Archive

Archive for the ‘Eλλαδα’ Category

WEEKEND TV REPORT : AL JAZEERA. MAX KEISER@GREECE

March 7, 2010 Leave a comment

ARBEIT MACHT FREI 2010

February 25, 2010 1 comment
















Arbeit macht frei : Η δουλεια ελευθερώνει, το έμβλημα του Ράιχ στην είσοδο του γερμανικού στρατοπέδου “συγκέντρωσης, εργασίας και θανάτου” στο Αουσβιτς, ενα διαχρονικό μήνυμα και για τις γουρουνοικονομίες της ευρωκρατούμενης ζώνης των PIIGS.

Συνεχίζονται

  • η αντιπαράθεση σχετικά με τα χρεωστούμενα 70 δις απο τους Γερμανούς καθώς και
  • οι έμμεσες απειλές για να ξανα-θαφτεί το θέμα . Σχετικά διαβάσαμε εδώ

25/02/2010
Γερμανική δήλωση “βόμβα” απο Βερολίνο –
Δεν σας χρωστάμε δεκάρα , οι συζητήσεις αυτές δεν συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων σας ! Ξεχάστε τις πολεμικές αποζημιώσεις τις έχετε ήδη εισπράξει εδώ και χρόνια!!!

Δήλωση “βόμβα” εκτόξευσε απο το Βερολίνο ο Αντρέας Πέσκε, εκπρόσωπος του Γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς την Ελληνική κυβέρνηση οτι κοροϊδεύει τους Έλληνες. Η Γερμανική κυβέρνηση απορρίπτει κατηγορηματικά τις όποιες κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία εξακολουθεί ακόμη να οφείλει στην Ελλάδα τις αποζημιώσεις από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο …
“Οι όποιες συζητήσεις για το παρελθόν δεν συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα .”
















Συμπολίτες κατακτητές του κ.Πέσκε προσβάλλουν το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στο Σύνταγμα. Ηταν η εποχή που ο πανγερμανισμός κατέστρεψε για δεύτερη φορά την Ευρώπη…

Σύμφωνα με πληροφορίες που έφθασαν απο χθες στο ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ και επιβεβαιώθηκαν πριν απο λίγο ,
ο Αντρέας Πέσκε, εκπρόσωπος του Γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών αναφερόμενος στα “σενάρια” όπως χαρακτήρισε τις Γερμανικές αποζημιώσεις από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προς την Ελλάδα δήλωσε :
“Οφείλω να απορρίψω τις κατηγορίες αυτές.
Με βάση τη συμφωνία αποζημιώσεων του 1960, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατέβαλε αποζημίωση στην Ελλάδα ύψους 115 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων (περί τα 58,8 εκατ. ευρώ) για τη ζημία που προκλήθηκε από τον ναζισμό“.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών , οι Έλληνες που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία υπό το ναζιστικό καθεστώς αποζημιώθηκαν επίσης στο πλαίσιο του ιδρύματος “Μνήμη, ευθύνη και μέλλον”, το οποίο κατέβαλε περί τα 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ σε 1,7 εκατομμύριο πρώην εργαζόμενους σε καταναγκαστικά έργα σε περισσότερες από εκατό χώρες.
Όπως τόνισε η Γερμανία χορήγησε μετά το
1960 βοήθεια ύψους ,
“περίπου 32 δισεκατομμυρίων γερμανικών μάρκων (16,3 δισεκατομμύρια ευρώ) στην Ελλάδα σε διμερές και ευρωπαϊκό επίπεδο, για να υποστηρίξει την “ενσωμάτωση” της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα.”
Ο εκπρόσωπος του Γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών
σε σκληρό ύφος συμβουλεύει την Ελληνική κυβέρνηση :

  • “Μια συζήτηση για το παρελθόν δεν συμβάλλει καθόλου στην επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας και δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή Ελληνική κρίση.”

“Η συμβουλή μας είναι να μην συσχετίζονται μεταξύ τους θέματα που δεν έχουν καμία συνάφεια. Δεν νομίζουμε ότι συζητήσεις για το παρελθόν είναι χρήσιμες στη σημερινή κατάσταση και ότι συμβάλουν στην επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ” ήταν η επίσης αυστηρή απάντηση του Ουλριχ Βίλεμ.
Ο εκπρόσωπος της Γερμανικής κυβέρνησης Ουλριχ Βίλεμ, απαντώντας σε έντονο ύφος στον δήμαρχο της Αθήνας Νικήτα Κακλαμάνη και τον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο, οι οποίοι εξέφρασαν την οργή τους για την προσβλητική στάση γερμανικών μέσων ενημέρωσης απέναντι στην Ελλάδα, επικαλέσθηκε “την ελευθερία του Τύπου” που ισχύει , όπως τόνισε ειρωνικά , στη Γερμανία.



Πίνακας τρόμου της απόδοσης της Γερμανικής κρεατομηχανής στην Ελλάδα

Δημιουργική λογιστική ναζιστικού τύπου κι “άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε” λοιπόν οι Γερμανοί στην “αγανακτισμένη” απάντηση τους. Τα ποσά που αναφέρουν κατ’αρχάς ειναι σε χαρτονομίσματα μάρκα και ευρώ, δηλαδή fiat χάρτινα χρήματα που οι Γερμανοί ναζί τύπωναν με τα τσουβάλια και ακόμα τυπώνουν σαν κυρίαρχοι στην ευρωζώνη κατά βούληση. Καμμία αναφορά δεν γίνεται στον χρυσό και τα πολύτιμα μέταλλα που έκλεψαν, τα έργα τέχνης, και τις καταστροφές στις υποδομές.

Σε κάθε περίπτωση, έστω και με αυτά που αναφέρει ο κ.Πέσκε, λείπουν άλλα 55 δις. Και βέβαια το 1960, 15 μόλις χρόνια μετά την ολοκληρωτική (;) καταστροφή της ναζιστικής κρεατομηχανής και την μεταφορά όλου του κλεμμένου συγκεντρωμένου ευρωπαικού πραγματικού πλούτου (εδω) απο τα ορυχεία-θησαυροφυλάκια του Γ’Ράιχ στα Αμερικανικά χέρια, προκύπτει το εύλογο ερώτημα που βρήκαν οι Γερμανοί μόνο για την Ελλάδα 17 δις πλεόνασμα για να μας “βοηθήσουν”.
Μιάς και η Γερμανία ανασυγκροτήθηκε χάρις στην βροχή fiat δολλαρίων και τις στρατιές των φθηνών Ελλήνων -και όχι μόνον- εργατών σκλάβων (gastarbeiters) , μάλλον και τα 17 δις “μάρκα-ευρώ” προέρχονται απο τους Αμερικανούς και τους ποταμούς απο fiat δολλάρια. Περιμένουμε με ενδιαφέρον –αν υπάρξουν βέβαια– πρόσθετες ανακοινώσεις απο τον κ.Πέσκε για τα υπόλοιπα 55 δις.
Στην δημιουργική λογιστική ναζιστικού τύπου , ο κ.Πέσκε δεν έχει συμπεριλάβει κυρίως τους 600.000 νεκρούς και 800.000 ανάπηρους Έλληνες που οι Γερμανοί άφησαν πίσω τους σαν αιώνια ανάμνηση της γενναιότητάς τους. Δεν έχει συμπεριλάβει ούτε την ύποπτη παράδοση του οπλισμού της Βέρμαχτ κατά την υποχώρησή των στρατευμάτων κατοχής στο στρατιωτικό σκέλος του ΚΚΕ για να αιματοκυλισθούμε περαιτέρω στον εμφύλιο με οπλική άνεση και επάρκεια.

















Γερμανικά στρατεύματα κατοχής απέναντι απο την Τράπεζα της Ελλάδος. Πέρασαν και στο εσωτερικό για τα περαιτέρω…
Η θανάτωση 600.000 πολιτών κατά την περίοδο 1940-1945, η δημιουργία 800.000 αναπήρων, και η υποχρεωτική εξαγωγή στον σταθμό του Μονάχου απο την κατεστραμμένη Ελλάδα άλλων 350.000 παραγωγικών (με γερά δόντια και μπράτσα) gastarbeiters στον Γερμανικό παράδεισο και τις φάμπρικες
ισοδυναμεί με πράξη φυλετικής εξόντωσης και αποπληθυσμού για μιά χώρα με συνολικό πληθυσμό κατω απο τα 10 εκατομμύρια. Με την απώλεια του πλέον παραγωγικού ανθρώπινου δυναμικού της Ελλάδος (>15%) στον βωμό του πανγερμανισμού, η χώρα απώλεσε την όποια δυνατότητα επιτυχούς ανασυγκρότησης μεταπολεμικά.


Το ανθρωπιστικό μεγαλείο των Γερμανών. Σκελετωμένα Ελληνόπουλα απο την πείνα…


Η Ιστορία έχει συνέχεια. Δεν μπορούμε να δεχτούμε τον κατακερματισμό της σύμφωνα με τις επιθυμίες του κ.Πέσκε. Αυτή είναι η συνεισφορά της μεγάλης Γερμανίας στην Ελλάδα. Αποπληθυσμός με εκατόμβες νεκρών, με εκτελέσεις αθώων γυναικόπαιδων, ανείπωτο μίσος για την ολέθρια καθυστέρηση των στρατευμάτων τους “προς Ανατολάς”, και η οικονομική καταστροφή, αφανιστικό πλιάτσικο, και οπισθοδρόμηση της Ελλάδας για πολλές γενιές ακόμα. Διαβάζοντας διαφορετικά την σχετική σκληρή και αποπροσανατολιστική νότα-υπόδειξη του γερμανικού ΥΠΕΞ παραπάνω, πιστεύουμε σε αντίθεση με το πνεύμα της οτι

  • “Μια συζήτηση για το παρελθόν θα συμβάλλει στην επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας και έχει άμεση και προφανή σχέση με τη σημερινή Ελληνική κρίση”.



Αιδώς Αργείοι, η “ευρωζώνη” δεν ειναι το καινούργιο Ανσλους…


Σχετικά δημοσιεύματα εδω, εδω

Το μεγάλο πανευρωπαικό πλιάτσικο των Γερμανών και η δίψα για χρυσό

Σχόλια

stavrosx1 είπε…
… για να μην ξεχνάμε …
… δες κι αυτό …

http://stavrochoros.pblogs.gr/2009/09/ypothesh-karamanlh-merten-1959-.html

ΑΡΗΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ : ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

December 1, 2009 Leave a comment

Μέρος Α’


Για πρώτη φορά στη ζωή του ο Γιώργος Παπανδρέου, μπορεί να είναι ο εαυτός του. Πέρα από το Πασόκ και πέρα από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το ερώτημα είναι αν θα το αντέξει.


Image: Rene Magritte- “Transfer”

Στην τελευταία του προεκλογική ομιλία, το βράδυ της Πέμπτης 1 Οκτωβρίου, στο πεδίο του Άρεως, ο Γιώργος Παπανδρέου ανεβασμένος για μια ακόμη φορά στο βήμα του ομιλητή, έκανε ένα από τα τελευταία σαρδάμ αυτής της περιόδου. «Όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Ελληνίδες…» είπε σε κάποια αποστροφή του λόγου του. Από τότε που ο Παπανδρέου πήρε το δαχτυλίδι της διαδοχής του Πασόκ, από έναν άλλο διάσημο σαρδαμοποιό, τον Κώστα Σημίτη, τα απολαυστικά σαρδάμ του έχουν αποτελέσει ένα αγαπημένο θέμα για πολλούς σχολιαστές της τηλεόρασης, αλλά και του γραπτού Τύπου. Εδώ όμως, στην περίπτωση του Παπανδρέου, συνέβη κάτι αληθινά περίεργο. Καθώς η ώρα των εκλογών πλησίαζε, αλλά και συγχρόνως οι συνεχείς δημοσκοπήσεις των Μέσων Ενημέρωσης, έδειχναν, ότι το Πασόκ είχε αποκτήσει ένα σημαντικό δημοσκοπικό προβάδισμα, τόσο τα σαρδάμ του Παπανδρέου μειώνονταν, με αποτέλεσμα τα λίγα εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και τι μας αποκαλύπτει αυτό για την ιδιοσυγκρασία του αρχηγού του Πασόκ και νυν Πρωθυπουργού; Μερικές φορές κάποια τέτοια χαρακτηριστικά, ή άλλες ιδιομορφίες στο επίπεδο της επικοινωνίας, είναι τα πιο κατάλληλα για να μας αποκαλύψουν όσα δεν θα μπορούσαν χιλιάδες άλλες μαρτυρίες. Ας δούμε λοιπόν τι μας λένε τα σαρδάμ για τον Πρωθυπουργό. Από πολλούς δημοσιογράφους- που όπως συχνά συμβαίνει είναι άσχετοι με το θέμα που πραγματεύονται- τα σαρδάμ του Παπανδρέου είχαν θεωρηθεί ως ένδειξη κάποιας μειωμένης διανοητικής ικανότητας και αυτή ήταν μια άποψη που επικρατούσε για τον Παπανδρέου και από τους δημοσιογράφους, αλλά και από πολλούς πολιτικούς του αντιπάλους-ακόμη και από «φίλους». Τα σαρδάμ δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τις διανοητικές ικανότητες του «δράστη». Έχουν να κάνουν με άλλα πράγματα. Και είναι δυο οι βασικές αιτίες για τα σαρδάμ, χωρίς όμως να είναι και οι μόνες. Οι βασικές λοιπόν αιτίες για τα σαρδάμ είναι είτε η οργάνωση του εγκεφάλου αυτού που τα κάνει, αποτελεί δηλαδή ένα είδος δυσλεξίας που δεν μαρτυράει απολύτως τίποτα για τις διανοητικές ικανότητες του ατόμου, αλλά για την τεχνική διάρθρωση του εγκεφάλου, είτε τα σαρδάμ- και πολλές φορές το συχνότερο -μας λένε πολλά για την ψυχολογική οργάνωση του ατόμου. Από την μεριά της ψυχολογίας λοιπόν, που αποτελεί μια πολύ πιο περίπλοκη αιτία, το ότι κάνουμε σαρδάμ-τα οποία εμφανίζονται όταν μιλάμε δημόσια σε συγκεκριμένο ακροατήριο- καταλήγουν σε μια βασική δευτερογενή αιτία. Και η δευτερογενής αυτή αιτία δεν είναι άλλη από το φόβο. Το άτομο δηλαδή που κάνει σαρδάμ όταν μιλάει σε κάποιο «κριτικό» ακροατήριο περιπίπτει σε σαρδάμ εξ αιτίας του ότι τη στιγμή που μιλάει μπροστά στο ακροατήριό του αισθάνεται φόβο. Όσο όμως κι αν το δευτερογενές αίτιο, ο φόβος δηλαδή, είναι σχεδόν πάντα σαφής, η πρωτογενής αιτία, αυτή δηλαδή που δημιουργεί το φόβο, δεν είναι τόσο σαφής σε πρώτη ανάγνωση αφ’ ενός, αλλά από την άλλη μεριά, είναι εκείνη που αποκαλύπτει τα περισσότερα για το άτομο που κάνει σαρδάμ.
Η περίπτωση του Σημίτη και η περίπτωση του Παπανδρέου είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το εύρος που έχουν και για τα όσα μας αποκαλύπτουν οι πρωτογενείς αιτίες. Για το Σημίτη δηλαδή η πρώτη ανάγνωση μας λέει ότι ο Σημίτης αισθανόταν φόβο και έκανε σαρδάμ όταν μιλούσε, γιατί πάντα αισθανόταν «λίγος» για τη θέση που είχε κατακτήσει και επιπλέον φοβόταν ότι κάποια στιγμή αυτό το γεγονός το ότι αισθανόταν «λίγος» για τη θέση του Πρωθυπουργού, κάποια στιγμή θα μπορούσε να αποκαλυφθεί. Η «διάγνωση» είναι τόσο εύκολη, γιατί είναι μια από τις κλασικές του είδους. Η περίπτωση του Παπανδρέου είναι διαφορετική. Πηγάζει από διαφορετικές βαθύτερες αιτίες και επίσης μας αποκαλύπτει πολλά το γεγονός ότι τα σαρδάμ μειώνονταν όσο πλησίαζε προς την εκλογική του νίκη, που τον έφερε εκεί που ψυχολογικά «ονειρευόταν» να φτάσει από το 1981. Στη θέση του Πρωθυπουργού. Και η περίπτωση του Παπανδρέου αποτελεί μια από τις κλασικές περιπτώσεις ψυχολογικής ανάλυσης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως και όλα τα αρσενικά παιδιά που έχουν γεννηθεί από ένα πατέρα με έντονη προσωπικότητα αφ’ ενός και επιτυχημένο επαγγελματικά αφ’ ετέρου, ζουν τη ζωή τους με ένα βασικό ψυχολογικό μειονέκτημα, που είναι τόσο μεγαλύτερο, όσο πιο πετυχημένη υπήρξε η καριέρα του πατέρα τους. Τα αρσενικά παιδιά δηλαδή, που είχαν έναν πετυχημένο και με ισχυρή προσωπικότητα πατέρα, ζουν τη ζωή τους σε μια συνεχή ψυχολογική σύγκριση, αλλά και σύγκρουση με τον «ισχυρό» πατέρα και για να ξεφύγουν από αυτά τα δεσμά, που συχνά είναι πιο βαριά από όσο τα φανταζόμαστε, έχουν ανάγκη κάποια στιγμή να ξεπεράσουν το πατρικό δεδομένο. Τα κορίτσια που γεννιούνται από έναν τέτοιο ισχυρό πατέρα δεν έχουν τέτοια προβλήματα, απλώς «μεταβιβάζουν» το δεδομένο της σύγκρισης στον σύντροφο της ζωής τους. Τα κορίτσια με «ισχυρό» πατέρα δηλαδή, έχουν το πρόβλημα του ότι πρέπει κάποια στιγμή να ταιριάξουν με έναν σύντροφο που να φτάνει ή να ξεπερνάει τον πατέρα τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι απορρίπτονται, πράγμα που οδηγεί συχνά σε διαζύγια και άλλα δράματα της ζωής. Τα αγόρια όμως που γεννιούνται από «ισχυρό» πατέρα, αντιμετωπίζουν ανά πάσα στιγμή ένα προσωπικό δεδομένο σύγκρισης, που καθορίζει τη ζωή τους. Αυτό το δεδομένο αντιμετωπίζεται κατ’ αρχάς με δυο διεξόδους «διαφυγής». Είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Ο γιός δηλαδή ασυνείδητα αντιδρά είτε με φόβο στο δεδομένο της σύγκρισης είτε με αλαζονεία.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτελούσε ένα κλασικό παράδειγμα για τη δεύτερη περίπτωση, καθώς λόγω χαρακτήρα αντιμετώπισε το δικό του πρόβλημα της σύγκρισης με έναν πετυχημένο πατέρα, με αλαζονεία που στη διάρκεια μετατράπηκε σε υπερβολική αυτοπεποίθηση και «επιθετική» στάση απέναντι στο γονέα. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Ανδρέας Παπανδρέου, αντί να ασχοληθεί με το «δημιούργημα» του πατέρα του, την Ένωση Κέντρου, την απέρριψε συνολικά και ίδρυσε ένα δικό του κόμμα το Πασόκ, που στη διάρκεια της ανοδικής πορείας του «εξόντωσε» το πατρικό δημιούργημα, την Ένωση Κέντρου. Ο Γιώργος Παπανδρέου αντίθετα ως πιο γλυκός άνθρωπος και με πιο ευαίσθητη προσωπικότητα, έζησε ή μάλλον ζούσε μέχρι τις 4 Οκτωβρίου, στη σκιά του πετυχημένου πατέρα του. Σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής καριέρας του, ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε, πως όλοι-μα όλοι– φίλοι ή εχθροί τον συνέκριναν ανά πάσα στιγμή με τον πατέρα του. Σε όλη αυτή την πορεία η σύγκριση για τον Γιώργο Παπανδρέου ήταν συντριπτική, μια και συγκρινόταν με ένα ιδιαίτερα επικοινωνιακό πατέρα, που ένα από τα ιδιαίτερα χαρίσματά του ήταν αυτό, δηλαδή η επικοινωνία. Έτσι αυτή η συντριπτική σύγκριση είχε «χρεώσει» τον Γιώργο Παπανδρέου μ ένα χαρακτηριστικό προσωνύμιο, το προσωνύμια «Γιωργάκης», που από μόνο του έλεγε πολλά για το πόσο συντριπτική ήταν αυτή η σύγκριση. Ο πατέρας ήταν ο «Ανδρέας», ενώ ο γιος παρέμενε ο «Γιωργάκης». Η πιο κρίσιμη στιγμή στην ψυχολογική εξέλιξη του Γιώργου Παπανδρέου, ήρθε πρόπερσι, το φθινόπωρο του 2007 όταν έχασε για δεύτερη φορά τις εκλογές από τον Κώστα Καραμανλή. Το αποτέλεσμα ήταν να αμφισβητηθεί έντονα, από το ίδιο του το κόμμα, καθώς το ίδιο το βράδυ της ήττας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έθεσε θέμα αρχηγίας στο Πασόκ. Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε χάσει αυτή τη μάχη, τότε δεν θα κατάφερνε ποτέ να απαλλαγεί από το ψυχολογικό φάντασμα του πατέρα του. Θα έμενε για πάντα «Γιωργάκης». Παρ’ όλο που ξεκίνησε αυτή τη μάχη από ιδιαίτερα μειονεκτικό σημείο, εν τούτοις τα λάθη του αντιπάλου, αλλά κυρίως του Τύπου που τον στήριζε, με πιο χαρακτηριστική εκείνη την άμεση προτροπή από το Βήμα να παραιτηθεί, ήταν αρκετή για να αλλάξουν το κλίμα και να του επιτρέψουν τελικά να επικρατήσει του αντιπάλου του. Αυτή ήταν και η πρώτη πραγματική νίκη της ζωής του. Τα λάθη του Καραμανλή και ιδίως η τοποθέτησή του στην Θεσσαλονίκη, τον Σεπτέμβριο του 2008, που οδήγησαν στην συντριβή της Νέας Δημοκρατίας στις πρόσφατες εκλογές, οδήγησαν τελικά τον Γιώργο Παπανδρέου στην Πρωθυπουργία.
Είναι προφανές πως σε κάποια στιγμή της ψυχολογικής εξέλιξής του ο Γιώργος Παπανδρέου έθεσε ένα αυθαίρετο όριο στη σύγκριση με τον πατέρα του. Και αυτό το όριο, καθώς όλα τα άλλα θα ήταν ρευστά, θα ήταν ένα όριο που δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί από κανένα και κυρίως από τον ίδιο, ένα όριο και ένα σημείο σύγκρισης, που θα ήταν «αποδείξιμο». Και αυτό το όριο δεν ήταν άλλο από την κατάκτηση της Πρωθυπουργίας. Καθώς η μέρα των φετινών εκλογών, η μέρα που θα μπορούσε να υπερβεί αυτό το όριο πλησίαζε και καθώς όλες οι ενδείξεις συνέτειναν στον ότι το Πασόκ θα κατακτούσε τη νίκη, ο Γιώργος Παπανδρέου, άρχισε για πρώτη φορά να ξεφεύγει από την αδυσώπητη σύγκρουση με τον «πετυχημένο πατέρα». Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που όσο πλησίαζε η ώρα αυτής της τελικής νίκης, τόσο μειώνονταν και τα σαρδάμ. Η νίκη του Πασόκ στις πρόσφατες εκλογές και μάλιστα με διαστάσεις θριάμβου, δεν ήταν μόνο μια μεγάλη επιτυχία για τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και η στιγμή που μπορούσε επιτέλους να αδειάσει την «ντουλάπα» του από τους «σκελετούς» της. Η νίκη του Γιώργου Παπανδρέου, ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας μάχης που εξελίχτηκε στη μεγαλύτερη διάρκεια της ζωής του και είναι εκείνη που του επιτρέπει να γίνει για πρώτη φορά ο εαυτός του, πέρα από το Πασόκ και πέρα από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι ο Γιώργος Παπανδρέου, η νίκη της 4ης Οκτωβρίου, αποτελεί για τον ίδιο το ξεκίνημα μιας κυριολεκτικά καινούργιας ζωής.Το ποια θα είναι αυτή και τα πολλά προβλήματα που θα αντιμετωπίσει σε αυτή την θαυμαστή καινούργια φάση της ζωής του θα τα δούμε όμως στο δεύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος, στο επόμενο τεύχος του Κλικ.

Μερος Β’

Το καλό με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι το ότι ξέρει να κολυμπάει καλά. Γιατί μάλλον θα το χρειαστεί. Και πιο σύντομα απ’ όσο φαντάζεται.

Salvador Dali, Sleep – Le Sommeil, 1937

Στον Γιώργο Παπανδρέου πρέπει μάλλον πάντα να του άρεσαν τα ταξίδια. Και αν δεν του άρεσαν του έγιναν αναγκαστικά συνήθεια από την εποχή της θητείας του στο Υπουργείο Εξωτερικών, επί Κυβερνήσεων Σημίτη, στη διάρκεια της οποίας το μεγαλύτερο διάστημα ξοδεύτηκε εκτός Ελλάδος. Ήδη στις 50 μόνο πρώτες μέρες της Πρωθυπουργικής του θητείας, που ξεκίνησε μ’ ένα ταξίδι στην Τουρκία, έχει κάνει πέντε-έξη ταξίδια κιόλας, με πιο εξωτικό αυτό στον Άγιο Δομίνικο. Το τι ακριβώς πέτυχε με αυτό το ταξίδι πιθανόν να μην το κατάλαβε ούτε ο ίδιος, αλλά αυτό το ταξίδι ήταν αρκετό, για να ξεκινήσουν τα πρώτα έστω και διστακτικά σχόλια για το πώς αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως Πρωθυπουργός. Ο Κώστας Καραμανλής στα πεντέμιση χρόνια που κυβέρνησε είχε ένα άλλο στυλ διαχείρισης της πρωθυπουργικής ιδιότητας. Στις πέντε το απόγευμα το μαγαζί έκλεινε και αν οι Υπουργοί τύχαινε να αντιμετωπίζουν προβλήματα αντιθέσεων, η μόνιμη επωδός ήταν «βρέστε τα μεταξύ σας». Ο Παπανδρέου αντίθετα αντιμετωπίζει το δικό του ρόλο με τα συνεχόμενα ταξίδια. Η αλήθεια ειναι ότι το να είσαι Πρωθυπουργός σήμερα δεν είναι και ιδιαίτερα ελκυστικό. Πέρα από το «ονόρε» του να γραφτεί το όνομά σου στην Ιστορία, αν θελήσεις να πάρεις σοβαρά αυτό το ρόλο, σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνεις μια βαθειά βουτιά στα προβλήματα, χωρίς εύκολες λύσεις. Από όσους κυβέρνησαν την Ελλάδα στα 35 χρόνια της Μεταπολίτευσης, θα μπορούσαμε να πούμε πως μόνο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πήρε το θέμα προσωπικά και ανάλωσε την προσωπική του ζωή στην προσπάθειά του να κυβερνήσει την Ελλάδα. Όλοι οι υπόλοιποι, άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό αντιμετώπισαν, τη θέση τους, σαν να ήταν και λίγο αγγαρεία, επιλέγοντας την εύκολη λύση να μεταθέτουν τη λύση των δύσκολων προβλημάτων για το μέλλον και για κάποιους επόμενους κυβερνήτες και να καλύπτουν τα οικονομικά προβλήματα με δανεικά.Ο Γιώργος Παπανδρέου στις πρώτες εμφανίσεις του στη Βουλή συμπεριέλαβε μια δήλωση που μακάρι να μην την εννοούσε. Ότι με την δική του Κυβέρνηση οι αντιεξουσιαστές είναι στην εξουσία. Δεν ξέρω τι ακριβώς βρίσκει θελκτικό σ’ αυτή τη αποστροφή του που θύμισε Ανδρέα Παπανδρέου. Οι Παπανδρέου έχουν γενικά μια τάση να δουλεύουν τους ιθαγενείς και αυτή η τάση τους σε παλιότερες εποχές είχε κάποιο σεξ απήλ, αλλά στη σημερινή εποχή, όταν είναι γνωστό πόσο έχουν κοστίσει κάτι τέτοιοι λαϊκισμοί θα ήταν καλύτερα ο Γιώργος Παπανδρέου να τους αποφεύγει αν θέλει να τον πάρει κανείς στα σοβαρά. Για την ώρα οι αντιεξουσιαστές έχουν διακριθεί στο σπορ του να σπάνε βιτρίνες, αλλά αυτό δεν είναι και πολύ εποικοδομητικό. Εκτός από αυτό η «βιτρίνα» της Ελλάδας έχει σπάσει προ πολλού και αυτό γίνεται φανερό από τις συνεχείς δηλώσεις των εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που με κάθε τρόπο δείχνουν ότι τα παιχνίδια της ελληνικής νοοτροπίας έχουν γίνει κουραστικά για τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Αν λοιπόν ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει πραγματικά να κυβερνήσει θα πρέπει να σπάσει πολλά αυγά. Και τα περισσότερα από αυτά είναι εκείνα που δημιούργησε κυρίως ο πατέρας του, με τις καταστροφικές επιλογές του ιδίως στα προβλήματα της οικονομίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν εκείνος που επέλεξε την πατέντα του συνεχούς δανεισμού, αλλά και εκείνος που θεμελίωσε το λεγόμενο σύστημα Πασόκ, το οποίο μοντέλο δυστυχώς ακολούθησαν και όσοι κυβέρνησαν μετά από αυτόν.
Ήδη από την πρώτη σύγκρουση που αποκαλύφθηκε με τις δηλώσεις Παπουτσή στη Βουλή που λειτούργησε ως εκπρόσωπος για το λεγόμενο «βαθύ Πασόκ», έγινε φανερό ότι τα πολλά και διάφορα συντεχνιακά συμφέροντα που έχουν απλώσει τα δίχτυα τους παντού δεν θα παραδώσουν εύκολα τα προνόμιά τους. Αν αυτή η Κυβέρνηση και ο Γιώργος Παπανδρέου θέλουν να έχουν θετικό πρόσημο στο τελικό ισολογισμό τους, τότε η μόνη ενδεδειγμένη πορεία, είναι η πορεία μιας σύγκρουσης. Μόνο που αυτή η σύγκρουση δεν έχει να κάνει μόνο με οργανωμένα συμφέροντα και μικρές και μεγάλες συντεχνίες. Έχει να κάνει με μια νοοτροπία που έχει επικρατήσει σε κάθε έκφραση της σύγχρονης ζωής της Ελλάδας. Μιας νοοτροπίας όχι μόνο αντικοινωνικής, αλλά καταστροφικής. Μιας νοοτροπίας που όμως δημιουργήθηκε όχι μόνο εξ αιτίας κάποιας φυσικής ροπής των Νεοελλήνων, στην ευκολία και στη λαμογιά, που κι αυτή υπάρχει, αλλά κυρίως και εξ αιτίας του παραδείγματος που έδωσαν πολλοί σε ψηλές ή σε χαμηλότερες θέσεις με τις συμπεριφορές και τις πρακτικές τους. Γιατί το συνολικό συμπέρασμα που έχει βγει από την συνολική δράση της πολιτικής όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι αυτό που κυρίως ενδιέφερε τον πολιτικό κόσμο, ήταν όχι μόνο το πόσα περισσότερα θα μπορούσαν να αρπάξουν, αλλά και το πώς θα μείνουν ατιμώρητοι, πράγμα το οποίο φρόντισαν με κάθε επιμέλεια, ψηφίζοντας και όλους τους σχετικούς νόμους.Όταν η πολιτική, που βρίσκεται θεωρητικά στο ανώτερο σκαλοπάτι της κοινωνικής ιεραρχίας, δίνει αυτό το παράδειγμα, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι σύντομα αυτή τη νοοτροπία θα την ενστερνιστεί ολόκληρο το κοινωνικό σώμα και δικαιολογημένα. Το να συγκρουστείς με μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, να κερδίσεις ή να χάσεις, είναι σίγουρα κάτι δύσκολο, αλλά εκεί μπορεί να περιμένει κανείς και θετικά αποτελέσματα. Το να αλλάξεις όμως τη επικρατούσα νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού, είναι μια διαφορετική και πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Πώς να πείσεις κάποιον να γίνει συνεπής φορολογούμενος, όταν αποδεδειγμένα ένα μεγάλο μέρος από τους φόρους του πηγαίνει σε τσέπες πολιτικού προσωπικού και που ακόμη αν και η παρανομία αποκαλυφθεί και οι ένοχοι είναι γνωστοί, δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν, καθώς η πολιτική συντεχνία, έχει ψηφίσει νόμους που την απαλλάσσουν. Αυτά τα ζητήματα αρχίζουν να μπαίνουν σε άλλη βάση μόνο όταν υπάρξουν τα αντίθετα παραδείγματα. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε προεκλογικά δεσμευτεί να ρίξει φως στο σκάνδαλο της Ζήμενς-έστω κι αν αυτό κοντεύει πια να ξεχαστεί- έστω κι αν αυτό είναι σε βάρος του Πασόκ. Υπάρχει περίπτωση να τολμήσει κάτι τέτοιο; Είναι δική του ευθύνη, δικό του κέρδος και δικό του κόστος.Τα βασικά πρώτα προβλήματα που καλείται να λύσει ο Γιώργο Παπανδρέου, είναι τα δημόσια οικονομικά και το Ασφαλιστικό. Έτσι καθώς πλησιάζει τα εξήντα χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου και όντας για πρώτη φορά ο εαυτός, έχει δύο επιλογές. Ή να ξεφλουδίσει την «καυτή πατάτα» που του παρέδωσε ο Κώστας Καραμανλής, την πιο «καυτή πατάτα» που παρέλαβε ποτέ Έλληνας Πρωθυπουργός στη νεώτερη ιστορία μας, ή να το ρίξει στα ταξίδια, σε μια παραλλαγή της τακτικής του προκατόχου του, να αποφύγει κι αυτός τη δύσκολη πραγματικότητα. Το κακό για τον ίδιο είναι, ότι αν δεν καταφέρει να λύσει τα προβλήματα που τον περιμένουν, το τσουνάμι που θα προκύψει θα τον πετύχει όπου κι αν κολυμπάει.

Απο ΚΛΙΚ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2009 εδω

ΣΤΡΑΟΥΣ ΚΑΑΝ Ο ΝΕΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΜΕΡΟΣ 1

November 29, 2009 Leave a comment

Διαβάσαμε απο το μπλόγκ popular democracy εδω :

<<29/11/2009
Ο Στραους Κααν θα ειναι ο αορατος υπουργος Οικονομιας της Ελλαδας !

Στελέχη της Κομισιόν και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για να καταφθάσουν στην Αθήνα εντός του πρώτου δεκαημέρου του Δεκεμβρίου.
Σκηνικό χρεοκοπίας στήνουν οι Γερμανοί.

(Οι Γερμανοί -ως γνωστόν- είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας…)

Σενάρια για την αδυναμία της Ελλάδας να αντλήσει ρευστότητα από τις αγορές.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΕΙΡΗΝΗ Δ. ΚΑΡΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009 στα ΝΕΑ …

Η Άνγκελα Μέρκελ στέλνει στην Ελλάδα επιτροπή από στελέχη της Κομισιόν και του ΔΝΤ, για να ελέγξει τα δημοσιονομικά της Ελλάδας, ενώ ο υπουργός Οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου αναμένεται να πάρει μια πρώτη γεύση για πάγωμα μισθών και συντάξεων, συρρίκνωση του δημόσιου τομέα με άρση της μονιμότητας και μείωση των αμυντικών δαπανών, στο Γιούρογκρουπ της Τρίτης.
Την ώρα που στην κυβέρνηση ψάχνονται να βρουν αφενός μεν ποια είναι τα ακριβή τους συναισθήματα έναντι του κ. Προβόπουλου, αφετέρου δε ποια είναι η ορθή δοσολογία λιτότητας και παροχών που θα ικανοποιήσει τους πάντες- δηλαδή, θα ταΐσει και τον σκύλο, αλλά θα κρατήσει και την πίτα ολάκερη- κάποιοι άλλοι σοβαροί κύριοι με γκρίζα κοστούμια ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για να καταφθάσουν στην Αθήνα εντός του πρώτου δεκαημέρου του Δεκεμβρίου.
Πρόκειται για στελέχη της Κομισιόν και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τα οποία με τη μορφή μεικτής επιτροπής θα έχουν τις πρώτες προπαρασκευαστικές συζητήσεις με τους αρμόδιους παράγοντες της χώρας για το ενδεχόμενο που η Ελλάδα βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μην μπορεί να δανεισθεί από τις διεθνείς αγορές- κάτι που πολλοί ονομάζουν χρεοκοπία.
Η αποστολή αυτής της επιτροπής οργανώθηκε και σχεδιάστηκε- τελεί υπό την…αιγίδα, τρόπον τινά από τη Γερμανία και προσωπικά την κ. Μέρκελ, η οποία διαπιστώνοντας πως οι αγορές δεν δείχνουν ιδιαίτερη ανοχή προς τη νέα ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε πως δεν επιθυμεί εκπλήξεις στον χώρο της ευρωζώνης. Κι αυτό όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά κυρίως διότι μια κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως ντόμινο για άλλες οικονομίες της ΟΝΕ – της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας, για παράδειγμα, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρο το εγχείρημα του ενιαίου νομίσματος. (Μία καταπληκτική πράγματι ευκαιρία για τον απεγκλωβισμό της Ευρώπης τουλάχιστον από τα νεοταξικά σχέδια απαξίωσης των εθνικών κυβερνήσεων.)
Μέσω Ντόιτσε Μπανκ (Deutsche Bank). Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι η προοπτική του ΔΝΤ ετέθη από την Ντόιτσε Μπανκ, μια γερμανική τράπεζα που προφανώς είναι κοινωνός του προβληματισμού του Βερολίνου.(Ντοιτσε Μπάνκ, η τράπεζα της Γκεστάπο, η τράπεζα που χρηματοδότησε την κατασκευή του Αουσβιτς. Στην ουσία χρεοκωπημένη από το 2008 με καθαρά έσοδα -3,9 δις και εισροές 13,5 δις εκ των οποίων τα 11,8 δις είναι χρήματα των Αμερικάνων φορολογουμένων και προέρχονται απο την αμαρτωλή AIG και το σχέδιο σωτηρίας Ομπάμα!!). Αυτό που δεν υπολόγισε η Ντόιτσε Μπανκ είναι πως η Ελλάδα δεν είναι ούτε η Λιθουανία ούτε η Ρουμανία κι ως χώρα της ευρωζώνης δεν μπορεί να προσφύγει στο ΔΝΤ σαν να μην τρέχει τίποτε. (Η κα Μέρκελ, και η BaFin ειναι πολύ απησχολημένη αυτές τις μέρες ψάχνοντας μαύρες τρύπες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που έχουν εξαφανιστεί σε τράπεζες του Αννόβερου κι όχι μόνον…)Για αυτό επελέγη η ανάμειξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία, άλλωστε, πρόκειται να αναλάβει και το έργο της τρίτης φάσης της επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας, από τον Μάρτιο, όπως έχουν προεξοφλήσει άπαντες οι εταίροι αλλά κι ο ίδιος ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, μόλις προχθές, μιλώντας στο Κοινοβούλιο.
Τα σενάρια.
Τα σενάρια για την αδυναμία της Ελλάδας να αντλήσει ρευστότητα από τις αγορές δίνουν και παίρνουν, αλλά το τελευταίο διάστημα εστιάζονται περισσότερο στο πότε θα συμβεί αυτό και λιγότερο στο κατά πόσον θα συμβεί. Άλλοι… βιάζονται και λένε «πριν από τους κουραμπιέδες», άλλοι θεωρούν ότι το σημείο κρίσης θα είναι ο Ιανουάριος, όταν η χώρα θα βγει στις αγορές αναζητώντας κάποια δις ευρώ, άλλοι πιστεύουν πως τα πάντα θα κριθούν από το Πρόγραμμα Σταθερότητας που θα υποβληθεί στα τέλη Ιανουαρίου στις Βρυξέλλες- και τα μέτρα που θα περιλαμβάνει- και άλλοι στην τρίτη φάση της επιτήρησης, που συνοδεύεται από την «επιτροπεία» της Κομισιόν, τον Μάρτιο.
Οι εταίροι, βέβαια, είναι σαφείς ως προς το τι πρέπει να γίνει για να αποφευχθεί η χρεοκοπία- και κάποιοι από αυτούς προτίθενται να το πουν πολύ καθαρά στον κ. Παπακωνσταντίνου στο Γιούρογκρουπ της ερχόμενης Τρίτης (Γερμανία, Ολλανδία, Φινλανδία κ.α.). Πάγωμα μισθών και συντάξεων, συρρίκνωση του δημόσιου τομέα με άρση της μονιμότητας (σ.σ.: αυτό εννοούσαν όταν είπαν στον κ. Παπακωνσταντίνου να καταργήσει μερικά υπουργεία!), μείωση των αμυντικών δαπανών («αφού έτσι κι αλλιώς δεν σας προφυλάσσουν, μην τις κάνετε»!) κ.ά.
Πρώτο κρύο ντους την Τρίτη στο Γιούρογκρουπ.
«Διαλυμένο κράτος» και «Μπανανία»
Τα…. χέρια ψηλά σήκωσαν οι ευρωϋπάλληλοι που ήρθαν στην Αθήνα για να ελέγξουν τα στοιχεία σχετικά με το έλλειμμα, μετά τη μεγάλη αναθεώρηση που έγινε από τη νέα κυβέρνηση. «Διαλυμένο κράτος», «ανύπαρκτη διοίκηση» και «Μπανανία» ήταν μερικοί μόνον από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποίησαν επιστρέφοντας στις Βρυξέλλες- όπου ξεκαθάρισαν ότι θα χρειασθούν πολλές ακόμη προπαρασκευαστικές συναντήσεις πριν αρχίσει καν ο έλεγχος.
Ο άνθρωπος που πήγε στην Εθνική Στατιστική Υπηρεσία ανακάλυψε έκπληκτος ότι ενώ χρησιμοποιούνταν η ίδια μεθοδολογία με αυτήν της eurostat, προέκυπταν άλλα νούμερα- κάτι μαθηματικώς αδύνατον! Επιπλέον, δεν υπήρχε ούτε ένας υπάλληλος από κλητήρας μέχρι γενικός διευθυντής- που να δηλώνει υπευθύνως ότι έστειλε στοιχεία στις Βρυξέλλες. Εν ολίγοις δηλαδή, ή προσωπικά ο γενικός γραμματέας κ. Κοντοπυράκης έστελνε κάθε στοιχείο ή μεταδίδονταν με κάποιον άλλο μαγικό τρόπο (ταχυδρομικό περιστέρι κ.λπ.).
Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν που επισκέφθηκε τα τελωνεία είχε ακόμη πιο…τραυματική εμπειρία. Είδε τους τελωνειακούς να σηκώνουν με άνεση το τηλέφωνο και να ειδοποιούν τους φορτηγατζήδες πότε να μείνουν μακριά ώστε να αποφύγουν τον έλεγχο- κι έτσι το λαθρεμπόριο να συνεχίζεται απρόσκοπτα. Πλασματικά τιμολόγια να γίνονται δεκτά έναντι «ρεγάλου» προς τον τελωνειακό, λες κι επρόκειτο για τριτοκοσμική χώρα κ.λπ.
«Βρήκαμε ορθάνοικτες τις πόρτες από την πολιτική ηγεσία, αλλά υπηρεσιακούς υπαλλήλους απρόθυμους και με χαμηλό επίπεδο. Εν γένει νομίζουμε ότι υπάρχει συνολικότερο πρόβλημα με τη Δημόσια Διοίκηση», λένε οι ευρωϋπάλληλοι, οι οποίοι θα επιστρέψουν νωρίτερα από το αναμενόμενο- στις 10 Δεκεμβρίου.
…τωρα μετα απο 2 ολοκληρους αιωνες απο την απελευθερωση μας απο τον Σουλτανο , ξαναγυριζουν οι Βαυαροι , αυτη την φορά με την πεντάλφα στον κορφο ….>>

Με τόσο όψιμο και συγκινητικό Γερμανικό ενδιαφέρον για την χώρα μας, την περιρρέουσα ανηθικότητα, και “το συνολικότερο πρόβλημα με την Δημόσια Διοίκηση” που οι Ευρωυπάλληλοι “νομίζουν” πως υπάρχει, θα ήταν ωφέλιμο για την κα Μέρκελ να συζητήσει με τον Γερμανό υπήκοο κο Χριστοφοράκο, μεγαλοστέλεχος της -μάλλον Γερμανικής εταιρίας-Siemens, μόνιμο πλέον κάτοικο της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, το πως ακριβώς λειτουργεί το κράτος μας, μιάς και υπήρξε ο επι σειράν ετών Γερμανός επιτετραμμένος εκμαυλιστής και διαφθορέας της “Μπανανίας” που ελάδωνε ελέω και εν αγνοία – naturlichτων Γερμανικών αρχών με 100 -τα γνωστά- εκατομμύρια ευρώ όποιον έβρισκε μπροστά του. Με τέτοιους επιτετραμμένους Γερμανούς εκμαυλιστές , ειναι άξιον μελέτης το πως μπορεί ο εκμαυλιστής να αποκαλεί τον εκμαυλιζόμενο μονομερώς “Μπανανία”. Και μιάς, οπως συνεχίζει το άρθρο, οι ευρωυπάλληλοι σκοπεύουν επίσης να μειώσουν τις “άχρηστες κατ’αυτούς στρατιωτικές δαπάνες” της χώρας μας αφου “έτσι κι αλλιώς” δεν μας προφυλλάσουν, ευκαιρία είναι να στείλουμε πίσω στην κα Μέρκελ και τα βλαμμένα υποβρύχια που γέρνουν, που με το ζόρι προσπαθούν να μας κάνουν να τα καταπιούμε, ενα ακόμα θαύμα της γερμανικής τεχνολογίας – ντροπή της Thyssen. Οσο για τα χρέη της χώρας που προκαλούν εντύπωση στους κ.ευρωυπαλλήλους, καλύτερα να μην θυμηθούμε οτι οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έκαναν “γαργάρα” τις οφειλόμενες αποζημιώσεις τρις ευρώ από τις ανυπολόγιστες καταστροφές και τις εκατόμβες των νεκρών του χιτλερικού σχεδίου “Μαργαρίτα”, πολεμικές αποζημιώσεις που η κα Μέρκελ ουσιαστικά ακόμα χρωστάει. Γερμανικές πράξεις στοχευμένης καταστροφής που οδήγησαν την Ελλάδα εναν αιώνα πίσω. Πράξεις που κατέστρεψαν τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της χώρας, προετοίμασαν και οδήγησαν τον εμφύλιο, και στο τέλος έστειλαν στο Γερμανικό μεταπολεμικό βιομηχανικό “θαύμα” την αλκή του κατεστραμμένου Ελληνικού έθνους ως φθηνούς γκεσταρμπάιτερς-δούλους για την ανοικοδόμησή της. Σοφότερον λοιπόν το “σεμνά και ταπεινά” με την Ελλάδα που χρωστάτε ακόμα και την ελευθερία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας σας αντί του Γ’ Ράιχ, εκτός κι αν σκοπεύετε να στείλετε την “Λουφτβάφε” και το ΝΑΤΟ για φρέσκες νεοταξικές επιδρομές – αυτή την φορά στα Νότια Βαλκάνια. Αιδώς Αργείοι…

αἰδώς Ἀργεῖοι· νῦν ἄρκιον ἤ ἀπολέσθαι

«Ντροπή Αργείοι! Το μόνο βέβαιο που τώρα μας περιμένει είναι να χαθούμε

ἠέ σαωθῆναι καί ἀπώσασθαι κακά νηῶν

ή να σωθούμε και να διώξουμε τη συμφορά απ’ τα πλοία.

ἦ ἔλπεσθ’ ἤν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρ

Αλήθεια, ελπίζετε πως, αν κυριεύσει τα πλοία ο Έκτορας με την κυματιστή τη χαίτη

ἐμβαδόν ἵξεσθαι ἥν πατρίδα γαῖαν ἕκαστος;

στην περικεφαλαία, θα γυρίσετε με τα πόδια στην πατρίδα του ο καθένας;

ἦ οὐκ ὀτρύνοντος ἀκούετε λαόν ἅπαντα

Αλήθεια δεν τον ακούτε που ξεσηκώνει ολόκληρο το λαό του,

Ἕκτορος, ὅς δή νῆας ἐνιπρῆσαι μενεαίνει;

τον Εκτορα που οργισμένος λαχταρά τα πλοία μας να κάψει;

οὐ μάν ἔς γε γε χορόν κέλετ΄ἐλθέμεν, ἀλλά μάχεσθαι.

Και , βέβαια, δεν μας προσκαλεί σε χορό, αλλά σε μάχη.

ἡμῖν δ’ οὔ τις τοῦδε νόος καί μῆτις ἀμείνων

Κι όσο για μας, καμιά σκέψη ή ιδέα δεν είναι καλύτερη από τούτη,

ἤ αὐτοσχεδίῃ μῖξαι χεῖράς τε μένος τε.

από το να ενώσουμε δηλαδή τα χέρια με την ψυχή μας σε μάχη σώμα με σώμα.

βέλτερον ἤ ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον ἠέ βιῶναι

Γιατί είναι προτιμότερο την ίδια χρονική στιγμή να σκοτωθείς ή να σωθείς

ἤ δηθά στρεύγεσθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι

στην πεισματώδη μάχη, παρά να βασανίζεσαι μια ζωή

ὧδ’ αὔτως παρά νηυσίν υπ’ ἀνδράσι χειροτέροισιν.

εδώ κοντά στα πλοία από κατώτερους άντρες.

Ὥς εἰπών ὄτρυνε μένος καί θυμόν ἑκάστου.

Ετσι είπε και ξεσήκωσε το πάθος και το θάρρος στον καθένα.

Ιλιάδα Ο 494 – 514

Ανώγεια,Κρήτη. Κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ήταν σημαντική εστία αντίστασης. Εδώ κρατήθηκε από τους αντάρτες απαγωγείς του ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Φον Κράιπε πριν φυγαδευτεί στην Αφρική. Σε αντίποινα οι Γερμανοί σκότωσαν όλους τους άντρες που βρέθηκαν στο χωριό, και το κατέστρεψαν ολοσχερώς το 1944.

Στο 2ο μέρος θα παρουσιάσουμε μία εκτενή αναφορά σχετική με τα “έργα” και τις πρόσφατες “επιτυχίες” του ΔΝΤ και τις “ημέρες, αρθρα, και απόψεις του κου Στράους Κάαν, Διευθυντή του ΔΝΤ…