Archive

Archive for the ‘hedge funds’ Category

THE CDS PLANET

March 11, 2010 Leave a comment

Διαβάσαμε εδω & εδω

PART A

A banker’s perspective of the Greece derivatives debt dodge

By Edward Harrison of Credit Writedowns.

Last week, Yves wrote her perspective on the Goldman-Greece cross currency swaps. Here’s a slightly different take. Comments are appreciated.
By now, you know about the much-discussed swaps that Greece used to conceal it’s debt load. While the amount of debt concealed is low relative to the total, the mere fact that Greece attempted to conceal its true fiscal position is damning in light of revelations in October that the government’s fiscal hole for 2009 is three times the original April estimate.
The problem is, in a word, credibility. Greece now has none – and this is why its bond yields have skyrocketed.
But what about the investment bankers like Goldman Sachs who helped Greece in its machinations – aren’t they to be vilified as well. What do we do about them? I was thinking about that after an interview I did this morning on Canada’s Business News Network (see clip here).
Last week, we got some pretty pointed views on this subject. Felix Salmon says “Goldman is a scapegoat.” Yves Smith takes a more negative view of Goldman’s culpability. So I decided to take a different tack and share some thoughts with you on how investment bankers think – and how it may have led to this. I am using this term ‘Investment Banker’ generically to refer to financial staff at broker-dealers whether they work in a sales & trading or an advisory role. This distinguishes the I-Banker from a commercial banker where incentives are somewhat different.
The first thing you have to realize about investment bankers is that it’s all about the money. Now I’m not talking about a greed is good mentality here. I’m referring to money as validation for achievement, success and self-worth.
Corporate hierarchies
In a normal corporate environment, there is a strict hierarchy in which those at the top earn more than those at the bottom. In order to rise to the top (and earn the salary and huge bonus – I might add), one needs to be considered successful. And that means putting in years of effort for which one receives performance reviews.
If you do well on these reviews, you might even receive accolades, awards and so on – the point being you are a rising star with talent. So you get promoted. “The way you’re going, you might even rise to CEO one day!” That’s the kind of praise you might hear. So the whole hierarchical apparatus is designed to align high achievement with other external signs of success: good evaluations, promotions, more money, more responsibility, more underlings, larger budgets, awards, and accolades and so on. All you need to do is look at an org chart and you get a pretty good sense of who’s supposed to be the stars. And by the way, this is how it works in commercial banking as well.
Investment banking hierarchies
But, that’s not how it works in investment banking at all. When one deal or a series of trades can mean billions in profit, even a relatively junior person can have influence on the bottom line far beyond what her title suggests. This is certainly true in the advisory business, but it is even more true in trading – especially proprietary trading, a major reason that proprietary trading is inherently risky and would be restricted under the Volcker Rule. By the way, this is also a major reason that investment banks that are public companies and not partnerships are risky companies with notoriously poor managers.
A slovenly 32-year old junior trader with terrible social skills, zero management ability and no one reporting to him can make millions of dollars a year. He’s the guy you read about in the newspaper making three times the CEO’s salary. He’s the guy that all the other firms are trying to poach. And he’s the guy that used to be referred to admiringly as a “big swinging dick.” You don’t see that at Acme Incorporated. That’s what I mean when I say it’s all about the money. You learn very quickly in investment banking that status is not all about the titles, it’s more about the money.
Read any account from investment banking like Predator’s Ball or Liar’s Poker you will quickly notice that even the higher level guys are driven to earn a lot of money, not only for the money itself but for what that money says about their status and value relative to their peers.
Advisory business
So, with that in mind, let’s think about the advisory business, Goldman Sachs and the infamous cross-currency swaps. The advisory business is more hierarchical than the sales & trading side of things. But, you can still make a shed load of cash by doing the right deals and being on the right team. Most people in the advisory business work in product or industry groups like Technology or Industrials or Structured Products. In those groups you have some professionals who are product experts while others are relationship managers.
Now, as an individual, your ostensible goal is to serve your clients by giving them the best advice on financial products and transactions to fit their short- and long-term goals. The payoff comes in the form a fee for capital raised, a merger completed or a financial transaction completed. The reality is you as an individual make more money – and hence have higher status – the more transactions you do, the more complex and bigger the deals you do.
So, as an individual there are two major conflicts you might have with your client.

  • If your client wants to do a deal that you don’t think is advisable or ethical; or if you uncover damaging information about your client that makes you believe the terms of a deal need to be altered.
  • If you can arrange a deal that you believe is not in your client’s best interests but which earns your company more money.
Greece wanted these deals

In the case of the cross currency swaps, all available evidence says that the Greeks were actively looking for ways to reduce their apparent fiscal debt levels and deficit numbers without having to reduce spending or raise taxes. It’s called having your cake and eating it too.
So, I imagine Goldman and other banks each had conversations with the Greek government about the government’s financial advisory needs. The Greeks probably said they wanted to have their cake and eat it too and asked if the investment bankers could help them. Now Goldman had a very good relationship manager in the form of Antigone Loudiadis, who had done valuable service for Greece before and had good contacts with the client (exactly what you want in a relationship manager). According to the Wall Street Journal:

Guided by Ms. Loudiadis in the 1990s, Goldman set up a series of currency “swap” trades for Greece, enabling the country to use favorable exchange rates to record some of its debts. By 2001, when those rates had become unattractive, Ms. Loudiadis helped Greece structure a different trade that enabled the government to continue using advantageous rates for accounting purposes.

So, there’s the basis of what occurred. All of this is well within the norm.
An alternate view of the deals
But, here’s the problem. There’s another way to look at these deals. Here is the definitive take from a 2003 article in Risk magazine, pointed out by Felix Salmon. I have bolded parts I want to stress:

Ever since the deficit and debt rules for eurozone member states were drawn up in the early 1990s, there have been persistent rumours and allegations that governments have used derivatives to get around them. For some time, economists have argued that the combination of strict external targets with considerable local autonomy in sovereign debt management almost inevitably leads high-deficit countries towards derivatives.
It is now widely known that since 1996, Italy’s Treasury has regularly used swaps transactions to optically reduce its publicly reported debt and deficit ratios. Such trades remain controversial, and were the subject of fierce debate in late 2001, when Italian academic Gustavo Piga published a paper accusing eurozone countries of ‘window dressing’ their public accounts using derivatives (Risk January 2002, page 17).
Now, Italy has been joined by the Hellenic Republic of Greece, as evidence emerges of a remarkable deal between the public debt division of Greece’s finance ministry and the investment bank Goldman Sachs. The deal is not only likely to reopen an old debate on public accounting for derivatives, but also sheds light on the way banks charge clients for taking credit and market risk exposure.

So, Italy played this game as far back as 1996. And, that’s the crux of the matter. As a banker, you never re-invent the wheel. If a deal works and makes lots of money, you shop that deal around to everyone you can until it doesn’t. If you don’t, your competitors will. I reckon bankers at Goldman were very excited that Greece wanted to do these deals – and I wouldn’t be surprised if other bankers did the deals or other countries still.
The deal structure
Risk does an excellent job of outlining the structure of the actual swaps.

The transactions agreed between the Greek public debt division and Goldman Sachs involved cross-currency swaps linked to Greece’s outstanding yen and dollar debt. Cross-currency swaps were among the earliest over-the-counter derivatives contracts to be traded, and have a perfectly routine purpose in debt management, namely to transform the currency of an obligation.
For example, an issuer with foreign fixed-rate debt might choose to lock in a favourable exchange rate move. To do this, it could swap a stream of fixed domestic currency payments for a stream of foreign currency ones, referenced to the notional of the debt using the prevailing spot foreign exchange rate, with an exchange of the two notionals at maturity. Because they are transacted at spot exchange rates, cross-currency swaps of this type have zero present value at inception, although the net value (and credit exposure of either counterparty) may subsequently fluctuate.[emphasis added]

Here’s the thing though. As an individual you will always come to a point where a client is you begging you to do something that is legal, makes lots of money for your company, but that you feel is unethical. There had to be a moment in this transaction here.

However, according to sources, the cross-currency swaps transacted by Goldman for Greece’s public debt division were ‘off-market’ – the spot exchange rate was not used for re-denominating the notional of the foreign currency debt. Instead, a weaker level of euro versus dollar or yen was used in the contracts, resulting in a mismatch between the domestic and foreign currency swap notionals. The effect of this was to create an upfront payment by Goldman to Greece at inception, and an increased stream of interest payments to Greece during the lifetime of the swap. Goldman would recoup these non-standard cashflows at maturity, receiving a large ‘balloon’ cash payment from Greece. [emphasis added]

You get that? Goldman had been doing swaps with Greece in anticipation of Euro entry. These transactions allowed them to take U.S. Dollar and Yen-denominated debt and transfer them into Euros at exchange rates which made the level of Yen/Dollar debt look lower until the swap transaction came due and Greece was forced to make a balloon payment to Goldman.
The morality of all this
What other purpose can these transactions serve other than to mask the true indebtedness of Greece? Did anyone actually break the law? If these are legal transactions, does Goldman Sachs have any responsibility inform the EU of the deals? Should Goldman’s bankers have refused Greece’s wishes, knowing that some other banker would collect the fees? Why does this matter now other than in regards to Greece’s credibility in future sovereign debt deals?
These are all good questions. But, the Wall Street Journal article gets to the heart of things and why the deals happened.

Even though the transaction occurred nearly a decade ago, it has come under scrutiny by European Union officials as they examine how Greece fell into such dire economic straits.

Ms. Loudiadis became a Goldman partner in 2000. A cerebral Oxford University graduate, she was eventually named co-head of the company’s investment-banking group in Europe, making as much as $12 million in annual compensation, according to someone familiar with the matter. She lives an exclusive neighborhood in West London known for its white stucco homes.

From a banker’s perspective, that’s what this is all about – money, and the status that goes with it….

PART B (This headline is from July 1, 2003…)
…with the help of Goldman Sachs, Greece has been using giant swaps deals to ensure its national debt ratios meet EU targets. But these deals are likely to prove controversial. By Nicholas DunbarGustavo Piga warned against it but the Greek chick, Antigone Loudiadis, highly respected of course, did it anyway…

With the help of Goldman Sachs, Greece has been using giant swaps deals to ensure its national debt ratios meet EU targets. But these deals are likely to prove controversial. By Nicholas DunbarGustavo Piga warned against it but the Greek chick, Antigone Loudiadis, highly respected of course, did it anyway…With the help of Goldman Sachs, Greece has been using giant swaps deals to ensure its national debt ratios meet EU targets. But these deals are likely to prove controversial. By Nicholas DunbarEver since the deficit and debt rules for eurozone member states were drawn up in the early 1990s, there have been persistent rumours and allegations that governments have used derivatives to get around them. For some time, economists have argued that the combination of strict external targets with considerable local autonomy in sovereign debt management almost inevitably leads high-deficit countries towards derivatives.It is now widely known that since 1996, Italy’s Treasury has regularly used swaps transactions to optically reduce its publicly reported debt and deficit ratios. Such trades remain controversial, and were the subject of fierce debate in late 2001, when Italian academic Gustavo Piga published a paper accusing eurozone countries of ‘window dressing’ their public accounts using derivatives (Risk January 2002, page 17). Now, Italy has been joined by the Hellenic Republic of Greece, as evidence emerges of a remarkable deal between the public debt division of Greece’s finance ministry and the investment bank Goldman Sachs. The deal is not only likely to reopen an old debate on public accounting for derivatives, but also sheds light on the way banks charge clients for taking credit and market risk exposure.Intended to rein in fiscal profligacy among aspiring eurozone entrants, the Stability and Growth Pact (SGP) – established in 1996 – sets two important targets for member states: a debt/GDP ratio of less than 60% and a deficit/GDP ratio of less than 3%. Of the two, the second is considered more important. Countries that show persistent breaches of the 3% target are liable to pay heavy fines to Brussels of up to 0.5% of GDP under the so-called Excessive Deficit Programme (EDP). Performing the key regulatory role of determining whether the targets have been met is the European Statistical Office (Eurostat). Greece, which joined the single currency in early 2001, resembles mid-1990s Italy in certain respects. Until recently it was a country of high deficits and high inflation, and for this reason did not bother joining the first wave of eurozone countries in 1998. In the run-up to joining the eurozone, Greek inflation and budget deficits fell sharply, and GDP grew as the incumbent socialist government pursued a policy of UK-style public-sector reform. However, like Italy, Greece’s debt/GDP ratio has remained high, at over 100%, and as a result its interest costs are the highest in the eurozone. In November 2001, the Greek finance ministry’s public debt division made a public statement about its debt management strategy. It acknowledged that its debt was a ‘critical macroeconomic parameter’, and pledged to reduce debt servicing costs by means that included ‘the extensive use of derivatives’. Apparently, this was not enough for Brussels. In February 2002, the European Commission pointed out future deficit forecasts by Greece relied ‘primarily’ on achieving reductions in interest costs. It called for Greece to reduce its ‘very high’ debt ratio, and to provide ‘more detailed information on financial operations’. Although Greece’s public debt division points out that it uses 18 derivatives counterparties, there is no doubt that the division, which is headed by Christopher Sardelis, has a particularly close relationship with Goldman Sachs. Indeed, the account has been handled personally at Goldman Sachs by Antigone Loudiadis, the London-based European head of sales for the firm’s fixed-income, currencies and commodities unit. Highly respected by other dealers, Loudiadis has enjoyed a successful career at Goldman, joining the firm’s partnership committee and attaining her present position in 2000. According to sources, by early 2002, Loudiadis and her team put together a deal aimed at alleviating Greece’s problem of debt ratios and high interest costs.The transactions agreed between the Greek public debt division and Goldman Sachs involved cross-currency swaps linked to Greece’s outstanding yen and dollar debt. Cross-currency swaps were among the earliest over-the-counter derivatives contracts to be traded, and have a perfectly routine purpose in debt management, namely to transform the currency of an obligation. For example, an issuer with foreign fixed-rate debt might choose to lock in a favourable exchange rate move. To do this, it could swap a stream of fixed domestic currency payments for a stream of foreign currency ones, referenced to the notional of the debt using the prevailing spot foreign exchange rate, with an exchange of the two notionals at maturity. Because they are transacted at spot exchange rates, cross-currency swaps of this type have zero present value at inception, although the net value (and credit exposure of either counterparty) may subsequently fluctuate. However, according to sources, the cross-currency swaps transacted by Goldman for Greece’s public debt division were ‘off-market’ – the spot exchange rate was not used for re-denominating the notional of the foreign currency debt. Instead, a weaker level of euro versus dollar or yen was used in the contracts, resulting in a mismatch between the domestic and foreign currency swap notionals. The effect of this was to create an upfront payment by Goldman to Greece at inception, and an increased stream of interest payments to Greece during the lifetime of the swap. Goldman would recoup these non-standard cashflows at maturity, receiving a large ‘balloon’ cash payment from Greece. Since neither Goldman nor Greece will comment on the deal, much of the details remain vague. It is not clear which exchange rates were used in the actual contracts. Under the terms of a similar ‘off-market’ deal transacted by Italy in 1997, the exchange rates prevailing at the time of the underlying bond issue were used, which would have made sense in the case of Greece since the deal happened after a period of euro strengthening against the yen and dollar. Although the overall deal is believed to have consisted of three or four individual transactions or tranches, according to sources, the total cross-currency swap notional was approximately $10 billion, with tenors ranging from 15 to 20 years. While the size of upfront payment to Greece’s public debt division is not clear, it seems the total credit risk incurred by Goldman Sachs was roughly $1 billion. Effectively, Goldman Sachs was extending a long-dated illiquid loan to its client. Goldman Sachs is known for its conservative approach to credit risk, and chose to hedge its exposure to Greece by immediately placing the risk with a well-known investor in sovereign credit: Frankfurt-based Deutsche Pfandbriefe Bank (Depfa). According to sources, Depfa entered into a credit default swap with Goldman Sachs, selling $1 billion of protection on Greece for up to 20 years. Depfa declined to comment. Total charge Details have also emerged of the way Greece’s public debt division was charged for the transaction. According to market sources, the total charge was approximately $200 million. This charge can be broken down into several components. First, Greece was charged for the credit risk in the transaction. Long-dated Greek government bonds were trading at a spread of 30 basis points in 2002. A billion-dollar investment in such bonds, purchased in asset swap form and held for 20 years, would yield about $60 million. According to Risk’s sources, Depfa demanded a substantial premium for taking on what was in effect an illiquid, privately placed loan. Second, Greece paid a principal risk charge to Goldman Sachs for its market risk exposure. Although standard euro/dollar and euro/yen cross-currency swaps are highly liquid instruments that trade at tight bid-offer spreads in the interbank market, such large, off-market transactions cannot be hedged in this market without significantly moving the price against the dealer. Goldman Sachs may have hedged some of the risk using futures, forwards and interest rate swaps, while retaining substantial cross-currency and interest rate basis risks in its portfolio. Of course, the ultimate profit and loss experienced by Goldman Sachs on the transactions remains unknown. Equally murky is the exact effect of Goldman Sachs’ transactions on Greece’s publicly reported national accounts. Since the deficit was a comfortable 1.2% of GDP in 2002, it is more likely that the cashflows were either used to help lower the debt/GDP ratio from 107% in 2001, to 104.9% in 2002 (by funding buybacks) or to lower interest payments from 7.4% in 2001 to 6.4% in 2002. But why did the large negative market value of the swaps not appear on the liability side of Greece’s balance sheet? The answer can be found in ESA95, a 243-page manual on government deficit and debt accounting, published by the European Commission and Eurostat in 2002. As revealed by Piga, the drafting of ESA95’s section on derivatives was the subject of fierce arguments between the government statisticians and debt managers of certain eurozone countries. The statisticians wanted derivatives-related cashflows to be treated as financial transactions, with no effect on deficit or interest costs, and with the derivatives’ current market value stated as an asset or liability. The debt managers opposed this, insisting on having the freedom to use derivatives to adjust deficit ratios. The published version of ESA95 reflects the victory of the debt managers in this argument with a series of last-minute amendments.In particular, ESA95 states in a page-long ‘clarification’ that ‘streams of interest payments under swaps agreements will continue… having an impact on general government net borrowing/net lending’. In other words, upfront swap payments – which Eurostat classifies as interest – can reduce debt, without the corresponding negative market value of the swap increasing it. According to ESA95, the clarification only covers ‘currency swaps based on existing liabilities’. There is no doubt that Goldman Sachs’ deal with Greece was a completely legitimate transaction under Eurostat rules. Moreover, both Goldman Sachs and Greece’s public debt division are following a path well trodden by other European sovereigns and derivatives dealers. However, like many accounting-driven derivatives transactions, such deals are bound to create discomfort among those who like accounts to reflect economic reality. For example, the Greece-Goldman deal may be of interest to credit rating agency Standard & Poor’s, which upgraded Greece’s long-term debt from A to A+ in June 2003. Among other derivatives dealers, the deal is bound to create envy at Goldman Sachs’ skill in solving the risk management needs of such an important client. As long as the current Eurostat rules do not change, the use of derivatives in deficit and debt management by eurozone sovereigns is likely to flourish. The planned expansion of the eurozone to include 15 east European countries may lead to especially rich pickings for dealers able to seize such opportunities.http://www.risk.net/risk-magazine/feature/1498135/revealed-goldman-sachs-mega-deal-greece
Sources
Revealed: Goldman Sachs’ mega-deal for Greece – Risk magazine
Also see Tim Iacono’s piece “Playing up to the edge of the line.”
More on this topic

Greece: Trojan Horse or Triple Crown Winner?
Unfolding Sovereign Debt Story
Advertisements

PIIGS UNDER ATTACK PART2

February 28, 2010 Leave a comment

Οι άνθρωποι της Goldman Sachs αναλαμβάνουν και επισήμως την Ελλάδα.
Αυτά, και άλλες ειδήσεις με πρωταγωνιστές τους παγκόσμιους οικονομικούς τρομοκράτες στην εκπομπή του Max Keiser στο Russia Today, RT.



Every week Max Keiser looks at all the scandal behind the financial news headlines. This time Max Keiser and co-host, Stacy Herbert, look at the scandals behind ‘debt attacks’ on Spain and Greece; record short positions on the euro and whether Shanghai will be the next financial crisis. Keiser also talks to Steve Keen for an update on the Australian housing market, the continuing deflationary collapse and the chances of unrest.

Διαβάσαμε εδω για εναν απο τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης, τον κ.Τζών Πόλσον

Goldman Sachs’s Greek adventure got an in-depth look from the New York Times yesterday. The article extends on last week’s Spiegel piece, which reported that the bank helped Greece hide the true extent of its debt through the use of specialized derivative products. We first reported on the parallels between AIG and Greece in a post last week, following the lead of Zero Hedge. Entry into the paper of record means the story now has legs this side of the pond, and MIT economist Simon Johnson is arguing that Goldman Sachs is set to be blacklisted in Europe.

One question looming over this story: did Goldman position itself to profit from the Greek fiasco? Did it use its special knowledge of Greek’s hidden debt to build profitable bets on its future downfall and rescue? If the bank’s past behavior is any guide, the answer is yes. Ignoring the impending catastrophe (obvious from their vantage point), and failing to properly “hedge” (extract massive profits), would have been “irresponsible” (insufficiently greedy/corrupt) on the part of senior management.

Considering this, hedge fund king John Paulson’s role in Greece deserves far more scrutiny. I wrote about this last week, pointing out that they shared the same vulture flight pattern in Greece, but at the time did not realize that Paulson and Goldman actually partnered in executing massive and profitable bets against the subprime market. Are they doing the same with Greece?

News of Paulson’s fund taking large positions against Greek debt has barely risen above rumor in the English-language press, despite this article in a Greek daily, which says that Paulson is “orchestrating the pressure on Greek government bonds and the Euro,” and reports that Paulson has a team of 20-30 traders focused on Greece.

A research firm is now calling Paulson the George Soros of derivatives markets, where the bulk of speculation against European debt and the Euro is happening; the Telegraph says that so far “no hedge fund has put its head above the parapet in this destructive trade,” but the rumor is that Paulson is behind it.

If Paulson is the hedge fund king behind the parapet, as rumored in English and reported in Greek, then it would seem fairly likely that Paulson and Goldman partnered — colluded? — to build profitable short positions against Greek debt. That Goldman was shepherding hedge fund client Paulson around Athens in recent weeks would seem to suggest that the bank and hedge fund are working together in Greece.

Paulson and Goldman have partnered before — on the subprime short trades that won them enormous profits in the midst of the housing. Those trades have gotten a lot of attention, but the fact that Paulson and Goldman worked together to make it all happen has received much less ink. The story of Paulson’s investments is detailed in Gregory Zuckerman’s book, The Greatest Trade Ever. Goldman plays a prominent role, setting up the CDOs that Paulson would wager against, and then selling them to investors. The star Goldman trader who placed the bank’s winning bets against the subprime market, Josh Birnbaum, was reportedly in frequent contact with Paulson, at one point encouraging him to back off his bets (perhaps to make more room for Goldman).

Since Paulson was in the room with Goldman (and several other banks) when these CDOs were first conceived, it would seem that the fund had an unfair edge over the investors that would lose their shirt buying the securities. Zuckerman notes that Deutsche Bank suffered losses because it couldn’t find takers; that famous taker, AIG, may have been Goldman’s convenient solution.

These parallels raise obvious questions: was Paulson also in the room with Goldman before it tried to sell Greece on a new way to hide its debt this past November? As a hedge fund client of Goldman’s, did Paulson have special information about Greece’s true debt situation? Are Goldman and Paulson partnering, once again, to profit from the downfall of an entire country/continent?

Εν τω μεταξύ, και στην άλλη πλευρά του πλανήτη, οι αντίστοιχες των euroPIIGS προβληματικές πολιτείες στην Αμερική (λ.χ. πτωχευμένη Καλιφόρνια) έχουν οδηγήσει τους πολίτες σε απόγνωση-τουλάχιστον. Σκηνές ρόκ κι οχι μόνον
“We need a second stimulus”…

ΟΙ 300 ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ 300 + 1 ΤΗΣ ΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΤΥΣ v.2 UPDATE

November 25, 2009 Leave a comment

Ω ξειν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα τοις εκείνων χρήμασι πειθόμενοι

Χαμός Α.Ε. η εθνική οικονομία. Πρωταγωνιστής της ημέρας και πάλι ο κ.Διοικητής της ΤτΕ κ.Προβόπουλος με τα “καμπανάκια κινδύνου” που πολύ ετεροχρονισμένα κρούει ενω ο Τιτανικός της εθνικής οικονομίας βυθίζεται καθώς έχει ήδη προσκρούσει στα παγόβουνα των τοκογλύφων και τα πριτσίνια έχουν φύγει μακράν απο την θέση τους. Σενάρια με 8,11,12% η και παραπάνω το έλλειμα γαρ…
Αλά Ομπάμα και Μπερνάνκε, ο κύριος πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, αλλά και οι φωστήρες υπεύθυνοι των επι των οικονομικών υπουργείων κος Παπακωνσταντίνου και κα Κατσέλη συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να στηρίζουν τον κ. διοικητή της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Φαίνεται πως είναι “αναγκαίες” οι “καλές υπηρεσίες” του, μιάς και η Goldman Sachs και οι λοιποί αμαρτωλοί και αρματωλοί δανειστές μας και αγοραστές των κρατικών ομολόγων μας επιθυμούν να συνεχίσουν το καταστροφικό ρέιβ πάρτυ των τρελλών επιτοκίων, με επιδρομή αυξημένων τόκων των τόκων των δανεικών, σε μία τελευταία έφοδο για την πλήρη υποδούλωση και εξάρτηση της χώρας στο διεθνές λόμπυ των τοκογλύφων γεωστρατηγιστών που ήδη έχουν γονατίσει και υποτάξει την Αμερική, την Ευρώπη, κι όχι μόνον.
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη των ιδιοκτητών του πλανήτη έχει αποφασίσει να τελειώνει εδω και τώρα με τους αναιδείς και ανένταχτους Ελληνες που συνεχίζουν αφ’ενός να αυθαδιάζουν στα “εθνικά” θέματα της Κύπρου, της Μακεδονίας, της Θράκης, του Αιγαίου και να αντιδρούν στην παράδοση της διαχείρησης της χώρας και του επίγειου και υπόγειου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου της στα νύχια τους.Βέβαια ο κ.Προβόπουλος ειναι διοικητής στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδος, ενα μικρό περιφερειακό υποκατάστημα της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης του κ Τρυσέ. Δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται τα ελληνικά ομόλογα τοξικά προιόντα ειδικά από την Goldman Sachs και να ζητά την υποτίμηση του ευρώ εξ’αιτίας της Ελλάδος(!!!), οταν η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης, η Deutsche Bank, η Τράπεζα της Αγγλίας και άλλοι πολλοί κεντρικοί τραπεζικοί οργανισμοί είναι φορτωμένοι μέχρι τον λαιμό με τρις δολλάρια σε τοξικά ομόλογα της FED, της AIG, της Goldman Sachs και άλλα απίθανα και φανταστικά προιόντα – φούσκες της μεγαλύτερης αρπαχτής και απάτης του τραπεζικού και χρηματιστηριακού καζίνο (credit swaps κλπ), που έχουν διαλύσει συστημικά την παγκόσμια οικονομία. Το “σκληρό ευρώ” παραγεμισμένο με αυτά τα τοξικά, θα λειώσει σαν κεράκι αν καταρρεύσει το αμερικανικό δολλάριο, είτε συμμετέχει η Ελλάδα στην ευρωζώνη είτε όχι. Τα 300 δις ευρώ συνολικό χρέος της Ελλάδας (κεφάλαιο+τοκοι τόκων των τόκων) για τα οποία μας ξεφωνίζει η Goldman Sachs και ο κ.Τρυσέ, ωχριούν μπροστά στα τρις χαμένα ευρώ που αναζητεί λ.χ. εναγωνίως η κα Μέρκελ σε διάφορες τράπεζες στην Γερμανία. Η Ελλάδα βέβαια, εξ’αιτίας της κακής τριαντακοετούς κρατικής διαχείρησης των οικονομισάριων suckers που όψιμα ανακάλυψε και ο συνυπεύθυνος της εθνικής οικονομίας κ.Προβόπουλος,φαίνεται πως θα χρησιμοποιηθεί σαν μαύρο πρόβατο στο σφαγείο της παγκόσμιας υπερτράπεζας της Νέας Τάξης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για να τρομοκρατηθούν πολιτικά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι που ακόμα αρνούνται να ισοπεδωθούν απο τον οδοστρωτήρα των Βρυξελλών, το νέο Σύνταγμα της ΕΕ και την Ευρωπαική Υπερκυβέρνηση που θα καταργεί πλέον στην ουσία τις εθνικές κυβερνήσεις, και θα αφαιρέσει εκτός από την δυνατότητα εκτύπωσης χαρτονομίσματος (βασικό συστατικό κάθε κυρίαρχου κράτους και έθνους) και τις υπόλοιπες ουσιαστικές εξουσίες τους….
Με την ευκαιρία του εν εξελίξει“γιουρουσιού” που βιώνουμε, ας θυμηθούμε ενα παλαιότερο άρθρο απο το ΚΛΙΚ του Σεπτεμβρίου 2008, όταν το παγκόσμιο πάρτυ των τραπεζιτών-καζινάδων “too big to fail” της Wall Street ξεκίναγε να γίνεται γνωστό στις πλατιές λαικές μάζες και τα πρώτα 800δις δολλάρια πυρόσβεσης όδευαν εκβιαστικά υπό την απειλή της άμεσης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας απο το Κονγκρέσσο στίς τσέπες των γκόλντεν μπόυς της AIG και της Goldman Sachs. Προφητικό για την υπόλοιπη 10μηνη διακυβέρνηση της ΝΔ, πρίν τα καταπληκτικά αποφθέγματα περί του “ανήθικου αλλά νόμιμου χρηματισμού, ρεμούλας, αρπαχτής” της Βατοπαιδινής συμμορίας, και τις συντονισμένες εφορμήσεις στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Εφορμήσεις που αποσκοπούσαν στο να αφαιμαχθούν τα ρευστά και να αγορασθούν μάρκες καζίνου τύπου Goldman Sachs, Citibank ( αγνοούνται 260δις!!!)και άλλων…

Από τους 300 της Σπάρτης, στους 300 της Πάρτης (και των πάρτυς)
Κάντε το σαν άσκηση για να καταλάβετε καλύτερα! Ας υποθέσουμε ότι είστε ιδιοκτήτης κάποιας επιχείρησης, με 10, 20 ή 300 εργαζόμενους, δεν έχει σημασία. Και ότι προσπαθείτε να βρείτε κάποιους καινούργιους εργαζόμενους για να επανδρώσουν κάποιο τμήμα της επιχείρησής σας. Βλέπετε λοιπόν διάφορους υποψήφιους, που ο καθ ένας έχει και το βιογραφικό του και συζητάτε διάφορα για τις συνθήκες της εργασίας του, φυσικά και πρώτα απ’ όλα για την αμοιβή του και διάφορα τέτοια. Ανάμεσα σ’ αυτούς λοιπόν τους υποψήφιους παρουσιάζεται και κάποιος, που αντί να πει τα γνωστά, σας λέει πως ο λόγος που κάνει τη δουλειά του είναι γιατί θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του, γιατί θέλει να σώσει την πατρίδα και διάφορα τέτοια μελοδραματικά. Πως θα τον αντιμετωπίζατε; Δεν έχει σημασία. Σκεφτείτε το για λίγο. Στην πραγματικότητα αυτή η συλλογιστική της «προσφοράς» ισχύει μόνο για την τάξη των πολιτικών, που όταν «ζητάνε δουλειά», όταν ζητάνε δηλαδή να τους ψηφίσετε, η επιχειρηματολογία τους εστιάζεται κυρίως σ’ αυτήν την ακόρεστη διάθεσή τους για «προσφορά».
Και τώρα σκεφτείτε κάτι άλλο. ΄Εχετε δει ποτέ κανέναν πολιτικό, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, να λέει πως ο λόγος που έχει διαλέξει αυτό το «επάγγελμα», έχει να κάνει με τίποτα άλλο εκτός από τη διάθεσή του να «προσφέρει». Έχετε δει κανένα πολιτικό να λέει αυτό που λένε όλοι οι άνθρωποι, ότι δηλαδή κάνουν τη δουλειά τους για να τους δώσει πρώτα απ’ όλα λεφτά για να επιζήσουν και δεύτερον να κυνηγήσουν μια καριέρα που θα τους οδηγήσει σε καλύτερες απολαβές –ή κέρδη αν πρόκειται για επιχειρηματίες- που θα τους επιτρέψουν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή από οικονομική άποψη. Όχι βέβαια. Οι πολιτικοί είναι προφανώς μια ειδική ράτσα ανθρώπων, που έχουν γεννηθεί με την τάση να «προσφέρει». Χμ.. θα μπορούσε να είναι και έτσι. Αλλά προσωπικά διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις.

Το χρήμα λίγοι εμίσησαν.

Από τότε που ήμουν παιδί σχεδόν είχα μια μεγάλη αγάπη για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και για ότι είχε παράγει.
Είχα από πολύ μικρός αρχίσει να διαβάζω κείμενα των αρχαίων και το περίεργο είναι πως μερικές από τις καλύτερες μεταφράσεις των ελληνικών κειμένων τις βρήκα σε εκδόσεις στα αγγλικά και όχι στα ελληνικά. Είναι κι αυτό ένα παράδοξο. Από όλα λοιπόν τα αποφθέγματα, τις ρήσεις και τα κείμενα που έχω διαβάσει είναι δύο για τα οποία διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις. Πρώτον για τη γνωστή ρήση του Αριστοτέλη που λέει πως «ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον» και δεύτερον το ρητό που λέει «πολλοί το χρήμα εμίσησαν, αλλά τη δόξα ουδείς».Σχετικά με τον Αριστοτέλη έχω την εντύπωση πως ο άνθρωπος είναι κατ’ αρχάς «οικονομικό ον» και μετά οτιδήποτε άλλο. Και αυτό όχι για άλλο λόγο, πέρα από το ότι ο άνθρωπος εκτός από μυαλό έχει κατ’ αρχάς σώμα, που για να επιζήσει πρέπει να τραφεί. Και στον σύγχρονο κόσμο «τροφή» σημαίνει «χρήμα». Για το δεύτερο έχω μεγαλύτερες επιφυλάξεις, πρώτον γιατί έχω δει πολλούς ανθρώπους να μην αγαπούν , αλλά να φοβούνται τη δόξα-αλλά αυτό είναι σχετικό, θα μπορούσε να οφείλεται και σε αγοραφοβία- αλλά ακόμη δεν έχω συναντήσει κανέναν που να μην αγαπά το χρήμα όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Παρ’ όλα αυτά όλοι οι άνθρωποι διέπονται από μια σχετική ενοχή απέναντι στο χρήμα και είναι πολύ δημοφιλής η τάση να ισχυρίζεται κανείς πως δεν αγαπά το χρήμα. Όταν όμως τα πράγματα ζορίσουν πολύ λίγοι θα σας χαρίσουν αυτά που τους χρωστάτε και πολύ λίγοι θα σας χαρίσουν χρήματα αφιλοκερδώς. Συνήθως αποσκοπούν σε κάτι που απλώς δεν είναι κάποιες φορές τόσο ευδιάκριτο.Αλλά για να επανέλθουμε στα αρχαία ελληνικά αποφθέγματα, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλα αυτά ελέχθησαν σε κάποια άλλη εποχή και δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης πως ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, μπόρεσε να ανθίσει και να φθάσει και στο ιδεώδες της Δημοκρατίας, για έναν απλό λόγο. Τη δουλειά την έκαναν οι σκλάβοι. Όπως είναι γνωστό οι Αθηναίοι πολίτες, δεν είχαν και μεγάλη έφεση στις χειρονακτικές εργασίες. Τους άρεσε περισσότερο να γυμνάζουν το σώμα τους και να σκέπτονται, να γυμνάζουν και το μυαλό τους δηλαδή. Αν υπήρχε ανάγκη βέβαια, θα πήγαιναν στον πόλεμο και θα έδιναν και τη ζωή τους, για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους και κυρίως τον τρόπο της ζωής τους και την ελευθερία του να αισθάνονται «πολίτες» και όχι «υπήκοοι». ΄Ολο όμως το τότε «σύστημα» βασιζόταν στο γεγονός πως την δουλειά την έκαναν οι σκλάβοι. Αν δούμε έτσι από κάποια απόσταση την αρχαία Αθήνα, για παράδειγμα και τους πολίτες της, θα μας θυμίσει με κάποιο τρόπο και τον σημερινό κόσμο, με τις κυρίαρχες «ελίτ» που κυβερνούν και νέμονται κυριαρχικά τον πλούτο, ενώ τη θέση των «σκλάβων» έχουν καταλάβει τα εκατομμύρια των εργαζομένων που προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα με τις όποιες απολαβές τους. Μέσα σ’ αυτή την εξίσωση, ποιο ρόλο κρατούν οι πολιτικοί; Έχετε για παράδειγμα σκεφτεί για το ποια είναι η αιτία που ο Κώστας Καραμανλής ή ο Γιώργος Παπανδρέου, ή ο Αλέξης Τσίπρας ή ο Μπαράκ Ομπάμα, έχουν επιλέξει την πολιτική σαν το πεδίο της δράσης τους. Είναι γιατί θέλουν να «προσφέρουν», ή μήπως τα κίνητρά τους είναι διαφορετικά;. Τι σκέφτεται άραγε ο Μακ Κέϊν όταν πηγαίνει να κοιμηθεί; Το πώς θα σώσει την Αμερική ή το πώς θα μείνει το όνομά του στην Ιστορία. Τι καθοδηγεί τη σκέψη του Βλαντιμίρ Πούτιν; Η «μαμά» Ρωσία ή το δικό του υπερεγώ. Θα του ήταν το ίδιο να «σώσει» τη Ρωσία κάποιος άλλος ή η «σωτηρία» της Ρωσίας κάνει νόημα μόνο αν είναι σχετισμένη με το δικό του όνομα;
Ο Μέγας Αλέξανδρος που ήταν ο πιο επιφανής μαθητής του Αριστοτέλη είχε κάνει σαφή τη δική του άποψη . «Τι ποιο ωραίο υπάρχει από το να ζήσεις γενναία και το όνομά σου να μείνει για πάντα αθάνατο στην Ιστορία»Η πολιτική σκέψη της Αρχαίας Ελλάδας ήταν ίσως η μεγαλύτερη επιρροή στον τρόπο που διαμορφώθηκαν οι δυτικές δημοκρατίες. Από την εποχή της Αναγέννησης ήδη, που η αρχαία ελληνική σκέψη ξαναβρέθηκε στο επίκεντρο των εξελίξεων και ιδίως από την εποχή του διαφωτισμού και μετά, οι ελληνικές ιδέες για την πολιτική και την Δημοκρατία, αποτέλεσαν τη βάση για τη διαμόρφωση των σύγχρονων δημοκρατιών, αλλά και του γενικού «προφίλ» αυτών που ασχολιόνταν με την πολιτική. Από την αρχή ήδη του εικοστού αιώνα, οπότε οι δυτικές δημοκρατίες είχαν αποκτήσει τις βασικές συνισταμένες που ισχύουν ακόμη και σήμερα καθώς το Κεφάλαιο, η Εργασία και η Πολιτική ήταν οι βασικοί άξονες που διαμορφώθηκαν τότε και που με τις όποιες μικρές διαφοροποιήσεις τους ισχύουν ακόμη και σήμερα. Ήταν και τότε πάλι που η αρχαία ελληνική σκέψη, κυρίως του Αριστοτέλη, αλλά και του Πλάτωνα μέσα από την «Πολιτεία» του, προβλήθηκαν όσο τίποτα άλλο στις δυτικές Δημοκρατίες. Δεν είναι τυχαίο το ότι τα τμήματα των διαφόρων σχολών των αμερικανικών Πανεπιστημίων, χαρακτηρίζονται από γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. «Αλφα», «Δέλτα», «Σίγμα» κ.λ.π. Και ήταν τότε που η άποψη του Αριστοτέλη, για το ότι δηλαδή «ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον» προβλήθηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Τα πράγματα δεν γίνονται ποτέ τυχαία. Ήταν η βιομηχανική εποχή και ήταν φανερό ότι το χρήμα ήταν αυτό που καθόριζε τις κοινωνικές σχέσεις. Η επικράτηση της άποψης του Αριστοτέλη έδινε στους πολιτικούς μια σχεδόν απόκοσμη αίγλη καθώς ερχόταν από αυτό το φωτισμένο παρελθόν. Αλλά βόλευε, γιατί κυρίως έκρυβε μια μεγαλύτερη αλήθεια. Ότι δηλαδή ο άνθρωπος είναι κατ’ αρχάς οικονομικό και σεξουαλικό ον, κυριαρχείται δηλαδή από τα βασικά ένστικτα της αυτοσυντήρησης και της αναπαραγωγής. Δευτερευόντως μπορεί να είναι και πολιτικό και καλλιτεχνικό και ποδοσφαιρικό και οτιδήποτε άλλο. Αλλά πρωτευόντως είναι οικονομικό και σεξουαλικό ον. Αυτή η αλήθεια όμως δεν έπρεπε να φαίνεται. Οι πολιτικοί έπρεπε να φαίνεται ότι ανήκουν σε μια ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων, όπου η δίψα για το χρήμα και η δίψα για το σεξ, δεν ισχύουν, όπως για τους υπόλοιπους ανθρώπους . Οι πολιτικοί έπρεπε να φαίνεται πως διέπονται μόνο από ανώτερα ιδανικά. Από την τάση να «προσφέρουν». Είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα παραμύθια. Ήταν όμως μια εποχή με ελάχιστη συγκριτικά με το σήμερα πληροφόρηση και απολύτως ελεγχόμενη από τα κέντρα εξουσίας. Και έτσι οποιοσδήποτε Μύθος μπορούσε εύκολα να γίνει η κυρίαρχη άποψη. Αρκεί να βόλευε. ΄Όλα αυτά όμως θα άλλαζαν από το 1950 και μετά.
Το κυνήγι της επιβίωσης, της καριέρας και του πλουτισμού

Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή τα σεξουαλικά «σκάνδαλα», η φυσιολογική δηλαδή ανθρώπινη τάση για το σεξ, ήταν για χρόνια ο ρυθμιστικός παράγοντας των πολιτικών εξελίξεων; Είναι γνωστή η ιστορία του τότε υποψήφιου Δημοκρατικού Γερουσιαστή Γκάρυ Χαρτ για το χρίσμα του υποψηφίου Προέδρου, που εξ αιτίας κάποια ερωτικής του περιπέτειας, αναγκάστηκε τελικά να παραιτηθεί, παρ’ όλο που όλα έδειχναν ότι θα μπορούσε να είχε γίνει ο επόμενος τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι ερωτικές περιπέτειες, που είναι μάλλον ο κανόνας, παρά η εξαίρεση για τα μακροχρόνια παντρεμένα ζευγάρια, έχουν το μειονέκτημα να αποδεικνύουν ότι και οι πολιτικοί κατέχονται από τα συνηθισμένα ανθρώπινα πάθη. Και αφού υποκύπτουν στο σεξ, θα μπορούσαν εξ ίσου εύκολα να υποκύψουν και στο χρήμα. Δυστυχώς γι’ αυτό το υπέροχο παραμύθι της ιδιαιτερότητας των πολιτικών, το τέλος δεν θα ήταν τόσο ευτυχισμένο. Κάποια χρόνια μετά τον θάνατο του Τζων Κέννεντυ άρχισαν να γίνονται γνωστές οι ερωτικές του περιπέτειες, η διασημότερη από τις οποίες ήταν αυτή με την Μέρυλιν Μονρόε, που λίγο αργότερα θα γινόταν και ερωμένη του αδελφού του Ρόμπερτ Κέννεντυ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου όχι μόνο είχε αναρίθμητες ερωτικές περιπέτειες, αλλά και μια εξώγαμη κόρη. Το ίδιο ίσχυε και για τον Φρανσουά Μιτεράν. Ο Μπιλ Κλίντον συναγωνιζόταν τους δύο πάρα πάνω σε ερωτικές επιδόσεις, με το συγκριτικό πλεονέκτημα ότι η Μόνικα Λεβίνσκι του πήρε τουλάχιστον μια πίπα μέσα στο Λευκό Οίκο. Όλα αυτά, τα πολύ συνηθισμένα και ανθρώπινα δεν αποδεικνύουν παρά μόνο μια αλήθεια. Ότι δηλαδή οι πολιτικοί, όπως και όλοι οι συνηθισμένοι άνθρωποι, διψάνε εξ ίσου με τους υπόλοιπους ανθρώπους για το σεξ και για το χρήμα. Οι αποκαλύψεις για υποθέσεις χρηματισμού πολιτικών σε όλα τα μέρη του κόσμου είναι πια στην ημερησία διάταξη. Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες και σελίδες με τέτοιες υποθέσεις, από τις οποίες η ιστορία με τη Ζήμενς είναι η πιο πρόσφατη για την Ελλάδα. Αλλά μάλλον δεν χρειάζεται. Όλα αυτά έχουν γίνει πια κοινή πεποίθηση. Οι πολιτικοί είναι λοιπόν κι αυτοί συνηθισμένοι άνθρωποι, όπως όλοι μας. Κλείστε λοιπόν τώρα τα μάτια σας και σκεφτείτε κάτι. Κάνετε την όποια δουλειά κάνετε. Δεν έχει σημασία. Αν λοιπόν ερχόταν κάποια στιγμή κάποιος καλός κύριος και σας έλεγε ότι μπορεί να βάλει στον λογαριασμό σας δέκα, είκοσι ή πενήντα εκατομμύρια ευρώ, μαύρα εννοείται, στα νησιά Κάϋμαν ή σε κάποιον άλλο εξωτικό προορισμό και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα, κάποιος , κάποτε να σας κατηγορήσει για αυτό. Θα του λέγατε όχι; Για να μην απεραντολογούμε λοιπόν, η πολιτική από τα χρόνια ήδη της βιομηχανικής εποχής, είναι μια πολύ ιδιόρρυθμη επαγγελματική -επιχειρηματική δραστηριότητα, που διέπεται από τους ίδιους κανόνες που διέπουν όλες τις άλλες επαγγελματικές- επιχειρηματικές δραστηριότητες. Το κυνήγι της επιβίωσης, της καριέρας και του πλουτισμού. Οι πολιτικοί που πλουτίζουν από αυτήν την επαγγελματική τους δραστηριότητα, δεν αποτελούν κάποια μικρή μειοψηφία όπως ισχυρίζονται κάποια δημοσιογραφικά τσιράκια της εξουσίας, που συνήθως συμμετέχουν σε αυτό το ωραίο πάρτυ, αλλά κάποια μεγάλη πλειοψηφία. Αν υπάρχουν και κάποιοι πολιτικοί που δεν πλουτίζουν στη διάρκεια της πολιτικής τους δραστηριότητας είναι κυρίως γιατί δεν μπόρεσαν. Κάποιοι λίγοι, μάλλον ελάχιστοι, δεν πλούτισαν επειδή δεν ήθελαν, παρ’ όλο που μπορούσαν και αυτό αποτελεί βέβαια δικαίωμά τους. Αλλά οι περισσότεροι που φτάνουν σε υψηλές θέσεις εξουσίας , συνήθως βγαίνουν πολύ πλουσιότεροι. Στην Ελλάδα, που γενικώς έχει πολύ καλές επιδόσεις στο θέμα, επειδή γνωρίζουν και πολύ καλά οι ίδιοι πως έχουν τα πράγματα, έχει ψηφιστεί και ο γνωστός νόμος «περί ευθύνης Υπουργών» που ουσιαστικά εξασφαλίζει για τους χρηματισθέντες Υπουργούς το ακαταδίωκτο.Πριν από πέντε σχεδόν χρόνια ο Κώστας Καραμανλής ήρθε στην εξουσία, με βασικό σύνθημα τον πόλεμο ενάντια στην διαφθορά. Η αλήθεια είναι πως στην δεύτερη κυρίως τετραετία του Σημίτη το κακό είχε παραγίνει με την πλήρη απροθυμία κάθε σχετικά αρμόδιου να μπει κάποια τάξη σ’ αυτό το όργιο διαφθοράς που οι παράμετροί του ήταν γνωστές σε όλους. Με την διακυβέρνηση Καραμανλή άρχισε κάτι να κινείται και κάποιες υποθέσεις να μην πηγαίνουν στο αρχείο. Η κατάσταση πρέπει να έχει βελτιωθεί τουλάχιστον κατά 1%. Δηλαδή αν επί Σημίτη η διαφθορά χτύπαγε 100 μονάδες ας πούμε, τώρα το πολύ να πιάνει τις 99. Για τον Καραμανλή τόσο η υπόθεση της Ζήμενς, όσο και η υπόθεση του Αναστασιάδη, αποτελούν μια από της μεγαλύτερες ευκαιρίες της καριέρας του, ιδίως μετά την ακατανόητη αδράνεια που έχει δείξει στο ξεκαθάρισμα κάποιων υποθέσεων που έχουν ξεπεράσει την ανοχή της κοινής γνώμης. Είναι μάλλον προφανές ότι κανείς δεν θέλει ή δεν μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες του εγχώριου συστήματος. Και αυτό δεν θα έπρεπε πια να προκαλεί έκπληξη σε κανένα.
΄Ένα πρόβλημα που δεν έχει λύση δεν είναι πια πρόβλημα. Είναι κατάσταση.
Κι έτσι φτάνουμε στην απάντηση του ερωτήματος που βάλαμε στην αρχή. Κανένας πολιτικός δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο πέρα από την προσωπική του καριέρα. ΄Όλα αυτά που κάνει και λέει ο κάθε πολιτικός, δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από το χτίσιμο του προσωπικού τους προφίλ έτσι όπως το αντιλαμβάνεται ο καθ’ ένας. Μια επικοινωνιακή εικόνα χτίζουν, άλλος με περισσότερη επιτυχία και άλλος με λιγότερη, αλλά δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο από μια εικόνα. Η σχέση της με την πραγματικότητα δεν υφίσταται καν. Είναι κάτι σαν τους ηθοποιούς του θεάτρου που κάνουν την παράστασή τους, παίζουν τους όποιους ρόλους τους έχει εμπιστευτεί ο σκηνοθέτης, λένε τα λόγια που έχει γράψει ο συγγραφέας και μετά πηγαίνουν σπίτι τους, με τον αληθινό εαυτό τους. Δεν είναι ούτε ιερά τέρατα, ούτε μεγαλοφυΐες. Κάποιοι είναι λίγο περισσότερο έξυπνοι, κάποιοι λίγο περισσότερο χαζοί και κάποιοι με εμφανή ψυχοπαθολογικά προβλήματα. Άλλοι λίγο πιο άτσαλα, άλλοι κάπως πιο οργανωμένα, στήνουν το πολιτικό τους προφίλ, που είναι και το προΐόν που παράγει αυτή η ιδιότυπη επαγγελματική- επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Ο μόνος σκοπός είναι το να βρεθούν σε κάποια θέση εξουσίας. Και όταν βρεθούν εκεί το κύριο μέλημα, είναι πως θα επωφεληθούν, από αυτήν την όποια άνοδο, μια και το «πλεονέκτημα» μπορεί να φύγει από τα χέρια τους ανά πάσα στιγμή.
Οι 300 της Σπάρτης δεν υπάρχουν πια. Τώρα είναι η εποχή των 300 της Πάρτης.Και ο άνθρωπος δεν είναι πολιτικό όν.
Είναι οικονομικό και σεξουαλικό ον.
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο

Money


Υ.Γ. Αντε και καλά 2000$/ουγγιά ο χρυσός. Με την φόρα που έχει πάρει (τσιμπάει 10 δολλαριάκια την ημέρα) θα προλάβουμε…το Σαββατοκύριακο;;; +100$ σε εναν μήνα…
“Και ποιός να τόξερε” οταν ο προκάτοχος του κ.Προβόπουλου αντάλλασε 20 τόνους απο τα υπόγεια της Πανεπιστημίου με χάρτινα ομόλογα….εδω, εδω, εδω,εδω,εδω,εδω,

Χρυσός, η εκδίκηση 2000-2009: η απαξίωση των τζογαδόρων των “ομολόγων” και της παγκόσμιας φούσκας των κεντρικών τραπεζών.

[ξόδι,η εξόδιος ακολουθία, η κηδεία]
…Θα είν’ αργά όταν θα ανακαλύψεις τη συνωμοσία, θα είν’ αργά όταν θα βρισκόμαστε στο ξόδι…
οι στίχοι:
Δίσκος αλλαγής πλεύσης κι αποκατάσταση βλάβης
Έχω αλλάξει πρέπει να το καταλάβεις
Μη με ψάξεις μέσα σε διεθνιστικές τάσεις
Οι διεθνισμοί δεν πατούσαν σε υγιείς βάσεις
Αρκετά μ’ αυτό το παραμύθι
Η στάθμη της σούπας του κοσμοπολίτη έχει ανέβει τόσο που μου αγγίζει τη μύτη
Υπάρχει πρόβλημα
Προσπαθώ να μη χάσω την εθνική μου ταυτότητα
Μέσα σ’ αυτό το πλήθος που του επιβάλανε το υδροχόικο ήθος
Φορείς της νέας εποχής που δουλεύανε στο ημίφως
Γι’ αυτό στην εποχή μας ως συνήθως είναι απών το πολιτικό ον του Αριστοτέλη
Η νέα παγκόσμια τάξη θέλει, έναν άνθρωπο κουρέλι
Απλό αριθμό μέσα σε στατιστικές
Μια κοινωνία από ομογενοποιημένους καταναλωτές
Μας θέλει πιόνια στη σκακιέρα των παγκόσμιων εξουσιαστών
Των καρτέλ πετρελαίου και των πολυεθνικών εταιριών
Και δυστυχώς πάει κάπως έτσι λοιπόν
Όλοι ζούμε δίχως την παραμικρή υποψία
Ενώ η αρρώστια έχει αρχίσει να μας τρώει το πόδι
Θα είν’ αργά όταν θ’ ανακαλύψουν τη συνωμοσία
Θα είν’ αργά όταν θα βρισκόμαστε στο ξόδι
Σοφόν το σαφές
Όμως όλοι μιλάνε με μισόλογα και υπεκφυγές
Η σύγχρονη διανόηση φέρνει σύγχυση και συσκότιση αντί να δίνει φώτιση
Είναι γεγονός πως τελούμε υπό κατοχή
Μας διοικούνε πολιτικοί με ομιχλώδη καταγωγή
Σκοτεινών κέντρων αποφάσεων υποτακτικοί
Οι δήθεν πνευματικοί ταγοί τηρούν μια ένοχη ανοχή
Όλα μας ωθούν προς μια νέα εποχή ζόφου
Η πτώση γίνεται συνώνυμο της προόδου
Δε μας θέλουν Έλληνες αλλά πολίτες του κόσμου
Βλέπεις, κιμάς ανθρώπου η ιδεολογία βολεύει τα παγκόσμια εξουσιαστικά ιερατεία
Τα οποία εξάγουν ένα μοντέλο και προσπαθούν να μας το επιβάλουν με το έτσι θέλω
Δε θέλουν μια ειρηνική παγκόσμια κοινότητα που να αφήνει περιθώρια στην πολλαπλότητα
Κατ’ αυτούς παγκοσμιοποίηση σημαίνει ισοπεδωτική μονομορφοποίηση
Γι’ αυτό έχουν στο στόχαστρο το όμαιμο, το ομόγλωσσο, το ομόθρησκο και το ομότροπο
Μας έχουν φτιάξει μια θηλιά για το λαιμό μας
Παραχαράζουν το παρελθόν μας προς όφελος του δικού τους μέλλοντος
Ετοιμάζουν το έδαφος για διέλευση ενός κυβερνομεσαίωνος
Σκοταδισμός για μένα και για σένα
Σκοταδισμός 2001
Βάλουν πανταχόθεν εσκεμμένα ενάντια στο αδογμάτιστο ελληνικό πνεύμα
Ναι, μη σου προκαλεί καθόλου έκπληξη
Η επιχείρηση εθνοκτονίας σε εξέλιξη
Χωρίς αντίδραση μπαίνουμε στο στόμα του λύκου
Η Ελλάς μια αποικία νέου τύπου
Ρόλο δούρειου ίππου παίζουν τα στρατευμένα τους φερέφωνα
Αυτοί που εκλέγονται δουλεύουν για ξένα συμφέροντα
Ανοίγουν την κερκόπορτα συνεπικουρούμενοι από σύγχρονους Ηρρόστρατους και Εφιάλτες
Δε γίνονται αντιληπτοί από ένα έθνος με υπνοβάτες
Κι όλοι ζούμε δίχως την παραμικρή υποψία
Ενώ η αρρώστια έχει αρχίσει να μας τρώει το πόδι
Θα είν’ αργά όταν θ’ ανακαλύψουν τη συνωμοσία
Θα είν’ αργά όταν θα βρισκόμαστε στο ξόδι.