνικού Κράτους, με το οποίο καθορίζονται οι στόχοι δημοσιονομικής προσαρμογής και τα μέσα επίτευξής τους, με σκοπό την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Το ίδιο το Μνημόνιο δεν περιέχει κανόνες δικαίου και, συνεπώς, δεν έχει έννομες συνέπειες. Τέτοιες συνέπειες προκύπτουν το πρώτον με τη θέσπιση από τη νομοθετική εξουσία, ρυθμίσεων, με τις οποίες πραγματοποιούνται οι εξαγγελλόμενες στο Μνημόνιο δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές. Το Μνημόνιο, δεν αποτελεί διεθνή συνθήκη κατά την έννοια της Σύμβασης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών. Το γεγονός ότι και τα Κράτη Μέλη της Ζώνης του Ευρώ που υπέγραψαν το Μνημόνιο δεν θεώρησαν ότι αυτό έχει χαρακτήρα διεθνούς σύμβασης, συνάγεται από το γεγονός ότι μετά την υπογραφή του Μνημονίου και τη δημοσίευση του ν. 3845/2010, στον οποίο προσαρτώνται ως Παραρτήματα τα δύο κυριότερα μέρη του Μνημονίου, εκδόθηκε, κατ’ εφαρμογή των άρθρων 126 παρ. 9 και 136 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου, με την οποία προσδιορίστηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το Ελληνικό Κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Από την απόφαση δε αυτή δημιουργούνται υποχρεώσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε σχέση με την πραγματοποίηση των μέτρων αυτών, σύμφωνα με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

Με τα δεδομένα αυτά, σύμφωνα με τις εισηγήσεις, ο λόγος ακυρώσεως, ότι ο ν. 3845/2010 είναι ανυπόστατος διότι κατά την ψήφισή του δεν συγκεντρώθηκε η απαιτούμενη κατ’ άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, είναι απορριπτέος, διότι ερείδεται στην εσφαλμένη εκδοχή ότι το Μνημόνιο αποτελεί διεθνή σύμβαση. Εξ άλλου, με το ν. 3845/2010 δεν αναγνωρίζονται εξουσίες σε όργανα διεθνών οργανισμών, που να περιορίζουν την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Στη συνέχεια, με τις εισηγήσεις, εξετάζεται η συμβατότητα προς το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών των ρυθμίσεων των ν. 3833 και 3845/2010, που αφορούν τις περικοπές τόσο των αποδοχών όσο και των συντάξεων. Οι εισηγήσεις δέχονται ότι το δικαίωμα στη σύνταξη και στο μισθό προστατεύεται, ως περιουσιακό δικαίωμα, από το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου. Ο περιορισμός, όμως, του δικαιώματος αυτού με τις περικοπές που θεσπίζονται στο ν. 3833/2010 και στο ν. 3845/2010 δικαιολογείται από υπέρτερους λόγους δημοσίου συμφέροντος που ανάγονται στην ανάγκη μείωσης του υπερβολικού δημοσιονομικού ελλείμματος και του εξωτερικού χρέους της χώρας, ενόψει και των υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η χώρα στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Άλλωστε, για την επίτευξη του στόχου της δημοσιονομικής προσαρμογής, έχουν ήδη θεσπισθεί νομοθετικά μέτρα, που αφορούν όχι μόνο στο σκέλος της περιστολής εν γένει των δαπανών αλλά και μέτρα αύξησης των δημοσιονομικών εσόδων. Τέλος, κατά τις εισηγήσεις, από το Μνημόνιο, το οποίο προσαρτάται στο ν. 3845/2010 και στο οποίο, ως εκ τούτου, δύναται να ανατρέχει ο δικαστής για να αναζητήσει την αιτιολογία των θεσπιζομένων με το νόμο ρυθμίσεων, προκύπτει ότι οι συντάκτες του είχαν πλήρη επίγνωση των συνεπειών από τη μείωση των αποδοχών των εν ενεργεία υπαλλήλων και των καταβαλλομένων στους συνταξιούχους παροχών, για το λόγο δε αυτό θεσπίζεται μεν η μείωση αυτή, λαμβάνεται, όμως, πρόνοια οι προκύπτουσες μετά τη μείωση αυτή αποδοχές και συντάξεις να διατηρούνται σε βιώσιμα επίπεδα. Συνεπώς, οι επίδικες ρυθμίσεις, με τις οποίες επέρχεται επέμβαση σε περιουσιακά δικαιώματα, δεν εμφανίζονται καταρχήν αντίθετες με την αρχή της αναλογικότητας.

Παρακολουθούμε το θέμα και θα επανέλθουμε μετά την διαδικασία και τις επίσημες αιτιολογήσεις της απόφασης…

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ (ΜΕΡΟΣ 2ον-Ο ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ)

November 8, 2010 Leave a comment

“As citizens of the EU have every right to know how their taxes are being used to bail out secret financial deals between a government and its bankers, we are considering legal options in the pursuit of transparency and the public interest that may take us to the European Court of Justice in Luxembourg,” Bloomberg News Editor-in-Chief Matthew Winkler

Βαρύ το πρόγραμμα του μαραθωνοδρόμου πρωθυπουργού την επόμενη περίοδο. Μαραθώνιος των πολλών χιλιομέτρων εν όψει γαρ, μιάς και το πλήρες πακέτο με το ζόρι των δύσκολων και ανηφορικών τμημάτων της διαδρομής  ξεκινά μετά το 10ο χιλιόμετρο…

  • Ο ευρωπαίος συναθλητής” κεντρικός τραπεζίτης της EKT κ.Τρυσέ  (μέλος της G30 “αθωώθηκε” το 2003 για συμμετοχή του σε μέγα οικονομιλό σκάνδαλο που κόστισε στους Ευρωπαίους 31δις ευρώ μέσω της “αγαπημένης συυνταγής” των διεθνών banksters bailout-διάσωσης  της Credit Lyonnais) αρνείται μετά βδελυγμίας και παραβαίνοντας τις σχετικές διατάξεις της ΕΕ -τουλάχιστον-να επιδώσει στον αιτώντα διεθνή οικονομικό δημοσιογραφικό οργανισμό Bloomberg τους δύο επίμαχους φακέλλους με τίτλους “The impact on government deficit and debt from off-market swaps: the Greek case” και “Reviews of Titlos Plc, a securitization of the National Bank of Greece SA to exchange swaps on Greek government debt for funding from the ECB and the existence of similar transactions”.  

Η υπόθεση αυτή, ευρωπαικών διαστάσεων με αμερικάνικο άρωμα , γυρισμένη σε φορολογικούς παραδείσους και με εμπράγματες καλύψεις  που περιλαμβάνει εσωτερικά στοιχεία τουλάχιστον για την Εθνική Τράπεζα και την ανέκδοτη εμπλοκή της ανάμεσα στην ΕΚΤ και το ελληνικό δημόσιο, αναφέρεται διεξοδικά στο άρθρο “ECB Rejects Request for Greek Swap Files, Citing `Acute’ Risks” του Bloomberg.com εδω.

Διαβάστε το…

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Είχαμε δει σε παλιότερη ανάρτηση μας την υπόθεση της δικαστικής εκδίκασης της συνταγματικότητας του Μνημονίου, την οποία αναβάλλει διαρκώς η κυβέρνηση.
Διότι ξέρει πως χωρίς τις κατάλληλες “μεθοδεύσεις” από μέρους της, ακόμα και τα αστικά δικαστήρια δύσκολα θα δεχτούν ότι το Μνημόνιο είναι συνταγματικό. Έτσι έχει ήδη καταφέρει να αναβάλλει την εκδίκαση της συγκεκριμένης υπόθεσης 2 φορές, την έχει μεταφέρει και μετά τις εκλογές (23/11), και τώρα έρχεται και χρησιμοποιεί ως “υπερασπιστική γραμμή” ούτε λίγο ούτε πολύ ότι “οι έκτακτες περιστάσεις απαιτούν να μας δώσετε έκτακτες εξουσίες”. Εντυπωσιακό είναι πως την υπόθεση αυτή τα κυρίαρχα ΜΜΕ την έχουν “ψιλοθάψει”, για προφανείς νομίζουμε λόγους. Και βέβαια, ούτε προβάλλουν καμία ιδιαίτερη αντίρρηση στο “κοινοβουλευτικό πραξικόπημα” της κυβέρνησης…Ας δούμε το πως παρουσιάζει η “Ημερησία” την προσπάθεια της κυβέρνησης να ζητήσει “έκτακτες εξουσίες”:

Δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» το Μνημόνιο και τα μέτρα…

Χωρίς το Μνημόνιο και τα μέτρα η οικονομία θα κατέρρεε και θα σταματούσε η καταβολή μισθών και συντάξεων. Αυτός περίπου είναι ο κοινός γεωμετρικός τόπος στο ογκώδες κείμενο των κυβερνητικών θέσεων που κατατέθηκαν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για να πείσουν τους ανώτατους δικαστές για τη συνταγματικότητα των μέτρων στις κρίσιμες δίκες που θα γίνουν σε τρεις εβδομάδες για το Μνημόνιο και τις περικοπές αποδοχών και συντάξεων. Σε 36σέλιδο υπόμνημα προς το ΣτΕ η κυβέρνηση διά του υπουργείου Οικονομίας αντιμετωπίζει ως «δίκαιο έκτακτης ανάγκης θεσπισμένο για την προστασία του εθνικού συμφέροντος» τόσο το Μνημόνιο όσο και τους νόμους 3833 και 3845/10, προκειμένου «να προστατευθεί η ελληνική οικονομία από την κατάρρευση και να διασφαλισθεί η χρηματοδότηση πολιτικών στους τομείς εθνικής ασφάλειας, παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης».

Επιχειρώντας να αποκρούσει τις αιτιάσεις για αντίθεση των μέτρων στο Σύνταγμα και διεθνείς συμβάσεις (που προβάλλουν με προσφυγές τους ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, το ΤΕΕ και άλλοι φορείς και πολίτες), η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι πρόκειται για «προσωρινό (και όχι μόνιμο) περιορισμό δικαιωμάτων περιουσιακού ή ασφαλιστικού χαρακτήρα», χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις αφού στον νόμο δεν προβλέπεται χρόνος λήξης.
Τονίζει επίσης προς τους ανώτατους δικαστές ότι ο προσωρινός αυτός περιορισμός δικαιωμάτων είναι αναγκαίος για λόγους έντονου δημόσιου συμφέροντος (επιβλήθηκε από τις συνθήκες και τη δημοσιονομική κατάσταση) προκειμένου να διασφαλιστεί η διατήρηση των δικαιωμάτων και η σταδιακή βελτίωσή τους, μόλις αναταχθεί η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.
Αποκρούοντας την επιχειρηματολογία ότι κατά παράβαση του Συντάγματος το Μνημόνιο δεν ψηφίστηκε από αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, το κυβερνητικό υπόμνημα απαντά ότι οι επίμαχοι νόμοι δεν αναγνωρίζουν αρμοδιότητες σε όργανα διεθνών οργανισμών  (σσ ;;;)και συνεπώς δεν εφαρμόζεται το άρθρο 28 του Συντάγματος για την ειδική πλειοψηφία.
Προσθέτει ότι τα μέτρα αποτελούν εφαρμογή διατάξεων των συνθηκών σχετικά με την ΟΝΕ (για τη διαχείριση δημοσιονομικών ελλειμμάτων), καταλήγοντας ότι δανειακές συμβάσεις -όπως του Μνημονίου- που υλοποιούν την κοινοτική αλληλεγγύη προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν έκτακτες και ανυπέρβλητες δημοσιονομικές δυσκολίες, δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις υπό την έννοια του Συντάγματος. (σσ !!)
Καταλήγει δε ότι το γεγονός πως στην προσπάθεια αυτή κλήθηκε να συμμετάσχει και το ΔΝΤ (στο οποίο είναι μέλη όλες οι χώρες της Ευρωζώνης) δεν καθιστά τα κείμενα αυτά διεθνείς συνθήκες (ώστε να χρειάζεται έγκριση αυξημένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας). Ωστόσο, δεν εξηγεί πώς συνδυάζεται η κοινοτική αλληλεγγύη με τους καταγγελλόμενους (από τους προσφεύγοντες φορείς) ως δυσβάστακτους όρους.
Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση έχει κάνει κουρελόχαρτο το “ιερό” τους Σύνταγμα, δείχνοντας ότι αν τους συμφέρει και δε μπορούν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους με “νόμιμο” τρόπο, οι αστοί παραβιάζουν κατά το δοκούν τους ίδιους τους τους νόμους, απαιτώντας βέβαια από εμάς την πλήρη υποταγή μας σε αυτούς.
Η ανατροπή της κυβέρνησης, και του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που υπερασπίζεται είναι πλέον αναγκαιότητα – Η τυραννία είναι πλέον αβάσταχτη για ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που βλέπει τα όποια όνειρα είχε για το μέλλον να καταρρέουν προκειμένου να συνεχίσουν οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να συνεχίζουν να μας εκμεταλλεύονται, αυξάνοντας διαρκώς την ψαλίδα που μας χωρίζει…
Και γι’ αυτό η άρχουσα τάξη όχι μόνο παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, αλλά και τα παπαγαλάκια της “χειροκροτούν” και δε βγάζουν άχνα για τα όσα συμβαίνουν εις βάρος μας. Θυμίζουμε πχ τι είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος-παπαγαλάκι Τάσος Τέλλογλου τον Απρίλιο, και το οποίο πλέον έχει αλλαχτεί, με κρυμμένο το επίμαχο κομμάτι όπου έλεγε τα εξής:

“… ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης έχει παρέλθει, το πιθανότερο όμως είναι ότι και η επόμενη θα έχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου;
Κατ΄ αρχήν γράφω “βασικό κορμό” το ΠΑΣΟΚ, άρα δεν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία άλλη πολιτική από αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος. Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα. Να κάνουμε εκλογές; Δέν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, απο όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει έκτακτες εξουσίες, για να το πώ πιο απλά, η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία, αλλά ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγούν “εκτός” ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (π.χ. πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις). Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τέτοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα. Ο κ. Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης “εθνικής ανάγκης”, μπορεί να είναι αντιπρόεδρός της και υπουργός των Εξωτερικών, αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε όποιο κόστος….

προηγούμενη δημοσίευση “ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ” εδω

ΔΟΛ$ΙΟΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ…

November 6, 2010 Leave a comment

Τα μουστακάκια της αριστεράς αποτριχώνονται

 Δημήτρης Γιαννακόπουλος, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

..το πρόβλημά μας δεν είναι απλώς το μνημόνιο, αλλά μία χυδαία κάστα που αποτελεί τμήμα της πολιτικής τάξης της χώρας, εκφράζοντας μάλιστα την δήθεν προοδευτική πτέρυγά της.

Η μεταπολίτευση παρήγαγε πολλών ειδών αλλόκοτες προσωπικότητες στον χώρο της πολιτικής και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, που ιδιαίτερα μετά το 1990 μετατράπηκαν .. σε αυγοτάραχο, όπως θα έλεγε και η κ. Μαρίκα Μητσοτάκη. Οι πλέον ίσως χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι τα γνωστά μουστακάκια της αριστεράς που ξεκίνησαν από το ΚΚΕ ή την ΚΝΕ και δια του ΔΟΛ πέρασαν στον Συνασπισμό, για να καταλήξουν να υποστηρίζουν τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, ρίχνοντας και καμιά υποστηρικτική κουβέντα προς τις ηγεσίες της ΝΔ, όταν τα συγκυριακά συμφέροντά τους το απαιτούν. Ένα από αυτά τα «μουστακάκια» είναι κι ο κ. Παύλος Τσίμας.
Εδώ και πολύ καιρό ο κύριος αυτός επιδίδεται σε έναν αγώνα νομιμοποίησης αυτών που επέλεξαν την οδό του μνημονίου για να στηρίξουν το παραπαίον καθεστώς στην Ελλάδα. Δεν του δώσαμε σημασία διότι απλούστατα κρίναμε ότι δεν αξίζει τον κόπο. Ο άνθρωπος αυτός έχει απομυθοποιηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό και σʼ αυτές τις περιπτώσεις η στοιχειώδης ευγένεια απαιτεί να αφήνεις το συγκεκριμένο άτομο να βιώσει ήσυχα το δράμα του. Σήμερα, όμως, ο κύριος αυτός φαίνεται να αποφάσισε να περάσει στο επόμενο στάδιο της απομυθοποίησης που συνδέεται με την..αποτρίχωση του χαριτωμένου μουστακιού του.

Υπό τον τίτλο «Οι εκλογές και το Μνημόνιο» ο κύριος Τσίμας, μεταξύ άλλων διασκεδαστικών ως προς την πολιτικότητα του μνημονίου επιχειρημάτων, γράφει στα σημερινά «Τα Νέα»:

«η Ιρλανδία βρίσκεται σε κύκλο λιτότητας από το 2008, προηγήθηκε της Ελλάδας κατά 14 μήνες και έχει ήδη πίσω της τρεις φάσεις αιματηρών περικοπών. Η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση βαθύτερη από ό,τι η ελληνική- συρρικνώθηκε κατά 3% του ΑΕΠ το 2008, κατά 8% το 2009 κι άλλο 1,5% μέσα στο 2010. Και- το σημαντικότερο- η χώρα αυτή δεν έχει υπογράψει κανένα μνημόνιο με το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ενωση ή άλλον σατανικό οργανισμό. Αν όλα αυτά μεταφραστούν από την κελτική στην ελληνική γλώσσα, σημαίνουν, πολύ απλά, ότι όλη η περί Μνημονίου συζήτηση, που κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο και σφράγισε τον χαρακτήρα των εκλογών είναι, μάλλον, μια συζήτηση σε λάθος βάση. Αν χώρες που δεν έχουν υπογράψει μνημόνιο, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή η Ισπανία, υποχρεώνονται να κάνουν ό,τι κάνει και η Ελλάδα, και μερικές φορές σε πιο άγρια και επώδυνη εκδοχή, αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι το πρόβλημά μας- δυστυχώς- δεν είναι το Μνημόνιο.»

Δυστυχώς, είναι εμφανές από το απόσπασμα αυτό, ότι το πρόβλημά μας δεν είναι απλώς το μνημόνιο, αλλά μία χυδαία κάστα που αποτελεί τμήμα της πολιτικής τάξης της χώρας, εκφράζοντας μάλιστα την δήθεν προοδευτική πτέρυγά της.
Για τον κύριο Τσίμα και τους ομοίους του, με ή χωρίς «μουστακάκια», το μνημόνιο είναι τρίχες κατσαρές. Δεν αξίζει, κατά την γνώμη τους, να εστιάζει κανείς στην διαφορετική πολιτική πρακτική και πολιτική κουλτούρα που εισαγάγει αυτό στην άρθρωση της εξουσίας στην χώρα και στην λειτουργία του ελληνικού κράτους. Είναι σαν το μνημόνιο να αποτελεί ένα νομοθετικό εργαλείο για την δόμηση αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που έστω και υπό εξωτερική πίεση, θα πρέπει να πραγματοποιηθούν στην χώρα μετά από ευρύτερη πολιτική συναίνεση. Είναι, με άλλα λόγια, σαν ο κ. Τσίμας να μην έχει καταλάβει απολύτως τίποτα για την πολιτική φύση του μνημονίου.

Δυστυχώς, όμως, για αυτόν κι ακόμα δυστυχέστερα για όλους εμάς τους υπόλοιπους, μουστακαλήδες ή μη, το μνημόνιο δεν είναι αυτό που επιχειρεί να εμφανίσει ο αγαπητός Παύλος. Είναι ένας πρωτόγνωρος μηχανισμός κατάλυσης της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους, μέσω του οποίου διαμορφώνονται νέα δεδομένα στην άσκηση πολιτικής εξουσίας και μια νέα αντίληψη στις διεθνείς και υπερεθνικές σχέσεις της χώρας μας. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που μέσω μιας διεθνούς συμβάσεως, η οποία μάλιστα στην βουλή περνάει ως κοινός νόμος, παραβιάζοντας την συνταγματική τάξη της χώρας, επιτρέπεται το εκπλειστηρίασμα περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου. Με την δανειακή σύμβαση που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του μνημονίου, η κυβέρνηση αποδέχτηκε απολύτως αυθαίρετα την ένταξή μας σε καθεστώς χρεοστασίου υπό διεθνή επιτήρηση, με την μονομερή απεμπόληση της ασυλίας που παρέχει το διεθνές δίκαιο στα κυρίαρχα κράτη έναντι των δανειστών τους.

Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζεται μεταξύ άλλων, στους δανειστές μας, μέσω του μηχανισμού διάσωσης, το δικαίωμα να προβούν σε αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος της δημόσιας περιουσίας, αδιακρίτως αν πρόκειται για στοιχεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, μέσα αναγκαία για την εθνική μας άμυνα, δημόσια κτήρια, κοινόχρηστοι χώροι κλπ στοιχεία, που αποτελούν πάγια αγαθά του ελληνικού κράτους.

Δεν γνωρίζω πώς θα μπορούσε αυτά να τα μεταφράσει από την ελληνική ή την αγγλική, στην κελτική διάλεκτο ο κ. Τσίμας, αλλά εγώ που δοκίμασα προ καιρού να τα εξηγήσω σε μία Ιρλανδή συνάδελφό μου, ανατρίχιασε ρωτώντας με αν έχει συμβεί αυτό ξανά στην Ελλάδα. Της εξήγησα ότι τέτοιο πράγμα δεν έχει υπογράψει ποτέ η ελληνική κυβέρνηση από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, ούτε ακόμη σε απείρως δραματικότερες εποχές πτώχευσης. Ακόμα και την εποχή που η χώρα είχε καταστραφεί και τεθεί υπό διεθνή έλεγχο, είχε αποδεχτεί η αποπληρωμή των δανείων να γίνει μέσω των προσόδων από την εκμετάλλευση των δημόσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων, αλλά ποτέ δεν ετέθη ζήτημα εκπλειστηριασμού της κρατικής περιουσίας. Η γυναίκα έμεινε άφωνη, αλλά ο κ. Τσίμας κελαηδάει ακόμα μνημονιακά.

Τέλος, για να μην ταλαιπωρούνται οι φίλοι αναγνώστες, ας κλείσω αυτό το σημείωμα θυμίζοντας στον Παύλο, ότι αρμόδιοι για να κρίνουν οποιαδήποτε αμφισβήτηση κατά την εκτέλεση της συμβάσεως που ενσωματώνεται στο μνημόνιο, θα είναι οι ίδιοι οι δανειστές μας και όχι οποιοσδήποτε άλλος επιδιαιτητής όπως προβλέπεται συνήθως σε τέτοιου είδους συμβάσεις. Ας θυμίσω επίσης, καθώς πλέον έχουμε απολύτως ξεχαστεί μέσα στον θόρυβο που προκαλεί η προπαγάνδα απʼ όλες τις μεριές, ότι η σύμβαση αυτή που καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας, προνοούσε ότι θα υπογραφεί από τον υπουργό οικονομικών και απλώς θα ενημερωθεί η βουλή.

Αυτήν την δημοκρατία υπερασπίζεσαι Παύλο; Κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις πως η συγκεκριμένη πρακτική που ακολουθήθηκε για την επιβολή και την αποδοχή του μνημονίου, διαμορφώνει μία νέα πολιτική κουλτούρα στην χώρα και μια απίθανα αντιδημοκρατική αρχή στην ΕΕ, παράλληλα με έναν νέο νομικό πολιτισμό, που ουσιαστικά καθιστά το σύνταγμα κουρελόχαρτο;
Αν εσύ, όπως κι ο Γιώργος, θεωρείτε το σύνταγμα εμπόδιο στην παγκόσμια διακυβέρνηση που προδήλως ή καταδήλως οραματίζεστε, ζητήστε εκτός από εκλογές και την σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης για να κατασκευάσετε έναν συντακτικό χάρτη στα μέτρα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, διαλύοντας τους θεμελιώδεις θεσμούς που συστήνουν την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. Σε άλλη περίπτωση, οι μεν κυβερνώντες λειτουργούν με το πνεύμα πραξικοπηματιών, οι δε υποστηρικτές τους με την κουλτούρα που την εποχή της μεταπολίτευσης χαρακτήρισε τα μουστακάκια της αριστεράς. Η επιχειρηματολογία του κ. Τσίμα σήμερα, έδειξε ότι η πολιτική του μνημονίου αποτελεί στρατηγική επιλογή του καθεστώτος και όχι συγκυριακή ανάγκη. Δεν ήταν, λοιπόν, μονόδρομος, αλλά εμφανίστηκε ως μονόδρομος, που σήμερα παρουσιάζεται ως ένα ασήμαντο δρομάκι, το οποίο, όμως, δεν επέλεξαν άλλες χώρες που αναγκάζονται να προβούν σε κοινωνικά επώδυνες μεταρρυθμίσεις.. Παύλο μας!

πηγή STOP CARTEL

ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΗΝ… ΛΙΜΝΟΥΠΟΛΗ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

October 31, 2010 2 comments

Προβληματίζομαι για το εάν για πρώτη φορά στην ζωή μου σαν πολίτης αυτής της χώρας πρέπει να απέχω απο τις όποιες επερχόμενες εκλογές. Τις “σίγουρες” εκλογές για τον -αρχικά- διοικητικό διαμελισμό της χώρας σε μιά εβδομάδα απο σήμερα, και τις “φημολογούμενες” για την πλήρη Αργεντινοποίηση που θα προκύψουν εάν η καγκελλάριος “θεία Σκρούτζ ” απο το Βερολίνο και η παρέα της που μας τοκογλύφει δεν ικανοποιηθεί με τις επιλογές των συμπολιτών μου, επιλογές  που δεν θα βραβεύουν αλά Ακερμαν και Deutsche Bank τους επικυρίαρχους ντόπιους εντεταλμένους διαπλεκόμενους της παγκόσμιας Τραπεζοκρατίας της Νέας Τάξης.
Είναι η πρώτη φορά που νοιώθω πως το περίστροφο δεν είναι πλέον πάνω (η κάτω) απο το τραπέζι, αλλά στον κρόταφό μου. Ρώσικη ρουλέτα…
Και κάτω απο τέτοιες συνθήκες πειθαναγκασμού, τρομοκρατίας, και φασιστικής διαστρέβλωσης της διαδικασίας επιλογής, η συμμετοχή μου στις εκλογές προσλαμβάνει αποκλειστικά κωμικοτραγική διάσταση. Η Αθήνα έχει μεταμορφωθεί σε Λιμνούπολη του ευρωπαικού Νότου αλά Ντίσνευ, όπου “κυβερνούν” πολιτικές καρικατούρες… 
Ο σεβασμός μου στο Σύνταγμα της χώρας (έστω και κουρελιασμένου και ξεσκισμένου πολλαπλά) , που επιτάσσει την τήρηση (τουλάχιστον) των θεμελιακών της Δημοκρατίας μας διατάξεών του, και βασίζεται γι αυτό ύστατα και ακρογωνιαία- όταν όλα τ’αλλα έχουν πιά χαθεί– στον πατριωτισμό του κάθε πολίτη, το ματοβαμμένο παλιό άρθρο 114, μου υπαγορεύει τον μονόδρομο της αποχής μου απο τον ευτελισμό των επερχόμενων “εκλογών” και το έγκλημα παράδοσης του λαού και της χώρας στους αιμοδιψείς τοκογλύφους και οσονούπω κατασχέτες-διαμελιστές της .
Η αποχή μου απο τις τρομοκρατικές εκλογές των τροικανών “βίας και νοθείας” στην παρούσα αδιέξοδη (-τυχαία; δεν νομίζω-) πολιτική κατάσταση που τελικά σκοπίμως έχει περιέλθει η χώρα , είναι πολιτική στάση που σκοπό έχει την αντίσταση στην άθλια ύβρη του  “όλοι μαζί τα φάγαμ’ “ του φαγανού αντιπροέδρου της κυβέρνησης, μιάς και δεν συμμετείχα ποτέ σε κάποιον στρατό διορισμένων ηρακλειδών-υποστηρικτών του κώματος των πολιτικών κομμάτων, ούτε σε κάποιο πάρτυ καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος μέσω διαπλεκομένων μπίζνες. Η νοο-τροπία του αθυρόστομου κου αντιπροέδρου της κυβέρνησης αποτελεί μέγιστη προσβολή για τους “μη φαγανούς” πολίτες αυτής της χώρας, γεγονός  βέβαια που είναι πέρα απο τις δυνατότητες κατα-νόησης απο τους εκμαυλισμένους διαχρονικούς εθνομηδενιστές – πρωταίτιους και πρωτεργάτες της εθνικής ξεφτίλας και κοινωνικής καταστροφής, και συνάδει μόνον με τις διεθνιστικές αρχές με τις οποίες έχουν γαλουχηθεί κρυπτόμενοι πίσω απο την παρα-νομία της μόνιμης ατιμωρησίας τους.
Κανένας, μα κανένας δεν έχει, κι ούτε πρόκειται να τιμωρηθεί για την χρεοκοπία και την αόρατη αλλά ουσιαστική κατοχή της χώρας με το κώμα των σημερινών αλληλοκαλυπτόμενων κομμάτων στην εξουσία. 
 Εαν η αποχή φτάσει  σε σοβαρά ποσοστά, ποσοστά που θα απονομιμοποιήσουν αυτόματα λόγω “δυσαρμονίας των αριθμών” την όποια κομματική ή οικουμενική τροικανή κυβέρνηση που κυοφορείται μαζί με  τις όποιες μαύρες υπογραφές της, το πρώτο γερό χαστούκι θα έχει δοθεί με πραγματικές (ίσως τις τελευταίες ελεύθερες) δημοκρατικές διαδικασίες στην Λιμνούπολή μας και τους πολιτικούς νάνους, τα πολιτικά “μίκυ μάους”, που κυκλοφορούν ανάμεσά μας… 


Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε (μετά χαράς…) με τονισμό μας…

Δεν ψηφίζω, δεν ψηφίζω!

Pitsirikos

Πριν από λίγες ημέρες, ο Γιώργος Παπανδρέου έδωσε μια διακαναλική συνέντευξη, στην οποία –εμμέσως πλην σαφώς- απείλησε με πρόωρες εκλογές, αν δεν ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου.

Λίγες μέρες μετά τη διακαναλική συνέντευξη, ο κ. Παπανδρέου είπε «όχι» στη γαλλογερμανική πρόταση για την αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου στα κοινοτικά όργανα σε εκείνες τις χώρες που έχουν υπερβολικά υψηλό έλλειμμα και χρέος.

Ο κ. Παπανδρέου από τη μία θέτει σε εμάς το εκβιαστικό δίλημμα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες αν δεν ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές και από την άλλη θεωρεί αντιδημοκρατική την αφαίρεση ψήφου από τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα εκβιάζει την ψήφο των πολιτών –και προσπαθεί να την υφαρπάξει-, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει πως η αφαίρεση ψήφου από τη χώρα μας υπονομεύει τη δημοκρατική βούληση του λαού.

Πέρα από το προφανές παράδοξο, υπάρχει και κάτι ακόμα: ο κ. Παπανδρέου ζητάει να ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές, επειδή η Τρόικα δεν θέλει εθνικές εκλογές. Είναι προφανές πως συμφωνεί απόλυτα με την Τρόικα –αφού αυτός μας την κουβάλησε-, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί διαφώνησε με την αφαίρεση ψήφου από τη χώρα μας στα κοινοτικά όργανα. Ας παραδεχτούν και ο Παπανδρέου και η Τρόικα πως οι εκλογές είναι μια δυσάρεστη υποχρέωση – στην ανάγκη, ας τις καταργήσουν κιόλας.

Από τη στιγμή που η Κομισιόν κυβερνάει και αποφασίζει για τη χώρα μας, σε τι ακριβώς ωφελεί το ότι δεν μας αφαιρέθηκε το δικαίωμα ψήφου στα κοινοτικά όργανα; Εδώ ο κ. Παπανδρέου μας είπε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε κάποιον άλλον πέρα από τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ για δήμαρχο στην Κάτω Παναγία και θέλουμε να έχουμε δικαίωμα ψήφου στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Το μόνο πράγμα που υπάρχει πίσω απ’ όλη αυτή την πλύση εγκεφάλου για την ψήφο -και την “εθνική επιτυχία” του Παπανδρέου να μη μας αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου αν και είμαστε υπό κατοχή– είναι ο τρόμος που διακατέχει το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τις λοιπές χουντικές δυνάμεις, και δεν είναι άλλος από τη συνειδητή μαζική αποχή από τις κάλπες. Οι δήθεν κόντρες και αντιδικίες μεταξύ τους έχουν ως μοναδικό σκοπό να οδηγήσουν ξανά μαζικά τα ζώα στις κάλπες.


Η μαζική συμμετοχή στις κάλπες νομιμοποιεί τους υπεύθυνους για τη χρεοκοπία – νομιμοποιεί και μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, αλλά μην ξεχνάμε πως όλοι αυτοί παρέα μας οδήγησαν στο ΔΝΤ. Και φυσικά, συνεχίζουν να είναι όλοι στις θέσεις τους, κανείς δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη, ενώ, αν πάτε σαν τα ζώα να τους ξαναψηφίσετε, θα τους έχετε αθωώσει κιόλας. Μπράβο σας!

σχετικά  δημοσιεύματα εδω  , εδω εδω

Υ.Γ. Μέρα μνήμης σήμερα των 2500 ετων για τους ήρωες πολίτες-οπλίτες του Μαραθώνα με τους μαραθωνοδρόμους στους δρόμους της Αθήνας. Τους ήρωες που σταμάτησαν την Νέα Τάξη της εποχής εκείνης…
Να θυμόμαστε ειδικά τον μαχητή Εχετλαίο

ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

October 30, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε εδω και αναδημοσιεύουμε.

Δεν πληρώνουν από τα δάνεια τους μισθούς, από τους μισθούς πληρώνουν τα δάνεια!

Γράφει ο κ.Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάτσαμε στον… (γαλλογερμανικό) άξονα.
«Αν δεν εφαρμόσουμε το μνημόνιο δεν θα μας δανείζουν και δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».
Το ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στη διακαναλική. Η ίδια φράση επαναλαμβάνεται αυτούσια διακόσιες φορές τη μέρα από τους «παπαγάλους» του.
Κι όμως, η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίθετη. Δεν είναι τα δάνεια που πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Είναι οι (κομμένοι) μισθοί και οι (κομμένες) συντάξεις που πληρώνουν για τα δάνεια!
Αντί άλλης απόδειξης, ας καταφύγουμε για μια ακόμα φορά στη γλώσσα των αριθμών. Των δικών τους αριθμών.

2010

Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών στις 20/5/2010 διαβάζουμε:

«Για το εννεάμηνο Απριλίου – Δεκεμβρίου 2010 που διανύουμε, οι υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου για τοκοχρεολύσια εκτιμώνται σε 39,7 δισ. ευρώ».

Το Ελληνικό Δημόσιο, λοιπόν, πρέπει μέχρι το τέλος του χρόνου να καταβάλει στις καπιταλιστικές αγορές, στους κάθε λογής ομολογιούχους και στους «τοκογλύφους» περί τα 40 δισ. ευρώ.

*

Ας δούμε τώρα τις εισπράξεις από δάνεια που έχει «πετύχει» η κυβέρνηση με το μνημόνιο:


— Δάνειο 20 δισ. ευρώ το Μάη.

— Δάνειο 9 δισ. ευρώ μέσα στο Σεπτέμβρη.

— Δάνειο 9 δισ. ευρώ που θα εισπραχθεί μέχρι το Δεκέμβρη, εφόσον η τρόικα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών και θεωρήσει ότι το …«πετσόκομμα» του ελληνικού λαού συνεχίζεται με «ικανοποιητικούς ρυθμούς».

Αθροισμα: 38 δισ. ευρώ.

*

Συμπέρασμα:

Από τα «σωτήρια» δάνεια, με τους νέους δυσβάσταχτους όρους για τον ελληνικό λαό,

ούτε πεντάρα τσακιστή δεν πάει για (τους περικομμένους) μισθούς και συντάξεις!

Ολα τα νέα δάνεια (38 δισ.) της φετινής χρονιάς

πάνε για να καλυφθούν τα χρέη από τα προηγούμενα δάνεια (40 δισ.), όλα τα δάνεια γυρίζουν πίσω στους δανειστές. Το μόνο που μένει στον ελληνικό λαό είναι οι νέοι κι ακόμα μεγαλύτεροι τόκοι!

2011

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία (σ.σ.: μάρτυς μας, εκτός από το Θεό, και το «Βήμα» της 10/10/2010)

για το έτος 2011 η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει σε τόκους το ποσό των 12,5 δισ. ευρώ και για χρεολύσια το ποσό των 34,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 47,3 δισ. ευρώ!

Με άλλα λόγια: Από τα 40 δισ. ευρώ της «σωτηρίας» που βάσει του μνημονίου θα «εισρεύσουν» στην Ελλάδα το επόμενο έτος, ούτε δεκάρα δε θα πάει για μισθούς και συντάξεις.

Ολα (μα όλα!) θα επιστρέψουν στους «καλούς» δανειστές μας, προς τους οποίους θα μείνουμε και με ένα επιπλέον χρέος ύψους 7,3 δισ. ευρώ!

2012

Οπως και πάλι τα κυβερνητικά στοιχεία ομολογούν, το έτος 2012, οπότε θα έχουμε την εκταμίευση των υπόλοιπων 40 δισ. ευρώ από το «μηχανισμό στήριξης», η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει στους δανειστές της τόκους ύψους 11,1 δισ. ευρώ και χρεολύσια ύψους 31,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 42,8 δισ. ευρώ!

Φράγκο, δηλαδή, για μισθούς και συντάξεις. Οπως θα «έρθει» η… «βοήθεια» έτσι θα γυρίσει στους δανειστές. Μάλιστα, γι’ αυτό το «πήγαινε – έλα», θα μας έχουν φεσώσει και με 2,8 δισ. ευρώ – επιπλέον – τόκους…

***

Τι αποδεικνύεται, λοιπόν, περίτρανα;

Από τα περιβόητα δάνεια που κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ «εξασφάλισαν» για το λαό,
από τα δάνεια που αν στους «φίλους» μας δεν αρέσει (!) το αποτέλεσμα των εκλογών τότε δε θα τα εκταμιεύσουν, και τότε – σύμφωνα με τους «πατριώτες» – θα επέλθει χρεοκοπία και στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις,

ούτε ένα ευρώ (αριθμός: 1) δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις!

*

Ολα τα δάνεια

– μα όλα! –

είτε ως τόκοι, είτε ως χρεολύσια, είτε ως επιδοτήσεις, είτε ως επιχορηγήσεις, είτε ως φορολογικές απαλλαγές, επιστρέφουν κατευθείαν (!) και με το αζημίωτο (!) στους εγχώριους και τους διεθνείς νταβατζήδες της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Στον ελληνικό λαό, το μόνο που απομένει είναι ο ασφαλιστικός Καιάδας, ο εργασιακός Μεσαίωνας, οι ακόμα μικρότεροι μισθοί και οι ακόμα μικρότερες συντάξεις, για να αποπληρώνει τους ακόμα μεγαλύτερους τόκους, τα ακόμα περισσότερα χρεολύσια!

*

Τελικά, δηλαδή, ένα μόνο απομένει στον ελληνικό λαό:

Να πάρει την απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που αυτός και μόνο αυτός παράγει.

Και ολίγα επίκαιρα βιντεάκια γέλιου (και κλάμματος) πρός εκτόνωση και…ψυχοθεραπεία…Σ/Κ γαρ

http://www.youtube.com/p/F60166436D0D7C3B?hl=el_GR&fs=1

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΤΕ ;;;

October 4, 2010 Leave a comment

 Ανέβαλαν την εκδίκαση των προσφυγών κατά του μνημονίου. 
Ποιος φοβάται το Συμβούλιο της Επικρατείας;

ΣτΕ εναντίον τρόικας. Τι θα γίνει αν κριθούν αντισυνταγματικά τα μέτρα;

Η μη αποστολή από τα αρμόδια υπουργεία -κυρίως το υπουργείο Οικονομικών- των θέσεων του ελληνικού Δημοσίου επί των προσφυγών που έχουν κατατεθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά του μνημονίου και των οικονομικών περικοπών, οδήγησε στην αναβολή της συζήτησης των παραπάνω αιτήσεων που είχε προσδιοριστεί να γίνει την ερχόμενη Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010, στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Την απόφαση για αναβολή της συζήτησης των προσφυγών που έχουν καταθέσει κατά του μνημονίου δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχου, έλαβαν οι εισηγήτριες των υποθέσεων Μαίρη Σάρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου.

Ο νέος προσδιορισμός της συζήτησης των προσφυγών αναμένεται να γίνει την ερχόμενη Παρασκευή. Υπενθυμίζεται ότι στο Συμβούλιο της Επικρατείας έχουν προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ, ΕΣΗΕΑ, σωματεία συνταξιούχων, κ.ά. Με τις αιτήσεις τους στρέφονται κατά του μνημονίου και κατά των περικοπών των μισθών, δώρων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας.

Μέχρι στιγμής όμως τα αρμόδια υπουργεία δεν απέστειλαν στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο τις θέσεις του ελληνικού Δημοσίου, καθώς και άλλα έγγραφα που απαιτούνται για να σχηματίσουν οι εισηγήτριες πλήρη νομική εικόνα των ζητημάτων που έχουν ανακύψει. Η παράλειψη αυτή οδήγησε και στην αναβολή της συζήτησης των αιτήσεων ενώπιον της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, σημαντικά τμήματα του μνημονίου που υπέγραψε η χώρα μας με την τρόικα μπορεί να κριθούν από τη Δικαιοσύνη αντισυνταγματικά μετά την προσφυγή που κατέθεσαν προ τριμήνου πολλοί φορείς όπως η ΑΔΕΔΥ, ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας, το Τεχνικό Επιμελητήριο, η ΕΣΗΕΑ, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και άλλες οργανώσεις, συνολικά δέκα επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς καθώς και αρκετοί μεμονωμένοι πολίτες.

Παράλληλα, πολλοί από τους ίδιους φορείς ετοιμάζουν ακόμη δύο προσφυγές, μία κατά του επικαιροποιημένου μνημονίου και μία κατά του ασφαλιστικού νόμου που ψηφίστηκε στη Βουλή τον Ιούλιο, δίνοντας έτσι δραματικές διαστάσεις στη νομική και πολιτική σύγκρουση για την ακολουθούμενη πολιτική και τον ρόλο της τρόικας στη χώρα.

«Παραβιάζονται περιουσιακά δικαιώματα»

Η εισήγηση επί της προσφυγής για την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου είχε προγραμματιστεί να συζητηθεί την ερχόμενη Παρασκευή 8 Οκτωβρίου και, σύμφωνα με πληροφορίες, τουλάχιστον στο θέμα των περικοπών στους μισθούς και στις συντάξεις είναι θετική. Ενδέχεται δηλαδή ο εισηγητής να δεχθεί τα βασικά επιχειρήματα των προσφευγόντων, ότι δηλαδή η περικοπή αμοιβών και συντάξεων σε σημαντικό βαθμό και χωρίς χρονικό περιορισμό παραβιάζει τα περιουσιακά δικαιώματα που κατοχυρώνονται στο 1ο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) και ότι το «πάγωμα» των αποδοχών καταργεί ανεπίτρεπτα τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, παραβαίνοντας τη συνταγματικά κατοχυρωμένη συνδικαλιστική ελευθερία και συλλογική αυτονομία, αλλά και διεθνείς συμβάσεις.

Αντιθέτως, η εισήγηση θα είναι μάλλον απορριπτική ως προς το σκέλος της προσφυγής όπου αναφέρεται ότι κακώς το μνημόνιο εγκρίθηκε στη Βουλή με απλή και όχι με αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων, καθώς πρόκειται για διεθνή συνθήκη.

Τι θα γίνει αν ακυρωθούν τα μέτρα

Ακόμη κι έτσι όμως, έστω δηλαδή με τη μερική αποδοχή της προσφυγής, τα δεδομένα θα αλλάξουν δραματικά, καθώς η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρακάμψει τη δικαστική απόφαση. Σε αυτή λοιπόν την περίπτωση θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί και πάλι με την τρόικα, ώστε να επαναπροσδιορίσει το μίγμα της πολιτικής της και να βρεθούν άλλα μέτρα, ισοδύναμου αποτελέσματος. Με δεδομένο δηλαδή ότι πρέπει να εγκαταλειφθούν ορισμένα μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων και να αποκατασταθούν οι απώλειες για τον προϋπολογισμό, η κυβέρνηση θα οφείλει να αντλήσει από άλλες πηγές τα ποσά που θα απαιτούνται για την επίτευξη των κεντρικών στόχων του μνημονίου.

Καλά πληροφορημένοι παράγοντες σημειώνουν ότι με τον τρόπο αυτό θα αποκαλυφθεί ότι η κυβέρνηση δεν έκανε καμία σοβαρή διαπραγμάτευση όταν της προτάθηκε το μνημόνιο τον περασμένο Μάιο και ότι αποδέχτηκε όλες τις εύκολες λύσεις που της πρότειναν τότε.

Πάντως, πληροφορίες αναφέρουν ότι η κυβέρνηση ελπίζει για την όσο γίνεται πιο ήπια στάση του Συμβουλίου της Επικρατείας απέναντι στο μνημόνιο, αφού μια έντονα καταδικαστική απόφαση θα έχει σοβαρές επιπτώσεις και στη διεθνή εικόνα της χώρας, αλλά και στην ίδια την πορεία υλοποίησης των απαιτήσεων της τρόικας.

Η Ελλάδα, όπως επισημαίνουν ορισμένοι παράγοντες, δεν έχει τη δυνατότητα της Ρουμανίας, όπου επίσης απορρίφθηκε δικαστικά η συμφωνία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά η εκεί κυβέρνηση είχε εναλλακτικές λύσεις όπως η αύξηση του ΦΠΑ για να αντισταθμίσει τα χαμένα ποσά, μετά την ακύρωση των περικοπών στους μισθούς.

Έγκυρες πηγές ήδη ανέφεραν ότι σε πρώτη φάση, δοθεί κάποια αναβολή της εκδίκασης για μερικές εβδομάδες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να υπάρξει καθυστέρηση πέραν του Δεκεμβρίου.

Σε κάθε περίπτωση η νομική σύγκρουση της κυβέρνησης και της τρόικας με τους κοινωνικούς φορείς μπορεί να κρύβει εκπλήξεις, που δυνητικά θα αλλάξουν όλο το σκηνικό και θα οδηγήσουν σε αλλαγή πλεύσης σε πολλούς τομείς.

Αναδημοσίευση απο pressgr εδω

Τουλάχιστον…

ARBEIT MACHT FREI 2

July 5, 2010 Leave a comment

Ένα κρεματόριο η ευρωζώνη

Του Δημήρη Καζάκη
Οικονομολόγου – αναλυτή

Η κατάσταση στην ευρωζώνη συνεχίζει να επιδεινώνεται ραγδαία. Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται ακόμη και στους πιο εθελοτυφλούντες ότι το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, δηλαδή δεν είναι πρόβλημα κρατικών ελλειμμάτων. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα τραπεζών και ιδιοσυστασίας του ευρώ. Οι εργαζόμενοι, οι οικονομίες και τα κράτη της ευρωζώνης υποβάλλονται σε μια σκληρή, κοινωνικά ανάλγητη και παντελώς αδιέξοδη λιτότητα προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και φυσικά το πάλαι ποτέ «ισχυρό ευρώ».

Σύμφωνα με το Bloomberg (15.6), «η πτώση του ευρώ σχεδόν στο χαμηλότερο επίπεδο των τεσσάρων ετών σημαίνει ότι τα καναδικά δολάρια και τα ελβετικά φράγκα σημειώνουν μερίδια – ρεκόρ στις παγκόσμιες πωλήσεις ομολόγων καθώς οι επενδυτές δραπετεύουν από την αναταραχή στην αγορά του κυβερνητικού χρέους της Ευρώπης». Αυτός είναι ο μεγάλος καημός των ευρωκρατούντων. Πώς θα κρατήσουν τους επενδυτές -κερδοσκόπους στο ευρώ. Έτσι τσακίζουν ό,τι έχει απομείνει στην ευρωζώνη από κοινωνικές δαπάνες, βυθίζουν σε εργασιακή απόγνωση την πλειονότητα των εργαζομένων, συνθλίβουν κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες τους στις καταστροφικές δυνάμεις των αγορών. Όλα αυτά με την ελπίδα ότι οι κερδοσκόποι θα δείξουν κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το ευρώ, πέρα από βραχυπρόθεσμα παιχνίδια με τη διακύμανση της ισοτιμίας του. Η ευρωζώνη εξελίσσεται ανοιχτά πια σ’ ένα απέραντο κοινωνικό κρεματόριο.

Το… περιούσιο νόμισμα

Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία για τους προσκυνητές του ευρώ. Ας είναι καλά το «ισχυρό ευρώ» και ποιος νοιάζεται για λαούς και χώρες. Προκειμένου να διασωθεί το περιούσιο νόμισμα, όπως τουλάχιστον ελπίζουν οι πιστοί του, ας θυσιαστούν και λαοί και χώρες της ευρωζώνης. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για αναλώσιμα είδη. Σ’ αυτό το πλαίσιο δίνουν και παίρνουν τα σχέδια για την αναδιοργάνωση της ευρωζώνης. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Πρόσφατα σε άρθρο του στους «Financial Times» (15.6) o Γκαμπίζ Αλαχάνι, της Iveagh Private Investment House, προτείνει την άμεση δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, το οποίο να εξαγοράσει ολόκληρο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, να αναλάβει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και να μετατραπεί τελικά σε κεντρικό δημόσιο ταμείο για ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε μια τέτοια προοπτική όπου τα κράτη δεν θα έχουν καν το δικαίωμα στον δικό τους προϋπολογισμό, τότε σε τι θα χρειάζονται; Σε τίποτε, εκτός από το να αποτελούν αποτελεσματικούς εισπρακτικούς μηχανισμούς υπέρ του κεντρικού ταμείου της ευρωζώνης. Όσο για τους λαούς, θα μετατραπούν και τυπικά σε υπηκόους τη ευρωζώνης χωρίς δικαιώματα, αλλά με την υποχρέωση να καταβάλλουν φόρους και να αναζητούν εργασία σε μια αγορά που δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξασφάλιση για τον εργαζόμενο.

Αυτό είναι το τυπικό «όραμα» των επενδυτών για το μέλλον της ευρωζώνης. Κι αυτό είναι το πραγματικό διά ταύτα της επιδιωκόμενης «ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης», που παπαγαλίζει από δεξιά και αριστερά το πολιτικό προσωπικό των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων. Οι παλιές «ομοσπονδιακές πολιτείες» της μοναρχίας, που τόσο κατέκριναν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι διαφωτιστές, αναβιώνουν σε υπερεθνική κλίμακα. Ο σύγχρονος «ευρωπαϊσμός» δείχνει πια τα δόντια του σ’ όλους τους λαούς στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο βαθιά αντιδραστικός και αντιδημοκρατικός είναι.

Θυσία στις τράπεζες

Προς τι όμως όλα αυτά; Όλα γίνονται για τις τράπεζες. Για τα μεγαθήρια της χρηματιστικής αγοράς που έχουν εθιστεί όλα αυτά τα χρόνια να κερδοσκοπούν ασύστολα με ομόλογα και τίτλους χρέους. Στις 14 του μηνός οι αγορές τραπεζικών ομολόγων στην ευρωζώνη υποχώρησαν στο χαμηλότερο επίπεδο από την εποχή της χρεοκοπίας της Lehman Brothers Holdings Inc. το 2008, που σήμανε και την έναρξη του μεγαλύτερου παγκόσμιου κραχ της μεταπολεμικής περιόδου. Η διαγραφή χρεών από τα χαρτοφυλάκια των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών προχωρά, λόγω της ύφεσης, της κρίσης δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στην ευρωζώνη, τόσο αργά που πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται ένα νέο μεγάλο κραχ στην ίδια την ευρωζώνη. Ένα κραχ που δεν θα αφήσει πολλά περιθώρια στο ευρώ.
Ήδη οι περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται στην κατάσταση της Lehman Brothers. Κι αυτό είναι φυσικό. Για να επανέλθει σε ισορροπία το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης και μαζί του να ανακάμψει το ευρώ, θα πρέπει να ξεφορτωθεί, να «κουρέψει», το επιπλέον φορτίο χαρτιών που βρίσκεται στα χαρτοφυλάκιά του και να επανέλθει περίπου στο επίπεδο του 2004 οπότε η αξία της τραπεζικής περιουσίας ανερχόταν στα 20,4 τρισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να διαγράψει περιουσιακά στοιχεία άνω των 10 τρισ. ευρώ. Δηλαδή θα πρέπει να διαγραφεί τραπεζική περιουσία αξίας μεγαλύτερης του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης για το 2009. Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπορεί κάποιο κράτος της ευρωζώνης, ή όλη μαζί η ευρωζώνη, να αναλάβει το κόστος αυτής της διαγραφής; Μάλλον όχι. Ακόμη κι αν υποτιμήσει την εργασία και την οικονομία της ευρωζώνης κατά 50%.

Η κατάσταση του τραπεζικού συστήματος θα οδηγήσει σε αδιέξοδο την ευρωζώνη, μια και οι μεγάλες κυρίως τράπεζες απορροφούν μαζικά τη ρευστότητα, το κυκλοφορούν χρήμα από την οικονομία, χωρίς να το αποδίδουν έστω με τη μορφή δανείων. Ολόκληρη η οικονομία της ευρωζώνης έχει κυριολεκτικά «στεγνώσει» από χρήμα. Πρώτα και κύρια οι πιο αδύναμες χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες έτσι σπρώχνονται στον γκρεμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ισπανία έχει ήδη υπερκεράσει την Ελλάδα σε προβλήματα. Μετά τη χρεοκοπία των αποταμιευτικών της τραπεζών, που φανερώνει ακριβώς την τεράστια έλλειψη ρευστού από την οικονομία της, η Ισπανία ουσιαστικά έχει ήδη αποκλειστεί από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων. Σύμφωνα με την ισπανική «El Pais» (15.6), ενώ το κανονικό μερίδιο της Ισπανίας στην ΕΚΤ αντιστοιχεί στο 9% των χρηματικών διαθεσίμων, οι ισπανικές τράπεζες έχουν απορροφήσει ήδη το 16,5% της άμεσης χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι «Financial Times» (15.6) αναφέρουν ότι «οι ισπανικές τράπεζες έχουν σπάσει το ρεκόρ δανεισμού από την ΕΚΤ», απορροφώντας 85,6 δισ. ευρώ μόνο τον τελευταίο μήνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό δανεισμού που δόθηκε σε ευρωπαϊκές τράπεζες όχι μόνο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008, αλλά από την εποχή που δημιουργήθηκε η ευρωζώνη το 1999. Σημειωτέον ότι οι ισπανικές τράπεζες αντιστοιχούν στο 11% του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.

Χρεοκοπία στην ευρωζώνη

Τα δεδομένα αυτά φέρνουν αντικειμενικά την Ισπανία πολύ κοντά σε μια άμεση ελεγχόμενη χρεοκοπία μέσω της ενεργοποίησης του «μηχανισμού στήριξης» της Ε.Ε., όπως έγινε και με την Ελλάδα. Κάτι βέβαια που δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να δουν οι Γερμανοί, οι οποίοι πιέζουν ασφυκτικά την ισπανική κυβέρνηση να μην κάνει χρήση του «μηχανισμού στήριξης». Σε απάντηση αυτής της πίεσης η ισπανική κυβέρνηση ζήτησε να δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά δεδομένα της κατάστασης των τραπεζών όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην ευρωζώνη. Η δήλωση αυτή έφερε αναστάτωση στους τραπεζικούς κύκλους, με τον Ζόσεφ Άκερμαν της (αμαρτωλής σ.σ.-πλοηγός) Deutsche Bank να δηλώνει ότι μια τέτοια δημοσιοποίηση «θα ήταν κάτι πολύ, μα πολύ επικίνδυνο» για όλες τις μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης. («El Pais», 15.6)
Η κατάσταση αυτή κάνει τους περισσότερους αναλυτές, ακόμη και των χρηματοπιστωτικών οίκων, πολύ απαισιόδοξους για την τύχη του ευρώ και της ευρωζώνης. Έτσι οι αναλυτές της γαλλικής AXA, σε μια πρόσφατη έκθεσή τους προς τους επενδυτές και τις αγορές, εκτιμούν ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να διασπαστεί η ευρωζώνη ή να διαλυθεί στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, παρά τις όποιες προσπάθειες «διάσωσης» των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. («The Daily Telegraph», 14.5)

Η ελληνική καταστροφή

Όσο για την Ελλάδα, οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου δεν περνά ημέρα που να μη δηλώνουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει, με τον ίδιο στόμφο και την ίδια σιγουριά που τον περασμένο Ιανουάριο δήλωναν ότι δεν πρόκειται να αφήσουν τη χώρα να καταφύγει στο ΔΝΤ. Όλα πάνε καλά… Γι’ αυτό και εμφανίζονται ότι ξαφνιάστηκαν με την πολλαπλή υποβάθμιση της Moody’s της Ελλάδας και των τραπεζών της. Δείχνουν να μη θυμούνται ότι η υποβάθμιση αυτή είχε προαναγγελθεί από την ίδια τη Moody’s ήδη από τον Απρίλιο, εκτός κι αν άλλαζε δραματικά η κατάσταση. Η κατάσταση όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά πάει από το κακό στο χειρότερο εξ ου και η υποβάθμιση. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται στα ύψη και η πιθανότητα χρεοκοπίας είναι η υψηλότερη για χώρα σ’ ολόκληρη την υφήλιο. Δείχνουν να μη γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβιώνουν αποκλειστικά από τη στήριξη της ΕΚΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος.
Για το μόνο που ενδιαφέρεται αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση είναι να επιταχύνει το έργο καταστροφής που έχει αναλάβει με το «μνημόνιο». Κι αυτό γιατί γνωρίζει ότι οι ημέρες της είναι μετρημένες. Η αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από την κυβέρνηση και το ΔΝΤ είναι πια πολύ κοντά. Ιδίως αν η κατάσταση της ευρωζώνης επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο και η Ισπανία δεν θα μπορεί πλέον να κρατηθεί στην επιφάνεια.
Αυτό που νοιάζει την κυβέρνηση είναι πριν οδηγηθεί η Ελλάδα στην αναδιάρθρωση του χρέους να κατοχυρώσει την παράδοση της χώρας στους δανειστές της με την περίφημη «δανειακή σύμβαση» που υπέγραψε στις 8 Μαΐου. Το κύριο στοιχείο της «δανειακής σύμβασης» με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ είναι η πλήρης παραίτηση από κάθε έννομο δικαίωμα της χώρας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της έναντι οποιασδήποτε καταχρηστικής πρακτικής των δανειστών της. Στη διεθνή πρακτική δεν θα βρει κανείς χειρότερη δανειακή σύμβαση ανάμεσα σε κράτη ή ακόμα και σε ιδιώτες. Σε ιδιωτική επικοινωνία με στέλεχος του ΔΝΤ που έχει πολύχρονη εμπειρία από τη διαπραγμάτευση ανάλογων δανειακών συμβάσεων μας είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση σε ό,τι της ζητήθηκε, αλλά αποδέχτηκε ρήτρες που καμιά άλλη χώρα, σύμφωνα με την εμπειρία του, δεν έχει αποδεχτεί. «Δεν μου έχει ξανατύχει καμιά άλλη τέτοια περίπτωση, όπου μια κυβέρνηση να παραδίδει αμαχητί και τόσο εύκολα τη χώρα και τον λαό της».
Έτσι έφτασε «η δανειολήπτρια Ελλάδα» να «παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει σε σχέση με τα περιουσιακά της στοιχεία» ή από κάθε νομική διαδικασία συμπεριλαμβανομένης της ασυλίας από την άσκηση αγωγής, κατάσχεσης, αναγκαστικής εκτέλεσης κατά των περιουσιακών της στοιχείων, εφόσον δεν απαγορεύεται αυτό από ειδικό νόμο (όρος 14 παρ. 5 της Σύμβασης). Ενώ το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με γνωμοδότησή του, μας ξεκαθαρίζει το νόημα αυτού του όρου της Σύμβασης: «Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας…».Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση παραιτείται από την εθνική κυριαρχία της χώρας, δηλαδή παραιτείται από την προάσπιση όχι μόνο της δημόσιας περιουσίας, αλλά και του εθνικού εδάφους έναντι των απαιτήσεων από τους δανειστές. Έτσι ολόκληρη η χώρα υποθηκεύεται και τίθεται στη διάθεση των δανειστών. Και μόνο αυτός ο όρος αρκεί, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, για να χαρακτηριστεί η δανειακή σύμβαση ως αποικιοκρατική. Ανάλογη σύμβαση δεν υπάρχει στην ιστορία του ελληνικού κράτους από την εποχή της περίφημης «πράξης υποτέλειας» του Κωλέττη στα 1826. Με μόνο μια εξαίρεση, τις «δανειακές συμβάσεις» που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

Αγγλικό δίκαιο

Αυτό που επίσης κάνει εντύπωση είναι ο «ορισμός του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για τη σύμβαση». Πολλοί αναρωτιούνται γιατί έγινε αυτό. Ο βασικός λόγος δεν έχει να κάνει με το ΔΝΤ, αλλά με το γεγονός ότι η νομολογία του αγγλικού δικαίου, λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος της Βρετανίας, δίνει την ευκαιρία για εξαιρετικά ευνοϊκές αποφάσεις υπέρ των δανειστών. Για παράδειγμα, το 90% των καταχρηστικών αποφάσεων σε βάρος χωρών από επενδυτικά κεφάλαια «προβληματικών χρεών», κοινώς γύπες, παίρνονται από βρετανικά δικαστήρια.

Σύμφωνα με τα ειωθότα στη διεθνή αγορά δανεισμού με ομόλογα, ό,τι ισχύει για έναν δανειστή ισχύει για όλους τους δανειστές (pari passu). Αυτό σημαίνει ότι η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, οι καταχρηστικοί της όροι, η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, ο ορισμός του αγγλικού δικαίου κ.ο.κ. ισχύουν όχι μόνο για τον δανεισμό από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ αλλά για όλους τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι κερδοσκόποι της αγοράς έχουν το απαραίτητο νομότυπο εργαλείο για να απαιτήσουν τη λεηλασία, τη δήμευση και τη διάλυση της χώρας. Αυτός είναι ένας επιπλέον σοβαρός λόγος, όχι μόνον για να φύγει νύχτα η κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι της από τη χώρα, αλλά και για τον λαό να επιβάλει άμεσα την ανατροπή της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου, που μπορεί να γίνει μόνο με τη μη αναγνώριση του χρέους και την άρνηση της αποπληρωμής του.

Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα  Ποντίκι και ιστολόγιο Κ.Καββαθά εδω
(έμφαση, τονισμός, λινκς απο πλοηγός)