Archive

Archive for the ‘europe’ Category

ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ

November 6, 2010 1 comment

Περί ΑΠΟΧΗΣ (Απλά μαθήματα)

Πολλά και ηχηρά ακούγονται εναντίον της αποχής, ποικίλοι αναθεματισμοί και ηθικές κραυγές για τον «αντιδημοκρατικό» της χαρακτήρα. Κάποιοι, μέσα στον καθεστωτικό τους οίστρο και τη μικροαστική τους έξαψη, την χαρακτήρισαν και μέγιστη απειλή εναντίον των «δημοκρατικών θεσμών»!!!
“Έγκλημα δημοκρατίας» είναι η ΑΠΑΤΗ των εκλογικών διαδικασιών και η κατάφορη κοροϊδία των σάπιων κομμάτων και ΟΧΙ η ΑΠΟΧΗ από αυτό το έγκλημα.
Οι εγκάθετοι των κομμάτων, οι σειρήνες του καθεστώτος και οι «κρετίνοι» της θεοποίησης του ψηφοδελτίου βλέπουν πάντα τα πράγματα ανάποδα: Θεωρούν «έγκλημα» το να αντιστέκεσαι στο ΕΓΚΛΗΜΑ, στο να ΑΠΕΧΕΙΣ από το έγκλημα…
Πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι, μπολιασμένοι από τη μυθολογία του ψηφοδελτίου, παρασύρονται από αυτά τα τυποποιημένα και αφοριστικά κλισέ της τυπικής «δημοκρατικής» κατά της αποχής.
Έτσι θεωρούν σαν τη μόνη «δημοκρατική» πράξη τη συμμετοχή στην ΑΠΑΤΗ των εκλογικών λειτουργιών.
Θα επιχειρήσουμε να ξεκαθαρίσουμε όλο αυτό το κουβάρι των μυθολογιών γύρω από τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ή την ΑΠΟΧΗ από τις εκλογικές διαδικασίες.
ΧΩΡΙΣ θεωρητικό και πολιτικό εξοπλισμό ΚΑΜΙΑ πράξη δεν μπορεί να είναι ανατρεπτική και αποτελεσματική. Γι αυτό επιμένουμε πεισματικά στο «δόγμα»: «Πρέπει να ανακτήσουμε την ικανότητα να σκεφτόμαστε».
Στις σημερινές εποχές που μας αποδομούν και τους «μηχανισμούς» της σκέψης, αυτό το «καθήκον» (να μάθουμε να σκεφτόμαστε) είναι πρωταρχικής σπουδαιότητας.

Ζήτημα 1ον

Αρχικά πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι άλλο είναι η αποχή ως πολιτική θέση κάποιου πολιτικού υποκειμένου και άλλο η αποχή ως λαϊκή πράξη που συντελείται έξω και ενάντια στα κόμματα και στις εκλογικές διαδικασίες.
Δεν μπορεί να μπερδεύουμε αυτά τα δύο ζητήματα, ακριβώς γιατί μια πολιτική θέση απορρέει από τη συνειδητή επεξεργασία των πολιτικών δεδομένων, ενώ η «λαϊκή πράξη» αποτελεί το προϊόν των αυθόρμητων διαδικασιών που καθορίζονται από μια συγκεκριμένη αντικειμενική πραγματικότητα.
Η αποχή ως πολιτική θέση, σύμφωνα με την πολιτική θεωρία και την επαναστατική παράδοση, είναι λάθος επιλογή μέσα στα ΕΘΝΙΚΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ, πλην μιας μόνο περίπτωσης που θα αναφέρουμε παρακάτω.

Ζήτημα 2ον: Εθνικά κοινοβούλια:

α). Τα έθνη-κράτη και τα κοινοβούλιά τους είναι μια μεγάλη λαϊκή κατάκτηση Δημοκρατίας. Αποτελούν τα προϊόντα των ιστορικών, επαναστατικών λαϊκών αγώνων και είναι θεσμοί επικυρωμένοι από αυτούς τους αγώνες και τη λαϊκή βούληση.
β). Μέσα σε αυτό το εθνικό πλαίσιο οργανώνεται και θεσμοθετεί τις κατακτήσεις της η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εργατική τάξη και ο λαός αποκτούν την πολιτική τους συνείδηση και οργάνωση.
γ). Η εκλογική εκπροσώπηση μέσα στο εθνικό κοινοβούλιο αντανακλά τους κοινωνικούς συσχετισμούς και τη ζωντανή πάλη του λαού. Συνακόλουθα συμμετέχει ως ένα βαθμό το λαϊκό κίνημα, εμμέσως έστω, στις αποφάσεις που παίρνονται στα εθνικά κοινοβούλια.
δ). Τέλος, είναι αυτό το εθνικό αστικό κοινοβούλιο που παρέχει το βήμα στα επαναστατικά υποκείμενα για να προωθήσουν ιδέες και πρακτικές για την ανάπτυξη και παραπέρα συνειδητοποίηση των λαϊκών κινημάτων.
Γι’ αυτό, για την επαναστατική θεωρία και την επαναστατική παράδοση τα αστικά, ΕΘΝΙΚΑ κοινοβούλια και γενικά οι εκλογικές διαδικασίες δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά την οργανική έκφραση των ζωντανών κινημάτων και το τακτικό μέσο διαπαιδαγώγησης αυτών των κινημάτων.
Φυσικά, σήμερα, η «αριστερά» έχει εγκαταλείψει το στρατηγικό θεμέλιο και έχει μετατρέψει την «τακτική» σε «στρατηγική»: έχει κάνει αυτοσκοπό την εκλογική πάλη, πλήρως ενσωματωμένη στις απατηλές διαδικασίες της τυπικής, αστικής δημοκρατίας.
Η θέση της αποχής, με αυτά τα ΕΘΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ, είναι ορθή και επιβάλλεται μόνο στις επαναστατικές κορυφώσεις. Δηλαδή όταν οι λαϊκές μάζες έχουν εξεγερθεί και έχουν προχωρήσει στα δικά τους δημοκρατικά όργανα εξουσίας: τις αμεσοδημοκρατικές οργανώσεις βάσης.
Σε τέτοιες περιπτώσεις επιχειρεί το καπιταλιστικό κατεστημένο να σπάσει τη ζωντανή δημοκρατική συμμετοχή του λαού στα δικά του όργανα εξουσίας και να μεταφέρει τη ζωντανή ενέργεια του λαού στο ψηφοδέλτιο, δηλαδή στους εκλογικούς αγωγούς χειραγώγησης και καναλιζαρίσματος του λαού.
Η αποχή από αυτές τις νόθες εκλογικές διαδικασίες τότε επιβάλλεται ως πολιτική θέση. Τότε επιβάλλεται η Συμμετοχή στο επαναστατικό κίνημα και όχι η αποχή από αυτό, διότι συμμετοχή στην τυπική κοινοβουλευτική λειτουργία σημαίνει αποχή από τις επαναστατικές διαδικασίες του κινήματος και ανοικτή προδοσία του.

Ζήτημα 3ον: Το Ευρωκοινοβούλιο

Το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι εθνικό κοινοβούλιο, συνεπώς, το ζήτημα της αποχής ως πολιτική θέση, πρέπει να εξεταστεί με βάση εντελώς άλλα δεδομένα. Δεν μπορεί να παπαγαλίζουμε τα «εθνικά δεδομένα» σε συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτά και ασυμφιλίωτα αντίθετες.
Ευρωκοινοβούλιο και εθνικό κοινοβούλιο είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα όπως το νερό με τη φωτιά. Αυτό το ουσιώδες και το καθοριστικό μιας πολιτικής στάσης παρακάμπτεται εντελώς και «διαλύεται» μέσα στην μικροπολιτική και στα τεχνάσματα των κλόουν του κομματικού καιροσκοπισμού.
Ωστόσο και μια μεγάλη μερίδα πολιτικά προβληματισμένων και αυθεντικών αγωνιστών παρακάμπτει το ζήτημα και σκέφτεται για τις ευρωεκλογές με όρους εθνικού κοινοβουλίου. Σε αυτό το λάθος της «εξίσωσης» είχαμε «κατρακυλήσει» και εμείς στο παρελθόν…
Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο δεν αποτελεί κατάκτηση ιστορικών, επαναστατικών αγώνων και λαϊκής επικύρωσης. Δεν βγήκε από καμία δημοκρατική διαδικασία, ούτε εκφράζει καμία Δημοκρατία.
Επιβλήθηκε αυθαίρετα και δικτατορικά από τους μηχανισμούς των πολυεθνικών, σαν παρασιτικό διακοσμητικό ντεκόρ.
Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο όχι μόνο δεν βγήκε μέσα από τους λαούς, όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύει έθνη και λαούς, αλλά δεν έχει και καμία ουσιώδη αρμοδιότητα στις αποφάσεις και τα νομοθετήματα. Όλα αποφασίζονται από τα διευθυντήρια και τα όργανα των πολυεθνικών και απλώς το ευρωκοινοβούλιο εκφράζει συμβουλευτική γνώμη.
Απλά και καθαρά: το ευρωκοινοβούλιο είναι ένα «κοινοβούλιο» μαϊμού, σε ρόλο «δημοκρατικού» άλλοθι της δικτατορίας των διευθυντηρίων της Ε.Ε. Είναι ένα κατασκεύασμα αυθαίρετο των ισχυρών του χρήματος με ένα και μόνο στόχο: Την υπονόμευση, την αυθαίρετη και αντιδημοκρατική υποκατάσταση των εθνικών κοινοβουλίων.
Τι σημαίνουν, λοιπόν, οι ευρωεκλογές, αν όχι επικύρωση αυτής της κεντρικής «αντί-εθνικιστικής» δομής της Νέας Τάξης;
Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές σημαίνει αποδοχή αυτής της νεοταξικής δικτατορίας και απάτης. Με τη συμμετοχή μας νομιμοποιούμε ένα κατασκεύασμα εντελώς αυθαίρετο και πραξικοπηματικό, χωρίς καμία λαϊκή επικύρωση και χωρίς ποτέ να ερωτηθούν οι λαοί.
Η αποχή εδώ, ως πολιτική θέση, είναι επιβεβλημένη και αποχτάει το χαρακτήρα του δημοψηφίσματος εναντίον αυτού του καθεστώτος της Ε.Ε.
Και η λαϊκή πράξη της αποχής είναι μια πράξη (ενστικτώδης ή συνειδητή, παθητική ή ενεργητική) «εθνικής αντίστασης». Ακριβώς γιατί οι ευρωεκλογές, τα ευρωσυντάγματα, τα ευρωκοινοβούλια κ.λπ αποτελούν την υποκατάσταση και την κατάργηση των εθνικών θεσμών και λειτουργιών, των εθνικών κοινοβουλίων και των εθνικών Συνταγμάτων.

Ζήτημα 4ον: Το σημερινό ελληνικό κοινοβούλιο

Το σημερινό ελληνικό κοινοβούλιο δεν είναι πλέον ΕΘΝΙΚΟ κοινοβούλιο. Κοινοβούλια και κόμματα έχουν μετατραπεί σε παραρτήματα νομιμοποίησης των δικτατορικών αποφάσεων της ΕΕ και των διεθνών οικονομικών κέντρων εξουσίας.
Το ελληνικό κοινοβούλιο και τα κόμματα είναι πλέον ένα κοινοβούλιο και κόμματα μαϊμού: Απλά διακοσμητικά ντεκόρ δημοκρατικού άλλοθι των πλανητικών κέντρων εξουσίας.
ΟΙ αποφάσεις πλέον παίρνονται από τα διεθνή, νεοταξικά κέντρα. Το κυβερνητικό οικοδόμημα, τα κόμματα και η Βουλή ΕΚΤΕΛΟΥΝ, δίνοντας σε αυτή την «εκτέλεση» «δημοκρατική» νομιμοποίηση.
ΣΕ ΤΙΠΟΤΕ πλέον δεν μπορεί να συμμετέχει ο λαός με την ψήφο του στη διαμόρφωση μιας εθνικής πολιτικής, στη διαμόρφωση των κοινωνικών συσχετισμών, στη διαμόρφωση καλύτερων πολιτικών όρων των λαϊκών αγώνων.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.
Αυτή η μετάλλαξη του εθνικού κοινοβουλίου και των κομμάτων σε «προτεκτοράτα» των υπερεθνικών ελίτ εξουσίας ΒΑΘΑΙΝΕΙ και το χάσμα ανάμεσα στο λαό και τα κόμματα.
Το εκλογικό σύστημα και τα κόμματα εξαναγκάζονται να χρησιμοποιούν όλο και πιο θηριώδεις μορφές ψεύδους και υποκρισίας για να επικαλύψουν την ενσωμάτωσή τους στα νεοταξικά κέντρα εξουσίας, να κρύψουν τα πρόσωπά τους και να ΕΞΠΑΤΗΣΟΥΝ το λαό.
ΣΕ αυτά τα νέα δεδομένα τα οποία έχουν ισοπεδώσει και καταργήσει τα εθνικά κοινοβούλια και κόμματα η ΑΠΟΧΗ από εξαίρεση που ήταν όταν λειτουργούσαν τα ΕΘΝΙΚΑ κοινοβούλια γίνεται ΚΑΝΟΝΑΣ.
Δεν μπορούμε πλέον να νομιμοποιούμε με την ψήφο μας το δικτατορικό καθεστώς των ξένων κέντρων εξουσίας που έχει καταργήσει το εθνικό κοινοβούλιο και μετατρέψει τα κόμματα σε εξαρτήματα της ΕΕ και των διεθνών μαφιών του χρήματος.
ΣΗΜΕΡΑ με την κυβέρνηση των ανδρεικέλων τα πράγματα έχουν γίνει ορατά και δια γυμνού οφθαλμού.
«Συμβόλαια θανάτου» της ελληνικής κοινωνίας, πλήθος συμβολαίων θανάτου», έχουν εκτελεστεί με τη συμπαιγνία ΟΛΩΝ των κομμάτων.
ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ πλέον ΑΝΟΙΚΤΑ και ΒΑΡΒΑΡΑ κάτω από την μπότα των διεθνών μαφιών του χρήματος, κάτω από μια πολυεδρική και πολυδιάστατη δικτατορική ΚΑΤΟΧΗ και τα κόμματα μας περιπαίζουν με κούφιες και φλύαρες ρητορείες και δημαγωγίες…
Η ΑΠΟΧΗ, ως πολιτική θέση, αποτελεί, πλέον, το μίνιμουμ (όχι το μάξιμουμ) του πολιτικού ΑΓΩΝΑ, μια πρώτη πράξη ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ…

Ζήτημα 5ον: Η λαϊκή πρακτική

Η λαϊκή πρακτική της αποχής, ως κοινωνική τάση, που σημαίνει: μαζικά τμήματα του λαού δεν συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, είναι «φαινόμενο» που εκδηλώνεται κόντρα σε όλα τα κόμματα και σε εποχές παρακμής και αποσύνθεσης.
Αυτό είναι ένα αυθόρμητο «φαινόμενο» που δεν μπορεί να κλειστεί μέσα σε αφοριστικά και ηθικά μοτίβα. Είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα η οποία θέλει ερμηνεία.
Απλώς συνοπτικά να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους φαινόμενα αποτελούν το αποτύπωμα της πολιτικής παρακμής και όχι το αίτιο της παρακμής. Τμήματα του λαού οδηγούνται στη γενική απόρριψη και απογοήτευση επειδή το σύστημα, οι θεσμοί του και τα κόμματά του έχουν χάσει κάθε κύρος και ικανότητα να ενσωματώνουν ενεργητικά τις κοινωνικές αντιδράσεις.
Το καπιταλιστικό σύστημα και οι μηχανισμοί του, πράγματι σήμερα, έχουν χάσει κάθε ικανότητα ενσωμάτωσης. Αυτό αποτελεί και τη βάση της ανατροπής του. Όταν όμως και τα κόμματα που ευαγγελίζονται μια άλλη κοινωνία απωλέσουν την ικανότητα και το κύρος να ενεργοποιήσουν την κοινωνία για την ανατροπή του σάπιου παλιού, τότε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού οδηγούνται στην άρνηση των πάντων.
Συνεπώς, δεν φταίνε οι λαϊκές μάζες που οδηγούνται στην απόρριψη των κομμάτων, ακόμα και στην απάθεια, αλλά τα αριστερά υποκείμενα που έχουν ενσωματωθεί στο σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς και έχουν στοκάρει όλους τους πόρους της ελπίδας.
Το «κλασσικό» επιχείρημα εναντίον της αποχής είναι ότι αυτή η πράξη εκφράζει μοιρολατρία και παθητικότητα.
Καταρχάς, αυτό είναι μια απλουστευτική παραποίηση. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση και η λαϊκή αποχή «κοινωνική ροπή» ανεξαρτήτως των συναισθηματικών κινήτρων, της οργής και της αηδίας.
Και στο κάτω-κάτω, από πού ως πού, δεν είναι συναισθηματική και μοιρολατρική στάση η «ψήφος διαμαρτυρίας»; Ψήφο διαμαρτυρίας ζητούν πολλοί (ιδιαίτερα οι «μικροί»). Αυτό δεν είναι μοιρολατρική αποδοχή του κατεστημένου; Και μάλιστα με ψήφο χωρίς πολιτικές πεποιθήσεις, απλώς πράξη «διαμαρτυρίας» στα μεγάλα κόμματα…
Επίσης οι αλλοτριωμένοι κομματικοί στρατοί, τα «γκέτο» των εξαρτημένων κομματικών ψηφοφόρων και τα ποικίλα «παπαγαλάκια» τους και παράσιτα, με βάση ποιο κριτήριο κατατάσσονται στους «συνειδητούς» ψηφοφόρους;
Και τι είδος «ενεργητική συμμετοχή» του «πολίτη» είναι η συμμετοχή στις νόθες εκλογικές διαδικασίες που επικυρώνουν και αποδέχονται τη δικτατορία της Ε.Ε. και των ανεξέλεγκτων οργάνων της, δικτατορία που καταλύει τα εθνικά κράτη και τα υπολείμματα των εθνικών κοινοβουλίων;
Η «ενεργητική συμμετοχή» εδώ είναι ενεργητική συμμετοχή στην νομιμοποίηση και εδραίωση της Ε.Ε.!!!
Η Αποχή στο θέατρο των σημερινών εκλογών αποτελεί «εθνικό δημοψήφισμα» εναντίον της ευρω-δικτατορίας. Αποτελεί έναν πολιτικό συντελεστή «εθνικής αντίστασης», έστω και παθητικό συντελεστή αντίστασης – προϊόν απελπισίας και αηδίας. Είναι χίλιες φορές προτιμότερη η «παθητική αντίσταση» σε ένα κακό, από τη συμμετοχή και αποδοχή αυτού του κακού.
ΟΣΟΙ προτείνουν συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές υπό πλήρη κατοχή της χώρας μας, ανεξάρτητα από τις «καλές προθέσεις» κάποιων (γιατί τα κόμματα, όλα, εξαπατούν) καλλιεργούν την φρούδα ελπίδα, ότι μέσα σε αυτό το δικτατορικό πλαίσιο μπορεί κάτι «καλό» να βγει με το να στείλουμε κάποιους πολιτικούς κλόουν να σιτίζονται από τον κορβανά των πλανητικών δικτατόρων.
ΚΑΜΙΑ ελπίδα δεν υπάρχει εδώ.
Η αποχή, εδώ αποτυπώνει μια κραυγή απελπισίας για έναν άλλο δρόμο ελπίδας. Το δρόμο της λαϊκής κινητοποίησης και οργάνωσης, το δρόμο του ΑΓΩΝΑ εναντίον της Νεοταξικής Ε.Ε, της τρόικας και των «νταβάδων» (διεθνών και εγχώριων) που οδηγούν τα έθνη στην αποδόμηση και αφανισμό.
Η Αποχή, συνεπώς, παθητική ή ενεργητική, είναι επαναστατική θέση, μια θέση που αρνείται τον εθνικό μας αφανισμό και ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για ενεργητικό, λαϊκό αγώνα…

πηγή εδω

Advertisements

PAX GERMANICUS : Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΦΡΑΟΥ ΜΕΡΚΈΛ

November 4, 2010 Leave a comment

Αναδημοσιεύουμε  απόσπασμα απο παλαιότερο άρθρο   του κ. Βασίλη Βιλιάρδου σε σχέση με την τραγική κατάσταση που βιώνουμε στην Ελλάδα.  Η Γερμανία,  έχοντας σύρει δολίως υπηρετώντας το αιώνιο κυριαρχικό πανγερμανικό όραμα της το σύνολο των ευρωπαικών κρατών στην παγίδα του τέταρτου Ράιχ, είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την επερχόμενη  καταστροφή του 3ου πόλου ισχύος στον πλανήτη. Κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον, με την φόρα που έχει πάρει, περήφανη και μόνη θα αντικρύσει για μια ακόμα φορά τα ερείπια και τα αποκαίδια του ευρωπαικού οικοδομήματος. Μία νομοτέλεια με εκατόμβες νεκρών και εξαθλιωμένων φαντασμάτων είναι το μαύρο πεπρωμένο για τους untermenschen λαούς της Ευρώπης κάθε φορά που στην ηγεσία περνάνε οι αιώνιοι αιμοδιψείς Αριοι καταστροφείς της…

[…]

…Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

(το πλήρες και εξαιρετικό άρθρο ανάμεσα σε άλλα  εδω‘ τονισμός απο πλοηγός)

…Έχουμε την άποψη ότι, αυτό που «συντελείται» σήμερα «υπόγεια» είναι η σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων – του κόσμου της Δημοκρατίας και αυτού της Ολιγαρχίας. Μεταξύ των δύο αυτών κόσμων είναι αδύνατον να υπάρξει ποτέ συμβιβασμός – θεωρείται ότι μόνο η χρήση «αμείλικτης» βίας, η χρήση «ολοκληρωτικών» μέτρων δηλαδή, θα μπορούσε να θέσει τέρμα στην «ανόσια» διακυβέρνηση της ελευθερίας.
Με την έννοια Δημοκρατία εννοούμε φυσικά τη διασφάλιση της ισότητας και του ατομικισμού ενός δημοκράτη (Περικλής), ο οποίος καταλαβαίνει πολύ καλά ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται στην χωρίς συγκεκριμένο νόημα αρχή της «διακυβέρνησης» των πολλών, αλλά ότι πρέπει να θεμελιώνεται επάνω στην πίστη στο λόγο (λογική), καθώς επίσης στο ανθρωπιστικό ήθος (συνείδηση).
«Είμαστε ελεύθεροι να ζούμε όπως ακριβώς επιθυμούμε και ωστόσο πάντοτε είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε οποιονδήποτε κίνδυνο», μας λέει ο Περικλής συμπληρώνοντας: «Έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα κοινά, δεν τον θεωρούμε ακίνδυνο παρά άχρηστο – μολονότι είναι λίγοι μόνον αυτοί που μπορούν να δημιουργήσουν μία πολιτική, είμαστε όλοι ικανοί να την κρίνουμε». Επίσης αναφέρει ότι, «Σε εμάς δεν είναι ντροπή να παραδεχθεί κανείς τη φτώχεια του – θεωρούμε όμως πως είναι επονείδιστο να μην προσπαθήσει να την αποφύγει».
Όσον αφορά λοιπόν τους δύο βασικούς προβληματισμούς του Keynes, υπό το «πρίσμα» της Δημοκρατίας, διακρίνουμε τα εξής:
(α) Απασχόληση: Εάν μία χώρα όπως η Γερμανία (η Κίνα επίσης), μάθαινε να εξασφαλίζει συνθήκες πλήρους απασχόλησης για το εργατικό δυναμικό της, αυξάνοντας την εσωτερική ζήτηση και ισορροπώντας τις πληθυσμιακές της τάσεις, δεν θα χρειαζόταν τότε να στρέφει το συμφέρον της, ενάντια στο συμφέρον των γειτόνων της. Ενδεχομένως θα υπήρχε ακόμη χώρος για το διεθνή καταμερισμό εργασίας, καθώς επίσης για το διεθνή δανεισμό σε κατάλληλες συνθήκες.
Έτσι, δεν θα υπήρχε πλέον «πιεστικό κίνητρο», ώστε το ένα κράτος να χρειάζεται να επιβάλλει τα εμπορεύματα του σε κάποιο άλλο (εξαγωγές) ή να εμποδίσει τις αγορές του (εισαγωγές) – με ρητό σκοπό να ανατρέψει την ισορροπία των πληρωμών, έτσι ώστε να αναπτύξει ένα ευνοϊκό γι’ αυτό εμπορικό ισοζύγιο. Τότε, το διεθνές εμπόριο θα έπαυε να είναι αυτό που είναι, δηλαδή, μέσο απελπισίας για τη διατήρηση της εγχώριας απασχόλησης, με την επιβολή πωλήσεων σε αλλοδαπές αγορές (εξαγωγές) και των περιορισμό των αγορών από αυτές (εισαγωγές).
Αντίθετα, μία «επιθετική πολιτική» (αύξηση εξαγωγών – μείωση εισαγωγών, εις βάρος των άλλων) εκ μέρους κάποιας χώρας, όταν στέφεται με επιτυχία, απλά μετατοπίζει το πρόβλημα της ανεργίας στο γείτονα – ο οποίος τότε έχει ηττηθεί σε έναν οικονομικό πόλεμο που δεν μπόρεσε καν να αντιληφθεί.
Θα μπορούσε λοιπόν να λυθεί «δημοκρατικά» το πρόβλημα της απασχόλησης για όλους, χωρίς να υποχρεωθεί κάποιο κράτος να λειτουργήσει επεκτατικά, με τη βοήθεια ενός «ταιριαστού» πολιτεύματος (ολοκληρωτικό). Κάτι τέτοιο όμως θα απαιτούσε, χωρίς καμία αμφιβολία, την απουσία ύπαρξης πλεονασματικών και ελλειμματικών κρατών, τα οποία λειτουργούν «αποσταθεροποιητικά» στην παγκόσμια Οικονομία – ενώ δημιουργούν ταυτόχρονα «οξύνσεις» στις διακρατικές σχέσεις. Η «απουσία» δε αυτή θα μπορούσε να εξασφαλισθεί, εάν κάθε κράτος εισήγαγε αντίστοιχα προϊόντα με αυτά που εξήγαγε, στηρίζοντας την ανάπτυξη του κυρίως στην εσωτερική ζήτηση και στους δικούς του καταναλωτές.
Σήμερα, οι σημαντικότερες χώρες που λειτουργούν «αποσταθεροποιητικά» για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, είναι η Κίνα και η Γερμανία (σε μικρότερο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό βαθμό, επίσης η Ιαπωνία). Η μεν Κίνα εμποδίζει σε μεγάλο βαθμό την εσωτερική της κατανάλωση, αναπτύσσοντας την Οικονομία της εις βάρος των Η.Π.Α. κυρίως, ενώ η Γερμανία λειτουργεί αντίστοιχα – αν και με πιο έμμεσο τρόπο, διατηρώντας τα πλεονάσματα της εις βάρος της Ευρώπης των υπολοίπων 26 χωρών-πελατών της.
(β) Η αναδιανομή των εισοδημάτων: Στο συγκεκριμένο σημείο, στην αναδιανομή των εισοδημάτων δηλαδή, η «δημοκρατική» λύση δεν είναι τόσο απλή, όσο ίσως η αντίστοιχη για την απασχόληση, αφού απαιτείται αφενός μεν ο έλεγχος του Κεφαλαίου, αφετέρου δε η φορολογική συνείδηση των πολιτών, καθώς επίσης η «χρηστή διαχείριση» (άρα η επάρκεια, η μηδενική διαφθορά κλπ) των δημοσίων Οικονομικών, εκ μέρους των εκάστοτε εκλεγμένων κυβερνήσεων. Αναλυτικότερα, τα εξής:
(1) Ο έλεγχος του Κεφαλαίου: Εδώ απαιτείται από τη μία πλευρά η ολοσχερής εξάλειψη των κερδοσκοπικών λειτουργιών του (βραχυπρόθεσμες τοποθετήσεις, τοκογλυφικά επιτόκια, χρηματιστηριακά παράγωγα κλπ), ενώ από την άλλη η «κατάτμηση» των υπερεπιχειρήσεων – με κέντρο βάρους οικονομικής ανάπτυξης τη μικρομεσαία επιχείρηση και τον νεωτεριστή επιχειρηματία (Schumpeter).
Επιβοηθητικά στην ευρύτερη αναδιανομή εισοδημάτων, λειτουργεί αναμφίβολα ο «ελεγχόμενος» πληθωρισμός – η αντίθεση της Γερμανίας στην επιδίωξη ενός πληθωρισμού ύψους 4% εκ μέρους της ΕΚΤ, αντί του 2% που έχει συμφωνηθεί (αν όχι «επιβληθεί από την ίδια στην Ευρωζώνη), αποδεικνύει ακόμη μία φορά την «ολοκληρωτική» τάση της.
Μέσω του πληθωρισμού, όχι μόνο μειώνεται η ισχύς και η «αγοραστική δύναμη» του «αδρανούς» Κεφαλαίου (αυτού δηλαδή που δεν επενδύεται στην πραγματική Οικονομία), αλλά ταυτόχρονα «αμβλύνονται» τα πάσης φύσεως χρέη (δημόσια και ιδιωτικά), χωρίς ουσιαστικά να επηρεάζονται οι μισθοί των εργαζομένων – οι οποίοι συνήθως αναπροσαρμόζονται ανάλογα. Η επιδίωξη ενός μέτριου, ελεγχόμενου πληθωρισμού, είναι χωρίς καμία αμφιβολία μία εντελώς δημοκρατική διαδικασία – ενώ το αντίθετο, είναι μία «ολοκληρωτική» ασθένεια, η οποία οφείλει να καταπολεμάται «άμα τη εμφανίσει» της.
Ας μην ξεχνάμε ότι, η άνοδος του Χίτλερ στη Γερμανία δεν ήταν το αποτέλεσμα του υπερπληθωρισμού που ακολούθησε τη χρεοκοπία της το 1923, αλλά της μεγάλης αποπληθωριστικής ύφεσης (deflation) που δημιουργήθηκε, μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929. Επομένως, δεν ήταν ο υπερπληθωρισμός αυτός που «βοήθησε» την άνοδο του «εθνικοσοσιαλισμού», αλλά η ύφεση, η οποία δεν καταπολεμήθηκε, όπως ίσως όφειλε τότε, με την εκτύπωση πληθωριστικών χρημάτων – γεγονός που οδήγησε σήμερα όλα τα κράτη από κοινού στη διαχείριση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, με την παροχή χαμηλών βασικών επιτοκίων και υπερβάλλουσας ρευστότητας.
Σε κάθε περίπτωση, ένας πληθωρισμός της τάξης του 4%, ο οποίος είναι δυνατόν να ελεγχθεί από την ΕΚΤ, θα βοηθούσε στην εξάλειψη των «συστημικών» ανισορροπιών που έχουν δημιουργηθεί, «καταπολεμώντας» καλύτερα την υπερχρέωση που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των χωρών της ΕΕ. Ευτυχώς για όλους μας, «χάρη» στη «λεηλασία» της χώρας που προηγήθηκε (άρθρο μας: Η Γερμανία απέναντι στις Lehman Brothers, Citibank, Citigroup, Ernst & Young: Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος σε εξέλιξη; Updated 12/3/2009 ), δεν εξαιρείται ούτε η Γερμανία από τον κανόνα – πόσο μάλλον όταν υπολογίζει με συνεχιζόμενα ελλείμματα στον προϋπολογισμό της, του ύψους των 80 δις €.
(2) Η κοινωνική συνείδηση των πολιτών: Η εκούσια πληρωμή φόρων αποτελεί αναμφίβολα μία κορυφαία δημοκρατική λειτουργία. Πόσο μάλλον μία ανθρώπινη κατάκτηση, αφού διασφαλίζει τόσο την προστασία της ατομικότητας (την οποία ουσιαστικά καταργεί ο ολοκληρωτισμός), όσο και τη συνειδητή συλλογικότητα, η οποία «πηγάζει» από την ατομικότητα. Αντίθετα, η συλλογικότητα που δεν προέρχεται από την ατομικότητα, είναι η κεντρική επιδίωξη μίας απολυταρχικής δομής διακυβέρνησης.
Ο «πρόγονος» αυτής της «απολυταρχικής συλλογικότητας» είναι ως γνωστόν ο «φυλετισμός» (εξ αυτού και η «Άρια Φυλή»). Ουσιαστικά, όταν λέμε πως ο δυτικός πολιτισμός ανάγει τη γένεση του στους Έλληνες, εννοούμε ότι είναι οι πρώτοι που έκαναν το αποφασιστικό βήμα, από τα φυλετικά ήθη (πρωτόγονα ένστικτα), στο ανθρωπιστικό φρόνημα – που «εξημέρωσαν» δηλαδή τον άνθρωπο.
Ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα αυτής της «δημοκρατικής διαδικασίας» είναι το να βασίζονται οι αποφάσεις σε μία εκτίμηση των πιθανών συνεπειών τους και σε μία «συνειδητή» προτίμηση ορισμένων από αυτές – η αναγνώριση δηλαδή της ύπαρξης της ορθολογικής προσωπικής υπευθυνότητας. Για παράδειγμα, ένα δημοκρατικό άτομο δεν μεταβάλλεται σε θηρίο στο όνομα της φυλής του – δεν «εγκληματεί» δηλαδή, θεωρώντας ότι νομιμοποιείται να το κάνει, όταν ακολουθεί τις «διαταγές» των ηγετών και του «συλλογικού» κράτους του.  
(άρθρο μας: ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: Οι τέσσερις μεγάλοι προβληματισμοί, τα δέκα από τα πλέον χρεωμένα κράτη και μία μερική παρουσίαση των διαφόρων «περιοχών» του πλανήτη, στην αρχή της δεύτερης φάσης του πρώτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου 7/2/2010).
Η επίτευξη τώρα της κοινωνικής συνείδησης των πολιτών (εκούσια φορολογία κλπ), είναι μία αρκετά δύσκολη διαδικασία, η οποία προϋποθέτει τη χρηστή διαχείριση των Οικονομικών εκ μέρους των κυβερνήσεων, τη δημιουργία κοινωνικών προτύπων, την διαρκή εκπαίδευση όλων των Πολιτών, την πλήρη ανταποδοτικότητα των φόρων, τη διαφάνεια, την ανυπαρξία συνθηκών διαπλοκής, την επάρκεια της δημόσιας διοίκησης και πολλά άλλα.
Συνεχίζοντας, η Δημοκρατία είναι αναμφίβολα ένα πάρα πολύ δύσκολο πολιτικό σύστημα, αφού στηρίζεται στην ελεύθερη βούληση και όχι στον καταναγκασμό. Ο Δημόκριτος δε αναφέρει χαρακτηριστικά τα παρακάτω:
«Όχι από φόβο, αλλά από τη συναίσθηση του τι είναι ορθό θα έπρεπε να αποφεύγουμε να διαπράττουμε το κακό ….Η αρετή βασίζεται, πάνω από όλα, στο σεβασμό προς τον άλλο άνθρωπο….Κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός κόσμος καθαυτόν…..Θα έπρεπε να κάνουμε το παν για να βοηθούμε αυτούς που έχουν αδικηθεί….Το να είσαι καλός σημαίνει να μην πράττεις το κακό – ακόμα, να μην θέλεις να το πράξεις…..Οι καλές πράξεις και όχι τα καλά λόγια είναι αυτό που μετράει…..Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι καλύτερη από την ευημερία που, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με την αριστοκρατία ή τη μοναρχία, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία….Ο σοφός άνθρωπος ανήκει σε όλες τις χώρες, γιατί πατρίδα μίας μεγάλης ψυχής είναι ο κόσμος ολόκληρος».
Είναι όμως ταυτόχρονα το μοναδικό πολιτικό σύστημα που προάγει τον άνθρωπο, ενώ έχει την ιδιαιτερότητα, τη μοναδικότητα καλύτερα να απελευθερώνει όλα τα αποθέματα ενέργειας ενός λαού, έχοντας σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας χώρας με πρωτοφανείς δυνατότητες. Το χαρακτηριστικό αυτό της Δημοκρατίας είναι σε πλήρη αντίθεση με τα αυταρχικά καθεστώτα, τα οποία «είναι υποχρεωμένα να επιβλέπουν τις αποκλεισμένες μάζες, υπονομεύοντας την πιθανή δύναμη τους» (άρθρο μας: Πολιτική και Οικονομία: Πως θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης; 30/5/2009 ).

Η «ΝΕΑ» ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΟΙ «ΕΧΘΡΟΙ» ΤΗΣ

Από όλα αυτά φαίνεται πόσο δύσκολο είναι να λειτουργήσει ένα κράτος σε συνθήκες πραγματικής δημοκρατίας ενώ, αντίθετα, πόσο πιο εύκολο είναι να επιλεχθεί η απολυταρχική εκδοχή διακυβέρνησης. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για μία διακρατική ένωση, όπως η ΕΕ, η οποία μάλλον αδυνατεί, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να λειτουργήσει σαν ένας «συνασπισμός» ελευθέρων δημοκρατικών κρατών. Έτσι λοιπόν φαίνεται να επιλέγεται μία ολοκληρωτική παραλλαγή λειτουργίας της, με «ηγεμόνα» τη Γερμανία.
Προφανώς η νέα αυτή ένωση, στα πλαίσια μίας τρόπον τινά «Pax Germanica», ευρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με τις υπόλοιπες δύο ισχυρές δυνάμεις του πλανήτη, ενώ δεν έχει επιλύσει ακόμη τα εσωτερικά της προβλήματα – αφού συνεχίζουν να υπάρχουν «αντίρροπες» δυνάμεις εντός της (η Ελλάδα είναι αναμφίβολα μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές, μη διαθέτοντας το DNA του «εθνικοσοσιαλισμού» στα κύτταρα της).
Κατά την άποψη μας, ακόμη και αν τελικά καταφέρει να επικρατήσει η Γερμανία στην Ευρώπη, δημιουργώντας μία επόμενη παραλλαγή του «ολοκληρωτισμού», είναι αδύνατον να τα καταφέρει στο «παγκόσμιο γίγνεσθαι» – αφού σε καμία περίπτωση δεν θα διαθέτει ποτέ τη συνοχή των δύο άλλων «απολυταρχικών παραλλαγών».

Πόσο μάλλον όταν η γερμανική Πολιτική χαρακτηρίζεται από μία απίστευτη έλλειψη αλληλεγγύης, καθώς επίσης από μία απύθμενη αχαριστία απέναντι σε όλα τα άλλα κράτη που τόσο πολύ τη βοήθησαν – παρά το ότι χρεοκόπησε δύο φορές, μετά από αντίστοιχους «αιματηρούς» πολέμους.
Ακόμη περισσότερο, όταν πολλά κράτη από κοινού (κυρίως βέβαια οι Η.Π.Α.), της συμπαραστάθηκαν όχι μόνο οικονομικά (χωρίς να απαιτήσουν την πώληση εθνικών εδαφών της, για την εξόφληση των υποχρεώσεων της), αλλά και «ψυχολογικά», βοηθώντας την να «ξεχάσει» το «εθνικοσοσιαλιστικό» παρελθόν της – συμβάλλοντας ταυτόχρονα στο να ξεχαστεί από όλους τους άλλους λαούς, οι οποίοι υπέφεραν στην κυριολεξία από το τότε εγκληματικό καθεστώς της.
Εάν σκεφθεί δε κανείς ότι η Ελλάδα σήμερα δεν έκανε πόλεμο, δεν διέπραξε αποτρόπαια εγκλήματα, δεν έκαψε Εβραίους σε κρεματόρια, δεν «αποκήρυξε» με τον χαρακτηρισμό «ναζί» τους προγόνους της, δεν σκότωσε και δεν κατέστρεψε κανέναν, ενώ ανεγνώρισε «έμπρακτα» τα τεράστια σφάλματα των Πολιτικών της, είναι ανθρωπίνως αδύνατον να δείξει έστω την ελάχιστη «κατανόηση» στην συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι της – μίας Γερμανίας που ατυχώς της επετράπη να ενωθεί, θέτοντας σε τεράστιο κίνδυνο, ακόμη μία φορά, ολόκληρη την Ευρώπη.
Λογικά όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι αδύνατον να μην «παρατηρούν» τον τρόπο συμπεριφοράς της Γερμανίας απέναντι στη χώρα μας (τα γερμανικά ΜΜΕ είναι προφανώς «στρατευμένα»), πιθανολογώντας ότι θα έλθει κάποτε και η δική τους σειρά. Το γεγονός αυτό ισχύει ειδικά για τη Μ. Βρετανία, η οποία δέχεται ακόμη μεγαλύτερες επιθέσεις από τα ΜΜΕ της Γερμανίας – όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.

Ολοκληρώνοντας θεωρούμε ότι, δυστυχώς για την Ευρώπη των 26, είναι φύσει αδύνατον να λειτουργήσει σωστά μία Ευρώπη των 27 ή περισσοτέρων κρατών, με αυτήν την «ηγεμονική», αχάριστη και αδιόρθωτη πρωσική Γερμανία στα θεμέλια της. Φυσικά ελπίζουμε να κάνουμε λάθος, έχοντας ίσως «παρερμηνεύσει» τα όσα συμβαίνουν – ιδιαίτερα τη στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα και στην Ενωμένη Ευρώπη….

http://www.youtube.com/p/307ABC57374FE46E?hl=el_GR&fs=1

Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΟΥ (3ου) ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΡΑΙΧ

October 29, 2010 Leave a comment

Για να μήν ξεχνάμε ποιός είναι (ξανά) το αφεντικό στην Ευρώπη…

…Στο τέλος του Νοεμβρίου, οι Γερμανοί ενορχήστρωσαν μία ακόμα επίδειξη της “Ευρωπαικής αλληλεγγύης”, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς τους, επετεύχθη κάτω από την αγγελόψυχη ηγεσία τους. Εκπρόσωποι εννέα Ευρωπαικών κρατών (Ιταλία, Ισπανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σλοβακία, Κροατία, Βουλγαρία, Φιλανδία και Δανία) καθώς και της Ιαπωνίας και της Μαντζουκούο μαζεύτηκαν στο Βερολίνο με σκοπό την ανανέωση του Συμφώνου της Αντικομιτέρν…


Ο Ιταλός γράφει σχετικά : “Οι Γερμανοί είναι οι αφέντες του οίκου, και μας έκαναν όλους μας να το νοιώσουμε, παρόλο που ήταν ιδιαιτέρως ευγενικοί μαζί μας. Δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής απο αυτό. Η Ευρωπαική ηγεμονία τους έχει πλέον εμπεδωθεί. Είτε αυτό είναι καλό ή κακό δεν είναι ούτε κάτι κάπου εδώ ή κάπου εκεί, είναι η πραγματικότητα, αυτό που υπάρχει. Συνεπώς, είναι το καλύτερο να κάτσουμε στην δεξιά πλευρά του άρχοντα του οίκου.”

Το τι σημαίνει η Νέα Τάξη Πραγμάτων (της Γερμανοκρατούμενης Ευρώπης ) σε πρακτικούς όρους, φαίνεται ξεκάθαρα και μπορεί να κριθεί απο την συζήτηση που έλαβε χώρα σχετικά με την Ελλάδα.
Ο Ιταλός έθεσε στον Γερμανό συζητητή του τους φόβους του σχετικά με τους Ελληνες ότι σύντομα θα υποφέρουν απο πείνα. Ο Γερμανός έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον και απάντησε πως
“Δεν μπορούμε να ανησυχούμε υπερβολικά σχετικά με την πείνα των Ελλήνων. Είναι μιά δυστυχία που θα κτυπήσει και πολλούς άλλους λαούς εκτός απο τους Ελληνες. Στα στρατόπεδα που έχουμε για τους Ρώσους αιχμαλώτους, έχουν ξεκινήσει να τρώνε ο ένας τον άλλον. Αυτήν την χρονιά, γύρω στα 20 με 30 εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθάνουν απο την πείνα στην Ρωσία. Ισως είναι καλύτερα έτσι, μιάς και ορισμένα έθνη πρέπει να αποδεκατιστούν. Μα κι ακόμα αν δεν αποδεκατιστούν, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γίνει γι αυτό. Ειναι σαφές πως αν η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη να πεθάνει απο την πείνα, οι τελευταίοι που θα πεθάνουν θα είναι οι δικοί μας λαοί”….


 Ιταλός, ο κόμης Τσιάνο, υπουργός εξωτερικών του Μουσολίνι…
 Γερμανός, ο Χέρμαν Γκαίρινγκ, Ράιχσμαρσαλ και ΑΓΕΑ της Λουφτβάφε…

(μετάφραση απο το συλλεκτικό έργο του Αλαν Μπούλοκ, ” Χίτλερ, μία μελέτη της τυρανίας”. Λονδίνο, 1954 )

Δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά απο την εποχή της Ευας Μπράουν-Χίτλερ στην κοσμοθεωρία, την γεωπολιτική, και τον πρόδηλο πανγερμανισμό στο σημερινό (τέταρτο) πανευρωπαικό Ράιχ της κας Μέρκελ. Οι ομοιότητες είναι συγκλονιστικές εξ’άλλου…
Η Ευρώπη οδηγείται ξανά στην Νέα “Νέα Τάξη”  της νέας φράου Χίτλερ του 21ου αιώνα με λαούς χωρισμένους σε “καθαρούς άριους” και “Untermenschen”, υπανθρώπους-γκόιμ

Categories: europe, germany, hitler, merkel, nazi, nwo, reich

ARBEIT MACHT FREI 3

September 27, 2010 Leave a comment

Παράνομο προσπαθούν να κυρυχθεί το πακέτο διάσωσης της ΕΕ/ΔΝΤ με αίτησή τους στα Γερμανικά δικαστήρια αρκετοί θιασώτες της αναβίωσης του γερμανικού μάρκου  και της κατάργησης του ευρώ.
Περιμένουμε τις εξελίξεις αυτών των γερμανικών πρωτοβουλιών ενός τόσο διαφορετικού “κλάμπ του Βερολίνου” και τις δραματικές επιπτώσεις που μια τέτοια πιθανή δικαστική απόφαση θα επιφέρει στην ευρωζώνη αλλά κυρίως και στον εν εξελίξει μετασχηματισμό της παγκοσμιοποίησης των εθνικών κρατών.

EUROPA, US, ROMA ANNO DOMINI 2010

September 18, 2010 Leave a comment

The bells of history are ringing out loud for those elites on the top of the global social pyramid who repeat the same mistakes over and over again.
Admist the deep multiple systemic crisis of the western world, a crisis that threatens to dissintegrate the United States, Europe and the United Kingdom, history lessons serve a unique chance to steer away from the inbound disaster, a disaster that will make the systemic collapse of the over 1000 years lasting Roman Empire in Europe look like childrens games…

…Now, we may wish to find some lessons in this tale of the monetary policies of the late Roman Empire. The first lesson, I think, must be that if war is the health of the state, as Randolph Bourne said, it is poison to a stable and sound money. The Roman monetary crisis therefore was closely connected with the Roman military problem.
Another lesson is that problems become solvable when a ruler decides that something can be done and must be done. Diocletian and Constantine clearly were willing to act to protect their own ruling-class interests, the military and the civil service.


Monetary reforms were necessary to win the support of the troops and the bureaucrats, who composed the only real constituency of the Roman state, and the two-tier system was designed to this end. It brought about a stable monetary standard for the ruling group, who did not hesitate to secure it at the expense of the mass of the population.


The Roman state survived. The liberty of the Roman people did not. When freedom became possible in the West in the 5th century, with the barbarian invasions, people took advantage of the possibility of change.
The peasantry had become totally alienated from the Roman state because they were no longer free.
The business community likewise was no longer free.
And the middle class of the cities was no longer free.


The economy of the West was perhaps more fatally weakened than that of the East. The early 5th century Christian priest Salvian of Marseille wrote an account of why the Roman state was collapsing in the West — he was writing from France (Gaul).
Salvian says that the Roman state is collapsing because it deserves collapse; because it had denied the first premise of good government, which is justice to the people.


By justice he meant a just system of taxation. Salvian tells us, and I don’t think he’s exaggerating, that one of the reasons why the Roman state collapsed in the 5th century was that the Roman people, the mass of the population, had but one wish after being captured by the barbarians: to never again fall under the rule of the Roman bureaucracy.


In other words, the Roman state was the enemy; the barbarians were the liberators. And this undoubtedly was due to the inflation of the 3rd century. While the state had solved the monetary problem for its own constituents, it had failed to solve it for the masses. Rome continued to use an oppressive system of taxation in order to fill the coffers of the ruling bureaucrats and soldiers.

read the full article here

http://www.youtube.com/p/FE4F0058879A121C?hl=el_GR&fs=1

EUROZONE IMPLODING?

March 12, 2010 Leave a comment

The German Finance Minister Needs To Confront Investment Banks

Cross-posted from The Baseline Scenario.

By Simon Johnson

Wolfgang Schauble, German finance minister, has a surprisingly sensible op ed in today’s Financial Times. As we suggested yesterday, first the relevant Europeans should decide if they want to keep the euro – more precisely, who stays in and who leaves the currency union – then policy must be adjusted accordingly.

Mr Schauble is obviously correct that existing economic self-policing mechanisms are badly broken; the eurozone can only survive if there are effective monitors and appropriate penalties for fiscal and financial transgression. He is also right to fear that involving the IMF in Greece would necessarily give the Fund greater rights to kibbitz on European Central Bank monetary policy. Given the fear and loathing expressed for the IMF’s “4 percent inflation solution” (or is it 6 percent?) in eurozone policy circles, you can see why this gives the Greek prime minister some bargaining power – the Germans will do whatever it takes to keep him away from the IMF in the short-term.

But Schauble misses (or holds back for now) on a potentially important point vis-a-vis investment banks.
He is tough, towards the end of his piece, on countries that “intentionally breached European economic and monetary law.” But what about banks that aid and abet countries that are trying to break the rules?
(see Deutsche Bank @ Goldman Sachs & FED)
Of course, governments can always massage their statistics unassisted. But when international banks help countries to disguise their true debt levels, through off-balance sheet transactions, what is the difference between that and what Merrill Lynch did for Enron regarding “Nigerian oil barges” (and more)?

Technically, Greece’s (and potentially other country’s) debt deals may not have broken any laws – because the international space for these transactions is so anarchic.

But Mr Schauble would be well within his rights to call for rogue investment banks – i.e., those that help break European rules in any fashion – to be banned from the highly lucrative market for European government new issues.

Of course, if he is afraid to do this because the banks in question have great market power and a fearsome reputation for sharp elbows and exacting revenge, perhaps Mr. Schauble should consider referring the broader investment banking market (including over-the-counter derivatives) to the relevant anti-monopoly authorities within the European Commission…

THE CDS PLANET

March 11, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε εδω & εδω

PART A

A banker’s perspective of the Greece derivatives debt dodge

By Edward Harrison of Credit Writedowns.

Last week, Yves wrote her perspective on the Goldman-Greece cross currency swaps. Here’s a slightly different take. Comments are appreciated.
By now, you know about the much-discussed swaps that Greece used to conceal it’s debt load. While the amount of debt concealed is low relative to the total, the mere fact that Greece attempted to conceal its true fiscal position is damning in light of revelations in October that the government’s fiscal hole for 2009 is three times the original April estimate.
The problem is, in a word, credibility. Greece now has none – and this is why its bond yields have skyrocketed.
But what about the investment bankers like Goldman Sachs who helped Greece in its machinations – aren’t they to be vilified as well. What do we do about them? I was thinking about that after an interview I did this morning on Canada’s Business News Network (see clip here).
Last week, we got some pretty pointed views on this subject. Felix Salmon says “Goldman is a scapegoat.” Yves Smith takes a more negative view of Goldman’s culpability. So I decided to take a different tack and share some thoughts with you on how investment bankers think – and how it may have led to this. I am using this term ‘Investment Banker’ generically to refer to financial staff at broker-dealers whether they work in a sales & trading or an advisory role. This distinguishes the I-Banker from a commercial banker where incentives are somewhat different.
The first thing you have to realize about investment bankers is that it’s all about the money. Now I’m not talking about a greed is good mentality here. I’m referring to money as validation for achievement, success and self-worth.
Corporate hierarchies
In a normal corporate environment, there is a strict hierarchy in which those at the top earn more than those at the bottom. In order to rise to the top (and earn the salary and huge bonus – I might add), one needs to be considered successful. And that means putting in years of effort for which one receives performance reviews.
If you do well on these reviews, you might even receive accolades, awards and so on – the point being you are a rising star with talent. So you get promoted. “The way you’re going, you might even rise to CEO one day!” That’s the kind of praise you might hear. So the whole hierarchical apparatus is designed to align high achievement with other external signs of success: good evaluations, promotions, more money, more responsibility, more underlings, larger budgets, awards, and accolades and so on. All you need to do is look at an org chart and you get a pretty good sense of who’s supposed to be the stars. And by the way, this is how it works in commercial banking as well.
Investment banking hierarchies
But, that’s not how it works in investment banking at all. When one deal or a series of trades can mean billions in profit, even a relatively junior person can have influence on the bottom line far beyond what her title suggests. This is certainly true in the advisory business, but it is even more true in trading – especially proprietary trading, a major reason that proprietary trading is inherently risky and would be restricted under the Volcker Rule. By the way, this is also a major reason that investment banks that are public companies and not partnerships are risky companies with notoriously poor managers.
A slovenly 32-year old junior trader with terrible social skills, zero management ability and no one reporting to him can make millions of dollars a year. He’s the guy you read about in the newspaper making three times the CEO’s salary. He’s the guy that all the other firms are trying to poach. And he’s the guy that used to be referred to admiringly as a “big swinging dick.” You don’t see that at Acme Incorporated. That’s what I mean when I say it’s all about the money. You learn very quickly in investment banking that status is not all about the titles, it’s more about the money.
Read any account from investment banking like Predator’s Ball or Liar’s Poker you will quickly notice that even the higher level guys are driven to earn a lot of money, not only for the money itself but for what that money says about their status and value relative to their peers.
Advisory business
So, with that in mind, let’s think about the advisory business, Goldman Sachs and the infamous cross-currency swaps. The advisory business is more hierarchical than the sales & trading side of things. But, you can still make a shed load of cash by doing the right deals and being on the right team. Most people in the advisory business work in product or industry groups like Technology or Industrials or Structured Products. In those groups you have some professionals who are product experts while others are relationship managers.
Now, as an individual, your ostensible goal is to serve your clients by giving them the best advice on financial products and transactions to fit their short- and long-term goals. The payoff comes in the form a fee for capital raised, a merger completed or a financial transaction completed. The reality is you as an individual make more money – and hence have higher status – the more transactions you do, the more complex and bigger the deals you do.
So, as an individual there are two major conflicts you might have with your client.

  • If your client wants to do a deal that you don’t think is advisable or ethical; or if you uncover damaging information about your client that makes you believe the terms of a deal need to be altered.
  • If you can arrange a deal that you believe is not in your client’s best interests but which earns your company more money.
Greece wanted these deals

In the case of the cross currency swaps, all available evidence says that the Greeks were actively looking for ways to reduce their apparent fiscal debt levels and deficit numbers without having to reduce spending or raise taxes. It’s called having your cake and eating it too.
So, I imagine Goldman and other banks each had conversations with the Greek government about the government’s financial advisory needs. The Greeks probably said they wanted to have their cake and eat it too and asked if the investment bankers could help them. Now Goldman had a very good relationship manager in the form of Antigone Loudiadis, who had done valuable service for Greece before and had good contacts with the client (exactly what you want in a relationship manager). According to the Wall Street Journal:

Guided by Ms. Loudiadis in the 1990s, Goldman set up a series of currency “swap” trades for Greece, enabling the country to use favorable exchange rates to record some of its debts. By 2001, when those rates had become unattractive, Ms. Loudiadis helped Greece structure a different trade that enabled the government to continue using advantageous rates for accounting purposes.

So, there’s the basis of what occurred. All of this is well within the norm.
An alternate view of the deals
But, here’s the problem. There’s another way to look at these deals. Here is the definitive take from a 2003 article in Risk magazine, pointed out by Felix Salmon. I have bolded parts I want to stress:

Ever since the deficit and debt rules for eurozone member states were drawn up in the early 1990s, there have been persistent rumours and allegations that governments have used derivatives to get around them. For some time, economists have argued that the combination of strict external targets with considerable local autonomy in sovereign debt management almost inevitably leads high-deficit countries towards derivatives.
It is now widely known that since 1996, Italy’s Treasury has regularly used swaps transactions to optically reduce its publicly reported debt and deficit ratios. Such trades remain controversial, and were the subject of fierce debate in late 2001, when Italian academic Gustavo Piga published a paper accusing eurozone countries of ‘window dressing’ their public accounts using derivatives (Risk January 2002, page 17).
Now, Italy has been joined by the Hellenic Republic of Greece, as evidence emerges of a remarkable deal between the public debt division of Greece’s finance ministry and the investment bank Goldman Sachs. The deal is not only likely to reopen an old debate on public accounting for derivatives, but also sheds light on the way banks charge clients for taking credit and market risk exposure.

So, Italy played this game as far back as 1996. And, that’s the crux of the matter. As a banker, you never re-invent the wheel. If a deal works and makes lots of money, you shop that deal around to everyone you can until it doesn’t. If you don’t, your competitors will. I reckon bankers at Goldman were very excited that Greece wanted to do these deals – and I wouldn’t be surprised if other bankers did the deals or other countries still.
The deal structure
Risk does an excellent job of outlining the structure of the actual swaps.

The transactions agreed between the Greek public debt division and Goldman Sachs involved cross-currency swaps linked to Greece’s outstanding yen and dollar debt. Cross-currency swaps were among the earliest over-the-counter derivatives contracts to be traded, and have a perfectly routine purpose in debt management, namely to transform the currency of an obligation.
For example, an issuer with foreign fixed-rate debt might choose to lock in a favourable exchange rate move. To do this, it could swap a stream of fixed domestic currency payments for a stream of foreign currency ones, referenced to the notional of the debt using the prevailing spot foreign exchange rate, with an exchange of the two notionals at maturity. Because they are transacted at spot exchange rates, cross-currency swaps of this type have zero present value at inception, although the net value (and credit exposure of either counterparty) may subsequently fluctuate.[emphasis added]

Here’s the thing though. As an individual you will always come to a point where a client is you begging you to do something that is legal, makes lots of money for your company, but that you feel is unethical. There had to be a moment in this transaction here.

However, according to sources, the cross-currency swaps transacted by Goldman for Greece’s public debt division were ‘off-market’ – the spot exchange rate was not used for re-denominating the notional of the foreign currency debt. Instead, a weaker level of euro versus dollar or yen was used in the contracts, resulting in a mismatch between the domestic and foreign currency swap notionals. The effect of this was to create an upfront payment by Goldman to Greece at inception, and an increased stream of interest payments to Greece during the lifetime of the swap. Goldman would recoup these non-standard cashflows at maturity, receiving a large ‘balloon’ cash payment from Greece. [emphasis added]

You get that? Goldman had been doing swaps with Greece in anticipation of Euro entry. These transactions allowed them to take U.S. Dollar and Yen-denominated debt and transfer them into Euros at exchange rates which made the level of Yen/Dollar debt look lower until the swap transaction came due and Greece was forced to make a balloon payment to Goldman.
The morality of all this
What other purpose can these transactions serve other than to mask the true indebtedness of Greece? Did anyone actually break the law? If these are legal transactions, does Goldman Sachs have any responsibility inform the EU of the deals? Should Goldman’s bankers have refused Greece’s wishes, knowing that some other banker would collect the fees? Why does this matter now other than in regards to Greece’s credibility in future sovereign debt deals?
These are all good questions. But, the Wall Street Journal article gets to the heart of things and why the deals happened.

Even though the transaction occurred nearly a decade ago, it has come under scrutiny by European Union officials as they examine how Greece fell into such dire economic straits.

Ms. Loudiadis became a Goldman partner in 2000. A cerebral Oxford University graduate, she was eventually named co-head of the company’s investment-banking group in Europe, making as much as $12 million in annual compensation, according to someone familiar with the matter. She lives an exclusive neighborhood in West London known for its white stucco homes.

From a banker’s perspective, that’s what this is all about – money, and the status that goes with it….

PART B (This headline is from July 1, 2003…)
…with the help of Goldman Sachs, Greece has been using giant swaps deals to ensure its national debt ratios meet EU targets. But these deals are likely to prove controversial. By Nicholas DunbarGustavo Piga warned against it but the Greek chick, Antigone Loudiadis, highly respected of course, did it anyway…

With the help of Goldman Sachs, Greece has been using giant swaps deals to ensure its national debt ratios meet EU targets. But these deals are likely to prove controversial. By Nicholas DunbarGustavo Piga warned against it but the Greek chick, Antigone Loudiadis, highly respected of course, did it anyway…With the help of Goldman Sachs, Greece has been using giant swaps deals to ensure its national debt ratios meet EU targets. But these deals are likely to prove controversial. By Nicholas DunbarEver since the deficit and debt rules for eurozone member states were drawn up in the early 1990s, there have been persistent rumours and allegations that governments have used derivatives to get around them. For some time, economists have argued that the combination of strict external targets with considerable local autonomy in sovereign debt management almost inevitably leads high-deficit countries towards derivatives.It is now widely known that since 1996, Italy’s Treasury has regularly used swaps transactions to optically reduce its publicly reported debt and deficit ratios. Such trades remain controversial, and were the subject of fierce debate in late 2001, when Italian academic Gustavo Piga published a paper accusing eurozone countries of ‘window dressing’ their public accounts using derivatives (Risk January 2002, page 17). Now, Italy has been joined by the Hellenic Republic of Greece, as evidence emerges of a remarkable deal between the public debt division of Greece’s finance ministry and the investment bank Goldman Sachs. The deal is not only likely to reopen an old debate on public accounting for derivatives, but also sheds light on the way banks charge clients for taking credit and market risk exposure.Intended to rein in fiscal profligacy among aspiring eurozone entrants, the Stability and Growth Pact (SGP) – established in 1996 – sets two important targets for member states: a debt/GDP ratio of less than 60% and a deficit/GDP ratio of less than 3%. Of the two, the second is considered more important. Countries that show persistent breaches of the 3% target are liable to pay heavy fines to Brussels of up to 0.5% of GDP under the so-called Excessive Deficit Programme (EDP). Performing the key regulatory role of determining whether the targets have been met is the European Statistical Office (Eurostat). Greece, which joined the single currency in early 2001, resembles mid-1990s Italy in certain respects. Until recently it was a country of high deficits and high inflation, and for this reason did not bother joining the first wave of eurozone countries in 1998. In the run-up to joining the eurozone, Greek inflation and budget deficits fell sharply, and GDP grew as the incumbent socialist government pursued a policy of UK-style public-sector reform. However, like Italy, Greece’s debt/GDP ratio has remained high, at over 100%, and as a result its interest costs are the highest in the eurozone. In November 2001, the Greek finance ministry’s public debt division made a public statement about its debt management strategy. It acknowledged that its debt was a ‘critical macroeconomic parameter’, and pledged to reduce debt servicing costs by means that included ‘the extensive use of derivatives’. Apparently, this was not enough for Brussels. In February 2002, the European Commission pointed out future deficit forecasts by Greece relied ‘primarily’ on achieving reductions in interest costs. It called for Greece to reduce its ‘very high’ debt ratio, and to provide ‘more detailed information on financial operations’. Although Greece’s public debt division points out that it uses 18 derivatives counterparties, there is no doubt that the division, which is headed by Christopher Sardelis, has a particularly close relationship with Goldman Sachs. Indeed, the account has been handled personally at Goldman Sachs by Antigone Loudiadis, the London-based European head of sales for the firm’s fixed-income, currencies and commodities unit. Highly respected by other dealers, Loudiadis has enjoyed a successful career at Goldman, joining the firm’s partnership committee and attaining her present position in 2000. According to sources, by early 2002, Loudiadis and her team put together a deal aimed at alleviating Greece’s problem of debt ratios and high interest costs.The transactions agreed between the Greek public debt division and Goldman Sachs involved cross-currency swaps linked to Greece’s outstanding yen and dollar debt. Cross-currency swaps were among the earliest over-the-counter derivatives contracts to be traded, and have a perfectly routine purpose in debt management, namely to transform the currency of an obligation. For example, an issuer with foreign fixed-rate debt might choose to lock in a favourable exchange rate move. To do this, it could swap a stream of fixed domestic currency payments for a stream of foreign currency ones, referenced to the notional of the debt using the prevailing spot foreign exchange rate, with an exchange of the two notionals at maturity. Because they are transacted at spot exchange rates, cross-currency swaps of this type have zero present value at inception, although the net value (and credit exposure of either counterparty) may subsequently fluctuate. However, according to sources, the cross-currency swaps transacted by Goldman for Greece’s public debt division were ‘off-market’ – the spot exchange rate was not used for re-denominating the notional of the foreign currency debt. Instead, a weaker level of euro versus dollar or yen was used in the contracts, resulting in a mismatch between the domestic and foreign currency swap notionals. The effect of this was to create an upfront payment by Goldman to Greece at inception, and an increased stream of interest payments to Greece during the lifetime of the swap. Goldman would recoup these non-standard cashflows at maturity, receiving a large ‘balloon’ cash payment from Greece. Since neither Goldman nor Greece will comment on the deal, much of the details remain vague. It is not clear which exchange rates were used in the actual contracts. Under the terms of a similar ‘off-market’ deal transacted by Italy in 1997, the exchange rates prevailing at the time of the underlying bond issue were used, which would have made sense in the case of Greece since the deal happened after a period of euro strengthening against the yen and dollar. Although the overall deal is believed to have consisted of three or four individual transactions or tranches, according to sources, the total cross-currency swap notional was approximately $10 billion, with tenors ranging from 15 to 20 years. While the size of upfront payment to Greece’s public debt division is not clear, it seems the total credit risk incurred by Goldman Sachs was roughly $1 billion. Effectively, Goldman Sachs was extending a long-dated illiquid loan to its client. Goldman Sachs is known for its conservative approach to credit risk, and chose to hedge its exposure to Greece by immediately placing the risk with a well-known investor in sovereign credit: Frankfurt-based Deutsche Pfandbriefe Bank (Depfa). According to sources, Depfa entered into a credit default swap with Goldman Sachs, selling $1 billion of protection on Greece for up to 20 years. Depfa declined to comment. Total charge Details have also emerged of the way Greece’s public debt division was charged for the transaction. According to market sources, the total charge was approximately $200 million. This charge can be broken down into several components. First, Greece was charged for the credit risk in the transaction. Long-dated Greek government bonds were trading at a spread of 30 basis points in 2002. A billion-dollar investment in such bonds, purchased in asset swap form and held for 20 years, would yield about $60 million. According to Risk’s sources, Depfa demanded a substantial premium for taking on what was in effect an illiquid, privately placed loan. Second, Greece paid a principal risk charge to Goldman Sachs for its market risk exposure. Although standard euro/dollar and euro/yen cross-currency swaps are highly liquid instruments that trade at tight bid-offer spreads in the interbank market, such large, off-market transactions cannot be hedged in this market without significantly moving the price against the dealer. Goldman Sachs may have hedged some of the risk using futures, forwards and interest rate swaps, while retaining substantial cross-currency and interest rate basis risks in its portfolio. Of course, the ultimate profit and loss experienced by Goldman Sachs on the transactions remains unknown. Equally murky is the exact effect of Goldman Sachs’ transactions on Greece’s publicly reported national accounts. Since the deficit was a comfortable 1.2% of GDP in 2002, it is more likely that the cashflows were either used to help lower the debt/GDP ratio from 107% in 2001, to 104.9% in 2002 (by funding buybacks) or to lower interest payments from 7.4% in 2001 to 6.4% in 2002. But why did the large negative market value of the swaps not appear on the liability side of Greece’s balance sheet? The answer can be found in ESA95, a 243-page manual on government deficit and debt accounting, published by the European Commission and Eurostat in 2002. As revealed by Piga, the drafting of ESA95’s section on derivatives was the subject of fierce arguments between the government statisticians and debt managers of certain eurozone countries. The statisticians wanted derivatives-related cashflows to be treated as financial transactions, with no effect on deficit or interest costs, and with the derivatives’ current market value stated as an asset or liability. The debt managers opposed this, insisting on having the freedom to use derivatives to adjust deficit ratios. The published version of ESA95 reflects the victory of the debt managers in this argument with a series of last-minute amendments.In particular, ESA95 states in a page-long ‘clarification’ that ‘streams of interest payments under swaps agreements will continue… having an impact on general government net borrowing/net lending’. In other words, upfront swap payments – which Eurostat classifies as interest – can reduce debt, without the corresponding negative market value of the swap increasing it. According to ESA95, the clarification only covers ‘currency swaps based on existing liabilities’. There is no doubt that Goldman Sachs’ deal with Greece was a completely legitimate transaction under Eurostat rules. Moreover, both Goldman Sachs and Greece’s public debt division are following a path well trodden by other European sovereigns and derivatives dealers. However, like many accounting-driven derivatives transactions, such deals are bound to create discomfort among those who like accounts to reflect economic reality. For example, the Greece-Goldman deal may be of interest to credit rating agency Standard & Poor’s, which upgraded Greece’s long-term debt from A to A+ in June 2003. Among other derivatives dealers, the deal is bound to create envy at Goldman Sachs’ skill in solving the risk management needs of such an important client. As long as the current Eurostat rules do not change, the use of derivatives in deficit and debt management by eurozone sovereigns is likely to flourish. The planned expansion of the eurozone to include 15 east European countries may lead to especially rich pickings for dealers able to seize such opportunities.http://www.risk.net/risk-magazine/feature/1498135/revealed-goldman-sachs-mega-deal-greece
Sources
Revealed: Goldman Sachs’ mega-deal for Greece – Risk magazine
Also see Tim Iacono’s piece “Playing up to the edge of the line.”
More on this topic

Greece: Trojan Horse or Triple Crown Winner?
Unfolding Sovereign Debt Story