Archive

Archive for the ‘Μπακογιάννη Ντόρα’ Category

ΜΜΕ @ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΑΜΟΣ ΑΕ

April 29, 2011 Leave a comment


ΑΠΕΙΛΗ ΛΟΥΚΕΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΗΝ MARFIN ΓΙΑ ΔΥΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ- ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Η ΙΜΑΚΟ- ΝΕΟ ΦΛΕΡΤ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ





Ναυάγησαν οριστικά λόγω…ασυμφωνίας χαρακτήρων οι (χαλαρές) επαφές της Μάνιας Τεγοπούλου με τον Χρήστο Κοπελούζο (γιό του Δημήτρη), ο οποίος δραστηριοποιείται τους τελευταίους μήνες στον χώρο του Διαδικτύου, με αντικείμενο την πιθανή εξαγορά της Ελευθεροτυπίας από το νέο επιχειρηματία.
Η δυσκολία στην επικοινωνία, η απουσία στρατηγικού σχεδίου από την πλευρά της ιδιοκτήτριας της ιστορικής Ελευθεροτυπίας και η άγνοια του Χρήστου Κοπελούζου σχετικά με τα κόστη παραγωγής των εφημερίδων και τα χρέη της συγκεκριμένης εφημερίδας, οδήγησαν σε διακοπή των συζητήσεων που γίνονταν, κυρίως, μέσω τρίτων…


Μετά από αυτή την εξέλιξη η Μάνια Τεγοπούλου ετοιμάζεται για ένα νέο γύρο επαφών με τραπεζίτες, παρά το γεγονός ότι την τελευταία φορά (προ διμήνου) συνάντησε κλειστές πόρτες στο αίτημά της για νέο δανεισμό. Ο Μιχάλης Σάλλας δεν προτίθεται να αλλάξει στάση, ενώ κάθετα αντίθετοι είναι στην Alpha Bank και στη Eurobank. Μόνο η πλευρά του Ανδρέα Βγενόπουλου άφησε, την τελευταία φορά, ανοικτά κάποια μικρά παράθυρα, τώρα, όμως, κάτι τέτοιο φαντάζει απίθανο. Η MIG έχει σοβαρά προβλήματα με την έκθεση δύο διαφημιστικών δικής της επιρροής στο Alter, κάτι το οποίο θα την αναγκάσει να εξασφαλίσει ρευστότητα για να αποτρέψει τα “κανόνια”, ενώ ο κ. Βγενόπουλος έχει ανοικτά διάφορα μέτωπα: πρώτον, τις συζήτήσεις για την πώληση του κλάδου της Marfin στην Κύπρο (σε γνωστό πολυεθνικό ολλανδικό όμιλο) και, δεύτερον, η εκκρεμότητά σχετικά με το μέλλον του Παναθηναϊκού, καθώς σχεδόν όλοι θεωρούν πως είναι ο μόνος που μπορεί να αποτρέψει μία θεαματική (αναγκαστική) επιστροφή της οικογένειας Βαρδινογιάννη.
Εκτός του Alter – που θα περιέλθει σε απραξία και θα συρρικνωθεί σε βαθμό αφανισμού μέχρι το φθινόπωρο- και την απαξίωση (πιθανώς και την αναστολη της έκδοσης ) της Ελευθεροτυπίας, άμεσο πρόβλημα επιβίωσης αντιμετωπίζουν ο όμιλος ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου ( οι φήμες θέλουν να έχει υποθηκεύσει τόσο τη βίλα της Φιλοθέης, όσο και το εξοχικό στη Μύκονο), ενώ ο Σταύρος Ψυχάρης βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις με τον Βίκτωρα Ρέστη για να τον πείσει να τοποθετήσει πάνω από 15 εκατομμύρια στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του ΔΟΛ.
Σε αναζήτηση ρευστότητας βρίσκονται και οι Θέμος Αναστασιάδης και Τάσος Καραμήτσος του “Πρώτου Θέματος”. Οι τελευταίες πληροφορίες θέλουν να έχουν αναζωπυρωθεί οι συζητήσεις με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, εξ αφορμής κάποιων σχεδίων για επενδύσεις στο διαδίκτυο χρώματος…κόκκινου, και στο πλαίσιο αυτό οι δύο εκδότες προσπαθούν να πείσουν τον εφοπλιστή να στηρίξει οικονομικά την μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα. Σε μία τέτοια πιθανότητα αντιδρά το …φιλικό περιβάλλον του εφοπλιστή –λέγε με Ντόρα..


…και αναδημοσίευση απο εδω


Το “σύστημα” Γιαννίκου



εφ. “ΚΕΦΑΛΑΙΟ”














Ο Κ. Γιαννίκος δεν είναι καινούργιος στην ελληνική τηλεόραση. Έχει περάσει από τα μεγαλύτερα ελληνικά κανάλια, σε σημαντικές θέσεις-κλειδί στη διοικητική τους δομή κι έχει μάθει από μικρός όλο το σύστημα λειτουργίας τους, είτε αφορά το πρόγραμμα, είτε τη διαφήμιση, είτε το ειδησεογραφικό κομμάτι.

Όσοι τον ξέρουν καλά οφείλουν να ομολογήσουν ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερα χαρισματικό άνθρωπο, με αίσθηση του χιούμορ, φιλόδοξο και με ένα χαρακτηριστικό: το ταλέντο του στην πώληση. Ο Γιαννίκος μπορεί να σε πείσει ότι έξω από το γραφείο σου χιονίζει, ενώ στην πραγματικότητα επικρατεί καύσωνας, ή ότι είναι μεσημέρι, ενώ στην πραγματικότητα είναι μεσάνυχτα! Σίγουρα δεν είναι τυχαία περίπτωση.
Ενώ ήταν καταξιωμένος διευθύνων σύμβουλος του Star για αρκετά χρόνια, μια ωραία πρωία αποφάσισε να αφήσει το πηδάλιο του σταθμού, για να ανοίξει τα φτερά του. Δέχθηκε μια πρόταση «που δεν μπορούσε να αρνηθεί», όπως δήλωσε αργότερα. Από μεγαλοστέλεχος καναλιού, κλήθηκε από τον Γιώργο Κουρή όχι μόνο να αναλάβει εν λευκώ τα ηνία του Alter, αλλά ταυτόχρονα να πάρει και το 25% του καναλιού, εισηγμένου στο Χ.Α., με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ενδεχόμενο επιτυχίας του καναλιού και αντίστοιχης, φυσικά, ανόδου της μετοχής της Ελεύθερης Τηλεόρασης, ιδιοκτήτριας του καναλιού.
Το Star αναλαμβάνει ο Πάνος Κυριακόπουλος -εξαιρετικά επιτυχημένο στέλεχος στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου των ΕΛΤΑ-, ο οποίος «στρώνεται» στη δουλειά, την οποία σύντομα μαθαίνει (από την καλή και την ανάποδη!). Εν ολίγοις, ανακαλύπτει έντρομος ότι ο προηγούμενος διευθύνων σύμβουλος (δηλ. ο Κ. Γιαννίκος) έχει προπουλήσει τον διαφημιστικό χρόνο του σταθμού τουλάχιστον για ένα έτος, γεγονός που σημαίνει ότι ο σταθμός θα πρέπει να λειτουργήσει για πάνω από έναν χρόνο χωρίς στην πραγματικότητα να εισπράττει, αφού οτιδήποτε είχε ήδη προεισπραχθεί!
Ο Κ. Γιαννίκος παρακολουθεί πλέον εξ αποστάσεως (ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, πλέον, του Alter) και ετοιμάζει τη δική του νέα αντεπίθεση. Σαρώνει τη διαφημιστική αγορά, υποσχόμενος παχυλά ΥΕΒ (year end bonus, ήτοι επιστροφές στη γλώσσα των διαφημιστών), και καταφέρνει σε σύντομο χρονικό διάστημα να ανεβάσει το μερίδιο του Alter σε αυτήν.
Το «σύστημα» του εξελίσσεται πλέον παντοιοτρόπως. 
Ανενόχλητος, αφού είχε την εν λευκώ διοίκηση στην εισηγμένη, όπου η οικογένεια Κουρή δεν συμμετέχει διοικητικά στην ουσία, παρά μόνο μετοχικά (ο Ανδρέας Κουρής είχε μόνο τη θέση του μη εκτελεστικού αντιπροέδρου), πουλά τον αέρα του σταθμού, δημιουργώντας σημαντικούς τζίρους – που, όμως, στην ουσία είναι εικονικοί, αφού ένα σημαντικό μέρος επιστρέφει με τη μορφή του ΥΕΒ στις διαφημιστικές. Για να γίνει πιο ανταγωνιστικός, βγαίνει στην τραπεζική αγορά, λαμβάνει, με βάση τους τζίρους, χρηματοδότηση και αγοράζει πιο ανταγωνιστικό πρόγραμμα, αλλά φέρνει και καλά ονόματα στον σταθμό, προκειμένου να ανεβάσει την τηλεθέαση και να δικαιολογήσει την προσέλκυση διαφήμισης.
Ταυτόχρονα, χτίζει ένα σημαντικό δίκτυο προσωπικών επιχειρήσεων, που εκμεταλλεύονται τη δωρεάν προβολή που τους παρέχει ο σταθμός. Από τηλεοπτικά περιοδικά, μέχρι τον «Κόσμο του Επενδυτή» και τη Γενική Θεαμάτων με τις δεκάδες παραστάσεις, παιδικά βιβλία και εκδόσεις (Μοντέρνοι Καιροί), καθώς και δισκογραφικές εταιρείες (Λύρα, FM Records), οι οποίες όχι μόνο βασίζονται στη δωρεάν διαφήμιση από το Alter, αλλά τροφοδοτούν τα έντυπά του με φτηνά CD και DVD, προκειμένου να συντηρούν υψηλές κυκλοφορίες (και όλα αυτά, βέβαια, χάρη στις συνέργειες και τον άπλετο δωρεάν διαφημιστικό χρόνο του Alter και της ιδιοκτήτριας εισηγμένης την οποία διοικεί).

Κάποια στιγμή, ο δανεισμός ξεφεύγει. Και τότε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, μπαίνει μπρος το… πατροπαράδοτο σύστημα της προπώλησης χρόνου, με το αζημίωτο φυσικά. Λέγεται ότι το Alter σήμερα έχει προπουλημένο χρόνο στις διαφημιστικές εταιρείες ύψους 160 εκατ. ευρώ (δηλ. χρήματα που οφείλει συνολικά στη διαφημιστική αγορά), πέραν του τραπεζικού δανεισμού, ύψους περίπου 250 εκατ. ευρώ.


Το ερώτημα που θέτει ο απλός «επενδυτής» του Alter (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για εισηγμένη επιχείρηση) είναι πού πήγαν, άραγε, όλα αυτά τα χρήματα, όταν, μάλιστα, η εταιρεία, για σειρά ετών, έδειχνε κέρδη! Αυτό μάλλον θα πρέπει να το ψάξουν οι αρμόδιες Αρχές (Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, Χρηματιστήριο, ΣΔΟΕ κ.λπ.), οι οποίες, μέχρι στιγμής, σφυρίζουν αδιάφορα, όπως, άλλωστε, συνηθίζουν να κάνουν σε ανάλογες περιπτώσεις μέχρι σήμερα (ως γνωστόν, διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο).
Και ας μην αναφερθούμε στις αλληλένδετες σχέσεις «διαπλοκής» με τις προσωπικές εταιρείες Γιαννίκου – ένα πραγματικό κουβάρι, όπως διαπιστώνουν οι τράπεζες.
Οι τράπεζες, που φαίνεται πως διαπίστωσαν πρόσφατα ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν (μην ξεχνάμε ότι η πτώση στα έσοδα της διαφήμισης ξεπερνά το 60%), αναγκάζονται να τραβήξουν την πρίζα και να δουν πώς θα σώσουν τις χρεωμένες διαφημιστικές εταιρείες, για να μην καταρρεύσουν και αυτές (τουλάχιστον τρεις κινδυνεύουν άμεσα με στάση πληρωμών) και στη συνέχεια συμπαρασύρουν και τουλάχιστον τα μισά ελληνικά ΜΜΕ στα οποία έχουν υποχρεώσεις, δημιουργώντας ένα μοναδικό ντόμινο στην αγορά της διαφήμισης και των μέσων ενημέρωσης που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ξανά.
Ο ταλαντούχος μουσικός παραγωγός (αυτή ήταν η πρώτη δουλειά του Κ. Γιαννίκου) και φέρελπις executive της τηλεόρασης και των εκδόσεων κατάφερε να βάλει στο χέρι το μεγαλύτερο μέρος της διαφημιστικής αγοράς, τους μετόχους της Ελεύθερης Τηλεόρασης, τις μισές ελληνικές τράπεζες και 500 απλήρωτους εδώ και μήνες εργαζόμενους, χάρη στο μοναδικό ταλέντο του να πείθει τον συνομιλητή του ότι… μπορεί και να είναι ελέφαντας. Τέτοιο ταλέντο δημιουργίας φούσκας σε μια αγορά με το μέγεθος της ελληνικής θα έπρεπε να μπει στα ρεκόρ Γκίνες… Αλλά μη βιαζόμαστε… Μπορεί όντως και να μπει..
Advertisements

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΩΝ ΔΙΛΗΜΜΑΤΩΝ

November 23, 2009 Leave a comment

Απο τον κ.Χρήστο Γιανναρά με τίτλο “Η «ρεαλίστρια» και ο «εθνικιστής»” διαβάσαμε από την Καθημερινή και αναδημοσιεύουμε απο την μόνιμη στήλη του την ανάλυσή του για τα δρώμενα στην Ρηγίλλης και το κώμα της ΝΔ. Δεν υπάρχουν βέβαια “εθνικιστές” στο δίλημμα. Ο εθνικισμός είναι κατάσταση ψυχής, ο έρωτας γιά την πατρίδα. Δεν είναι επιλέξιμη πολιτική γεύση και άρωμα “αρχηγού”. Ακριβώς σαν αυτό που περιέγραφε ο κ. Γιανναράς πρίν χρόνια πολλά σαν “έρωτα της ορθοδοξίας”. Αλλά και η έννοια,και ο όρος “εθνικιστής” κατάντησε ακόμα μία υβρις στην Ελλάδα που κουρελιάσαμε, και ο “εθνικιστής” παρουσιάζεται πάντα στα διαπλεκόμενα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σαν ενας άρρωστος, άγριος, ακροδεξιός, ροπαλοφόρος τραμπούκος. Πόση διαστρέβλωση και εννοιο-λογική διαστροφή εκθρέψανε οι ψευτοκουλτουριάρηδες τόσα χρόνια… Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, οι αιώνιοι διορισμένοι συνδιαχειριστές του Ρωμέικου κράτους και των ιδιοκτητών του, έχουν την κύρια ευθύνη για το ανηλεές και διαχρονικό κυνήγι των Ελλήνων “εθνικιστών” απο τις τάξεις τους. Δεν συνάδει λοιπόν αυτή η εικόνα “εθνικισμού” με τους “αξιοπρεπείς,καθωσπρέπει και κουστουμαρισμένους” κυρίους “εθνοπατέρες και εθνάρχες” της άρχουσας αριστεροδεξιάς νομενκλατούρας.

Ο απροκατάληπτος πολίτης προσπαθεί, με όσα στοιχεία πληροφόρησης διαθέτει, να λύσει το αίνιγμα: Πόσο πραγματικά «αδέσμευτη», «ανεξάρτητη», «αυτόνομη» και «αυτοκυβέρνητη» είναι η πατρίδα του. Πόσο ο ίδιος, με την ψήφο του, επιβάλλει τις πολιτικές επιλογές του ή πόσο τα πολιτικά του δικαιώματα είναι απλώς διακοσμητικά, ψυχολογικού κυρίως χαρακτήρα. Αν οι πολιτικές αποφάσεις των αρχόντων και οι πολιτικές επιλογές των ψηφοφόρων στη χώρα του επηρεάζονται ή κατευθύνονται, έντεχνα, μεθοδικά, δυσδιάκριτα από τον ξένο παράγοντα.
Αραγε δικαιολογείται ορθολογικά (και όχι ψυχολογικά) ένας τέτοιος προβληματισμός; Γιατί είναι «αίνιγμα» η ελευθερία του λαού και η ανεξαρτησία του πολιτικού βίου στην Ελλάδα, ακόμα σήμερα, γιατί δεν είναι οι συμπλεγματικές φοβίες, ο σχεδόν ηδονικός (αυτοδικαιωτικός) ρόλος του θύματος, που παρασύρουν τον Ελληνα συνεχώς στην ενασχόληση με «συνωμοσιολογίες» και φαντασιώσεις «έξωθεν απειλών»;
Κάποιες ψύχραιμες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι οι ακόλουθες:
Η πλειονότητα των σημερινών Ελλήνων (τουλάχιστον όσων ξεπερνούν τα σαράντα χρόνια) έχουν ακόμη ζωντανά στην ακοή τους τα συνθήματα του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού το 1981: «Η Ελλάδα στους Ελληνες!» φώναζε τότε στις λαοσυνάξεις ο Ανδρέας Παπανδρέου, «Οχι πια υποταγή σε ξένα κέντρα αποφάσεων!», «Θέλουμε περήφανη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»! Μάλλον δεν υπήρχε τότε Ελληνας (ψηφοφόρος ή όχι του αμοραλιστή δημεγέρτη) που να μην αναγνώριζε σε αυτά τα συνθήματα την επιβεβαίωση ιστορικών εμπειριών του. Ούτε τόλμησαν ποτέ οι σημερινοί τάχα προοδευτικοί Διεθνιστές να χλευάσουν τον Ανδρέα για «εθνικιστή», «Ελληνάρα», «μαξιμαλιστή πατριώτη».
Ο απροκατάληπτος πολίτης γνώριζε τότε, γνωρίζει και τώρα τα προφανή: Οτι η Ελλάδα έχει ακόμα κάποια, μικρή ή μεγάλη, στρατηγική σημασία. Επομένως είναι αυτονόητο (ίσως και φυσιολογικό για τις διεθνείς αναμετρήσεις ισχύος), κράτη που επιδιώκουν ηγετικό ρόλο στον διεθνή στίβο ή ρόλο περιφερειακής υπερίσχυσης να θέλουν να υποτάξουν και την ελληνική πολιτική στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Φυσικό να προσπαθούν να προσεταιριστούν, να εξαγοράσουν, να εκβιάσουν στην Ελλάδα κυβερνήσεις, κόμματα, πολιτικούς, κρατικά στελέχη, εφημερίδες και κανάλια για να προωθήσουν δικές τους βλέψεις και στρατηγικές. Είναι εντελώς ηλίθιο να τους κατακρίνουμε, να βλαστημάμε τον «ξένο παράγοντα» επειδή φροντίζει τα συμφέροντά του, όταν ξέρουμε καλά ότι η αποτελεσματικότητα των φροντίδων του είναι συνάρτηση των δικών μας αντιστάσεων. Που αποδείχνονται κατά κανόνα ανύπαρκτες.
Αν εξαιρέσει κανείς την επιβολή και υποβολή που φαίνεται πως ασκούσε η φυσική παρουσία του Ελευθέριου Βενιζέλου στους αλλοεθνείς συνομιλητές του· το «Οχι» του Ιωάννη Μεταξά στους Ιταλούς· την επίδειξη πυγμής από τον πρεσβύτερο Καραμανλή με την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ· και το «Οχι» στο Σχέδιο Ανάν του Τάσσου Παπαδόπουλου – το υπόλοιπο της νεότερης πολιτικής ιστορίας του Ελλαδισμού μάλλον κυριαρχείται από τις συμπλεγματικές συμπεριφορές σπιθαμιαίων αναστημάτων. Οι σπιθαμιαίοι ή φοβούνται τους «ισχυρούς της γης» και τους θρασείς γειτόνους, που θα μας «συντρίψουν» αν διανοηθούμε να αντιταχθούμε στις στρατηγικές τους, ή εκλιπαρούν σαν λακέδες τους ίδιους αυτούς, για να κερδίσουν την εύνοιά τους και να προωθηθούν με τη βοήθειά τους σε θέσεις επιφανείς του ελλαδικού πολιτικού συστήματος. Κανένας όμως ποτέ πολιτικός δεν τεκμηρίωσε τις φοβίες ή τον λακεδισμό του με ορθολογική πολιτική ανάλυση των «συμφορών» που μας αναμένουν αν ασκήσουμε την ανεξαρτησία μας με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια.
Αυτό πάντως που θα θέλαμε οι πολίτες να μπορούσαμε να εντοπίσουμε σαφέστερα είναι οι μέθοδοι και οι συγκεκριμένες πρακτικές με τις οποίες ο «ξένος παράγων» πετυχαίνει να παρεμβαίνει αποφασιστικά στον πολιτικό μας βίο. Και η επίκαιρη περίπτωση της εκλογής νέου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης» μοιάζει να προσφέρει αποκαλυπτικές ευκαιρίες για έναν τέτοιο εντοπισμό. Το ενδιαφέρον του «ξένου παράγοντα» για την προώθηση συγκεκριμένης υποψηφιότητας πρέπει να συναρτάται με τόσο καίρια συμφέροντά του στην περιοχή, ώστε η έλλειψη ψυχραιμίας να γυμνώνει την παρέμβασή του και από στοιχειώδη προσχήματα.
Εχει μία κυρίως δυνατότητα ο «ξένος παράγων» να καθορίσει αυτός το εσωκομματικό εκλογικό αποτέλεσμα: Εχει τον εκφοβισμό. Να πείσει τους αποδεδειγμένα ευπτόητους Ελλαδίτες ότι οι απόψεις των υποψήφιων αρχηγών της Ν.Δ. για την εξωτερική πολιτική ενδιαφέρουν άμεσα εταίρους και συμμάχους – επομένως, «μην παίζετε μαζί μας»! Κατατίθεται ωμά ότι οι σημαντικές ξένες πρωτεύουσες θεωρούν «ρεαλίστρια» (με διάθεση συμβιβασμού) την κ. Θεοδώρα Μητσοτάκη και «εθνικιστή» τον κ. Αντώνη Σαμαρά. Και υπογραμμίζεται πως, αν από τους χαρακτηρισμούς αυτούς κάποιος συμπεράνει ότι εταίροι και σύμμαχοι θα προτιμούσαν τη «ρεαλίστρια», δεν θα έχει άδικο. «Ο ρεαλισμός και η αναζήτηση λειτουργικών λύσεων μέσω συμβιβασμών» καθιστούν την υποψηφία «ελκυστική» στον ξένο παράγοντα. Ενώ «ο πατριωτικά φορτισμένος λόγος του υποψηφίου» ενοχλεί εταίρους και συμμάχους.
Ποτέ ώς τώρα δεν λέχθηκαν τα πράγματα καθαρότερα. Οι λέξεις «εθνικιστής», «ρεαλισμός μέσω συμβιβασμών», η απερίφραστη και κυνική, δίχως προσχήματα «προτίμηση εταίρων και συμμάχων» για τη Θεοδώρα Μητσοτάκη, ο εκνευρισμός τους για τον «πατριωτικά φορτισμένο λόγο, ιδιαίτερα στο παρελθόν»(!) του Σαμαρά, φωτίζουν αποκαλυπτικά τον ρόλο που θέλει να διαδραματίζει ο ξένος παράγων στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση. «Εταίροι και σύμμαχοι», υπέρμαχοι στα λόγια της δημοκρατίας και των ελευθεριών, απαιτούν να χειρίζονται την Ελλάδα σαν προτεκτοράτο.
Είναι περισσότερο από φανερό: Θέλουν επειγόντως «λύσεις» στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό, στη διανομή του Αιγαίου, στο μειονοτικό της Θράκης. Ισως πιστεύουν ότι εξασφάλισαν δικό τους τον πρωθυπουργό και τον αναπληρωτή του στο υπουργείο Εξωτερικών – και τους δυο «με διάθεση λειτουργικών συμβιβασμών». Δεν θα ανεχθούν έναν «εθνικιστή» αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τους χαλάσει τη μαγιονέζα.
Για πρώτη φορά, το αποχαυνωμένο, είκοσι χρόνια τώρα, άσκεπτο και δίχως κριτικά αντανακλαστικά ποιμνιοστάσιο των οπαδών της Ν.Δ. δέχεται τόσο ισχυρή πρόκληση πολιτικής αφύπνισης. Θα καταλάβουν, τουλάχιστον τώρα, ότι η επιλογή κόμματος διαφέρει από την προτίμηση ποδοσφαιρικής ομάδας και η επιλογή κομματικού αρχηγού έχει συνέπειες για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους;
Το όνομα του Ελληνα στον διεθνή στίβο θα απηχεί αξιοπρέπεια και υψηλή καλλιέργεια ή θα παραπέμπει σε «προοδευτικό» ραγιαδισμό εξαργυρωμένης με υποτέλεια πλασματικής ευζωίας;

Πεθαίνοντας για την Ελλάδα : Τιμή και Δόξα του Ελληνα εθνικιστή.

Η ΝΤΟΡΑ, ΤΑ ΜΜΕ,ΤΑ ΚΟΥΠΟΝΙΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΣΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΤΗΣ ΝΔ

November 11, 2009 Leave a comment

Δεν ξεχνώ. Ούτε το ιντερνετ. Σερφάροντας βρίσκει κανείς ξεχασμένες ιστορίες χαμένες κάπου στο matrix, στην μηχανή του χρόνου. Σαν τους σκελετούς στην ντουλάπα. Παραθέτουμε λοιπόν μία συρραφή πληροφοριών απο δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο σχετικές με τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη και ειδικά την απολιτική νοοτροπία της ΝΔ σχετικά με τα ΜΜΕ. Απίστευτη έλλειψη πολιτικού επικοινωνιακού σχεδιασμού χαρακτηρίζει την ΝΔ εδώ και δεκαετίες. Ειναι κοινό μυστικό οτι το ΠΑΣΟΚ εχει μακράν καλύτερη σχέση και στρατηγική με τα ΜΜΕ, κι αυτός ειναι ενας ακόμα βασικός λόγος υπεροχής του στην πολιτική σκηνή της χώρας. Διαβάσαμε λοιπόν:

(4/11/95) Στην αντεπίθεση πέρασε ο Μιλτιάδης Εβερτ και με αιχμηρό σχόλιο απάντησε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για τις πρόσφατες δηλώσεις του. Βολές κατά του τέως πρωθυπουργού εξαπέλυσαν επίσης ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Γεώργιος Ράλλης.
Ο κ. Εβερτ είπε πως τον ρώτησε ο γιος της θυρωρού, εφόσον όλοι όσοι χειρίσθηκαν το Σκοπιανό, λένε ότι δεν φταίνε, τότε θα φταίει η μητέρα μου. Και πρόσθεσε, ο ελληνικός λαός έχει μνήμη πάνω από 10 χρόνια.
Ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει στην πρόταση για το θέμα των Σκοπίων, σημειώνοντας ότι οποιαδήποτε κυβερνητική απόφαση για το όνομα δεν αποτελεί και εθνική δέσμευση.
Στο μεταξύ προσκείμενοι προς τον κ. Μητσοτάκη βουλευτές συνεχίζουν την σκληρή κριτική κατά του κ. Εβερτ.
Ο κ. Γιάννης Δημητροκάλης,
μέσω της κίνησης ΠΟΛΙΤΙΖΩ (!!!), που έχει ιδρύσει, αναφέρει ότι ο κ. Εβερτ κατάφερε μέσα στα δύο χρόνια που ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος, να τους απογοητεύσει όλους και τον κατηγορεί ότι παραπλανώντας τους εκλέκτορες και με την υποστήριξη απο εκδοτικά συγκροτήματα (!!!), κατάφερε να αναρριχηθεί στην προεδρεία του κόμματος, αλλά η εικόνα του ηγέτη που έχει ειναι τεχνητή και πλασματική.(!!!)

Λιγα χρόνια πριν την επίθεση εναντίον του Εβερτ,την περίοδο 89-93, ο πανίσχυρος ελέω Μητσοτάκη κ. Γιάννης Δημητροκάλλης, ο “άνθρωπος της κας Ντόρας ,” γενικός διευθυντής της Νέας Δημοκρατίας, έδενε και έλυνε μαζι με τον αδελφό του Ακη απο το αρχηγείο τους στο ρετιρέ του ιστορικού κτιρίου στην Βασιλίσσης Σοφίας λιγα τετράγωνα απο την Ρηγίλλης.
Υπεύθυνος για ολες τις τοπικές οργανώσεις, άλλα “λεπτά” οργανωτικά θέματα και τα ΜΜΕ, ο Δημητροκάλλης ποτέ δεν πέρασε απο το πολιτικό παρασκήνιο στην μάχιμη πολιτική αρένα. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, πέρασε απο την καμαρίλα της Ντόρας στην ιστορία και τις επιχειρήσεις του. Κατά την ανάληψη της αρχηγίας απο τον Εβερτ, δημιουργήθηκε μεγάλο θέμα με τον τότε νέο πρόεδρο, με 70,000,000 δραχμές της εποχής που έλειπαν απο το ταμείο του κ.Κώστα Χασάπη, τότε υπεύθυνου λογιστηρίου/ταμείου στα υπόγεια της Ρηγίλλης. Τα χρήματα αυτά αποτελούσαν προιόν πώλησης κουπονιών σε μέλη. Το θέμα διευθετήθηκε -φυσικά- με “σκούπισμα κάτω απο το χαλί”, λογιστικές και παραλογιστικές εγγραφές μέσω εμπλοκής εταιρείας ΜΜΕ της εποχής, την οποία λίγους μήνες αργότερα έκλεισαν αρον-αρον με συνοπτικές διαδικασίες του τύπου “η μας δίνετε τα κλειδιά η έχουμε κι άλλους τρόπους να τα πάρουμε”…
Σιγά μην ίδρωναν. Τίποτα το ιδιαίτερο. Διαβάστε παρακάτω κι άλλα τραγικά του πως αντιλαμβάνονται την σχέση με τα ΜΜΕ οι ανεγκέφαλοι απολιτίκ της Ρηγίλλης απο την εποχή Δημητροκάλλη μέχρι και επι εποχής Ρουσόπουλου…
Το σχέδιο φίμωσης δεκάδων τηλεοπτικών σταθμών μπαίνει σε εφαρμογή για να ολοκληρωθεί αυτό που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ως πρωθυπουργός το 1993 ο επίτιμος σήμερα πρόεδρος της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Θυμάμαι κάποια μέρα εκείνης της χρονιάς επισκέφθηκα στο γραφείο του τον τότε γραμματέα του Υπουργείου Μεταφορών Γιάννη Δημητροκάλη, λίγους μήνες πριν πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να του ζητήσω να βοηθήσει την αδειοδότηση του TV MAGIC Πειραιά. Μου είχε πει τότε ότι, η κυβέρνηση επιθυμεί λίγα κανάλια για να μπορεί να τα ελέγχει(!!!). Να ξέρει με ποιους έχει να κάνει. Θυμίζω ότι τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε αποφασίσει το κλείσιμο όλων των μικρών καναλιών, του Tv Magic, Blue Sky, High και άλλων για να μην υπάρχουν εναντίον της, ανεξέλεγκτες φωνές. Είχε στείλει σε όλα επιστολές με την εντολή να διακόψουν την εκπομπή των προγραμμάτων τους διαφορετικά τα πρόστιμα που θα καλούνταν να πληρώσουν θα ήταν εξοντωτικά. Θυμάμαι την αναστάτωση που είχε προκληθεί ανάμεσα στους εργαζόμενους του Tv Magic που ξαφνικά και αναίτια έχαναν τις δουλειές τους. Ευτυχώς τον Σεπτέμβρη του ’93 προκηρύχθηκαν εκλογές, τις κέρδισε ο Ανδρέας Παπανδρέου και αυτοί οι εργαζόμενοι, αλλά και οι επιχειρηματίες που είχαν επενδύσει τα χρήματά τους τη γλίτωσαν.
Δεν τελειώσαμε βέβαια.
Ο κ.Γιάννης Δημητροκάλλης ενεργοποιήθηκε πάλι σύμφωνα με δημοσιεύματα και αναζητεί τον τελευταίο καιρό στηρίγματα σε επίπεδο κορυφαίων στελεχών της παράταξης. Η πόρτα της οικογένειας Μητσοτάκη είναι κλειστή για εκείνον εδώ και πολλά χρόνια (μα πως είναι δυνατόν;;;), με το καραμανλικό στρατόπεδο δεν είχε ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις, και έτσι επιχείρησε ανεπιτυχώς να προσεγγίσει το επιτελείο του Δημήτρη Αβραμόπουλου και στη συνέχεια εκείνο του Αντώνη Σαμαρά.

Για την “σχέση” της κας Μητσοτάκη με τα ΜΜΕ και το ακόλουθο απόσπασμα…

Πάτρωνες και πατρονάρισμα

…γύρω απ’ αυτόν τον πυρήνα (της Ντόρας) γυρίζουν αδιάκοπα εκατοντάδες άνθρωποι, οι οποίοι εργάζονται και επενδύουν στο μέλλον της Ντόρας Μπακογιάννη, με το αζημίωτο φυσικά.
Δεν είναι λίγοι αυτοί, δημοσιογράφοι για παράδειγμα, που έχουν οικοδομήσει την καριέρα τους υπηρετώντας το στόχο της Ντόρας Μπακογιάννη. Σαν δήμαρχος και υπεύθυνη του ραδιοφωνικού σταθμού του δήμου (Αθήνα 9.84), η Ντόρα Μπακογιάννη είχε την ευκαιρία να διακρίνει «ταλέντα» της δημοσιογραφίας, προσφέροντάς τους το «παντεσπάνι» τους. Οι άψογες σχέσεις που διατηρεί με την ιδιοκτησία των περισσότερων ΜΜΕ επιτρέπει στην (πρώην) υπουργό Εξωτερικών -όπως ακούγεται στην πιάτσα- να «πει μια καλή κουβέντα» για κάποιους «ικανούς» και εξειδικευμένους δημοσιογράφους, οι οποίοι πράγματι της οφείλουν πολλά. Από την άλλη μεριά, δεν είναι λίγες οι φορές που η ίδια η υπουργός ή στενοί της συνεργάτες «σηκώνουν το τηλέφωνο» και παραπονιούνται σε διευθυντές ή και ιδιοκτήτες ΜΜΕ, για δημοσιογράφους που δεν βλέπουν «σωστά» τα πράγματα.
Όλα αυτά, ωστόσο, μοιάζουν λεπτομέρειες μπροστά στην κολοσσιαία επιχείρηση διείσδυσης του μηχανισμού Μπακογιάννη στο κόμμα της ΝΔ και την κυβέρνηση. Μια ματιά και μόνο στη σύνθεση της νέας, μετά τον ανασχηματισμό, κυβέρνησης, αρκεί για να αντιληφθούν οι γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα τον «επεκτατικό» εντατικό ρυθμό στον οποίο «χορεύει» το σύστημα της υπουργού Εξωτερικών.
Για τα περί της ουσίας της πολιτικής της σκέψης η Ντόρα Μπακογιάννη έχει «καθαρίσει» υιοθετώντας το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που συνοψίζεται σε συνθήματα του τύπου: λιγότερο κράτος, αποκρατικοποιήσεις, ελεύθερη αγορά.
Σήμερα, που ο κόσμος ολόκληρος συνταράσσεται από την αποτυχία του μοντέλου της ασυδοσίας, των αγορών, η γυναίκα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει την Ελλάδα, κρύβεται και αναμένει από την αμερικανική μητρόπολη -με την οποία πάντοτε ήταν στενά συνδεδεμένη- τις «οδηγίες πλεύσης».Το πατρονάρισμα άλλωστε, από κάποιον ισχυρό προστάτη, δεν της έλλειψε ούτε στιγμή στην πολιτική της διαδρομή μέχρι και σήμερα….

Η συνέχεια της ιστορίας της μηντιακής τρομοκρατίας-εποχή Ρουσόπουλου στα χνάρια της “λογικής Δημητροκάλλη”…

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, μια άλλη κυβέρνηση της Ν.Δ. με πρωθυπουργό τον ανηψιό του ιδρυτή της, έρχεται να ολοκληρώσει αυτό το σατανικό και δόλιο σχέδιο κάποιου νοσηρού νου, βάζοντας ταφόπλακα στην ελεύθερη τηλεόραση, στους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε τοπικές εφημερίδες, με την κατάρτιση και την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα ΜΜΕ. Ενορχηστρωτής στην όλη υπόθεση ποιος άλλος θα μπορούσε να ήταν; Ο κατάλληλος άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού που προέρχεται και από την ιδιωτική τηλεόραση, και γνωρίζει εκ των έσω τα πράγματα ως πρώην δημοσιογράφος. Ξέρει ο κ. Ρουσόπουλος ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει ένα περιφερειακό κανάλι να νοικιάσει τη συχνότητα δίνοντας 1 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Από πού θα βγουν αυτά τα λεφτά για να δώσει το ενοίκιο, να μπορέσει να πληρώσει τους εργαζόμενους, να καλύψει όλα τα λειτουργικά έξοδα και να βγάλει ένα ευρώ και η ιδιοκτησία; Εδώ δύσκολα τα φέρνουν βόλτα για να πληρώσουν το προσωπικό και θα βρουν να πληρώσουν το 1 εκατ. που έχει βάλει ο κ. Ρουσόπουλος στο νομοσχέδιο; Δεν ακούει ο κ. Ρουσόπουλος για τις περικοπές προσωπικού, για τις απολύσεις δημοσιογράφων που γίνονται στα ΜΜΕ λόγω αδυναμίας να καλύψουν τη μισθοδοσία; Ακόμα και με τις συγχωνεύσεις που αναφέρει το νομοσχέδιο, δεν βγαίνουν αυτά τα χρήματα αφού σε μία συχνότητα θα υπάρχουν πολλοί επιχειρηματίες. Θα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Ετσι λοιπόν θα οδηγηθούν τα περιφερειακά κανάλια σε λουκέτο και θα υπάρχουν τα λεγόμενα μεγάλα του τάδε κολλητού επιχειρηματία, που έχει και 3 ραδιόφωνα και δύο εφημερίδες, με τον οποίο τα βρίσκουν μια χαρά μεταξύ τους. Επίσης από τον τηλεοπτικό χάρτη θα εξαφανιστούν και τα τοπικά κανάλια γιατί οι συχνότητες δεν επαρκούν και πρέπει να δοθούν στον κ. Κυριακού, στον κ. Αλαφούζο, στον κ. Μπόμπολα, στον κ. Τεγόπουλο στον κ. Βαρδινογιάννη και στους άλλους με τους οποίους γίνονται και άλλες μπίζνες. Και οι άλλοι τι θα απογίνουν; Καρφάκι δεν της καίγεται της κυβέρνησης και του κ. Ρουσόπουλου, του γενίτσαρου της δημοσιογραφίας. Εκείνος καλά βολεύτηκε, τώρα οι συνάδελφοί του στα κανάλια που θα κλείσουν ας κόψουν τον λαιμό τους.

Τον άκουσα πριν από λίγες μέρες να λέει σε κάποια εκδήλωση ότι πριν από 6 χρόνια, επί Σημίτη δηλαδή, μπήκε μια τάξη στο ραδιόφωνο και με λόγια μασημένα συμπλήρωσε : «με μία μικρή περιπέτεια στο Επικρατείας». Αυτή η μικρή περιπέτεια ήταν η απάτη που στήθηκε σε βάρος των αυτοδημιούργητων επιχειρηματιών από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ Σημίτη, Ρέππα, Βερελή, Πρωτόπαπα, Αθανασάκη κ.λπ. Τώρα την ευλόγησε ο κ. Ρουσόπουλος. Ενώ τότε αναφερόταν στη φίμωση δεκάδων ραδιοφωνικών σταθμών από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τον μαύρο Μάρτη του 2001. Θιασώτης της επιχείρησης εκκαθάρισης στα ερτζιανά ήταν λοιπόν ο κ. Ρουσόπουλος, αλλά μας το έκρυβε.
Και τώρα ήρθε η Ν.Δ. να συνεχίσει αυτό που άφησαν στη μέση εκείνοι. Άλλα πρόσωπα τώρα, αλλά ίδια και απαράλλαχτη η πολιτική Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Πολιτική υπέρ των «νταβατζήδων». Θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και τα μικρά κανάλια θα έχουν εξαφανιστεί από τις οθόνες μας. Αυτές οι μικρές οάσεις ελεύθερης έκφρασης και αχειραγώγητης, μη ελεγχόμενης ενημέρωσης θα έχουν εξαφανιστεί. Τότε οι παραμεθόριοι νομοί μας θα βλέπουν τα κανάλια της Αλβανίας, των Σκοπίων, της Τουρκίας και οι ηρωικοί Ελληνες ακρίτες θα ενημερώνονται με ότι γουστάρει η Αθήνα, δηλαδή η ελεγχόμενη παρέα των διαπλεκομένων. Αυτή είναι η εξέλιξη του φασισμού από τον γενίτσαρο της δημοσιογραφίας, την κυβέρνηση της Ν.Δ. και η ιστορία θα τους κρίνει αυστηρά.

Υ.Γ. Που ειναι τελικά τα λεφτά απο τα κουπόνια που έψαχνε ο Έβερτ το 94-95…στην Νάξο;;; Στην ντουλάπα με τους σκελετούς;;;Τα πήρε ο άνεμος;;;

Τα σχετικά αρθρα και πληροφορίες απο τα ιστολόγια εδω, εδω,εδω
εδω