Archive for the ‘geopolitics’ Category


February 2, 2011 Leave a comment

China’s “Borg Strategy” Seeks to Assimilate all Known Technology; US Seeks to Waste $Trillions More in Afghanistan

While the US is hell-bent on meddling (at tremendous expense) in the affairs of at least 140 countries where its troops are stationed, China seeks to assimilate technology at little expense.
The Wall Street Journal puts it much more politely. Please consider U.S. Firms, China Are Locked in Major War Over Technology.
China’s bureaucrats have been rolling out an array of interlocking regulations and state spending aimed at making their country a global technology powerhouse by 2020.
To hear U.S. business executives describe it, Beijing’s mammoth new industrial policy is like the Borg in “Star Trek”—an enormous organic machine assimilating everything in its path, in this case the inventions of other nations. Notably, China’s road map, which is enshrined in the “National Medium- and Long-Term Plan for the Development of Science and Technology (2006-2020),” talks in those terms. China will build its dominance by “enhancing original innovation through co-innovation and re-innovation based on the assimilation of imported technologies.”
The 44-page report, “China’s Drive for ‘Indigenous Innovation’: A Web of Industrial Policies” maps the complex set of new initiatives that foreign companies face.
It also sent up a warning flare over the broader business community. Representatives of companies as diverse as IBM, Praxair, Microsoft, Alstrom, Motorola, Cisco, Corning and Caterpillar got briefings. Chinese academics also lined up. And GE distributed the report to its senior management.

China’s “Borg Strategy”

Inquiring minds are reading China’s Drive for ‘Indigenous Innovation’: A Web of Industrial Policies for details of China’s Borg-like strategy. Here are some snips from the 45 page PDF.
Indigenous innovation is a massive and complicated plan to turn the Chinese economy into a technology powerhouse by 2020 and a global leader by 2050. The landmark document that launched the campaign carries the bureaucratic title “The National Medium- and Long-Term Plan for the Development of Science and Technology (2006-2020)” (now known in the West as the MLP). Bland as the title may be, the MLP describes itself as the “grand blueprint of science and technology development” to bring about the “great renaissance of the Chinese nation.”
The MLP blueprint is full of grand visions, good intentions and gilded rhetoric about international cooperation and friendship. But it is also steeped in suspicion of outsiders.
The MLP explicitly states that a key tool for China to create its own intellectual property and proprietary product lines will be through tweaking foreign technology. Indeed, the MLP defines indigenous innovation as “enhancing original innovation through co-innovation and re-innovation based on the assimilation of imported technologies.” It also warns against blindly importing foreign technology without plans to transform it into Chinese technology. The report states: “One should be clearly aware that the importation of technologies without emphasizing the assimilation, absorption and re-innovation is bound to weaken the nation’s indigenous research and development capacity.”
China so far seems to be oblivious to the impossibility of having it both ways, hunkering behind the “techno-nationalism” moat at home while reaching into the global network of science collaboration and research. What is worrisome for the business community is that these indigenous innovation industrial policies are headed toward triggering contentious trade disputes and inflamed political rhetoric on both sides.
Many multinationals are increasingly dependent on their China profits. As one conglomerate strategist said: “We can’t afford to antagonize China.” Behind the smiling faces they display in Beijing, many foreign tech executives are rethinking their China plans as they try to figure out whether they should, or how they can, adjust to the new Chinese system. Some figure that they may be better off entering into technology partnerships with Chinese government companies to have their products qualify as indigenous innovation and reap the profits for a few years before unloading those divisions as it becomes apparent their global prospects are likely doomed by the China deal.
As political tensions rise over indigenous innovation, the Obama administration and Congress should understand this is not just another run-of-the-mill China policy dispute that can be addressed through new rounds of bilateral diplomatic discussions and bombastic legislative initiatives.


The plan targets 11 key sectors for employing technology development and innovation to solve China’s problems. They include energy, water and mineral resources, environment, agriculture, manufacturing, transportation, information and services, population and health, urbanization, public security and national defense. Within these sectors, there are 68 priority areas that have clearly defined missions and expectations of technology breakthroughs. It also earmarks eight fields of technology in which 27 breakthrough technologies are to be pursued. These include biotech, information technology, advanced materials, advanced manufacturing, advanced energy technology, marine technology, laser technology and aerospace technology.


According to the MLP, as the “major carriers of uplifting indigenous innovation capacity,” the megaprojects are aimed at “assimilating and absorbing” advanced technologies imported from outside China so the country can “develop a range of major equipment and key products that possess proprietary intellectual property rights.” The government procurement market is assigned to be a key driver for these projects. The plan calls for creating a buy- China policy for government procurement and expanding the creation of China’s own technology standards to get out from under the burden of paying license fees and royalties to foreign companies.


The goals of China’s indigenous innovation campaign and the megaprojects are implicit and clear – capture the market space for domestic Chinese firms with SOEs having the favored position. For example, the official goal of China’s “Next Generation Wireless Broadband” megaproject is called the “1225 strategy,” the goal of which is to capture 10 percent of global patents, 25 percent of the telecom semiconductor market, 20 percent of the global broadband hardware market and 50 percent of the domestic market.


As in many developing countries, much of Chinese industry got started by copying the products of others. Chinese law makes it difficult to find smoking guns if proprietary technology is stolen or leaked. As a result, some companies have become masterful in using pilfered blueprints and designs and sophisticated reverse engineering techniques to copy foreign products and jumpstart their companies. The patent system also enabled Chinese parties to “hijack” patents of others – by claiming a patent on an invention that was not published anywhere in the world or sold in China, such as for a product invented by another and revealed at a foreign trade show. LOCK AND LOAD YOUR PATENTS China’s patent regime has been tailored to help accomplish two major indigenous innovation goals. One is to incentivize Chinese companies to file patents that contain little substance so that they can learn the patent process for later filing of real invention patents. The other is for Chinese companies to be able to use domestic patents to retaliate against foreign companies which file intellectual property infringement lawsuits offshore that stymie the international expansion plans of Chinese companies. The key tool for accomplishing this is China’s use of the German “Gebrauchsmuster”, or “utility model” patent.
Such patents don’t exist in the US. Filings of these patents are not reviewed, and require only vague information. They can be used to obtain patents that are merely descriptions of products owned by others with a few small changes added in. China’s patent law also follows the European “first to file” and not the American “first to invent” principle. As a result, Chinese companies are able to obtain patents for products they didn’t invent but for which they filed the patent first. The definition of “invention” in Chinese patent law is also quite relaxed: “any new technical solution relating to a product, process or improvement…”


These “junk patents” are proving to be a potent weapon against foreign companies. This became clear in September 2007, just three months before the list of 16 indigenous innovation megaprojects was unveiled. IP attorneys globally sent alert memos to their clients after the Intermediate People’s Court in the coastal city of Wenzhou ordered the French electronics giant Schneider Electric to pay the Chint Group of Wenzhou RMB 334.8 million (about US $50 million) in damages for infringement of Chint’s China “utility model” patent.


The indigenous innovation drive is forcing foreign technology companies to anguish over balancing today’s profits with tomorrow’s survival. With its extraordinary infrastructure plans and a continental-sized consumer market that has just begun to really develop, China is a market no multinational can ignore. But the price of admission is getting more expensive by the day as China opens its policy toolbox to ensure that foreign technology allowed into China is accessible for “co-innovation” and “re-innovation” by Chinese companies.


It is no surprise that the world’s train makers are transfixed by China, especially those who make high speed rail equipment. Dragonomics Research estimates that half of that US $730 billion will go toward building 16,000 kilometers of high speed rail lines—four north-south, four east-west and 19 inter-city lines. With 30,000 employees, 90 operating companies and 61 regional offices in China, Siemens tracks these trends very carefully.


Technology transfer has always been the key priority in China’s wind energy sector. China’s domestic wind energy industry took off with the help of a set of major policy developments. In 2005, the NDRC required that all wind turbines in China must have at least 70 percent domestic content. Some leading foreign wind turbine manufacturers such as Vestas, Gamesa and Suzlon decided to operate independently despite these regulatory barriers. GE and a few others chose to follow the policy path. Technology transfers together with government financial subsidies, preferential tax policies and preferential treatment in project tendering and bidding have fueled rapid growth of domestic companies. In 2004, foreign wind turbines had a 75 percent market share in China. By 2009, the three largest domestic players, Sinovel, Goldwind and Dongfang alone had 60 percent of the market — and the foreign share was down to 14 percent.


In no other project or sector can the Chinese government’s indigenous innovation campaign be seen more clearly than aerospace which is fueled by the country’s aspiration to design and manufacture a large commercial aircraft that can compete with Boeing and Airbus. And this endeavor is well underway. China has set the year 2014 as the target for the first test flight of its home-grown 150-seat airliner, known as the C919. Commercial flights are planned to begin in 2016.
While China accumulates patents by hook or by crook, the US is bogged down in Afghanistan and Iraq. Moreover, we have troops stationed in 140 countries around the globe in a futile attempt to be the world’s policeman.

Does China waste money on troops stationed elsewhere?

Instead of building bridges like China does, we bomb bridges to smithereens in places like Iraq and Afghanistan, then rebuild them at US taxpayer expense.

Bear in mind I certainly am not in favor of China’s state-owned-enterprises (SOEs) or its massive unsustainable spending on infrastructure and housing. However, one can make a case that at least China gets something useful out of its investments while the US sends $trillions down a black hole of 100% useless military endeavors, making millions more enemies in the process.

reposted from here



November 28, 2010 Leave a comment
Συνεχίζουμε την παρουσίαση διαχρονικών άρθρων και δημοσιευμάτων σχετικά με τα “ασημικά” της χώρας, τον ενεργειακό πλούτο και τα ορυκτά, που κατακλύζουν την νοόσφαιρα σε αντίθεση με τις επιθυμίες των βαρόνων της παραπληροφόρησης, αυτών που τα επιβουλεύονται και οδηγούν την χώρα στην συστημική εξαθλίωση, των ελληνικών κυβερνήσεων που εκβιάζονται με το περίστροφο στον κρόταφο, και την σημερινή λογιστική ψευδοπτώχευση με σκοπό να τα βάλουν τελικά την κατάλληλη στιγμή στο χέρι για ένα κομμάτι ψωμί…   
Το μεγαλύτερο, σκοτεινότερο, βρωμερότερο και πικρό σήριαλ γεωπολιτικής περιπέτειας του έθνους μας απο την ίδρυση του σύγχρονου ελλληνικού κράτους, με επεισόδια που συνεχίζουν στην χαραυγή του 21ου αιώνα…

AIΓΑΙΟ: Eνας απέραντος πετρελαιοφόρος ορίζοντας

Οι πρωταγωνιστές, τα ιστορικά γεγονότα και οι περιοχές των κοιτασμάτων.
Πως και Γιατί φτάσαμε στις Γκρίζες Ζώνες και στους αεροδιαδρόμους.

Επί 30 χρόνια ακούμε και διαβάζουμε για τις περίφημες διεκδικήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο χωρίς να έχουμε καταφέρει να φωτίσουμε το ομιχλώδες τοπίο που καλύπτει αυτές τις διεκδικήσεις. Είναι τυχαία άραγε η κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο; Είναι τυχαίο το ζήτημα που τέθηκε από τους Τούρκους σχετικά με τους Αεροδιαδρόμους της Ρόδου, Είναι τυχαίο γεγονός η διπλωματική εμπλοκή της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. και οι συναντήσεις Κληρίδη – Ντενκτάς; Είναι τυχαίο γεγονός οι 2 συναντήσεις Παπανδρέου – Τζέμ μέσα σε διάστημα 10 ημερών; Είναι τυχαία η επιλογή των σημείων που επιλέγουν οι Τούρκοι πιλότοι όταν πραγματοποιούν τις παραβιάσεις του Ελληνικού Εναέριου χώρου;
Ξεκινώντας πολύ πριν το 1974 όταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Ελληνοαμερικανός Σπύρος Αγκνιου, είχε ειπωθεί δημόσια τόσο από αυτόν όσο και από πολλούς Αμερικανούς αξιωματούχους ότι στο Αιγαίο δεν υπάρχει σταγόνα πετρέλαιο δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «όποιος βρει έστω ένα ποτήρι πετρέλαιο στο Αιγαίο να μου το φέρει να το πιω».
Από δημοσιεύματα τόσο του Ελληνικού όσο και του Αμερικανικού τύπου είχε διοχετευτεί στο κοινό η πεποίθηση ότι όλες οι έρευνες για την αναζήτηση κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο είχαν αποβεί άκαρπες. Την ίδια τακτική είχαν ακολουθήσει και διάφοροι πολιτικοί της Μ. Βρετανίας για την Κύπρο με αποκορύφωμα αυτή του ύπατου αρμοστή Εντουαρντ Κλέϊ στις 23 Απριλίου του 2001 όταν έσπευσε να δηλώσει ότι «στην Κύπρο υπάρχει τόσο πετρέλαιο όσο φιστ ικοβούτυρο κάτω από το Μάντσεστερ».
Κατά την περίοδο της Χούντας ξεκίνησαν στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Θάσου και Καβάλας τα πρώτα κοιτάσματα πετρελαίου. Τότε είχαν γίνει πολλές έρευνες και είχαν ανακαλυφθεί 5 πετρελαιοφόροι ορίζοντες. 4 εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων των 6 μιλίων και ένας εκτός των 6 μιλίων ΑΛΛΑ εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Από τους πετρελαιοφόρους ορίζοντες εντός των 6 μιλίων, οι 2 ήταν άμεσα εκμεταλλεύσιμοι αλλά περιορισμένης περιεκτικότητας .
Ως δια μαγείας η μελέτη για τον πέμπτο ορίζοντα εκτός των 6 μιλίων… εξαφανίστηκε!
Την εποχή αυτή η Αγκυρα άρχισε να δείχνει έμπρακτα σε διπλωματικό επίπεδο το ενδιαφέρον της για την περιοχή αλλά το υψηλό κόστος εξόρυξης και διύλισης του πετρελαίου δεν είχε κινήσει την «πολεμική μηχανή» των Τούρκων αφού είχαν θέσει ως προτεραιότητα την περιοχή της Μοσούλης και τα κοιτάσματα πετρελαίου της Κύπρου!

Καραμανλής. Ο πρώτος που αξιοποίησε πολιτικά την ύπαρξη πετρελαίων στο Αιγαίο

Όταν έπεσε η Χούντα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζήτησε να ενημερωθεί για όλες τις έρευνες που είχαν πραγματοποιηθεί στο Αιγαίο. Εκτίμησε ότι η πετρελαϊκή κρίση του 1973 – που ανέβασε τις τιμές από 3 δολάρια το βαρέλι στα 14 – ίσως προσέλκυε κάποιους επενδυτές στο Αιγαίο. Η πολιτική ευφυΐα του Καραμανλή τον οδήγησε σε συζητήσεις με τους Ευρωπαίους που βρέθηκαν μπροστά σε μεγάλη έκπληξη. Στο Αιγαίο υπήρχαν πετρέλαια!!! Ο αείμνηστος ηγέτης κατάφερε να τραβήξει την προσοχή των Ευρωπαίων αφού όλες οι μελέτες οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι 3 περιοχές (μια στο Βόρειο Αιγαίο, μία στο Νότιο και μια ακόμη για την οποία δεν μπορεί κάποιος να καταλήξει με σαφήνεια για το που βρίσκεται) αποτελούσαν ίσως το μεγαλύτερο ανεκμετάλλευτο κοίτασμα πετρελαίου παγκοσμίως. Το 1976 είχε αρχίσει να διαφαίνεται η επιθυμία των Ευρωπαίων για να ολοκληρωθεί η ένταξη της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση των ΗΠΑ και των Τούρκων οι όποίοι δεν έβλεπαν με «καλό μάτι» μια τέτοια κίνηση.
Σε διπλωματικό επίπεδο τόσο ο Κων/νος Καραμανλής όσο και ο Πέτρος Μολυβιάτης, είχαν εκμεταλλευτεί τα μέγιστα από την απόδειξη ότι το Αιγαίο είναι το «Φορντ Νοξ του Μαύρου Χρυσού». Όταν οι Γαλλικές πετρελαϊκές εταιρίες έδειξαν την εμπιστοσύνη τους στις μελέτες της Ελληνικής Κυβέρνησης, ακολούθησαν και άλλες που συνέτειναν στην παραδοχή ότι ο Καραμανλής έχει δίκιο! Τότε οι Τούρκοι διπλωμάτες αντελήφθησαν ότι η πολιτική Καραμανλή απέφερε καρπούς στην Ελλάδα και σε μια πράξη δυναμικής παρουσίας έβγαλαν το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» στο Β.Α. Αιγαίο. Ηταν η πρώτη επίσημη διεκδίκηση των Τούρκων που ουσιαστικά αποτελούσε μια προειδοποίηση των ΗΠΑ ότι το «Αιγαίο ΔΕΝ ανήκει στους Ελληνες».

Βυθίστε το “ΧΟΡΑ”: Γιατί όμως;

Το «Χόρα» επεχείρησε να πραγματοποιήσει έρευνες εκτός των 6 μιλίων των θαλασσίων συνόρων μας αλλά εντός της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας (δηλαδή της περιοχής που το βάθος της θάλασσας είναι σχετικά μικρό) και μάλιστα σε μια περιοχή που όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω είναι μια από τις 2 που οι τούρκοι έχουν θέσει από τότε στο στόχαστρό τους. Για την ιστορία, όταν ο Π. Μολυβιάτης αναζήτησε τον Α. Παπανδρέου για να τον ενημερώσει, ο τελευταίος βρισκόταν στη Θράκη από όπου είπε και το ιστορικό «βυθίστε το Χόρα» χωρίς όμως να έχει διαπιστωθεί εως σήμερα αν το είπε αφού προηγουμένως είχε έρθει σε συνεννόηση με την Κυβέρνηση Καραμανλή.
Μέχρι τότε η Τουρκία ήταν ανήμπορη να αντιδράσει αφού σε στρατιωτικό επίπεδο η Ελλάδα είχε ένα τεράστιο προβάδισμα στον αέρα γεγονός που καθιστούσε οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια ανέφικτη από πλευρά της. Τελικά τότε το «Χόρα» επέστρεψε άπραγο στη βάση του αφού η οποιαδήποτε κίνηση των Τούρκων θα έφερνε πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα και όλοι εκτιμούσαν ότι η Τουρκία θα ηττηθεί.

MΠΑΜΠΟΥΡΑΣ: Mια λέξη που επί δύο ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ήταν στο ψυγείο

Οι έρευνες για τα πετρέλαια συνεχίστηκαν τόσο επί Καραμανλή όσο και επί Παπανδρέου. Το 1978, δηλαδή πριν μπει η Ελλάδα στην ΕΟΚ, πραγματοποιήθηκε μια μελέτη σε μια περιοχή για την οποία γινόταν πολύς λόγος. Πρόκειται για την περιοχή στην οποία η Χούντα είχε διαπιστώσει ότι υπάρχουν πολύ πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα αλλά η προηγούμενη μελέτη είχε χαθεί!!! Η μελέτη ανέφερε ότι 10 ναυτικά μίλια από το Ακρωτήριο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ της Θάσου, υπάρχει ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου, ΑΜΕΣΑ αξιοποιήσιμο, σε μικρό βάθος από την επιφάνεια και με κόστος εξόρυξης ίσο με αυτό των πηγαδιών που υπάρχουν στη Σ. Αραβία! Το κόστος εξόρυξης στη Σ. Αραβία ήταν 5 δολάρια το βαρέλι και η μελέτη καταδείκνυε ότι στην θαλάσσια περιοχή του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ το κόστος ήταν μόλις 4,8 δολάρια /βαρέλι γεγονός που την καθιστούσε ισότιμη με μια οποιαδήποτε εξόρυξη σε χερσαίο έδαφος. Αντίθετα, οι εξορύξεις σε θαλάσσιες περιοχές είναι πάντοτε ακριβότερες όπως αυτές για παράδειγμα του πετρελαίου Μπρέντ. Στον ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ, το κοίτασμα ήταν «καθαρό» από θειάφι, γεγονός που έκανε την εκμετάλλευσή του πιο ελκυστική Σύμφωνα με την έρευνα αυτή το συγκεκριμένο κοίτασμα προσφερόταν για μια παραγωγή που μπορούσε να φτάσει και τα 200.000 βαρέλια ημερησίως. Στον διπλωματικό πυρετό που ακολούθησε οι ευρωπαίοι είχαν αρχίσει να δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για την Ελληνική συμμετοχή στην ΕΟΚ αφού προσδοκούσε από την Ελλάδα πολλά στον τομέα της Ενεργειακής Πολιτικής.
Ευτυχώς τότε η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΟΚ, ακόμη και πριν την Ισπανία. Οι Αμερικανοί αντελήφθησαν ότι η Ελλάδα ακολουθώντας της Ευρωπαϊκή της πορεία θα έχαναν το παιχνίδι του Αιγαίο και όταν ανέλαβε την Πρωθυπουργία ο Α. Παπανδρέου ακολούθησαν μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν στο «αυτοεμπάργκο» των Εξοπλισμών από την Ελληνική πλευρά με αποτέλεσμα η Τουρκία να αποκτήσει μια αισθητή υπεροχή στον «αέρα» αποκτώντας σύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη τύπου F-16. Το γεγονός αυτό οδήγησε τους Αμερικανούς στην περαιτέρω ενίσχυση των Τούρκων που πλέον έθεταν ανοιχτά το θέμα της Υφαλοκρηπίδας. Ο λόγος ήταν απλός! Όλα τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα πετρελαίου δεν βρισκόταν εντός των 6 μιλίων ούτε και στα διεθνή ύδατα. Τα κοιτάσματα που είχαν ανακαλυφθεί μέχρι τότε βρισκόταν εντός της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας.
Το 1984-85 ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας Α. Παπανδρέου προχώρησε σε νέες έρευνες και δειγματοληψίες από την περιοχή ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ οι οποίες επιβεβαίωσαν τις προηγούμενες μελέτες και έδωσε εντολή να συνεχιστούν και άλλες στην περιοχή των Δωδεκανήσων και στη Νότια Κρήτη. Η ευφορία που επικρατούσε στο υπουργείο Ενέργειας ήταν μεγάλη αφού για πολύ καιρό πίστευαν ότι η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο ήταν ένας θρύλος που είχε δημιουργήσει η Κυβέρνηση Καραμανλή με σκοπό να βοηθήσει την Ελλάδα στην ενταξιακή της πορεία στην ΕΟΚ.

Oι Ρώσσοι και το Mea Culpa του Α. Παπανδρέου

Τον Δεκέμβριο του 1986 η Ελληνική πλευρά έρχεται σε επαφή με επιχειρηματικό κολοσσό από την Σ. Ενωση με σκοπό την αξιοποίηση κάποιων κοιτασμάτων καθώς και την χρηματοδότηση των ερευνών και σε άλλες περιοχές του Αιγαίου. Η διαφαινόμενη συμφωνία με τους Ρώσους δεν άργησε να φέρει την απάντηση των Τούρκων οι οποίοι αυτή τη φορά αφού κλιμάκωσαν τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, ανακοίνωσαν τον Μάρτιο του 1987 την έξοδο του νέου υπερσύγχρονου ερευνητικού τους σκάφους «Σισμίκ». ΚΑΙ αυτή τη φορά το «Σισμίκ» όπως και προηγουμένως το «Χόρα», κατευθύνθηκε στη θαλάσσια περιοχή του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ. Και τότε ο Α. Παπανδρέου προειδοποίησε ότι με τον πρώτο ηχοβολισμό του «Σισμίκ» τα πλοία του πολεμικού Ναυτικού θα το βύθιζαν. Η Ελληνική πολεμική μηχανή τέθηκε σε πλήρη ετοιμότητα αποδεικνύοντας ότι οι προειδοποιήσεις Παπανδρέου θα πραγματοποιούνταν ανά πάσα στιγμή. Η σύρραξη αποφεύχθηκε πραγματικά την τελευταία στιγμή και το «Σισμίκ» επέστρεψε άπραγο στην Τουρκία. Δυστυχώς όμως σε διπλωματικό επίπεδο η νέα τουρκική διεκδίκηση είχε καταγραφεί!
Τον Φεβρουάριο του 1988 Παπανδρέου και Οζάλ συναντούνται στο Νταβός της Ελβετίας και συμφωνούν μεταξύ άλλων ο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ να μπει στο ψυγείο. Χωρίς λοιπόν να πέσει ούτε μια τουφεκιά η Τουρκία κατάφερε να στερήσει από την Ελλάδα το αναφαίρετο δικαίωμά της να εκμεταλλευτεί μια τεράστια πλουτοπαραγωγική της πηγή. Λίγο αργότερα ο Α. Παπανδρέου παραδέχεται το λάθος του λέγοντας το θρυλικό …”Mea culpa”.

6 χαμένα χρόνια και η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα

Ακολούθησε η κυβερνητική αστάθεια των επόμενων ετών η οποία βρήκε το 1990 την Κυβέρνηση Μητσοτάκη ανίσχυρη να διαδραματίσει ισχυρό ρόλο στη διεθνή διπλωματική σκηνή. Επιπλέον η εύθραυστη κοινοβουλευτική υπεροχή Μητσοτάκη την καθιστούσε ανίκανη να επαναφέρει ένα τέτοιο θέμα την στιγμή μάλιστα που είχε να αντιμετωπίσει επιπλέον το «Μακεδονικό». Ετσι χάθηκαν άλλα 3 χρόνια
Τα χρόνια αυτά οι τούρκοι με το πρόσχημα των επιστημονικών ερευνών εκτέλεσαν εκατοντάδες μελέτες του υπεδάφους του Αιγαίου κυρίως με το «Πίρι Ρέις». Το σκάφος που ανήκει στο «Ινστιτούτο Θαλασσίων Ερευνών και Τεχνολογίας του Παν/μιου της 9ης Σεπτεμβρίου (Ντοκούζ Σεισόλ)» και εδρεύει στη Σμύρνη είχε μια και μόνο τακτική. Απέπλεε συχνά πυκνά από τη Σμύρνη με κατεύθυνση τον κόλπο του Ξηρού (ανοιχτά της Καλλίπολης) με πρόσχημα τις θαλάσσιες βιολογικές έρευνες. Στην πραγματικότητα όμως πραγματοποιούσε με μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας που είχε αποκτήσει υποθαλάσσιες έρευνες για την χαρτογράφηση των κοιτασμάτων πετρελαίου που βρίσκονται στα Διεθνή ύδατα. Σιγά-σιγά και με τις ελληνικές κυβερνήσεις να προσπαθούν να απεμπλακούν από άλλα προβλήματα οι Τούρκοι κατάφεραν και αυτοί να αποκτήσουν μια σαφή εικόνα του Βόρειου Αιγαίου ακόμη και σε περιοχές που βρίσκονται κάτω από την ελληνική υφαλοκρηπίδα.

H αλλαγή πολιτικής. Σημίτης – Παπαντωνίου αλλάζουν τα δεδομένα

Το τέλος της πολιτικής περιπέτειας της Ελλάδας έρχεται με την Κυβέρνηση Σημίτη που ουσιαστικά ήταν αυτή που ανακαίνισε το θέμα των πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι το 1996 οι Αμερικάνοι απέκτησαν ένα κατά το κοινός λεγόμενο «Μάτι» στην περιοχή της Λεκάνης της Αν. Μεσογείου. Με δύο νέους υπερσύγχρονους δορυφόρους οι ΗΠΑ είχαν πλέον σαφή εικόνα για τις πιθανές θέσεις των πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου γενικότερα αφού οι δορυφόροι αυτοί είχαν την ικανότητα να ανιχνεύουν κηλίδες λαδιού στην επιφάνεια της θάλασσας γεγονός που αποτελεί μιας πρώτης τάξης ένδειξη για ύπαρξη πετρελαίου στην περιοχή.
Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρουμε ότι η εξόρυξη πετρελαίου στη Θάσο (περιοχή Πρίνου) είναι αποτέλεσμα των πρώτων ερευνών που αναφέραμε και αποτελεί τμήμα της αρχικής μελέτης όπου έκανε λόγο για πετρελαϊκό ορίζοντα, όχι όμως αυτόν της θέσης ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ. Αντίθετα ήταν μια από τις δύο περιοχές που οι μελέτες έκαναν λόγο για περιορισμένα κοιτάσματα πετρελαίου.

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ: Κοιτάσματα σε πολλές περιοχές – Σύμπτωση τα ΙΜΙΑ;

Γύρω στο 1996 οι Τούρκοι στρέφουν την προσοχή τους στη περιοχή της Δωδεκανήσου όπου Αμερικανικοί δορυφόροι είχαν εντοπίσει κηλίδες λαδιού κοντά σε 14 περιοχές που εκτείνονταν από την Ρόδο ως την Κω. Παράλληλα έκανε την εμφάνισή του ένας χάρτης με άλλες 20 περιοχές από τη Λήμνο ως την Σάμο που εμπλέκονταν σε διάφορα σενάρια ύπαρξης πετρελαίου. Την ίδια περίοδο αρχίζει να γίνεται λόγος για αντίστοιχες περιοχές στην ελεύθερη Κύπρο.
Η κυβέρνηση Σημίτη βάζει τότε στο παιχνίδι τους Γερμανούς, αφού είχε αρχίσει ήδη να διαφαίνεται η πρόθεση Σημίτη-Παπαντωνίου να απευθυνθούν σε ειδικούς συμβούλους από την Γερμανία στις έρευνες στον υποθαλάσσιο χώρο της Θάσου.
Είναι αρκετά τρομακτικό – για να είναι σύμπτωση η συγκυρία της κρίσης των Ιμίων – αφού πριν την κρίση και πάλι οι τούρκοι είχαν δυσανασχετήσει με την καθυστέρηση της μελέτης κατασκευής του πετρελαϊκού αγωγού Μπακού – Τσειχάν και έψαχναν τρόπους για να βάλουν στο παιχνίδι Αμερικανικών συμφερόντων πετρελαϊκές εταιρίες.

Ενας χάρτης που είχαν δημοσιεύσει οι Aegean Times σε ανύποπτο χρόνο καταδείκνυε ότι όλο το Ανατολικό Αιγαίο αποτελεί μια τεράστια πηγή υδρογονανθράκων και μάλιστα σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από τον τύπο. Ο χάρτης αυτός έκανε την εμφάνισή του λίγο πριν την κρίση των Ιμιων. Η κρίση αυτή δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η επισφράγιση της 30ετούς πολιτικής των Τούρκων στο Αιγαίο. Οι «γκρίζες ζώνες» δεν είναι τίποτε άλλο από περιοχές της Ελληνικής επικράτειας που στην συντριπτική τους πλειοψηφίας ενέχονται σε έρευνες ή συζητήσεις περί ύπαρξης κοιτασμάτων πετρελαίου. Πάνω απ΄ όλα όμως τα Ιμια ήταν η απέλπιδα προσπάθεια των Τούρκων να παζαρέψουν κομμάτι της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας όπως αποδείχτηκε στα χρόνια που ακολούθησαν.

Η επιβεβαίωση των … φημών: O ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ δεν είναι φήμη

Στις 14 Ιουνίου του 2000 τα ΜΜΕ επιβεβαιώνουν την ύπαρξη των δύο επιπλέον κοιτασμάτων στον Πρίνο αφού δημοσιεύτηκε ένα Δ. Τ. της Kavala Oil που ανανκοίνωνε ότι εντοπίστηκαν σε βάθος 2.900 μέτρων δύο άριστα κοιτάσματα πετρελαίου και μάλιστα 4 μίλια ανοιχτά του Κόλπου Περάμου της Καβάλας. Πρόκειται για τα κοιτάσματα που έχουμε προαναφέρει για τα οποία είχαν πραγματοποιηθεί οι πρώτες μελέτες που οδήγησαν τελικά στον «Πρίνο». Η διαφορά ήταν ότι σε αντίθεση με το παλιό κοίτασμα που είχε 60% περιεκτικότητα σε θειάφι τα νέα κοιτάσματα είχαν ποσοστό 7%. Μάλιστα ο τότε πρόεδρος της Κavala Oil k. Νίκος Λούτσιγκας δήλωσε ότι ένα εκ των δύο κοιτασμάτων είναι πιο ενδιαφέρον από το άλλο. Η ανακοίνωση αυτή επιβεβαίωσε ότι ο Πρίνος δεν είχε μόνο ένα κοίτασμα όπως λεγόταν παλιά αλλά αποτελούσε μια περιοχή ύψιστης σημασίας. Πολύ περισσότερο δε, όταν σκεφτεί κάποιος ότι οι αρχικές μελέτες είχαν αποδείξει ότι στη θέση ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ το κοίτασμα είναι υπερδεκαπλάσιο των υπολοίπων μπορεί να εξάγει κάποιος αβίαστα το συμπέρασμα ότι επιβεβαιώνονται οι αρχικές μελέτες που έκαναν λόγο για τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου.
Μετά από αυτές τις εξελίξεις τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) στις 8 Οκτωβρίου του 2000 ανακοινώνουν μεγάλες επενδύσεις στην Ερευνα νέων κοιτασμάτων καθώς και στην συμμετοχή σε πετρελαϊκές έρευνες στο Εξωτερικό. Φυσικά στις εξελίξεις η συμμετοχή των Γερμανών συμβούλων ήταν καθοριστική.

Πολιτική πίεση με ονοματεπώνυμο: Πίρι Ρέις

Φτάνουμε λοιπόν στο 2001 όπου οι Τούρκοι παρά το καλό κλίμα που επικρατεί στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ανακοινώνουν την κάθοδο στο Ν. Αιγαίο του «Πίρι Ρέις» αναστατώνοντας τους Ελληνες και Τούρκους διπλωμάτες οι οποίοι σχεδίαζαν την συνάντηση Παπανδρέου – Τζέμ. Η ύφεση που παρουσίασαν οι Τουρκικές παραβιάσεις του FIR Αθηνών την προηγούμενη χρονιά φαίνεται ότι σταμάτησαν αφού – με εξαίρεση το πρώτο δίμηνο του 2001- οι Τούρκικές παραβιάσεις παρουσίασαν μια εκρηκτική αύξηση μετά την διαφαινόμενη συνεργασία των Ρωσικών Εταιριών Yokos και Lucoil-Petrola ως στρατηγικοί επενδυτές σε έρευνες στο Νότιο Αιγαίο αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Φυσικά η Ρωσία ήθελε ως αντιστάθμισμα να γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής φυσικού αερίου (μέσω του Αγωγού Μπουργκας-Αλεξανδρούπολης) της Ελλάδας κάτι που προξένησε ταραχή στους Εμπορικούς ακολούθους πολλών ξένων πρεσβειών στην Αθήνα. Ετσι η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το «Πίρι Ρέις» θα προβεί σε νέες «επιστημονικές» έρευνες όλο το διάστημα του Ιουνίου στο Ν. Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η κινητοποίηση ήταν άμεση και ο Γ. Παπανδρέου έσπευσε να συναντήσει τον Ι. Τζεμ ο οποίος δήλωσε τελικά ότι το «Πίρι Ρέις» δεν θα πραγματοποιήσει έρευνες σε Ρόδο, Κάρπαθο και Καστελόριζο όπου η Ελληνική υφαλοκρηπίδα δεν έχει προσδιοριστεί. Η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε στην αρχή να αποσιωπήσει το γεγονός αλλά ήταν αργά, αφού η είδηση είχε διαρρεύσει μέσω των Aegean Times σε 40.000 αποδέκτες. Η επιλογή του χρόνου δεν ήταν καθόλου τυχαία αφού την ίδια περίοδο διεξαγόταν και στην περιοχή η τουρκική ναυτική άσκηση «Θαλασσόλυκος» (Ντενίζ Κορντούμ)

Mετά τα Δωδεκάνησα και η ΚΥΠΡΟΣ – Aεροδιάδρομοι G-18 και R-19.
Γιατί θέλουν τόσο πολύ οι Τούρκοι τον έλεγχο αυτής της περιοχής;

Παράλληλα σύμφωνα με δημοσιεύματα του Κυπριακού τύπου, τον Απρίλιο του 2001, Ν.Ανατολικά του νησιού προς την πλευρά της Αιγύπτου, ανακαλύφθηκαν μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου, γεγονός που όπως αναφέραμε στην αρχή είχε προκαλέσει τα ειρωνικά σχόλια του ύπατου αρμοστή του νησιού. Όμως το πόσο δίκιο είχε ο Κυπριακός Τύπος αποδείχτηκε στις 22 Αυγούστου του 2001 όταν με βάση κάποιες φωτογραφίες από δορυφόρους εμφανίστηκαν στην Κυπριακή εφημερίδα «Φιλελεύθερος» και αποκαλύφθηκε ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση βρίσκεται ήδη σε συνεννόηση με Αγγλικές εταιρίες για περαιτέρω έρευνες. Μάλιστα η Αγγλική εταιρία Spectrum που ειδικεύεται στις χαρτογραφήσεις βυθών έσπευσε να προσφέρει την βοήθειά της στους Κυπρίους. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ακολούθησε η επίσκεψη του Αιγύπτιου υπουργού πετρελαίου στη Μεγαλόνησο και οι πρώτες επαφές με τη Συρία όπου επισπεύτηκε η ρύθμιση των εκκρεμοτήτων που υπάρχουν στην υφαλοκρηπίδα των κρατών αυτών. Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν τον Ραούφ Ντενκτάς να δηλώσει ότι «θα διεκδικήσει το μερίδιό του από τα πετρέλαια αυτά» λέγοντας ότι «αν η Κύπρος έχει όντως πετρέλαια δύο πράγματα θα συμβούν: Είτε η Τουρκία θα καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο είτε χάριν των πετρελαίων το Κυπριακό θα λυθεί στο άψε-σβήσε»

Πλαγκτόν αντί … πετρελαίου

Φυσικά το «Πίρι Ρέις» και οι Τούρκοι δεν ξέχασαν ποτέ τον θησαυρό του ΜΠΑΜΠΟΥΡΑ αφού στις 19 Ιανουαρίου του 2002 το ξαναέβγαλαν από τη Σμύρνη και για 15 μέρες έκοβε βόλτες πότε στον Κόλπο του Ξηρού και πότε Ν.Ανατολικά της Θάσου. Διάφορες εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία ανέλαβαν το έργο του κατευνασμού της κοινής γνώμης, αφού όταν άρχισε ο θόρυβος γύρω από τη νέα έξοδο του «Πίρι Ρέις», έσπευσαν να πληροφορήσουν το κοινό ότι το σκάφος ερευνά το … πλαγκτόν. Ετσι σώθηκαν οι συνομιλίες Παπανδρέου Τζεμ που ακόμη συνεχίζονται.
Η έρευνα των Aegean Times αν και δεν ολοκληρώθηκε ακόμη καταδεικνύει την σημασία των πετρελαίων του Αιγαίου και της Κύπρου και δίνει μια άλλη διάσταση στο θέμα των διαφορών μας με την Τουρκία. Ο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ και τα κοιτάσματα στη Γαύδο (Ν.Δ. της Κρήτης) βγήκαν οριστικά από το ψυγείο όπου είχαν τεθεί από τον Παπανδρέου – Οζάλ. Οι πολιτική του Γιάννου Παπαντωνίου ώθησε πολύ μπροστά τις έρευνες στον Ελληνικό θαλάσσιο χώρο και οι τούρκοι απαίτησαν μερίδιο στο Β.Α. τμήμα. Όταν αργά κατάλαβαν ότι ο ΜΠΑΜΠΟΥΡΑΣ δεν είναι το μοναδικό κοίτασμα αλλά υπάρχει πληθώρα κοιτασμάτων και στο Ν. Αιγαίο επεχείρησαν να ελέγξουν την περιοχή αυτή. Επεκτείνοντας το παιχνίδι ο έλεγχος της περιοχής του Ν.Α. Αιγαίου οδηγεί εκεί που πραγματικά παίζονται τεράστια συμφέροντα. Η λεκάνη της Α. Μεσογείου.

Tελικά αυτά τα περίφημα κοιτάσματα βρίσκονται σε περιοχές που προκαλούν θερμά επεισόδια;

Για να κατανοήσει κάποιος καλύτερα το μέγεθος των κοιτασμάτων που υπάρχουν στο Αιγαίο παραθέτουμε στο χάρτη τις ακριβείς περιοχές όπου όχι απλά υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη πετρελαίου αλλά έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες με θετικά απότελέσματα. Mε μια προσεκτική παρατήρηση θα διαπιστώσετε ότι οι “γκρίζες ζώνες” δεν είναι τίποτε άλλο παρά πετρελαιοφόροι ορίζοντες.
1.. Κοίτασμα της θέσης Μπάμπουρας: Περιεκτικότητα 1 με 1.1 δις βαρέλια
1.a. Κοίτασμα «Δομή EAST Θάσου» ανατολικά της Θάσου. Περιεκτικότητα 250.000.000 βαρέλια χαμηλού ειδικού βάρους και 380.000.000 βαρέλια υψηλού ειδικού βάρους. Επίσης 1,5 cm3 φυσικού αερίου. Βάθος μέχρι 4300 πόδια. Εκμετάλλευση NAPC Π Κοινοπραξία βορείου Αιγαίου. Στη ίδια περίπου θέση βρίσκεται το κοίτασμα «Βόρειος Πρίνος, Νέα Πέραμος, Αθως». Περιεκτικότητα 400 εκ.βαρέλια, ποιότητας χαμηλού ειδικού βάρους.
1.b. Κοιτάσματα Επανομής-Σιθωνίας και Θερμαϊκού (80 εκατ. βαρέλια)
2 και 2.a. Πετρελαιοφόρος ορίζοντας Β.Α. Αιγαίου. Στις 3 περιοχές που σημειώνονται έχουν έκδηλώσει ενδιαφέρον αμερικανικές εταιρίες και έχουν κινήσει το ενδιαφέρον του πατέρα Μπους ο οποίος έχει επισκευτεί 2 φορές την περιοχή αυτή. Και στα 3 κοιτάσματα υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 320.000.000 βαρέλια
3.. Κοίτασμα Ικαρίας Π 120.000.000 βαρέλια
4.. Κοίτασμα με άλλα 70.000.000 βαρέλια
5.. και 6.. Κοιτάσματα Κρήτης που ξεπερνούν το 1 δις βαρέλια. Ένα από αυτά βρίσκεται πολύ κοντά στη ΓΑΥΔΟ
7.. Κοίτασμα Δωδεκανήσου κοντά στο Καστελόριζο. 150.000.000 βαρέλια
8.. Κοίτασμα Κυκλάδες (100 εκατ. βαρέλια)
9.. Κοίτασμα Σκόπελος( 60 εκατ. βαρέλια)
Επίσης Βόρεια και Νότια της Λέσβου υπάρχουν άλλα δύο κοιτάσματα που το 90% του πετρελαιοφόρου ορίζοντα βρίσκεται εντός της Τουρκικής επικράτειας.

Οι γεωτρήσεις

Μέχρι το 1999 είχαν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα 172 γεωτρήσεις και από αυτές μόνο οι 12 έγιναν στο Αιγαίο. Η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε γεώτρηση στο Νότιο Αιγαίο ήταν κατά την περίοδο 1963-1965 όταν η εταιρία SAFOR πραγματοποίησε στη Ρόδο δυο χερσαίες γεωτρήσεις που απέβησαν άγονες.
Αλλη μια εταιρία επεχείρησε έρευνες στο Νότιο Αιγαίο ήταν η εταιρία OCEANIC, αμερικανικών συμφερόντων, κάνει έρευνες στο Αιγαίο αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με την ανατροπή της Χούντας η κυβέρνηση Καραμανλή κάνει σύμβαση μεταξύ της ελληνικής Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου (ΔΕΠ) και της DENISON CORPORATION, που είναι μια από τις δυο ισχυρότερες στην αγορά πετρελαιοειδών στον κόσμο. Αυτή η σύμβαση Καραμανλή προέβλεπε γεωτρήσεις στη Θάσο και επέκτασή τους σε ολόκληρο το Αιγαίο.
Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία έβγαλε το ωκεανογραφικό “ΧΟΡΑ” το 1976 οι έρευνες συνεχίστηκαν. Όταν ανέλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου οι έρευνες διενεργήθηκαν από το 1981 έως το 1986 με την διαφορά ότι στο παιχνίδι μπήκε τότε και η ARAMCO, η οποία μαζί με την DENISON διεκδικούσαν τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Διευκρινίζουμε ότι η ARAMCO αποτελούσε τότε κοινοπραξία των εταιριών TEXACO, SOCAL, ESSO, MOBIL. Η DENISON ανήκε στην πολυεθνική OXYDENTAL (του Αrmand Hammer, ο οποίος είχε αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Ρήγκαν και Γκορμπατσόφ για να φθάσουν στη συμφωνία της Γιάλτας) και υποστηριζόταν από το Σταίητ Ντηπάτρμεντ.
Όταν η ΟΧΥDENTAL άρχισε να αισθάνεται την ασφυκτική πίεση της Αραβικής ΑRAMCO και την διάθεση του Παπανδρέου να δώσει το φιλέτο του «Μπάμπουρα» στους Αραβες ζήτησε την παρέμβαση του Στέιτ Ντηπάρτμεντ. Ακολούθησε το 1987 η ανοιχτή απειλή του Τούρκου πρωθυπουργού Τουργκούτ Οζάλ να απειλήσει με πόλεμο την Ελλάδα. Για όσους θυμούνται τότε ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που αμφισβητήθηκε ανοιχτά η ισορροπία 7 προς 10. Στις εφημερίδες της εποχής έκανε την εμφάνισή του ένα έγγραφο αυτό (με ημερομηνία 21 Μαρτίου 1987) το οποίο είχε την υπογραφή του τότε υπουργού Αμυνας της Αμερικής Κάσπαρ Ουάϊνμπεργκερ και απευθυνόταν στον αρχιστράτηγο του ΝΑΤΟ Ρίτσαρντ Περλ το οποίο έδωσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στους Τούρκους να αμφισβητήσουν το νομικό καθεστώς της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.
Όταν το ωκεανογραφικό των Τούρκων “ΣΙΣΜΙΚ” κάνει την εμφάνιση του ανοικτά της Λέσβου συνοδευόμενο από αντιτορπιλικά και φρεγάτες, ενώ η 4η Αποβατική Στρατιά της Σμύρνης τίθεται σε πλήρη ετοιμότητα, η Ελλάδα και Τουρκία φθάνουν στα πρόθυρα πολέμου.
Προσέξτε τώρα! Ο Παπανδρέου κατανοώντας καλά την Αμερικανική Πολιτική κάνει μια κίνηση καλής θέλησης, βάζοντας τον τότε υπουργό Βιομηχανίας Αναστάσιο Πεπονή να δηλώσει ότι δεν τίθεται θέμα εξαγοράς μετοχών της DENISON από την ελληνική ΔΕΠ. Ετσι φθάσαμε στο Νταβός, όπου και επίσημα πλέον δέχθηκε η Ελλάδα ότι το ζήτημα των πετρελαίων του Αιγαίου αποτελεί διεθνή και όχι εσωτερική της υπόθεση. Εκεί λοιπόν Παπανδρέου και Οζάλ συμφώνησαν να σταματήσουν οι έρευνες για τα πετρέλαια στη Θάσο και να μπει στο ράφι το κυπριακό πρόβλημα. Αργότερα, όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα αποκήρυξε το Νταβός καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε το περίφημο “mea culpa” “ήταν λάθος”.
Το 1991 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης συναντιέται στο Παρίσι με τον τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ με θέμα το Κυπριακό. Στο περιθώριο της συνάντησης έκαναν την εμφάνισή τους δύο χάρτες όπου καταγράφονταν οι εταιρίες στις οποίες έχουν ανατεθεί κατά καιρούς οι έρευνες ελληνικών πετρελαϊκών κοιτασμάτων τόσο στο Βόρειο όσο και στο Νότιο Αιγαίο. Μέχρι τότε όλες οι αναθέσεις είχαν γίνει σύμφωνα με το νόμο 98/75. Στους χάρτες αυτούς υπήρχαν τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας σχηματισμένα με μια μπλε γραμμή. Στον δεύτερο χάρτη υπήρχαν όλες οι αμφισβητούμενες περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας που διεκδικούσε η Αγκυρα με κόκκινες διαγραμμίσεις. Κατά την περίοδο αυτή εισέρχεται στο παιχνίδι των ερευνών στο Αιγαίο και η Γαλλική εταιρία Beicip.
Το 1994 αρχίζει μια νέα φάση, που κατέληξε στην εκμετάλλευση του “Πρίνου”. Το ίδιο διάστημα όμως συνέπεσε και η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών. Μέχρι αυτή την χρονιά οι Αμερικανικές εταιρίες σαφώς και γνώριζαν περισσότερα από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις σχετικά με την ύπαρξη πετρελαίου στο Αιγαίο αλλά οι οικονομικές συγκυρίες ωθούσαν τις πετρελαϊκές εταιρίες στην μη εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων.
Από τότε πολλές εταιρίες έχουν αναλάβει την έρευνα για κοιτάσματα πετρελαίου. Το 1995 αποτέλεσε μια χρονιά «σταθμός» στην έρευνα που πραγματοποιήσαμε. Το Καλοκαίρι της χρονιάς αυτής ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, λαμβάνει ένα άκρως απόρρητο σήμα από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. Στο έγγραφο αυτό σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες ένας Αμερικανικός δορυφόρος υψηλότατης τεχνολογίας ανακάλυψε και φωτογράφισε κοιτάσματα πετρελαίου στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Στην ενημέρωση της ΕΥΠ γινόταν λόγος για ένα κοίτασμα που ξεκινάει από τις βραχονησίδες Ιμια και κάνοντας ένα “S” και καταλήγει στη Γαύδο. Πολλά ΜΜΕ τότε έσπευσαν να γράψουν ότι η αποκάλυψη πετρελαίου στο Αιγαίο θα είχε γνωστοποιηθεί από τους Αμερικανούς και στις αρμόδιες Τουρκικές Υπηρεσίες. Ακολούθησαν η κρίση των Ιμίων καθώς και η ανοιχτή αμφισβήτηση της Ελληνικότητας της Γαύδου.

1987: H χρονιά που ανακαλύφθηκαν οι Γκρίζες Ζώνες

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1997 μια συνέντευξη στους FINANCIAL TIMES πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, ο τότε διευθυντής πετρελαίων του Πρίνου στην Ελλάδα δήλωσε στους F.T. ότι « Μετά τον Μάρτιο του 1987 καθιερώθηκαν ουσιαστικά στην περιοχή “γκρίζες” οικονομικά ζώνες και δεν επιτρέπονται από την Ελληνική Κυβέρνηση γεωτρήσεις πέραν των 6 μιλίων, αλλά πάνω από την ελληνική υφαλοκρηπίδα.»

Μάλιστα ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ρέππας είχε παραδεχτεί ότι η γεώτρηση στην περιοχή είχε ακυρωθεί λέγοντας χαρακτηριστικά ότι

«Το 1987 υπήρξε “χρονιά τομή”. Θυμάστε τι έγινε τότε και γνωρίζετε πολύ καλά με ποια συνέπεια η Ελληνική Κυβέρνηση υπερασπίστηκε τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της χώρας. Δεν υπάρχει πρόοδος για το συγκεκριμένο θέμα, λόγω της στάσης που κρατάει η άλλη πλευρά.Βεβαίως, γνωρίζετε επίσης τις διαφωνίες οι οποίεςδιατυπώνονται από πολλές πλευρές για το εύρος, για την έκταση των θαλασσίων υδάτων, στα οποία έχει την κυριαρχία και την ασκεί κάθε χώρα. Εμείς έχουμε ξεκάθαρες θέσεις σ` αυτό. Και βεβαίως, το αρμόδιο υπουργείο αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, προκειμένου να αξιοποιήσουμε τα κοιτάσματα που πιθανώς υπάρχουν. Για το συγκεκριμένο θέμα και τις σχετικές λεπτομέρειες, πιστεύω ότι όταν απευθυνθείτε αρμοδίως θα τις έχετε. Αυτό το οποίο κάνουμε είναι να διασφαλίζουμε τα συμφέροντά μας, αφού λάβουμε υπόψη μας γενικότερες συνθήκες και προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να υπάρχουν, ώστε να προωθούμε την πολιτική μας χωρίς να δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Με άλλα λόγια, να μη δημιουργούμε προβλήματα μόνοι μας, στον εαυτό μας….»

Στην καθιερωμένη ενημέρωση των συντακτών εκείνης της ημέρας έγινε ένας πολύ σημαντικός διάλογος ανάμεσα στους δημοσιογράφους και στον κ. Ρέππα ο οποίος παρατίθεται αυτούσιος:

ΜΑΡΔΑΣ: Από εδώ και πέρα. Θέλω να ρωτήσω το ελληνικό κράτος διατηρεί το δικαίωμα να κάνει έρευνες πετρελαίου πάνω στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, ανοιχτά της Θάσου;
ΡΕΠΠΑΣ: Το ελληνικό κράτος διατηρεί στο ακέραιο όλα τα δικαιώματα τα οποία έχει και προβλέπονται από τις ισχύουσες διατάξεις, από το νομικό πλαίσιο το οποίο υπάρχει γι` αυτά τα θέματα. Οι χειρισμοί οι οποίοι γίνονται, αυτό λαμβάνουν υπόψη τους, όπως και άλλα στοιχεία τα οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ: Γιατί δεν κάνει τότε, κύριε Υπουργέ, γεωτρήσεις;
ΡΕΠΠΑΣ: Αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν θα αποφασίσουμε εμείς εδώ. Είναι κάτι το οποίο το Υπουργείο που το χειρίζεται αρμοδίως ως αντικείμενο, θα το αντιμετωπίσει.
ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ: Η Κυβέρνηση λέω, γιατί δεν κάνει;
ΡΕΠΠΑΣ: Ασφαλώς, η Κυβέρνηση θα κάνει αυτό το οποίο πρέπει να κάνει. Αλλά, δεν θα το κάνει υπό το βάρος των εντυπώσεων, αλλά υπό το πρίσμα της ευθύνης η οποία πρέπει να διακρίνει αυτές τις πρωτοβουλίες με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, το συμφέρον του λαού μας. Να είστε σίγουροι ότι γίνεται το καλύτερο.
ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ: Δηλαδή, το συμφέρον είναι να μην κάνει.
ΡΕΠΠΑΣ: Αυτό το λέτε εσείς.
ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ: Οχι. Αυτό μας λέτε εσείς.
ΡΕΠΠΑΣ: Αυτό το λέτε εσείς. Γιατί αυτό το θέμα το οποίο -όπως είπε ο κ. Μαρδάς- εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι σε εκκρεμότητα (από τότε έχουν μεσολαβήσει πολλές κυβερνήσεις) μας έχει απασχολήσει και μας απασχολεί. Είναι θέμα που έχει κριθεί γιατί έχει κατ` επανάληψη συζητηθεί δημοσίως. Και έχει αποτελέσει, αν θέλετε, ένα στοιχείο το οποίο συνεκτίμησε ο ελληνικός λαός, προκειμένου να σταθμίσει την ψήφο του. Λοιπόν, είναι ένα θέμα το οποίο χειριζόμαστε πολύ υπεύθυνα.
ΠΟΥΛΙΔΟΥ: Θέλω να ρωτήσω, τι γίνεται με τη διαδικασία των Εμπειρογνωμόνων και αν έχει στείλει η Αθήνα την απάντηση της στο δεύτερο τουρκικό υπόμνημα.
ΡΕΠΠΑΣ: Εχει ετοιμαστεί και σήμερα αποστέλλεται η απάντηση των Ελλήνων Εμπειρογνωμόνων.
ΠΟΥΛΙΔΟΥ: Κοινή συνάντηση προβλέπεται;
ΡΕΠΠΑΣ: Το θέμα αυτό της συνάντησης παραμένει ανοιχτό. Εχει “παγώσει” για την ώρα, επειδή ακριβώς θεωρούμε ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες είναι απαραίτητες, δεν υπάρχει το “κατάλληλο  περιβάλλον”.
ΦΑΣΟΥΛΑΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, ανησυχεί και πόσο ανησυχεί η Ελληνική Κυβέρνηση μετά τις χθεσινές και προχθεσινές εξαγγελίες των Τούρκων για πρόσθετα στρατιωτικά μέτρα στην Κύπρο, θα ιδρύσουν στρατιές, θα ιδρύσουν μεραρχίες, τάγματα, ένα σωρό τέλος πάντων στρατιωτικές μονάδες. Κατά πόσο ανησυχεί η Ελληνική Κυβέρνηση;
ΡΕΠΠΑΣ: Η Ελληνική Κυβέρνηση προβληματίζεται, όταν η άλλη πλευρά εκφράζεται μ` έναν τέτοιο τρόπο, ο οποίος είναι δηλωτικός της απαρέσκειάς της σε πρωτοβουλίες που έχει αναπτύξει ο διεθνής παράγων, προκειμένου να υπάρχει εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες. Αυτό το οποίο αναφέρετε εσείς ως ένταση εξοπλισμών στην άλλη πλευρά, μπορεί να είναι και μία απάντηση σε όλους εκείνους οι οποίοι θεωρούν ότι η εξωτερική πολιτική που ασκεί η Κυβέρνηση δεν είναι
αποτελεσματική. Το ότι ενοχλείται η άλλη πλευρά, σημαίνει ότι έχουμε πετύχει, σε μεγάλο βαθμό, τους στόχους που θέσαμε ευθύς εξ αρχής, με αποτέλεσμα η άλλη πλευρά να οδηγείται σε τέτοιου είδους επιλογές και κινήσεις οι οποίες είναι αδιέξοδες. Και πρέπει να το πούμε αυτό, γιατί έτσι δεν πρόκειται να επιτύχει να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα. Αυτό το οποίο πρέπει να κάνει η Τουρκία, και οι εκπρόσωποί της, είναι από τη δική της πλευρά, με λόγους αλλά κυρίως με έργα να συμβάλλει, ώστε να υπάρχει μία εποικοδομητική προσέγγιση σε όλα τα προβλήματα τα οποία υπάρχουν στην περιοχή, με κορυφαίο το κυπριακό πρόβλημα, ώστε να ανοίξουν από κει και πέρα οι δυνατότητες για μια προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών.

Τον Σεπτέμβριο του 1998 αρχίζει η γεώτρηση στον «Πρίνο Γ», σε απόσταση 2,5-3 ναυτικών μιλίων από τα ήδη υπό εκμετάλλευση κοιτάσματα του Πρίνου, τα οποία βρίσκονται δυτικά της Θάσου. Η έρευνα στον «Πρίνο Γ» διενεργείται με γεωτρύπανο της αμερικανικής εταιρείας Thronton, ενώ στην περιοχή εκτελούσε έρευνες μέχρι το τέλος του έτους το ειδικό ωκεανογραφικό σκάφος Western Pride.

O E. Κουλουμπής παραδέχεται την ύπαρξη πετρελαίων στο Αιγαίο

Κατά την περίοδο αυτή η Ελληνική Κυβέρνηση δέχεται τα πυρά της αντιπολίτευσης σχετικά με το καθεστώς που επικρατεί στις υποθαλάσσιες έρευνες στο Αιγαίο. Η πρώτη επίσημη παραδοχή Ελληνα Πολιτικού ότι στο Αιγαίο υπάρχει πετρέλαιο έγινε την Δευτέρα 27 Νοεμβρίου του 2000 από τον τ. υπουργό Ευάγγελο Κουλουμπή ο οποίος δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο γίνεται σαφέστατη αναφορά στα όσα αναφέραμε στο πρώτο μέρος της έρευνάς μας για την ύπαρξη πετρελαίων στο Αιγαίο.
Ο τ. υπουργός αναφέρει συγκεκριμένα: “Εδώ και πολλά χρόνια Έλληνες και ξένοι επιστήμονες πίστευαν ότι υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο. Το μοναδικό όμως κοίτασμα που αξιοποιήθηκε μέχρι τώρα στην Ελλάδα είναι του Πρίνου στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου. Ήταν ένα κοίτασμα σημαντικό που έδινε 30.000 βαρέλια και κάλυπτε περίπου το 10% των αναγκών της χώρας” (τώρα βρίσκεται στο τέλος του).
Στη χώρα μας έχουν γίνει εκτεταμένες έρευνες που κάλυψαν μεγάλα τμήματα του Ελληνικού χώρου. Κυρίως στο Ιόνιο και στο Αιγαίο.
Στο Ιόνιο, παρόλο που υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις για ύπαρξη κοιτασμάτων (Παξοί, Ζάκυνθος) μετά από πολλές και δαπανηρές ερευνητικές εργασίες, τελικά βρέθηκε το 1983 στη θαλάσσια περιοχή του Κατάκωλου ένα μικρό κοίτασμα με πολύ υψηλό όμως κόστος εξαγωγής (1000 βαρέλια την ημέρα με κόστος 40 δολάρια το βαρέλι).
Αντίθετα στο Αιγαίο μετά από έρευνες είμαστε πια σίγουροι ότι υπάρχει πετρέλαιο. Σε δύο περιοχές έχουμε βέβαιες ενδείξεις ότι υπάρχουν σοβαρά κοιτάσματα που μπορεί να καλύψουν ακόμη και μέχρι το σύνολο των αναγκών της χώρας.
Το κακό όμως είναι ότι και οι δύο αυτές περιοχές αμφισβητούνται από τους Τούρκους.
1. Περιοχή κοντά στη Λήμνο και τη Μυτιλήνη. Από έρευνες που έγιναν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου. Μάλιστα οι έρευνες που έγιναν από τη Γαλλική εταιρεία Beicip για λογαριασμό της ΔΕΠ δείχνουν εκτός από αυτή την περιοχή ότι υπάρχουν και άλλες πολύ ενδιαφέρουσες πετρελαϊκά περιοχές στο Νότιο Αιγαίο.
2. Περιοχή Μπάμπουρα ανατολικά της Θάσου. Είναι μια περιοχή που τμήματά της αμφισβητούνται από τους Τούρκους (βρίσκονται μεταξύ 6 και 12 μιλίων των Ελληνικών χωρικών υδάτων). Από έρευνες που έγιναν σ’ αυτήν τη περιοχή υπάρχει βεβαιότητα για πετρελαϊκό δυναμικό που κυμαίνεται από 120 έως 200 εκατομμύρια απολήψιμα βαρέλια, που θα μπορούσε να καλύψει το 40% περίπου των αναγκών της χώρας και για πολλά χρόνια.
Για τα κοιτάσματα πετρελαίου στον Μπάμπουρα απειλήθηκε ελληνοτουρκική σύρραξη. Στην πρόθεση της Ελλάδας να προχωρήσει σε εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στη θέση Μπάμπουρα η Τουρκία έγινε απειλητική «υπενθυμίζοντας» τη «συμφωνία» της Βέρνης (1976 Καραμανλής – Ετσεβίτ) και αργότερα τη «συμφωνία» της Βουλιαγμένης (1988 Παπανδρέου – Oζάλ). Τις δύο αυτές «συμφωνίες» που αναφέρουν οι Τούρκοι, η Ελλάδα, από ό,τι τουλάχιστον γνωρίζω, δεν δέχεται την ύπαρξή τους.
Πάντως ανεξάρτητα αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν μπροστά στα νέα δεδομένα των σχέσεων της Τουρκίας και με την Ελλάδα και με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις προοπτικές που διανοίγονται, πιστεύω ότι ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έχει χρέος να βάλει το θέμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Και συγκεκριμένα στα Μέτρα Oικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Λαφαζάνης: Γιατί δεν προχωρούμε σε εξορύξεις;

«Στη χώρα μας, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, υπάρχουν σοβαρές δυνατότητες, κατόπιν συστηματικών και επίμονων προσπαθειών, να εξευρεθούν σημαντικά και προσοδοφόρα κοιτάσματα πετρελαίου που θα άνοιγαν νέους δρόμους για την ελληνική οικονομία. Τα τελευταία, όμως, χρόνια η έρευνα για την ανεύρεση κοιτασμάτων πετρελαίου, που από το 98 έχουν αναλάβει τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ (ΕΛ.ΠΕ) στα οποία συγχωνεύθηκε η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου- Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων (ΔΕΠ-ΕΚΥ), έχει υποβαθμιστεί απολύτως μέχρι πλήρους εγκαταλείψεως. Είναι χαρακτηριστικό γι αυτό ότι οι δαπάνες για έρευνα πετρελαίου ακολουθούν χρόνο με το χρόνο φθίνουσα πορεία (΄98- 1,4 δις, ΄99- 0,5 δις) με αποτέλεσμα το 2000 να έχει διατεθεί το ασήμαντο ποσό των 300 εκ. δραχμών, ενώ το σχετικό ανθρώπινο ερευνητικό δυναμικό έχει μειωθεί από 269 εργαζόμενους σε μόλις 70 εργαζόμενους σήμερα.»
Φυσικά τα παραπάνω δεν θα είχαν ιδιαίτερη σημασία αν αποτελούσαν αποτέλεσμα κάποιας έρευνας δημοσιογραφικής. Δυστυχώς όμως τα παραπάνω ανήκουν σε Ελληνα Βουλευτή και μάλιστα σε επερώτηση στη Βουλή. Πρόκειται για τον βουλευτή κ. Λαφαζάνη ο οποίος στις 29 Μαρτίου 2001 κατέθεσε την ερώτηση που αν μη τι άλλο αποδεικνύει ότι έρευνες στο Αιγαίο γινόντουσαν και μάλιστα με θετικά αποτελέσματα.
Οι εταιρίες στις οποίες είχε ανατεθεί από την Ελληνική κυβέρνηση η έρευνα πετρελαίων στο Αιγαίο είναι Πολυεθνικές. Πρόκειται για τις, ΤRITON, MOL, UNION TEXAS και όχι μόνο. Ειδικά για τις εταιρίες αυτές πιστεύεται ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει σαφή εικόνα των αποτελεσμάτων των ερευνών που πραγματοποίησαν.
Στην Απογευματινή της 10/2/2002 δημοσιεύτηκε ένα άρθρο σχετικά με τα σημεία που θα συζητούσαν οι Παπανδρέου-Τζεμ στην Κων/λη στις 12/2. Ένα από αυτά τα θέματα σύμφωνα με την εφημερίδα ήταν και το πετρέλαιο!
Ο καθηγητής κ. Λέκκας σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «ΡΟΔΙΑΚΗ» αλλά και σε συνεργάτη των Aegean Times, απέρριψε κάθε πιθανότητα ύπαρξης πετρελαίων στο Αιγαίο. Απορίας άξιο είναι όμως ότι απέρριψε την ύπαρξη ακόμη και του κοιτάσματος της θέσης «Μπάμπουρας» στο Β. Αιγαίο λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ακόμη και αν υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο αυτά είναι αμελητέα αφού πριν 15 εκατομμύρια χρόνια η σημερινή Ελλάδα αποτελούσε μια χερσόνησο γης και πουθενά δεν υπήρχε θάλασσα που αποτελεί τον απαραίτητο παράγοντα για την δημιουργία πετρελαίου. Όμως η άποψή του αυτή έρχεται σε αντίθεση με αυτή του τ. Κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Παπαγεωργόπουλου ο οποίος έχει παραδεχτεί δημόσια την ύπαρξη του κοιτάσματος στη θέση «Μπάμπουρα» λέγοντας χαρακτηριστικά ότι με την τότε τεχνολογία η μέγιστη ποσότητα πετρελαίου που μπορεί να αντληθεί από αυτό το κοίτασμα φτάνει τα 200.000.000 βαρέλια, ποσότητα που αρκεί να καλύψει το 40% των εθνικών μας αναγκών για 25 χρόνια. Φυσικά η άποψη του κ. Λέκκα για το Ν. Αιγαίο ελέγχεται αφού με βάση τις έρευνες που έχει κάνει η Γαλλική εταιρία Βeicip έχουν πραγματοποιηθεί τουλάχιστον δύο διδακτορικά σε Γαλλικά Παν/μια που παραδέχονται την ύπαρξη πετρελαίων στο Καστελόριζο και Δυτικά της Ρόδου. Στα διδακτορικά αυτά αναφέρεται ότι μία από τις γεωλογικές προϋποθέσεις για την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου είναι η ύπαρξη ιζηματογενών πετρωμάτων. Στην περίπτωση του Αιγαίου, τα πετρώματα αυτά άρχισαν να σχηματίζονται πριν 150 εκατομμύρια χρόνια, όταν στη θέση της Ελλάδος υπήρχε θάλασσα. Σταδιακά, μέχρι πριν 13 εκατομμύρια χρόνια, αναδύθηκε η Αιγαϊδα, μια τεράστια χερσόνησος που ένωνε την Ελλάδα με τη Μικρά Ασία. Πριν από 5 εκατ χρόνια, λόγω των τεκτονικών ανακατατάξεων, η Μεσόγειος χώρισε τη γη στα δύο. Στο υπέδαφος του Αιγαίου λοιπόν υπάρχουν οι προϋποθέσεις (ιζηματογενή πετρώματα και ζωντανοί οργανισμοί) που εγκλωβίστηκαν στο υπέδαφος και μετά από εκατομμύρια χρόνια μετασχηματίσθηκαν σε υδρογονάνθρακες.
Στον επίλογο αυτής της έρευνας έχουμε να παρατηρήσουμε ότι αρκετοί ήταν αυτοί που πρότειναν την μη δημοσιοποίηση των στοιχείων της έρευνας επικαλούμενοι την αντίδραση των Τούρκων οι οποίοι εποφθαλμιούν τα κοιτάσματα πετρελαίου του Αιγαίου. Η απάντησή μας σε όλους αυτούς προέρχεται από το στόμα ανώτερου Κυβερνητικού παράγοντα ο ποίος δήλωσε «ΝΑ ΕΙΣΤΕ σίγουροι ότι ακόμη και αν δεν υπήρχαν τα πετρέλαια οι τούρκοι θα έβρισκαν χίλιους λόγους για να προβάλλουν τις διεκδικήσεις τους». Μήπως τελικά σήμερα που οι Τούρκοι έχουν ρίξει το βάρος στα κοιτάσματα της Κασπίας είναι η καλύτερη περίοδος για να κάνουμε επιτέλους αυτό που επί 30 χρόνια καθυστερούμε;
Οσο γι αυτούς που πιστεύουν ότι στο Αιγαίο δεν υπάρχει πετρέλαιο ας ανατρέξουν στα αρχεία του τ. υπουργείου Βιομηχανίας και θα διαπιστώσουν ότι σχεδόν το μισό Αιγαίο έχει δεσμευτεί από ξένες πολυεθνικές εταιρίες για αποκλειστική έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Αν η θεωρία του κ. Λέκκα ευσταθούσε δεν υπήρχε περίπτωση οι μεγαλύτερες εταιρίες πετρελαίου κυριολεκτικά να «σφάζονται» ποια θα αποκτήσει το αποκλειστικό δικαίωμα ερευνών από την Ελληνική Κυβέρνηση.

Αναδημοσίευση απο εδω

Το σήριαλ συνεχίζεται με τους Τούρκους και τους υποκινητές τους να …απειλούν…και να απειλούν….

Hellas oil


Ο κύβος ερρίφθη. Η κυβέρνηση ύστερα από μυστικές διεργασίες περίπου 3 μηνών φέρεται, σύμφωνα με πληροφορίες, αποφασισμένη να εξετάσει την πιθανότητα διενέργειας διεθνούς διαγωνισμού προκειμένου να παραχωρήσει σε διεθνή όμιλο τα δικαιώματα έρευνας, εξόρυξης και αξιοποίησης των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας.

Τους τελευταίους μήνες στο υπουργείο Ανάπτυξης επικρατεί αναβρασμός, καθώς στις αρχές Σεπτεμβρίου (όπως είχε αποκαλύψει η «Οικονομία» στις 4/9/2005) επισκέφθηκε τον υπουργό Δημήτρη Σιούφα και τον υφυπουργό Οικονομίας Πέτρο Δούκα ένας από τους ισχυρότερους άνδρες στον πετρελαϊκό χώρο, ο πρόεδρος της Royal Dutch-Shell (για το τμήμα της εμπορίας), δρ Ρομπ Ρουντς. Το στέλεχος της πολυεθνικής εταιρείας εξήγησε τότε στους δύο υπουργούς ότι στα στρατηγεία του Λονδίνου και των ΗΠΑ έχουν σχεδιάσει λεπτομερείς γεωπολιτικούς χάρτες, οι οποίοι δείχνουν ότι η χώρα μας παρουσιάζει ενδιαφέρον για έρευνες.

Τα στοιχεία μάλιστα έδειχναν ότι οι πιθανότητες άντλησης και εκμετάλλευσης αργού πετρελαίου είναι 3%, δηλαδή υψηλότερες σε σχέση με το 0,8% που απαιτείται για να ξεκινήσουν έρευνες σε κοιτάσματα. Ο ίδιος αποκάλυψε μάλιστα μεταξύ άλλων ότι οι περιοχές (σύμφωνα με την αγγλο-ολλανδική πολυεθνική Royall Dutch-Shell) που προσφέρονται για έρευνα και εκμετάλλευση βρίσκονται κυρίως σε τρεις ζώνες:

* Στο Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο.

* Στο Ιόνιο Πέλαγος από τον άξονα ανοιχτά της βορειοδυτικής Πελοποννήσου ώς τους Παξούς.

* Στις ακτές της Ηπείρου, στο ύψος της Πάργας.

Σύμφωνα με τις ίδιες αναλύσεις, στη Δυτική Ελλάδα, ανάμεσα στα Ιόνια Νησιά και στις ακτές της Στερεάς ώς τις ακτές της Ηπείρου, πιθανολογείται ότι υπάρχουν αποθέματα αποτελούμενα από τουλάχιστον 2 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, τα οποία καλύπτουν, εφόσον γίνουν οι κατάλληλες επενδύσεις και αντληθούν, τις πετρελαϊκές ανάγκες της χώρας μας για 20 χρόνια (σ.σ.: η Ελλάδα καταναλώνει 100 εκατομμύρια βαρέλια τον χρόνο σε κατεργασμένα προϊόντα).

Τι θα γίνει με τα κοιτάσματα του Αιγαίου

Ο Ρ. Ρουντς προσπάθησε σε εκείνη τη συνάντηση, όπως αναφέρουν σχετικές πληροφορίες, μέσω του Δημήτρη Σιούφα να διασφαλίσει την υπόσχεση ότι θα παραχωρηθούν οι σχετικές άδειες από τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) που κατέχουν τα δικαιώματα, όμως ο αρμόδιος υπουργός απέφυγε να δεσμευτεί.
Εκτοτε με απόλυτη μυστικότητα ξεκίνησε ένας μαραθώνιος από το οικονομικό και το διπλωματικό επιτελείο της κυβέρνησης, καθώς το μεγαλύτερο πρόβλημα εστιάζεται στην παραχώρηση των κοιτασμάτων που βρίσκονται σε περιοχές του βορειοανατολικού Αιγαίου τις οποίες επιχειρεί να αμφισβητήσει η Τουρκία. Σε αυτές η Royal Dutch-Shell εκτιμά μεν ότι έχει σημαντικές πιθανότητες για εξεύρεση κοιτασμάτων που μπορούν να αντληθούν και να εκμεταλλευθούν, όμως η ελληνική διπλωματία ανησυχεί για τις αντιδράσεις που υπάρχουν από την τουρκική πλευρά.
Κορυφαίο στέλεχος του οικονομικού επιτελείου έλεγε στην «Οικονομία» ότι «στην περίπτωση αυτή θα είμαστε πολύ προσεκτικοί, αφού δεν επιθυμούμε να ανακινηθούν προβλήματα διπλωματικής υφής με την Τουρκία. Εφόσον η κυβέρνηση λάβει την οριστική απόφαση να προχωρήσει ένας διεθνής διαγωνισμός τότε ίσως να εξαιρεθούν οι περιοχές του Αιγαίου».

Πάντως, το ίδιο στέλεχος απεκάλυψε ότι στη συνάντηση του υπουργού Ανάπτυξης με τον Ρ. Ρουντς είχε γίνει η επισήμανση από τον πρόεδρο της πολυεθνικής ότι…. η εταιρεία που εκπροσωπεί μπορεί να μεσολαβήσει προς την πολιτική ηγεσία της Αγκυρας, για συνεκμετάλλευση των πετρελαίων, κάτι το οποίο όμως η ελληνική πλευρά απορρίπτει κατηγορηματικά. Η προοπτική αυτή, όμως, είναι βέβαιο ότι θέτει τις προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο σε νέο πλαίσιο.

Το σήριαλ συνεχίζεται με τους Τούρκους και τους υποκινητές τους να …απειλούν…και να απειλούν….με ΠΟΛΕΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ Ελευθεροτυπία – 11/12/2005

Μαύρος χρυσός και γκρίζα σενάρια


Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι στο ελληνικό υπέδαφος ίσως υπάρχουν κοιτάσματα 2 ίσως και 4 δισ. βαρελιών.
«Γνωρίζουμε, με βάση τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει κατά καιρούς αλλά και τα θεωρητικά επιστημονικά μοντέλα, ότι είναι πιθανόν η Ελλάδα να “κάθεται” πάνω σε σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ομως, σε ποιο βαθμό είναι εκμεταλλεύσιμα δεν θα το μάθουμε, εάν δεν ξεκινήσουν συστηματικές έρευνες και γεωτρήσεις». Αυτή είναι η μόνιμη επωδός των τεχνοκρατών που έχουν ασχοληθεί με τις έρευνες υδρογονανθράκων στη χώρα μας.

*Τα αποτελέσματα στηρίζουν την πεποίθηση ειδικών επιστημόνων που θεωρούνται επαΐοντες ότι στο ελληνικό υπέδαφος ίσως υπάρχουν κοιτάσματα 2-4 δισ. βαρελιών, η αξιοποίηση των οποίων θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να αναβαθμίσει σημαντικά την οικονομική και τη γεωπολιτική θέση της χώρας. Η άλλη όψη του νομίσματος, βέβαια, είναι ότι στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη όπου το υπέδαφος κρύβει πλούτο (από τα διαμάντια της Σιέρα Λεόνε έως τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής)… γίνεται ή έχει γίνει πόλεμος.

Στην Ελλάδα, μετά το «θερμό επεισόδιο» του 1987, ο φόβος προβλημάτων με την Τουρκία έχει αναγάγει τις έρευνες για πετρέλαιο σε θέμα «ταμπού».

*Ετσι, τα στοιχεία που υπάρχουν και ως εκ της φύσεώς τους είναι απόρρητα παραμένουν «κλειδωμένα», χωρίς να έχουν αξιολογηθεί συνολικά από κάποιον κρατικό φορέα. Κατά καιρούς, κομμάτια των ερευνών εμφανίζονται σε διάφορα συνέδρια από ξένους ερευνητές ή άλλοτε «ακούγεται» ότι κάποια στοιχεία κυκλοφορούν (από πλάγιες οδούς) στα γραφεία πολυεθνικών. Επίσης, πολλοί από τους ξένους συμβούλους των κατά καιρούς υπουργών Ενέργειας έφυγαν με αρκετά στοιχεία στα χέρια τους. Ανάλογα, σε διεθνή συνέδρια παρουσιάζονται περισσότερα στοιχεία για το Αιγαίο (μέχρι τη Μύκονο!) από τούρκους ερευνητές, παρά από έλληνες, όπως επισημαίνουν επιστήμονες του χώρου.

*Σύμφωνα με πηγές που έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με τις έρευνες πετρελαίου, η κατάσταση σήμερα έχει ως εξής:

1. Ολες οι εκτιμήσεις, με βάση τα θεωρητικά μοντέλα και τις γεωχημικές μεθόδους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο ελλαδικός χώρος έχει πολλές περιοχές όπου πιθανόν υπάρχει πετρέλαιο.

2. Οι (απόρρητες) σεισμικές έρευνες («ακτινογραφία» της δομής του φλοιού της Γης, με τεχνητούς κραδασμούς) και οι γεωτρήσεις που έχουν γίνει προσδιορίζουν «πετρελαιοπιθανές» περιοχές στο Ιόνιο, την ηπειρωτική Ελλάδα και το Αιγαίο.

3. Στοιχεία για την ύπαρξη πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο έχουν παρουσιαστεί και σε πρόσφατα συνέδρια.

4. Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου αναβαθμίζει σημαντικά τα όποια κοιτάσματα υπάρχουν στην Ελλάδα. Το ίδιο γίνεται και με την εξέλιξη της τεχνολογίας, η οποία επιτρέπει πλέον και τον πιο εύκολο εντοπισμό των κοιτασμάτων, αλλά και την αποτελεσματικότερη εκμετάλλευση. Ακόμα και για τα «ξεχασμένα» κοιτάσματα του Κατακώλου και της Επανωμής που δεν θεωρούνταν εκμεταλλεύσιμα στο παρελθόν λόγω μεγάλης περιεκτικότηας σε διοξείδιο του άνθρακα και της μικρής ποσότητάς τους, επιδεικνύεται μεγάλο ενδιαφέρον σήμερα.

*Τα στοιχεία των ερευνών που ήδη έχουν γίνει έχουν καθοριστική σημασία, εξηγούν επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί επί δεκαετίες με το θέμα, γιατί μια εταιρεία πρέπει να «ξέρει» πού έχει τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, για να επενδύσει τα τεράστια ποσά που κοστίζουν οι έρευνες πετρελαίου, ιδιαίτερα με τις νέες τεχνολογίες.

Ομοίως, η κυβέρνηση πρέπει να γνωρίζει όσο το δυνατόν περισσότερα για το μέγεθος της «πετρελαϊκής πίτας», ώστε να μπορεί να αξιολογήσει τα δεδομένα, να προχωρήσει σε διεθνείς διαγωνισμούς και να διαχειριστεί τις παραχωρήσεις διαφυλάσσοντας τα συμφέροντα της χώρας. Αλλά ακόμα και για να αποφασίσει πώς θα κινηθεί πολιτικά, σε θέματα υφαλοκρηπίδας, επί παραδείγματι.

*Ετσι, λένε οι ίδιες πηγές, είναι απαραίτητος ένας κρατικός φορέας, με δικό του μηχανισμό, ο οποίος θα στέκεται «απέναντι» στις εταιρείες και θα λειτουργεί συμβουλευτικά προς την κυβέρνηση, όπως υπάρχει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης αλλά και οπουδήποτε αλλού γίνονται παραχωρήσεις.

Σήμερα, όμως, εξηγούν, ο φορέας αυτός δεν υπάρχει, καθώς η παλαιά κρατική ΔΕΠ-ΕΚΥ (η θυγατρική της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου που ασχολούνταν με την έρευνα) σήμερα έχει ενσωματωθεί στα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ)τα οποία πλέον είναι ιδιωτική εταιρεία. Συνεργεία γεωτρήσεων και έρευνας, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν πια.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 11/12/2005

ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ στην Τρίπολη, οι λιβυκοί χάρτες ώς τα 200 μίλια!
Αγκάθι για Λιβύη… η Γαύδος
Αποστολή: ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

Η Αθήνα επιθυμεί να επεκτείνει το ταχύτερο δυνατόν τη συνεργασία με τη Λιβύη στον ενεργειακό τομέα και στην άντληση πετρελαίου σε περιοχές που θα εκχωρηθούν σε ελληνικά συμφέροντα, αλλά προηγουμένως θα πρέπει να ρυθμιστεί ένα πρόσθετο εμπόδιο, που προέρχεται από την πλευρά της Λιβύης και μάλιστα το υπουργείο Ενεργείας της. Συγκεκριμένα, στους χάρτες, που από το 2004 έχει κυκλοφορήσει το λιβυκό υπουργείο Ενέργειας στο Διαδίκτυο, με τις περιοχές, χερσαίες και θαλάσσιες για πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου, η ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης της Λιβύης στη θάλασσα εκτείνεται μέχρι τα 200 ν.μ. Ως εκ τούτου, στην περιοχή οικονομικής εκμετάλλευσής της στη Μεσόγειο, περιλαμβάνεται και η νήσος Γαύδος!

Από το 2004, η ελληνική κυβέρνηση έχει επιχειρήσει, με επισκέψεις υφυπουργών, μεταξύ των οποίων και του υφυπουργού Εξωτερικών Γ. Βαληνάκη, να θέσει «μαλακά» το θέμα αυτό στους Λίβυους αρμόδιους. Η «υπόσχεση» ήταν ότι στον επόμενο χάρτη για τα κοιτάσματα πετρελαίου της Λιβύης, θα έχει αφαιρεθεί η νήσος Γαύδος από τη ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης στη Μεσόγειο.

Ομως, ακόμα και μια τέτοια κίνηση δεν λύνει το θέμα, καθώς η Γαύδος παραμένει αμφισβητήσιμη, στον τομέα της οικονομικής εκμετάλλευσης, αφού το ελληνικό κράτος δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει στα πόσα μίλια εκτείνεται η ελληνική οικονομική ζώνη. (Σ.σ. στην οικονομική ζώνη δεν ασκείται κυριαρχία και έτσι η Γαύδος δεν αποτελεί «γκρίζα ζώνη» για τη Λιβύη, όπως παλαιότερα το είχε επιχειρήσει σε ΝΑΤΟϊκό επίπεδο η Τουρκία πριν από μερικά χρόνια).

Το πρόβλημα αυτό, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, δεν ετέθη από κυβερνητικούς παράγοντες στο τραπέζι των χθεσινών συνομιλιών των δυο αντιπροσωπειών κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια.


Ο στόχος της επίσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν να αναθερμανθούν οι σχέσεις με τη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι, που είχαν μαραζώσει μετά τη δεκαετία του 1980 και τις διεθνείς κυρώσεις σε βάρος της Λιβύης από το 1999.

Η καλή σχέση του Κ. Παπούλια ως υπουργού Εξωτερικών με την Τρίπολη θεωρήθηκε από ελληνικής πλευράς ο κατάλληλος καταλύτης για να προωθηθούν οι οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, με κύριο στόχο τον τομέα της ενέργειας, όχι τόσο στην αγορά λιβυκού πετρελαίου, αλλά στις δυνατότητες που θα δοθούν σε ελληνικές επιχειρήσεις να δεσμεύσουν περιοχές σε λιβυκό έδαφος και να προχωρήσουν σε εργασίες άντλησης πετρελαίου.

Ηδη τα Ελληνικά Πετρέλαια, από κοινού με αυστραλιανή εταιρεία, συμμετέχουν κατά 20% σε τέτοια επιχείρηση, ενώ ο στόχος είναι να δεσμευθούν δύο περιοχές για τα ελληνικά συμφέροντα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέμεινε κατά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της Λιβύης ότι υπάρχει «η εκπεφρασμένη βούληση να προχωρήσουμε σε περαιτέρω συνεργασία στον πετρελαϊκό τομέα ώστε να διευκολυνθεί η συνεργασία μεταξύ των Ελληνικών Πετρελαίων και του υπουργείου Ενέργειας της Λιβύης».

Η λιβυκή πλευρά εμφανίστηκε πιο συγκρατημένη και δήλωσε ότι μια τέτοια συνεργασία ενδεχομένως θα προχωρήσει στο μέλλον. Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων υπογράφτηκαν Συμφωνία Συνεργασίας στον Μορφωτικό-Εκπαιδευτικό τομέα και στον τομέα του Τουρισμού, στον οποίο οι Λίβυοι δίνουν ιδιαίτερη σημασία.

Με τον Καντάφι

Η συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι ήταν αρκούντως επεισοδιακή, τουλάχιστον από πλευράς χρόνου. Ενώ «κατ’ αρχήν» είχε οριστεί ιδιαίτερη συνάντηση των δύο ανδρών, αυτή τελικώς μεταφέρθηκε στο δείπνο και ήταν μικρής διάρκειας. Η συνάντηση έγινε στη γνωστή «σκηνή», αλλά μέσα στο στρατόπεδο της Τρίπολης. Η πρόσβαση έγινε με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και με το γνωστό από τα παλιά φολκλόρ, με το Μ. Καντάφι να εμφανίζεται με ενδυμασία βεδουίνου κ.λπ.

Από τους θερμούς εναγκαλισμούς της δεκαετίας του 1980, τώρα ήρθε ο καιρός της θερμής και μόνον χειραψίας, και από τις ιδεολογικές αναφορές του παρελθόντος, ήρθε τώρα η ώρα της συζήτησης για επιχειρήσεις… του καιρού.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 14/03/2006

“Τα πετρέλαια της Ελλάδος”

του οικονομικού συντάκτη Κωνσταντίνου Κόλμερ.
Εκδόσεις “Λιβάνη”, 2006.

Ο «ακήρυκτος πόλεμος» που διεξάγει ήδη η Τουρκία σε βάρος της Ελλάδος είναι ένας ακόμη πόλεμος για το πετρέλαιο.

Το πετρέλαιο που υπάρχει στην Ελλάδα το είχαν επισημάνει οι Γερμανοί γεωλόγοι της Βέρμαχτ, κατά την διάρκεια της Κατοχής, όταν ερευνούσαν όλο τον ορυκτόν πλούτο της χώρας. Ως διά μαγείας τα σχετικά πορίσματα βρέθηκαν το 1973 στα χέρια της γερμανικής εταιρείας «Βίντερσχαλ», η οποία, προκειμένου να μην εμφανισθεί η ίδια, προτίμησε να συνεταιρισθεί με την καναδική «Ωσεάνικ». Όπως αποκαλύπτει ο συγγραφεύς, εκτός των 120 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου και των 850 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου που απέδωσαν μέχρι σήμερα οι «Πρίνος Ι» και «ΙΙ», κοιτάσματα υδρογονανθράκων έχουν εντοπισθεί στον Θερμαϊκό Κόλπο, στο Θρακικό Πέλαγος, στα νότια της Κρήτης και στην Δυτική Ελλάδα (Κατάκολο, Κυλλήνη, Ζάκυνθος, Παξοί, Αιτωλικό, Δελβινάκι, Μποτσάρα, Φιλιατρά).

Ένα εκπληκτικό βιβλίο, που διερευνά τους παλαιούς και νέους «ενεργειακούς δρόμους» του μαύρου χρυσού και που συμπληρώνεται με την Συνθήκη της Λωζάννης, βάσει της οποίας η Τουρκία έχει παραιτηθεί του Αιγαίου Πελάγους. Μια συνθήκη που η γείτων χώρα τόσο εμφανώς καταπατά τα τελευταία τριάντα δύο χρόνια με μια σειρά «θερμά» επεισόδια…

Το πετρέλαιο δεν είναι μόνο δυσεύρετον. Είναι και αφανές αίτιον πολιτικών γεγονότων. Η ηγεσία του κόσμου, αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, την αναπλήρωση της ελλειπούσης ενεργείας και την μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος, ασχολείται με την εξάντληση των ενεργειακών πόρων, την κατανομή των και ενίοτε με την διαρπαγή. Λύσεις υπάρχουν, αλλά είναι επίπονες και διέρχονται μέσα από την εξοικονόμηση, την υποκατάσταση και την αποτροπή των αρπάγων.
Ειδικώς διά την Ελλάδα, που περιβάλλεται από αρπακτικούς γείτονες, επισημαίνεται ο παλαιός κανόνας «αν θέλεις την ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμον». Διαφορετικά δεν θα λείψει μόνον η ενέργεια, αλλά θ’ απωλεσθή και η ήδη αμφισβητουμένη υπό της Τουρκίας εδαφική και ενάλιος ακεραιότης της χώρας.

Κόλμερ Κωνσταντίνος – Τα πετρέλαια της Ελλάδος – Εκδόσεις “Λιβάνη”, 2006.

Τα πετρέλαια της Ελλάδος

Για τη συγγραφή του παρόντος άρθρου, αφορμή έλαβα, από το προσφάτως κυκλοφορήσαν βιβλίο, του εγκρίτου και διακεκριμένου συγγραφέως, και οικονομολόγου κ. Κων/νου Κόλμερ, με τίτλο «Τα Πετρέλαια της Ελλάδος».

Το εν λόγω βιβλίο, δεν πρέπει να λείψει από καμιά βιβλιοθήκη, και να διαβαστεί, από όλους τους Έλληνες. Παρακαλώ αυτό να μη θεωρηθεί ως διαφήμιση, αλλά ως εθνική ανάγκη, με σκοπό να μάθουν οι Έλληνες, τι θησαυρό κρύβει η πατρίδα μας, στο χερσαίο υπέδαφος, αλλά και στον υποθαλάσσιο χώρο, σε όλα τα Ελληνικά πελάγη, γνωστό ως Υφαλοκρηπίδα.
Με την ενημέρωση, θα καταλάβουν οι Έλληνες, την αιτία, γιατί παραμένουμε σήμερα, από τους φτωχότερους Λαούς της Ευρώπης.
Οι διάφορες Κυβερνήσεις, που κατά καιρούς κυβέρνησαν αυτό το τόπο, απέτυχαν να εκμεταλλευθούν αυτό τον υποθαλάσσιο θησαυρό της Ελλάδος, για την ευημερία του Λαού μας, αφού οι δήθεν «Στρατηγικοί εταίροι», μας το απαγορεύουν.
Οι λόγοι που απέτυχαν ήταν, η διεκδίκηση της εύνοιας των ισχυρών της Γης, προς εξασφάλιση της Προεδρίας (κόμματος, Κυβερνήσεως, κλπ.), η φοβία, δειλία, ατολμία, γονυκαμψία, και ο ραγιαδισμός, μπροστά στους «Στρατηγικούς εταίρους».
Έτσι όμως άφησαν το Λαό μας, να πένεται, να περιμένει να ζήσει μόνο με τον Τουρισμό και τη Ναυτιλία αφού και η Γεωργία συνεχώς υποφέρει, λόγω συχνών αλλαγών της Γεωργικής πολιτικής της Ε.Ε. και λόγω φυσικών καταστροφών.
Τα πλουτοπαραγωγικά κοιτάσματα της χώρας, έμειναν αναξιοποίητα, και ανεκμετάλλευτα, και όχι μόνο τα πετρέλαια, αλλά και το Ουράνιο της Θράκης, και ο χρυσός της Αν. Μακεδονίας, γνωστός από τα χρόνια των Βασιλέων της Μακεδονίας, Φιλίππου και Μ. Αλεξάνδρου.
Από την Ιστορία μαθαίνουμε ότι η πολυδάπανος εκστρατεία το Μ. Αλεξάνδρου, στην Ανατολή, χρηματοδοτήθηκε από το χρυσό της Α. Μακεδονίας.
Όσον αφορά τα γνωστά και επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου και Ιονίου Πελάγους, από το βιβλίο του κ. Κ. Κόλμερ, αντλούμε τη πληροφορία ότι πρόκειται περί ποσοτήτων, στο μεν Αιγαίο, άνω των 2 δις βαρελίων, και στο Ιόνιο πάλιν άνω των 2 δισ. βαρελίων. Αλλωστε γνωστά ήταν τα πετρέλαια της Ζακύνθου από το Β. Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με τα κοιτάσματα στο Κρητικό Πέλαγος, φθάνουμε αισίως σε ποσότητες τέτοιες που καθιστούν τη χώρα μας αυτάρκη σε ενέργεια, όσον αφορά το κλάδο των πετρελαίων, και φυσικού αερίου, για πολλά χρόνια.
Σήμερα οι Ξένοι Οικονομικοί Οργανισμοί, προειδοποιούν τη Κυβέρνηση ότι το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, είναι ωρολογιακή βόμβα για την οικονομία μας, και στέλνουν σήμα κινδύνου, ενώ κατατάσσουν τη χώρα μας, στη «κόκκινη ζώνη» για την Ε.Ε.
Επίσης το δημόσιο χρέος της χώρας, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ανέρχεται στο κολοσσιαίο ποσό άνω των 40 δισ. Ευρώ, ετησίως, και καλύπτεται με δανεισμό, ενώ θα μπορούσαμε κάλλιστα να το καλύψουμε, με την εκμετάλλευση των Ελληνικών υδρογονανθράκων.
Για την εκμετάλλευση των Ελληνικών Πετρελαίων και Φυσικού Αερίου, απλώς χρειάζεται, δύναμη, αποφασιστικότητα, και έξυπνες κινήσεις, από τη Κυβέρνηση, προσόντα τα οποία δυστυχώς δεν διαθέτει, όπως μας απέδειξε μέχρι τώρα.
Τα Ελληνικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων, είναι επιβεβαιωμένα, και από άλλες επιστημονικές πηγές ενεργειακών ερευνών, όπως π.χ. από δορυφόρους, αλλά και από πλοία επιστημονικών ωκεανογραφικών μελετών και ερευνών, όπου διενεργούν τις γνωστές σεισμικές έρευνες.
Με τις σημερινές διεθνείς τιμές πετρελαίου, έστω των $58 ανά βαρέλι, (πρόσφατα είχε φθάσει μέχρι $80 το βαρέλι), η Ελληνική Οικονομία θα είχε λύσει όλα τα προβλήματά της, ο Λαός μας θα είχε οικονομικά ανακουφισθεί, τα τρέχοντα προβλήματα της καθημερινότητας θα είχαν επιλυθεί, και όλες οι κοινωνικές ομάδες θα είχαν ικανοποιηθεί, και έτσι θα είχαμε μια ευημερούσα χώρα, όπως η Νορβηγία, η οποία από πτωχή, χάρις στα πετρέλαιά της, έγινε πλούσια, όπως επίσης και οι χώρες του Περσικού Κόλπου, κλπ.
Δυστυχώς για την Ελλάδα η ανικανότητα των Κυβερνήσεών της, καταδίκασε το Λαό, στη φτώχια και τη μιζέρια.
Δεν υπάρχει χώρα στον πλανήτη μας, η οποία να βρήκε πετρέλαια και να μη τα εκμεταλλεύθηκε (ακόμη και οι τριτοκοσμικές).
Μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο, μόνο για την Ελλάδα ισχύει η απαγόρευση εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων, που μας επεβλήθη από τους δήθεν συμμάχους μας. Σε αυτό το θέμα πράγματι πρωτοτυπούμε διεθνώς. Ο αναγνώστης ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Σήμερα οι Κυβερνήσεις μας, για να επιβιώσουν οικονομικά κρέμονται από τις φορολογικές δηλώσεις εισοδήματος των πολιτών, όπου μαζί με το Τουρισμό, και εν μέρει της Ναυτιλίας, είναι οι μόνες πλουτοπαραγωγικές πηγές της Χώρας.
Έτσι κρύβουν «Ωκεανό» Ελληνικού Πετρελαίου, όπως γράφει η εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» 20-11-06.
Ενώ η Ελλάδα «κάθεται» κυριολεκτικά επάνω στα πετρέλαια, οι αρμόδιοι Κυβερνητικοί παράγοντες, πήγανε μέσα στη καρδιά της ερήμου Σαχάρας να βρούνε πετρέλαια, χωρίς να σκεφθούν καν τη μεταφορά τους από εκεί.
Εκεί τους διέταξαν να πάνε οι «Στρατηγικοί εταίροι» μας.
Σύμφωνα με πρόσφατες ανακοινώσεις των ΕΛ.ΠΕ., τελικά βρήκανε κοιτάσματα Φυσικού Αερίου, και Πετρελαίων, αλλά 1000 χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης της Λιβύης, δηλαδή μέσα στη καρδιά της Ερήμου Σαχάρας. Για να μεταφέρουν αυτά τα πετρέλαια στο πλησιέστερο λιμάνι φορτώσεως της Μεσογείου, πρέπει να κατασκευάσουν αγωγό μήκους άνω των 1000 χιλιομέτρων, και μετά για να τα μεταφέρουν στην Ελλάδα με δεξαμενόπλοια, θα πληρώσουν χρυσούς ναύλους στους πλοιοκτήτες.
Έτσι θα μας κοστίσουν «ο κούκος αηδόνι» που λέει ο Λαός μας. Καθ΄ όν χρόνο τα πετρέλαια είναι μέσα στα πόδια μας, στο Αιγαίο, Ιόνιο, και Κρητικό Πέλαγος.
Και όλα αυτά επειδή μας το απαγορεύουν, οι Αμερικάνοι και οι Τούρκοι.
Καλά στο Αιγαίο φοβούνται τους Τούρκους, στο Ιόνιο και Κρητικό Πέλαγος, ποιον φοβούνται;;; δεν είναι εκεί Ελληνική επικράτεια;;;
Τουλάχιστον ας βγάλουν προς εκμετάλλευση τα κοιτάσματα του Ιονίου και Κρητικού Πελάγους, ώστε να ανακουφισθεί η Οικονομία μας, και για τα κοιτάσματα του Αιγαίου, να τα κανονίσουμε με τους Ρώσους, αφού οι Αμερικάνοι μας το απαγορεύουν. Αλλά είπαμε εδώ τώρα χρειάζεται Κυβέρνηση με πυγμή και αποφασιστικότητα, και με νέους ισχυρούς συμμάχους.
Από το 2004 όταν η Ν.Δ. έγινε Κυβέρνηση, με αλλεπάλληλα υπομνήματα ενημέρωσα το κ. Πρωθυπουργό, για την εκμετάλλευση των γνωστών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ελληνική Επικράτεια και τον ενθάρρυνα να δώσει εντολή στις εγχώριες πετρελαϊκές δυνάμεις, ώστε σε συνεργασία με Ρωσικές (αφού οι Δυτικοί μας το απαγορεύουν), πεπειραμένες πετραλαϊκές δυνάμεις, να προβούν στην εξόρυξη και οικονομική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, με συμβάσεις σύμφωνα με τα διεθνώς ισχύοντα.
Οι Αγγλο-Αμερικάνοι, εάν και εφόσον, αποφασίσουν, θα μας τα πάρουν με συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου, σαν αφέντες επάνω σε δούλους-ραγιάδες.
Ένας από τους λόγους που επιδιώκουν τη συρρίκνωση της χώρας, είναι και αυτός, – των πετρελαίων -, ώστε η Ελλάς αποδυναμωμένη, να μη έχει δύναμη να αντιδράσει, ώστε αυτοί – οι Αγγλο-Αμερικάνοι – να πάρουν τα πετρέλαια, «κοψοχρονιά» που λέει ο Λαός, με μια Κυβέρνηση ανήμποροι πια να διαπραγματευθεί τα δικαιώματα της χώρας.
Με τα υπομνήματά μου αυτά, προς το κ. Πρωθυπουργό, ζητούσα την αμυντική θωράκιση των νησιών του Αιγαίου, με ρωσικές πυραυλικές εγκαταστάσεις, προς προστασία των εγκαταστάσεων εξόρυξης πετρελαίων, από εχθρικές ενέργειες του γνωστού κακού γείτονα, αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».
Οι εισηγήσεις μου, έπεσαν σε φοβισμένα, μάτια και αυτιά, πιστά στις διαταγές της Σιωνιστικής Νέας Τάξης και Παγκοσμιοποίησης, γνωστών εχθρών του Ελληνισμού.
Έτσι παραμένουμε φτωχοί, με μια Κυβέρνηση να μη μπορεί να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα των Λαϊκών τάξεων, με επακόλουθο τη γνωστή κοινωνική αναταραχή στη χώρα.
Έτσι αδυνατούμε να χρηματοδοτήσουμε, την Υγεία και Παιδεία, για τον Ελληνικό Λαό.
Έτσι παραμένουμε μια «φτωχή, μικρή, αλλά έντιμος Ελλάς», πιστή στις διαταγές των δήθεν φίλων και συμμάχων. Αμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς;;;

* Τα ελληνικά κοιτάσματα είναι επιβεβαιωμένα από δορυφόρους, αλλά και από πλοία επιστημονικών ωκεανογραφικών μελετών.


Σχετικές δημοσιεύσεις εδω, εδω, και στα λίνκς αυτων των δημοσιεύσεων.

Η πικρή αλήθεια για τους αληθινούς αφέντες πριν την είσοδο της χώρας στο κλάμπ των τοκογλύφων απο τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου στην Βουλή…

Ετοιμάζονται -τυχαία,δεν νομίζω- (αν δεν θαφτούν) εντός των επομένων ημερών και σχετικές αποκαλύψεις-βόμβες απο την ιστοσελίδα wikileaks. Να βαστιόμαστε απο κάπου, μιάς και τα σχετικά δημοσιεύματα θα προκαλέσουν σεισμό πολλών ρίχτερ στην περιοχή ΕΛ-ΠΕ-ΤΡΟΛ της Ελευσίνας και το πάλαι ποτέ ξενοδοχειακό σύμπλεγμα Απέργη-Σέσιλ στην Κηφισιά, καθώς και στο οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα των Αθηνών, Ραφήνας, Καστρίου και λοιπών “αδελφοποιημένων” αθηναικών προαστίων με αυτά της “Γουαδελούπης”…
…”το αμερικανικό Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, έχει ήδη επικοινωνήσει με το ελληνικό Υπ.Εξωτερικών και έχει ενημερώσει τον κ. Δ.Δρούτσα για την διαρροή”…
Επιπροσθέτως, έχει ήδη παραλάβει και  έγγραφο με τίτλο “Απεικόνιση των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο”….


November 22, 2010 Leave a comment

Δύο βίντεο- μνημεία απο την εποχή του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ
Προφητικά λόγια, λες και περιγράφουν την “σημερινή οργή, την σημερινή αγανάκτηση ενός λαού που προδόθηκε απο την ηγεσία του, που προδόθηκε απο τους συμμάχους του“…
Αξίζει να θυμηθούμε απο που ξεκινήσαμε και να αναλογιστούμε το που καταντήσαμε…
Απο την χούντα του Gladio στην χούντα του Βερολίνου, απο την “Ελλάδα που ανήκει στους Ελληνες” στην “Ελλάδα ιδιοκτησία της τρόικας, της “Γουαδελούπης”, και των -επερχομένων-πετρελαιάδων”…

“Επιτέλους, πόσες προδοσίες μπορεί να αντέξει αυτό το έθνος; Έξω η Νέα Κατοχή της πατρίδας μας…”
Ανδρέας Παπανδρέου…

“…η φωνή του κυρίου μας, η Ουάσιγκτον…” 
   Ανδρέας Παπανδρέου 
Ομπάμα προς Γιώργο Παπανδρέου: (απο εδω)
Το Αιγαίο δεν σας ανήκει. Είναι υποθηκευμένο στο ΔΝΤ και τα χρέη σας δεν σας αφήνουν περιθώρια διαπραγμάτευσης.

Η εξόρυξη των πετρελαίων πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και γι αυτό βρείτε τα με τη Τουρκία!…”


July 27, 2010 Leave a comment

by Andrew Gavin Marshall

This is Part 2 of the series, The Technological Revolution and the Future of Freedom

Part 1: The Global Political Awakening and the New World Order


As outlined in Part 1 of this series, “The Technological Revolution and the Future of Freedom,” there are two major geopolitical realities in the world today, both largely brought about as a result of the “Technological Revolution” in which technology and electronics have come to define and shape our society.
The Technological Revolution has led to a diametrically opposed, antagonistic, and conflicting geopolitical reality: never before has humanity been so awakened to issues of power, exploitation, imperialism and domination; and simultaneously, never before have elites been so transnational and global in orientation, and with the ability to impose such a truly global system of scientific despotism and political oppression. These are the two major geopolitical realities of the world today. Never in all of human history has mankind been so capable of achieving a true global political psycho-social awakening; nor has humanity ever been in such danger of being subjected to a truly global scientific totalitarianism, potentially more oppressive than any system known before, and without a doubt more technologically capable of imposing a permanent despotism upon humanity. So we are filled with hope, but driven by urgency. In all of human history, never has the potential nor the repercussions of human actions and ideas ever been so monumental.
Not only is the awakening global in its reach, but in its very nature. It creates within the individual, an awareness of the global condition. So it is a ‘global awakening’ both in the external environment, and in the internal psychology. This new reality in the world, coupled with the fact that the world’s population has never been so vast, presents a challenge to elites seeking to dominate people all over the world who are aware and awakened to the realities of social inequality, war, poverty, exploitation, disrespect, imperialism and domination. This directly implies that these populations will be significantly more challenging to control: economically, politically, socially, psychologically and spiritually. Thus, from the point of view of the global oligarchy, the only method of imposing order and control – on this unique and historical human condition – is through the organized chaos of economic crises, war, and the rapid expansion and institutionalization of a global scientific dictatorship. Our hope is their fear; and our greatest fear is their only hope.
(See: The Global Political Awakening and the New World Order)

This essay (Part II) will undertake an examination of these two geopolitical realities on a national scale, focusing primarily on the “American Awakening.”

The American Awakening

In the past decade, there has been an enormous surge in popular political activism, which has corresponded to the expansion of imperialism, exploitation and despotism in the world. The events of September 11th, 2001, sparked two major geopolitical events. The first was the implementation of the Bush Doctrine – the “War on Terror” – which was organized in response to the terrorist attacks. This imperialist expansion led to the war and occupation of Afghanistan, the war on Iraq and subsequent occupation, the war in Lebanon in 2006, the war on Somalia, continuing military expansionism and imposition in the Palestinian territories, as well as expansive covert operations in the Middle East, Central Asia, Africa and around the world.

The second major geopolitical trend instigated by the 9/11 attacks was the formation of what has come to be known as the “9/11 Truth Movement,” in which millions of people around the world, including thousands of academics, architects, engineers, government officials, intelligence and military officials and other professionals, as well as an exponentially growing abundance of people in the general population internationally have sought to question and challenge the official accounts of the events of 9/11. Like all activist groups, there are fringe and radical elements within the movement, those who claim that “no planes” were used in the attacks, or that the attacks were undertaken by Israel – with anti-Semitic undertones – or other such fringe theories. Regardless of the fringe elements, the main focus of the movement is based around the fact that the official story of events does not stand up to any form of independent and unbiased, rational analysis. The media for years ignored the growing international movement, but only in recent years have acknowledged the movement; however, they did not address the movement by analyzing the information and issues, but rather by seeking to discredit and demonize the political movement, focusing on the fringe elements and beliefs and applying labels of “conspiracy theorist,” attempting to discredit anyone who questions the official story.

In 2006, Time Magazine acknowledged that the 9/11 Truth Movement is not a “fringe movement,” but is, in fact, “a mainstream political reality.” They also cited a major political poll by Scripps-Howard in 2006, which revealed that 36% of Americans think it is “very likely” or “somewhat likely” that government officials either allowed the attacks to be carried out or carried out the attacks themselves.[1]

The growth of this movement spurred on major new movements and political activism, driven almost exclusively by organized and ‘politically awakened’ civilians. Driven largely by the Internet, this movement has awakened a mass of people globally to the political and strategic reality of what is known – in military terms – as a “false flag operation”, in which an attack is carried out against a certain target, where those undertaking the attack fly the flag of someone else (i.e., “false flag”) in an effort to implicate them in the attack; and thus the response to an attack would be against the perceived attackers. It is, essentially, a covert military strategem: a strategic deception. The Greek dramatist and playwright Aeschylus wrote that, “In war, the first casualty is truth.” A false flag attack an act of war that is deliberately designed to deceive and hide the truth. It is an attack carried out and blamed on one’s enemy in order to justify implementing a political agenda. Governments have used such tactics for centuries, and especially western nations in the past half-century.[2]
This movement has spawned an activist resurgence in other global issues, such as the global economic system, and most notably, the central banking system, particularly the Federal Reserve. While many Americans knew next to nothing about their central bank, the Federal Reserve, a growing movement of Americans and others around the world were educating themselves about the Federal Reserve System and the global banking system in general. Many found a leader in a Texas Congressman named Ron Paul, who campaigned on the Republican ticket for President in 2008, and who drew the widest grassroots support from across the nation of any Republican candidates. Among Democrats, “9/11 Truthers” and others critical of US foreign policy came to find a passionate leader in Cynthia McKinney, who was one of the lone voices in Congress to directly challenge the Bush administration on the official version of events, and has challenged the election fraud in 2000 and 2004, conducted a Congressional hearing on covert activities in Africa, exposing the hand of western nations behind the Rwandan genocide and Congo Civil War.
In late 2008, as the government began its financial bailout of the banks, the “End the Fed” movement emerged in sporadic protests at the 12 Federal Reserve Banks located around the country, and over 40 protests took place across the nation within a matter of months.[3]

The “Homeland Security State” Targets Dissenters

With the increasing militarization of foreign policy, we also see the increasing militarization of domestic politics, and most notably the emergence of a high-tech surveillance police state: a “Homeland Security State.” National and international elites are in the process of incrementally constructing a ‘new totalitarianism’ in replacing democracy.[4] Civil rights and freedoms are dismantled through anti-terrorist legislation, wiretapping and internet surveillance are rampant and expansive, “watch lists” are constructed, which often include the names of dissenters, and the military is increasingly poised to partake in policing. Further, over the past decade, we have seen the rapid expansion of “Continuity of Government” (COG) plans, which plan for the suspension of the Constitution and imposition of martial law in the event of an emergency.[5] At this point in American society, if there was a rapid and expansive economic collapse or another major terrorist attack on US soil, America would transform into a military government, more fascist in nature than anything; but equipped with an arsenal and “technetronic” police state the likes of which no dictator in history has had access to. Freedom has never been so threatened; yet, people have never been so mobilized in modern history to challenge the threats to freedom and democracy in America, in the west, and in the world.
(See: The Transnational Homeland Security State and the Decline of Democracy )

In 2003, General Tommy Franks gave an interview with Cigar Aficionado magazine in which he elaborated on this concept. Tommy Franks was the former Commander of the Pentagon’s Central Command over the Middle East, and thus he was the top General overseeing the wars in Afghanistan and Iraq. In his interview with the magazine, Franks stated that the objective of terrorism is “to change the mannerisms, the behavior, the sociology and, ultimately, the anthropology of a society,” and thus, in the event of another major terrorist attack in America or in the West:

the western world, the free world, loses what it cherishes most, and that is freedom and liberty we’ve seen for a couple of hundred years in this grand experiment that we call democracy. Now, in a practical sense, what does that mean? It means the potential of a weapon of mass destruction and a terrorist, massive casualty-producing event somewhere in the western world—it may be in the United States of America—that causes our population to question our own Constitution and to begin to militarize our country in order to avoid a repeat of another mass-casualty-producing event. Which, in fact, then begins to potentially unravel the fabric of our Constitution.[6]
One interesting facet that very little is known about in the militarization of domestic society and incremental totalitarianism is how the coercive state apparatus, while being justified under the guise of fighting terrorism or “protecting the Homeland,” is in fact being directed against citizen activists and popular political movements. For example, following 9/11, the Department of Homeland Security established what are known as “Fusion Centers,” set up all over the United States, and which are designed as “information sharing and collecting” hubs, in which agencies like the CIA, FBI, Department of Justice, Homeland Security and the US Military collect and analyze information together. As of July 2009, there were 72 acknowledged Fusion Centers around the United States.[7] Think of them as local surveillance centers, because that’s what they are.
Fusion Centers are also positioned to take part as local command centers in the event of a national emergency or implementation of “Continuity of Government” plans to declare martial law. State and local law enforcement agencies provide the majority of information to the local Fusion Centers, which is then analyzed and disseminated to the major intelligence, military or Homeland Security departments and agencies. However, in recent years, Fusion Centers have been criticized for their purported agenda, as they are justified on the basis of acting as centers designated for “counter-terrorism” purposes, but in practice are directed against citizen groups.
In the spring of 2009, it was revealed that the Missouri Information Analysis Center (MIAC) – a Fusion Center – had put out an information pamphlet designed to help law enforcement officials identify “potential domestic terrorists.” According to the report:
If you’re an anti-abortion activist, or if you display political paraphernalia supporting a third-party candidate or a certain Republican member of Congress, if you possess subversive literature, you very well might be a member of a domestic paramilitary group.[8]
When did our society become something out of 1984? When did our governments designate “subversive literature” as a sign of terrorism? The report classified such activities as being part of a “Modern Militia Movement,” and further identified “potential threats to American security” as:
People who supported former third-party presidential candidates like Texas Rep. Ron Paul, Chuck Baldwin and former Georgia Rep. Bob Barr are cited in the report, in addition to anti-abortion activists and conspiracy theorists who believe the United States, Mexico and Canada will someday form a North American Union.[9]
In other words, those who are opposed to the political and economic process of “North American integration”[10] are seen and identified as “potential militia members.” The report even directly identified possession of such films like the anti-Federal Reserve film, “America: Freedom to Fascism” as “potential signals of militia involvement.”[11] The document put out by the Fusion Center further warned law enforcement officials to be “on the lookout” for “bumper stickers advertising third party candidates, or people with copies of the United States Constitution.” The report wrote that due to the economic crisis, “a lush environment for militia activity has been created,” and:

It goes on to cite possible militia members as people who talk about the New World Order conspiracy, express anger with the Federal Reserve banking system, resist paying taxes, warn other citizens about the perceived dangers of radio frequency identification (RFID) or lobby for a return to strict constitutionalism as possible threats to law enforcement.

While the memo does offer something of a lopsided summary of many of the various groups which swelled enormously following the terrorist attacks of Sept. 11, 2001, it also links individuals who are otherwise peaceful with the Ku Klux Klan and other violent organizations.[12]

Another Fusion Center in Virginia identified many universities as potential “radicalization nodes” for terrorists, singling out “historically black colleges” as potential threats, and “it also contains an extensive list of peaceful American and International activist groups from nearly all cross-sections of political engagement, placing them side-by-side with groups that have long been known for resorting to violence.”[13]

In April of 2009, the ACLU (American Civil Liberties Union) released a report on the threat to liberties and civil rights posed by the Fusion Centers, saying that, “Fusion centers have experienced a mission creep in the last several years, becoming more of a threat than a security device. With no overarching guidelines to restrict or direct them, these centers put Americans’ privacy at huge risk.” The ACLU report identified several “troubling incidents” in regards to Fusion Centers violating privacy and civil rights:

– A May 7, 2008 report entitled “Universal Adversary Dynamic Threat Assessment” authored by a private contractor that labeled environmental organizations like the Sierra Club, the Humane Society and the Audubon Society as “mainstream organizations with known or possible links to eco-terrorism”;

– A potential abuse of authority by DHS officials who improperly monitored and disseminated the communications of peace activists affiliated with the DC Anti-War Network (DAWN);

– A report produced on February 19, 2009 by the North Central Texas Fusion System entitled “Prevention Awareness Bulletin” which described a purported conspiracy between Muslim civil rights organizations, lobbying groups, the anti-war movement, the U.S. Treasury Department, hip hop bands and former Congresswoman and presidential candidate Cynthia McKinney to “provide an environment for terrorist organizations to flourish”;

– A “Strategic Report” produced February 20, 2009 by the Missouri Information Analysis Center that described a purported security threat posed by the “modern militia movement” but inappropriately included references to social, religious and political ideologies, including support of third party presidential candidates such as Congressman Ron Paul and former Congressman Bob Barr; and

– A “Protective Intelligence Bulletin” issued by the DHS Intelligence Branch of the Threat Management Division of the Federal Protective Service which improperly collected and disseminated information regarding political demonstrations and inappropriately labeled peaceful advocacy groups and other activists as “extremists.”[14]

To those in power, ‘peace’ is an ‘extremist’ idea, because ‘war’ and ‘violence’ are the norms to them. Now it has come to the point where those who challenge the structures of power are simply designated as terrorists and extremists. This is an incredibly dangerous political road at which the end is despotism and the death of democracy. Congresswoman Cynthia McKinney, as one of those identified by Fusion Centers as providing “an environment for terrorist organizations to flourish,” had this to say about the Fusion Center report:

As a student of COINTELPRO, the government’s infamous Counter-Intelligence Program [directed against the Civil Rights Movement in the 1960s], I know what my government is capable of doing to quash dissent. That’s why I voted against the Patriot Act, worked in Congress to roll back the Secret Evidence Act, and introduced legislation to repeal the Military Commissions Act. I come from a long legacy of activists for justice and freedom inside this country. I am on the advocacy front lines for peace abroad and justice at home. But I know that we will not have peace or justice without truth. Truth is the foundation of the dignity that we seek. Dignity for all is not a threat to the United States.[15]

It has become evident that the response of the American government to the “global political awakening” within the United States is aimed at demonizing, discrediting, and oppressing activist groups and political movements. But how far can this oppression go?

Detention Camps for Dissidents?

One startling and deeply concerning development in the area of “Homeland Security” is the highly secretive and deliberately quiet establishment of “detention centers” within the United States, designed to house millions of people in the event of an “emergency.” In 2002, Attorney General John Ashcroft “announced [a] desire for camps for U.S. citizens he deems to be ‘enemy combatants’,” and that his plan “would allow him to order the indefinite incarceration of U.S. citizens and summarily strip them of their constitutional rights and access to the courts by declaring them enemy combatants.”[16]

Also in 2002, it was reported that FEMA, the Federal Emergency Management Agency (now under the purview of the Department of Homeland Security), was “moving ahead with plans to create temporary cities that could handle millions of Americans after mass destruction attacks on U.S. cities.” Newsmax reported that, “FEMA was seeking bids from three major real estate and/or engineering firms to help prepare for the creation of the emergency cities, using tents and trailers – if an urban area is attacked by NBC (nuclear, chemical or biological) weapons.”[17]

In 2006, Dick Cheney’s former company, Halliburton, and its subsidiary company, Kellogg-Brown & Root (KBR) received a major contract from the Department of Homeland Security worth $385 million, which was given “to support the Department of Homeland Security’s (DHS) U.S. Immigration and Customs Enforcement (ICE) facilities in the event of an emergency.” A press release on KBR’s website stated that:

The contract, which is effective immediately, provides for establishing temporary detention and processing capabilities to augment existing ICE Detention and Removal Operations (DRO) Program facilities in the event of an emergency influx of immigrants into the U.S., or to support the rapid development of new programs.[18]

Further, it stated that, “The contract may also provide migrant detention support to other U.S. Government organizations in the event of an immigration emergency, as well as the development of a plan to react to a national emergency, such as a natural disaster. In the event of a natural disaster, the contractor could be tasked with providing housing for ICE personnel performing law enforcement functions in support of relief efforts.”[19]

Within two weeks, “Homeland Security Secretary Michael Chertoff announced that the Fiscal Year 2007 federal budget would allocate over $400 million to add 6,700 additional detention beds (an increase of 32 percent over 2006).” As historian and author Peter Dale Scott reported:

Both the contract and the budget allocation are in partial fulfillment of an ambitious 10-year Homeland Security strategic plan, code-named ENDGAME, authorized in 2003. According to a 49-page Homeland Security document on the plan, ENDGAME expands “a mission first articulated in the Alien and Sedition Acts of 1798.” Its goal is the capability to “remove all removable aliens,” including “illegal economic migrants, aliens who have committed criminal acts, asylum-seekers (required to be retained by law) or potential terrorists.”[20]

Considering that the government labels anti-war activists, libertarians, progressives, and other peaceful citizens groups as “extremists,” “paramilitary members” and “terrorists,” this is especially concerning. In 2008, a former US Congressman wrote an article for the San Francisco Chronicle in which he warned that, “Since 9/11, and seemingly without the notice of most Americans, the federal government has assumed the authority to institute martial law, arrest a wide swath of dissidents (citizen and noncitizen alike), and detain people without legal or constitutional recourse in the event of ‘an emergency influx of immigrants in the U.S., or to support the rapid development of new programs’.” He elaborated:

Beginning in 1999, the government has entered into a series of single-bid contracts with Halliburton subsidiary Kellogg, Brown and Root (KBR) to build detention camps at undisclosed locations within the United States. The government has also contracted with several companies to build thousands of railcars, some reportedly equipped with shackles, ostensibly to transport detainees.[21]

As Peter Dale Scott explained:

the contract evoked ominous memories of Oliver North’s controversial Rex-84 “readiness exercise” in 1984. This called for the Federal Emergency Management Agency (FEMA) to round up and detain 400,000 imaginary “refugees,” in the context of “uncontrolled population movements” over the Mexican border into the United States. North’s activities raised civil liberties concerns in both Congress and the Justice Department. The concerns persist.

“Almost certainly this is preparation for a roundup after the next 9/11 for Mid-Easterners, Muslims and possibly dissenters,” says Daniel Ellsberg, a former military analyst who in 1971 released the Pentagon Papers, the U.S. military’s account of its activities in Vietnam. “They’ve already done this on a smaller scale, with the ‘special registration’ detentions of immigrant men from Muslim countries, and with Guantanamo.”

Plans for detention facilities or camps have a long history, going back to fears in the 1970s of a national uprising by black militants. As Alonzo Chardy reported in the Miami Herald on July 5, 1987, an executive order for continuity of government (COG) had been drafted in 1982 by FEMA head Louis Giuffrida. The order called for “suspension of the Constitution” and “declaration of martial law.”[22]

More recently, there have been several reported incidents of small towns having major “detention centers” being built in them which remain empty and maintained for the event of an “emergency.” One such facility is being proposed for the City of Italy to build “a detention center for illegal immigrants.”[23] There was also an effort to have a detention center built in Benson City “to house illegal immigrants.”[24] A major American prison corporation, Corplan Corrections, “has been at the center of numerous controversies, including a bizarre prison-building scheme in Hardin, Montana that involved a private military force called American Police Force run by an ex-con. The prison cost the small town $27 million but never housed any prisoners.” Further, Corplan “has approached city officials in several towns across the U.S. – Benson, Arizona; Las Cruces, New Mexico; and Weslaco, Texas – with a proposal to build a new detention center for immigrant families.”[25]

These facilities, built under the pretences of housing “illegal immigrants” yet largely remaining empty, could potentially be used to house not only immigrants, but also Muslims and “possibly dissenters” following a major emergency, such as an economic collapse or terrorist attack within the United States. After all, in World War II, Canada and the United States rounded up Japanese and German immigrants into internment camps. Again, it becomes evident that the response of power structures to the manifestation of the global political awakening within the United States is to oppress and suppress the people, and with that, undermine democracy itself.

The Prospects of Revolution

During the first phase of the global economic crisis in December of 2008, the IMF warned governments of the prospect of “violent unrest on the streets.” The head of the IMF warned that, “violent protests could break out in countries worldwide if the financial system was not restructured to benefit everyone rather than a small elite.”[26] Naturally, the IMF director leaves out the fact that he is part of that small elite and that the IMF functions for the benefit of that very same elite.

In late December of 2008, “A U.S. Army War College report warn[ed] an economic crisis in the United States could lead to massive civil unrest and the need to call on the military to restore order.” The report stated that, “Widespread civil violence inside the United States would force the defense establishment to reorient priorities … to defend basic domestic order and human security.”[27]

Throughout 2009, there was an abundance of civil unrest, protests and even riots all across Europe in response to the economic crisis. In February of 2009, Obama’s intelligence chief, Dennis Blair, the Director of National Intelligence, told the Senate Intelligence Committee that the economic crisis has become the greatest threat to U.S. national security:

I’d like to begin with the global economic crisis, because it already looms as the most serious one in decades, if not in centuries … Economic crises increase the risk of regime-threatening instability if they are prolonged for a one- or two-year period… And instability can loosen the fragile hold that many developing countries have on law and order, which can spill out in dangerous ways into the international community.[28]

In other words, the economic crisis poses two major social threats to the “national security” (i.e., imperial status) of the United States. Of key importance is that America and other western nations may lose control of their colonial possessions and interests in the developing world – Africa, South America and Asia – as the people in those regions, the most “politically awakened” in the world, can cause “regime-threatening instability” as the prospects of riots, rebellion and revolution expose the failure of their national leaders and governance structures. This would pose an immense threat to the interests of the west in those regions, as they primarily rely upon local nation-states to control the populations and resources. Concurrently, these revolts could spread to the developing world. So western elites are faced with the prospects of possibly losing their control over the world’s resources and even their own domestic populations. The natural reaction, in imperial logic, is to militarize both the foreign and domestic spheres.

No wonder then, that in 2008, the highest-ranking general in the United States, “Adm. Michael Mullen, chairman of the Joint Chiefs of Staff, ranks the financial crisis as a higher priority and greater risk to security than current wars in Iraq and Afghanistan.” He explained, “It’s a global crisis. And as that impacts security issues, or feeds greater instability, I think it will impact on our national security in ways that we quite haven’t figured out yet.”[29]

The head of the World Trade Organization (WTO) warned that, “The global economic crisis could trigger political unrest equal to that seen during the 1930s.” He elaborated, “The crisis today is spreading even faster (than the Great Depression) and affects more countries at the same time.”[30]

In February of 2009, renowned economic historian and Harvard professor, Niall Ferguson, predicted a “prolonged financial hardship, even civil war, before the ‘Great Recession’ ends,” and that, “The global crisis is far from over, [it] has only just begun, and Canada is no exception,” he said while at a speaking event in Canada. He explained, “Policy makers and forecasters who see a recovery next year are probably lying to boost public confidence,” while, “the crisis will eventually provoke political conflict.” He further explained:

There will be blood, in the sense that a crisis of this magnitude is bound to increase political as well as economic [conflict]. It is bound to destabilize some countries. It will cause civil wars to break out, that have been dormant. It will topple governments that were moderate and bring in governments that are extreme. These things are pretty predictable.[31]

Even in May of 2009, the head of the World Bank warned that, “the global economic crisis could lead to serious social upheaval,” as “there is a risk of a serious human and social crisis with very serious political implications.”[32] Zbigniew Brzezinski himself warned in February of 2009 that, “There’s going to be growing conflict between the classes and if people are unemployed and really hurting, hell, there could be even riots!”[33]

In March of 2010, Moody’s, a major credit ratings agency, warned that “social unrest” is coming to the west, as the US, the UK, Germany, France, and Spain “are all at risk of soaring debt costs and will have to implement austerity plans that threaten ‘social cohesion’.”[34]

In 2007, a British Defence Ministry report was released assessing global trends in the world over the next 30 years. In assessing “Global Inequality”, the report stated that over the next 30 years:

[T]he gap between rich and poor will probably increase and absolute poverty will remain a global challenge… Disparities in wealth and advantage will therefore become more obvious, with their associated grievances and resentments, even among the growing numbers of people who are likely to be materially more prosperous than their parents and grandparents. Absolute poverty and comparative disadvantage will fuel perceptions of injustice among those whose expectations are not met, increasing tension and instability, both within and between societies and resulting in expressions of violence such as disorder, criminality, terrorism and insurgency. They may also lead to the resurgence of not only anti-capitalist ideologies, possibly linked to religious, anarchist or nihilist movements, but also to populism and the revival of Marxism.[35]

Further, the report warned of the dangers to the established powers of a revolution emerging from the disgruntled middle classes of the west:

The middle classes could become a revolutionary class, taking the role envisaged for the proletariat by Marx. The globalization of labour markets and reducing levels of national welfare provision and employment could reduce peoples’ attachment to particular states. The growing gap between themselves and a small number of highly visible super-rich individuals might fuel disillusion with meritocracy, while the growing urban under-classes are likely to pose an increasing threat to social order and stability, as the burden of acquired debt and the failure of pension provision begins to bite. Faced by these twin challenges, the world’s middle-classes might unite, using access to knowledge, resources and skills to shape transnational processes in their own class interest.[36]

From the Old World to the New

So here we are, in the year 2010, the end of the first decade of the 21st century; and what a century it has been thus far: 9/11, a recession, the war on Afghanistan, the “war on terror”, the war on Iraq, terrorist attacks in Bali, Madrid, London and all across the Middle East; the war on Somalia, the Congo Civil War (the deadliest conflict since World War II, with upwards of 6 million innocent civilians killed since 1996); the Russia-Georgia war, the expansion of the war into Pakistan, the election of Barack Obama, the global economic crisis and here we are.

All of human history is the story of the struggle of free humanity – the individual and the collective – against the constructs of power, which sought to dominate and control humanity. From humanity’s origins in Africa, civilizations rose and fell, dominated and decimated. From Ancient Egypt to Greece and Rome, the Chinese dynasties, the Mayans and Aztecs, all sought domination of land and people. The Persian Empire and the Ottoman Empire expanded and controlled vast populations and diverse people; and with the emergence of Capitalism came the emergence of the European powers.

For the past 500 years, Europe and America have dominated the world; and in fact, only in the last 65 years has America dominated the globe. The Peace of Westphalia was signed in 1648, ending the Thirty Years’ War in the Holy Roman Empire and the Eighty Years’ War between Spain and the Republic of the Seven United Netherlands. This agreement effectively ended the Holy Roman Empire, and marked the emergence of the idea of the modern nation-state. University studies in International Relations begin with the Peace of Westphalia, as it is viewed as the beginning of the international system we know today.

Out of this emerged the great European empires: the Portuguese, the Spanish, the Dutch, and later the French, British and German empires, which created the first global political economy with the Atlantic Slave Trade, trading weapons and goods in exchange for captured slaves, fueling internal civil wars among the large African empires to feed them a supply of slaves which they then took to the Americas to use as a labour force. That labour force would produce goods taken back to Europe, traded among the world’s empires, and ultimately financing the continued flow of weapons into Africa. It was a triangular trade between Europe, Africa and the Americas. At this time, the notion of ‘race’ originated through a series of legal decisions made in the colonies.

In the 1600s, the colonies in the Americas were made up of white, Indian and black indentured labourers and slaves, both ‘un-free blacks and whites, with blacks being a minority, yet they still “exercised basic rights in law.” A problem arose for elites attempting to control the labour class: the un-free native labour force knew the land and could escape easily (so they would later be largely eliminated through genocide); and in the 1660s, the labour class was becoming rebellious, where black and white labourers worked together and rebelled against local elites. The entire lower class of society was united – regardless of their varied and expansive differences – and they were united against the elites. Thus, a doctrine of ‘divide and conquer’ was implemented against the psycho-social foundations of the people.[37]

The elite “relaxed the servitude” of the white labourers, and “intensified the bonds of black slavery,” and subsequently “introduced a new regime of racial oppression. In doing so, they effectively created the white race – and with it white supremacy.” Thus, “the conditions of white and black servants began to diverge considerably after 1660.” Following this, legislation would separate white and black slavery, prevent “mixed” marriages, and seek to prevent the procreation of “mixed-race” children. Whereas before 1660, many black slaves were not indentured for life, this changed as colonial law increasingly “imposed lifetime bondage for black servants – and, especially significant, the curse of lifetime servitude for their offspring.”[38]

A central feature of the social construction of this racial divide was “the denial of the right to vote,” as most Anglo-American colonies previously allowed free blacks to vote, but this slowly changed throughout the colonies. The ruling class of America was essentially “inventing race.” Thus, “Freedom was increasingly identified with race, not class.”[39]

In 1648, the nation-state emerged; in 1660, racism was created through legal decisions; and in 1694, the Bank of England was created and the birth of the central banking system took place. All of these were essentially ‘social constructions’ – nation, race, currency – in which they are simply ideas that are accepted as reality. A nation is not a physical entity, race has no true basis for discrimination or hierarchy, and a currency has no actual value. They only hold as true because everyone accepts them as true.

From this period of immense transition, European imperial nations dominated the world; racism justified their domination, and central banks dominated the empires at home and abroad. The 1800s saw the Industrial Revolution, which instigated the decline of slavery and the emergence of paid labour and hourly wages. Eventually, the notion of ‘race science’ emerged within the eugenics movement, originating in Europe, and later migrating to the United States in the late 19th century. This helped justify the ‘Scramble for Africa’, which began in the 1880s and entailed the European empires formally colonizing the entire continent of Africa, carving it into nations among them, but justifying it on the basis of a racist “civilizing mission.”

The European imperial age declined with World War I, a battle of empires and economies. This led to the collapse of many European empires as well as the Ottoman and Russian empires, with the emergence of the Soviet Union as well as nation-states in the Middle East. The emergence of fascism took root in the 1920s and 30s, and grew to coalesce in World War II, which led to the ultimate decline of the British and French empires, and the emergence of the American empire.

America became the engine of empire for the Atlantic community, Europe and North America. It created and ran international organizations allowing for transnational elites to share power among an increasingly global – an increasingly smaller – group of elites. The World, for nearly fifty years, was defined as a global struggle between Communism and Democracy – between the Soviet Union and the West. This historical myth hides the face of global domination: a struggle between two blocs for global domination of the world’s people and resources.

With the end of the Cold War came the emergence of the New World Order, a world in which there was only one global power: the United States. I was born shortly before the Berlin Wall came down, and I developed a memory only after the Soviet Union collapsed; the only world I know is the one in which the United States has been the only global power. I know only the era of ‘globalization’ and the promises it made my generation. Think of the effect upon the youth this great period of transition will have.

The history of humanity is one of constant change, sometimes slow and incremental, at other times rapid and expansive. Today, we are in a period in which we are seeing a convergence of never-before-seen global realities. The population of the world has never been so monumentally large – at 6.8 billion – and among the global population, for the first time in human history, there is a true “global political awakening.” This does not mean that everyone is correct in their views, but it does mean that the world’s people are thinking and acting – even if incidentally or unknowingly – about the global polity. This is most especially so in the areas where the Atlantic world has dominated for so long, as they have been subjected to poverty, racism, and war like no other people on earth. Their ‘awakening’ was forced upon them, and the west is now having its awakening forced upon it.

At our current position, we are about to undergo a global historical period of transition, the likes of which has never before been seen. The incremental and slow building ‘global political awakening’ that emerged around the world in the past century, is reaching a precipice and rapid expansion at the beginning of the 21st century. Global power has never been so centralized, with international institutions and systems of global governance holding authority over several realms of humanity. We are partaking in global wars seeking to dominate populations and control resources, democracy is eroding in the west, and wealth disparities have never been so great in all of human history.

For the first time in the last 500 years, the East has risen – with China and India – as new global powers, rising within the system not against it; marking the first time that nation-states have not risen against the global power, but with the global power. China and India are being brought within a new global political and economic system that is being constructed: a global totalitarian system of continental colonies to a global state. In 1998, then Secretary-General of NATO, Javier Solana, gave a speech in which he said:

It is my general contention that humanity and democracy – two principles essentially irrelevant to the original Westphalian order – can serve as guideposts in crafting a new international order, better adapted to the security realities, and challenges, of today’s Europe.[40]

Further, he explained, “the Westphalian system had its limits. For one, the principle of sovereignty it relied on also produced the basis for rivalry, not community of states; exclusion, not integration.” Thus, to truly have global power, the international system of nation-states must be ‘re-imagined’ and altered: first, into continental governance structures, and ultimately a global structure. As Solana said, “In the United Nations, the ideal of a global institution including all nations became a reality,” and “the ideal of European integration was set in motion.” He elaborated:

But an integral part of the evolution of the Atlantic Alliance was the idea of reconciliation: the integration of our militaries, the common project of collective defence, and the willingness to work towards a common approach to defend the Alliance’s common values.

Unfortunately, also out of the same ashes of the second world war emerged the East-West confrontation that left Europe deeply divided for more than four decades. As our century comes to an end, we at last have the opportunity to overcome this division and to set free all the creative energies this continent can muster to build the new security order which will lead us into the 21st century.[41]

It is a difficult balancing act for global powers – particularly the United States – to manage the integration of China into the ‘new world order’, while simultaneously both of them compete for control of global resources, located primarily in regions of the world which are experiencing the most rapid and extensive ‘awakening’. The imperial mindset – like that of Brzezinski’s – seeks to rationalize global power as being equated with ‘global stability’, and that without empire, there is only ‘chaos’. Thus, imperial logic dictates that America must seek to dominate as much of the world as fast as possible, and hence control global resources, which will allow it to determine the terms of China and other powers’ inclusion in the new world order. This has the potential to spark a global war – a World War III type of scenario between the NATO powers and the China-Russia alliance – the Shanghai Cooperation Organization (SCO) – who seek to share power, not to be dominated. Global populations at home and abroad have never been so challenging to control: global war is inevitable in the imperial mindset. As Brzezinski himself stated in a speech to Chatham House in London in 2009:

But these major world powers, new and old, also face a novel reality: while the lethality of their military might is greater than ever, their capacity to impose control over the politically awakened masses of the world is at a historic low. To put it bluntly: in earlier times, it was easier to control one million people than to physically kill one million people; today, it is infinitely easier to kill one million people than to control one million people.[42]

In many people’s view of the global economic crisis, the problem was ‘greed’. Greed is not the problem, it is but a symptom of the disease that is ‘power’; which, like a cancer, expands and kills its host. Humanity is entering what will likely be the most turbulent period in human history. The future is not yet written; all that is certain is that everything will change. What it comes down to is the greatest human struggle in the history of our small little planet: the struggle of the world’s people – in every corner of the world, from every religion, ‘race’, ethnicity, ideology, language, sex, gender and variation – against a global power elite who control the most advanced, technological, and lethal tools of oppression every conceived. Make no mistake, we are not repeating history, we are making it.

The Power of Ideas

Our awakening is the greatest threat to these global elites, and it is our only hope of protecting any notions of freedom, liberty, family, equality and individuality. It is these notions that have led to and created the greatest developments and ideas in human history. Humanity’s best is within these concepts, and its worst is within power. The shame of humanity is within its systems of power, so for humanity to survive we must re-imagine and remodel our global system and global power.

We cannot design a society for humanity without taking into consideration human nature. If you build it, they will come. If we keep creating positions of great power, and continually globalize power, it will attract exactly the wrong type of people to those positions of power: the ones that want it and want to abuse the power. These people are more likely to get to these positions of power because they are willing to do anything to get there, which means that once they have it, they will do anything to maintain and expand it. And so power grows, and the cancer spreads. Imagine if Hitler’s rise to power took place not in the era of nation-states, but in the era of the ‘global state.’ All that is required is one tyrant, and humanity is nothing if not proof that there are always tyrants in waiting.

What is a nation? Is it an army, a flag, an anthem, or a building of government? A nation is an idea – and is constructed by a series of ideas. There is no ‘real’ border, it is an imaginary line, and everyone in the world pretends they are there, and nation-states (which are really people who are in control of these ideas), govern accordingly. Now we are in a period in which elites are attempting to re-imagine the international community, to erase the ‘idea’ of borders, and to ultimately re-program humanity to follow their example. Social planners seek to control not simply our land, resources and bodies, but most importantly, our minds. World government will be sold to us on the ‘ideas’ of peace, something all of humanity wants; all save the powerful, for war and conflict is the means through which power is accumulated and society is transformed.

True peace will never be possible with a singular global power structure; for once power is globally centralized, what more can the powerful seek to achieve? Thus, the powerful fight each other for control of the centralized authority, paranoia governs their minds, and distrust and hatred directs their actions. Power subsequently becomes its own worst enemy, as it eats away at its host and destroys the body within which it lives.

True peace can only come from human understanding. Free humanity must understand each other if we are to live among each other. We cannot any longer view each other through the lenses of power: through the media, government, economic, and social structures. These structures are designed with the intent to mislead and misrepresent people, they are illegitimate and must be considered as such. We must view and understand each other on a human level: on ideas of freedom, liberty, family, equality and individually. To achieve that understanding, one realizes that freedom must be for all or none, that liberty is not to be selective, the importance of family, the necessity of equality and the acceptance and celebration of individuality. With that, peace is inevitable. With power, peace is impossible.

Just as elites seek to re-imagine and recreate our world, we too, can do the same. This must begin with the human understanding, where we enter into a new Renaissance or Enlightenment, not western, but global; where the people communicate and interact with each other on a personal basis, not through elite structures. This must be the aim of the global political awakening: to achieve peace through peaceful means. If everyone in the world simply decided to no longer acknowledge people and positions of power, that power would vanish. If there is no army, because the soldiers decided to no longer recognize the government, there is no one to pull the trigger on people in the street.

I think, therefore I am. If I think I am free, I will become free. But while an individual can do this, it does not work if everyone doesn’t do it. This requires all people, everywhere, to work together, talk together, learn together, think together and act together. We can either do this now, or potentially be subdued for decades if not longer. If we do not achieve global peace and freedom for all people, if we do not understand each other, power will win, at least for a while. What is important to note is that the emergence of a technetronic society reduces the need for people, as technology can watch, listen, control and kill people with the push of a button. We are also in danger of becoming a docile, tranquilized society, lost in drugs – whether recreational or even more notably, pharmaceutical. We must avoid entering into a ‘brave new world’, and instead bravely construct a different world.

From the militarization of domestic society, it would appear as if we are moving into a world quite reminiscent of George Orwell’s 1984, in which the world is divided into a few major regional blocs that war against each other and terrorize their populations through acts of physical terror and total surveillance (“Big Brother”). This is but a phase and evolution into the final stage – the grand idea – or as Aldous Huxley referred to it, “The Ultimate Revolution”: the global scientific dictatorship. That will be the focus of the third and final part in this series.

Andrew Gavin Marshall is a Research Associate with the Centre for Research on Globalization (CRG), and is studying Political Economy and History in Canada. He is co-editor, with Michel Chossudovsky, of the recent book, “The Global Economic Crisis: The Great Depression of the XXI Century,” available to order at


[1] Lev Grossman, Why the 9/11 Conspiracy Theories Won’t Go Away. Time Magazine: September 3, 2006:,9171,1531304,00.html

[2] Andrew Gavin Marshall, State-Sponsored Terror: British and American Black Ops in Iraq. Global Research: June 25, 2008:; Andrew Gavin Marshall, Breaking Iraq and Blaming Iran. Global Research: July 3, 2008: ; Andrew Gavin Marshall, Operation Gladio: CIA Network of “Stay Behind” Secret Armies. Global Research: July 17, 2008: ; also see: Daniele Ganser, NATO’s secret armies: operation Gladio and terrorism in Western Europe, (Frank Cass: 2005).

[3] Chris Steller, Minneapolis Federal Reserve draws third protest in six months. The Minnesota Independent: April 25, 2009:

[4] Andrew Gavin Marshall, The Transnational Homeland Security State and the Decline of Democracy. Global Research: April 15, 2010:

[5] Peter Dale Scott, Supplanting the United States Constitution: War, National Emergency and “Continuity of Government”. Global Research: May 19, 2010: ; Peter Dale Scott, Martial Law, the Financial Bailout, and War. Global Research: January 8, 2009:

[6] Marvin R. Shanken, General Tommy Franks: An exclusive interview with America’s top general in the war on terrorism. Cigar Aficionado Magazine: December 1, 2003:,2540,201,00.html

[7] Amy Goodman, Broadcast Exclusive: Declassified Docs Reveal Military Operative Spied on WA Peace Groups, Activist Friends Stunned. Democracy Now! July 28, 2009:

[8] Joshua Rhett Miller, ‘Fusion Centers’ Expand Criteria to Identify Militia Members. Fox News: March 23, 2009:

[9] Joshua Rhett Miller, ‘Fusion Centers’ Expand Criteria to Identify Militia Members. Fox News: March 23, 2009:

[10] Andrew Gavin Marshall, Tyrants and Traitors: The “Evolution by Stealth” of a North American Union. Global Research: August 7, 2007:

[11] Joshua Rhett Miller, ‘Fusion Centers’ Expand Criteria to Identify Militia Members. Fox News: March 23, 2009:

[12] Stephen C. Webster, Missouri retracts police memo which labeled activists as ‘militia’. The Raw Story: March 26, 2009:

[13] Stephen C. Webster, Fusion center declares nation’s oldest universities possible terror threat. The Raw Story: April 6, 2009:

[14] Press Release, ACLU Calls For Internal DHS Investigations On Fusion Centers. ACLU: April 1, 2009:

[15] Press Release, ACLU Calls For Internal DHS Investigations On Fusion Centers. ACLU: April 1, 2009:

[16] Jonathan Turley, Camps for Citizens: Ashcroft’s Hellish Vision. Los Angeles Times: August 14, 2002:

[17] Christopher Ruddy, FEMA’s Plan for Mass Destruction Attacks: Of Course It’s True. Newsmax: August 6, 2002:

[18] Press Release, KBR Awarded U.S. Department of Homeland Security Contingency Support Project for Emergency Support Services. KBR: January 24, 2006:

[19] Ibid.

[20] Peter Dale Scott, 10-Year U.S. Strategic Plan For Detention Camps Revives Proposals From Oliver North. New American Media: February 26, 2006:

[21] Lewis Seiler and Dan Hamburg, Rule by fear or rule by law? The San Francisco Chronicle: February 4, 2008:

[22] Peter Dale Scott, Homeland Security Contracts for Vast New Detention Camps. Global Research: February 6, 2006:

[23] Cindy Sutherland, Italy City Council hears proposal for commercial development. Italy Neotribune: May 18, 2010:

[24] Thelma Grimes, Council ‘nay’ on detention center; City wants project funding assurance. Benson News: May 11, 2010:

[25] Forrest Wilder, For the Lucios, Private Prison Consulting is a Family Affair. Texas Observer: April 23, 2010:

[26] Angela Balakrishnan, IMF chief issues stark warning on economic crisis. The Guardian: December 18, 2008:

[27], Study: DoD May Act On US Civil Unrest. McClatchy-Tribune Information Services: December 29, 2008:

[28] Stephen C. Webster, US intel chief: Economic crisis a greater threat than terrorism. Raw Story: February 13, 2009:

[29] Tom Philpott, MILITARY UPDATE: Official: Financial crisis a bigger security risk than wars. Colorado Springs Gazette: February 1, 2009:

[30] AFP, WTO chief warns of looming political unrest. AFP: February 7, 2009:

[31] Heather Scoffield, ‘There will be blood’. The Globe and Mail: February 23, 2009:

[32] BBC, World Bank warns of social unrest. BBC News: May 24, 2009:

[33] Press TV, Economic Crisis: Brzezinski warns of riots in US. Global Research: February 21, 2009:

[34] Ambrose Evans-Pritchard, Moody’s fears social unrest as AAA states implement austerity plans. The Telegraph: March 15, 2010:

[35] DCDC, The DCDC Global Strategic Trends Programme, 2007-2036, 3rd ed. The Ministry of Defence, January 2007: page 3

[36] Ibid, page 81.

[37] Andrew Gavin Marshall, War, Racism and the Empire of Poverty. Global Research: March 22, 2010:

[38] Ibid.

[39] Ibid.

[40] Dr. Javier Solana, “Securing Peace in Europe”, NATO speech: November 12, 1998:

[41] Ibid.

[42] Zbigniew Brzezinski, “Major Foreign Policy Challenges for the Next US President,” International Affairs, 85: 1, (2009), page 54 (emphasis added)


The Technological Revolution and the Future of Freedom Part 1: The Global Political Awakening and the New World Order by Andrew Gavin Marshall

State-Sponsored Terror: British and American Black Ops in Iraq

The Transnational Homeland Security State and the Decline of Democracy by Andrew Gavin Marshall

Part 1: War, Racism and the Empire of Poverty – When Empire Hits Home

Declassified Docs Reveal Military Operative Spied on WA Peace Groups, Activist Friends Stunned

Martial Law, the Financial Bailout, and War by Prof. Peter Dale Scott

Colour fonts, background highlights, comments, and bolding added.