Archive

Archive for the ‘pasok’ Category

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΖΩΝ ΚΕΝΝΕΝΤΥ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ

April 29, 2011 Leave a comment



“If you tell a lie big enough and keep repeating it, people will eventually come to believe it. The lie can be maintained only for such time as the State can shield the people from the political, economic and/or military consequences of the lie. It thus becomes vitally important for the State to use all of its powers to repress dissent, for the truth is the mortal enemy of the lie, and thus by extension, the truth is the greatest enemy of the State.”
Joseph Goebbels

Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία απο τους παροικούντες και τους πάσης φύσης κερδοσκόπους διαδρομιστές στο μέγαρο Μαξίμου για τους “κουκουλοφόρους του διαδικτύου”, τους “άναρχους μπλόγκερς”, και την πραγματική ελευθερία του λόγου πέρα απο τα καθεστωτικά και διαπλεκόμενα ΜΜΕ μέσω των εργαλείων της παγκόσμιας κοινωνικής δικτύωσης (μπλόγκς, facebook, twitter, κλπ, κλπ.), παραθέτουμε αποσπάσματα απο την ομιλία του αγρίως δολοφονηθέντος προέδρου των ΗΠΑ Τζων Κέννεντυ πρός τους εκπροσώπους των ΜΜΕ  για την ενημέρωσή τους και ιδεοληψία σε σχέση με τα εξεταζόμενα σχέδια καταστολής, φίμωσης και “άγριου κυνηγητού απο άκρου σε άκρο της επικράτειας” των δικτύων έκφρασης των ελευθέρων πολιτών αυτής της χώρας.

Πέρα από το δεδομένο τεχνολογικό αδιέξοδο και ατελέσφορο μιας τέτοιας κίνησης, η κυβέρνηση εκτίθεται πολλαπλά στην Ιστορία…

“An error does not become a mistake until you refuse to 
correct it.”


JFK,1961

…without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed and no Republic can survive. 
That is why the Athenian lawmaker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy.
…αnd that is why our press was protected by the First Amendment– the only business in America specifically protected by the Constitution–not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply “give the public what it wants”–but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion. This means greater coverage and analysis of international news–for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission (!-ed)…



…Η λέξη μυστικότητα είναι αποκρουστική σε μια ελεύθερη και ανοικτή κοινωνία και είμαστε ως άνθρωποι φύση-θέση και ιστορικά αντίθετοι στις «μυστικές εταιρείες», στους «μυστικούς σκοπούς» και στα «μυστικά σχέδια». Γιατί αντιτασσόμαστε παντού, σε όλο τον κόσμο, σε κάθε απόλυτη και άσπλαχνη συνωμοσία που στηρίζεται πρώτιστα στη συγκάλυψη επεκτείνοντας την σφαίρα επιρροής της, στο συγκεκαλυμένο αντί του ξεκάθαρου, στην ανατροπή αντι των εκλογών, στο εκφοβισμό αντί της ελεύθερης επιλογής. Είναι ένα σύστημα που έχει επιστρατευμένους πολλούς ανθρώπους και εφόδια στενά δεμένα μεταξύ τους, μια ιδιαίτερα αποδοτική μηχανή που συνδυάζει στρατιωτικές, διπλωματικές, διανοουμενίστικες, οικονομικές, επιστημονικές και πολιτικές διαδικασίες.
Οι προετοιμασίες της κρύβονται, δεν δημοσιεύονται.
Τα λάθη της θάβονται, δεν ανακοινώνονται.
Οι αποστάτες της εξαφανίζονται, δεν εγκωμιάζονται.
Καμιά δαπάνη δεν εξετάζεται, κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται.
Για αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων, θέσπισε ως έγκλημα, για οποιοδήποτε πολίτη τη μη συμμετοχή του στα κοινά.
 Είμαι βέβαιος πως με την βοήθειά σας, ο άνθρωπος θα μείνει αυτό που γεννήθηκε να είναι:

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ…



the full speech “the President AND the Press”

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=642552841321950688&hl=en&fs=true

President John F. Kennedy
Waldorf-Astoria Hotel
New York City, April 27, 1961

Mr. Chairman, ladies and gentlemen:

I appreciate very much your generous invitation to be here tonight.

You bear heavy responsibilities these days and an article I read some time ago reminded me of how particularly heavily the burdens of present day events bear upon your profession.

You may remember that in 1851 the New York Herald Tribune under the sponsorship and publishing of Horace Greeley, employed as its London correspondent an obscure journalist by the name of Karl Marx.

We are told that foreign correspondent Marx, stone broke, and with a family ill and undernourished, constantly appealed to Greeley and managing editor Charles Dana for an increase in his munificent salary of $5 per installment, a salary which he and Engels ungratefully labeled as the “lousiest petty bourgeois cheating.”

But when all his financial appeals were refused, Marx looked around for other means of livelihood and fame, eventually terminating his relationship with the Tribune and devoting his talents full time to the cause that would bequeath the world the seeds of Leninism, Stalinism, revolution and the cold war.

If only this capitalistic New York newspaper had treated him more kindly; if only Marx had remained a foreign correspondent, history might have been different. And I hope all publishers will bear this lesson in mind the next time they receive a poverty-stricken appeal for a small increase in the expense account from an obscure newspaper man.

I have selected as the title of my remarks tonight “The President and the Press.” Some may suggest that this would be more naturally worded “The President Versus the Press.” But those are not my sentiments tonight.

It is true, however, that when a well-known diplomat from another country demanded recently that our State Department repudiate certain newspaper attacks on his colleague it was unnecessary for us to reply that this Administration was not responsible for the press, for the press had already made it clear that it was not responsible for this Administration.

Nevertheless, my purpose here tonight is not to deliver the usual assault on the so-called one party press. On the contrary, in recent months I have rarely heard any complaints about political bias in the press except from a few Republicans. Nor is it my purpose tonight to discuss or defend the televising of Presidential press conferences. I think it is highly beneficial to have some 20,000,000 Americans regularly sit in on these conferences to observe, if I may say so, the incisive, the intelligent and the courteous qualities displayed by your Washington correspondents.

Nor, finally, are these remarks intended to examine the proper degree of privacy which the press should allow to any President and his family.

If in the last few months your White House reporters and photographers have been attending church services with regularity, that has surely done them no harm.

On the other hand, I realize that your staff and wire service photographers may be complaining that they do not enjoy the same green privileges at the local golf courses that they once did.

It is true that my predecessor did not object as I do to pictures of one’s golfing skill in action. But neither on the other hand did he ever bean a Secret Service man.

My topic tonight is a more sober one of concern to publishers as well as editors.

I want to talk about our common responsibilities in the face of a common danger. The events of recent weeks may have helped to illuminate that challenge for some; but the dimensions of its threat have loomed large on the horizon for many years. Whatever our hopes may be for the future–for reducing this threat or living with it–there is no escaping either the gravity or the totality of its challenge to our survival and to our security–a challenge that confronts us in unaccustomed ways in every sphere of human activity.

This deadly challenge imposes upon our society two requirements of direct concern both to the press and to the President–two requirements that may seem almost contradictory in tone, but which must be reconciled and fulfilled if we are to meet this national peril. I refer, first, to the need for a far greater public information; and, second, to the need for far greater official secrecy.

I

The very word “secrecy” is repugnant in a free and open society; and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings. We decided long ago that the dangers of excessive and unwarranted concealment of pertinent facts far outweighed the dangers which are cited to justify it. Even today, there is little value in opposing the threat of a closed society by imitating its arbitrary restrictions. Even today, there is little value in insuring the survival of our nation if our traditions do not survive with it. And there is very grave danger that an announced need for increased security will be seized upon by those anxious to expand its meaning to the very limits of official censorship and concealment. That I do not intend to permit to the extent that it is in my control. And no official of my Administration, whether his rank is high or low, civilian or military, should interpret my words here tonight as an excuse to censor the news, to stifle dissent, to cover up our mistakes or to withhold from the press and the public the facts they deserve to know.

But I do ask every publisher, every editor, and every newsman in the nation to reexamine his own standards, and to recognize the nature of our country’s peril. In time of war, the government and the press have customarily joined in an effort based largely on self-discipline, to prevent unauthorized disclosures to the enemy. In time of “clear and present danger,” the courts have held that even the privileged rights of the First Amendment must yield to the public’s need for national security.

Today no war has been declared–and however fierce the struggle may be, it may never be declared in the traditional fashion. Our way of life is under attack. Those who make themselves our enemy are advancing around the globe. The survival of our friends is in danger. And yet no war has been declared, no borders have been crossed by marching troops, no missiles have been fired.

If the press is awaiting a declaration of war before it imposes the self-discipline of combat conditions, then I can only say that no war ever posed a greater threat to our security. If you are awaiting a finding of “clear and present danger,” then I can only say that the danger has never been more clear and its presence has never been more imminent.

It requires a change in outlook, a change in tactics, a change in missions–by the government, by the people, by every businessman or labor leader, and by every newspaper. For we are opposed around the world by a monolithic and ruthless conspiracy that relies primarily on covert means for expanding its sphere of influence–on infiltration instead of invasion, on subversion instead of elections, on intimidation instead of free choice, on guerrillas by night instead of armies by day. It is a system which has conscripted vast human and material resources into the building of a tightly knit, highly efficient machine that combines military, diplomatic, intelligence, economic, scientific and political operations.

Its preparations are concealed, not published. Its mistakes are buried, not headlined. Its dissenters are silenced, not praised. No expenditure is questioned, no rumor is printed, no secret is revealed. It conducts the Cold War, in short, with a war-time discipline no democracy would ever hope or wish to match.

Nevertheless, every democracy recognizes the necessary restraints of national security–and the question remains whether those restraints need to be more strictly observed if we are to oppose this kind of attack as well as outright invasion.

For the facts of the matter are that this nation’s foes have openly boasted of acquiring through our newspapers information they would otherwise hire agents to acquire through theft, bribery or espionage; that details of this nation’s covert preparations to counter the enemy’s covert operations have been available to every newspaper reader, friend and foe alike; that the size, the strength, the location and the nature of our forces and weapons, and our plans and strategy for their use, have all been pinpointed in the press and other news media to a degree sufficient to satisfy any foreign power; and that, in at least in one case, the publication of details concerning a secret mechanism whereby satellites were followed required its alteration at the expense of considerable time and money.

The newspapers which printed these stories were loyal, patriotic, responsible and well-meaning. Had we been engaged in open warfare, they undoubtedly would not have published such items. But in the absence of open warfare, they recognized only the tests of journalism and not the tests of national security. And my question tonight is whether additional tests should not now be adopted.

The question is for you alone to answer. No public official should answer it for you. No governmental plan should impose its restraints against your will. But I would be failing in my duty to the nation, in considering all of the responsibilities that we now bear and all of the means at hand to meet those responsibilities, if I did not commend this problem to your attention, and urge its thoughtful consideration.

On many earlier occasions, I have said–and your newspapers have constantly said–that these are times that appeal to every citizen’s sense of sacrifice and self-discipline. They call out to every citizen to weigh his rights and comforts against his obligations to the common good. I cannot now believe that those citizens who serve in the newspaper business consider themselves exempt from that appeal.

I have no intention of establishing a new Office of War Information to govern the flow of news. I am not suggesting any new forms of censorship or any new types of security classifications. I have no easy answer to the dilemma that I have posed, and would not seek to impose it if I had one. But I am asking the members of the newspaper profession and the industry in this country to reexamine their own responsibilities, to consider the degree and the nature of the present danger, and to heed the duty of self-restraint which that danger imposes upon us all.

Every newspaper now asks itself, with respect to every story: “Is it news?” All I suggest is that you add the question: “Is it in the interest of the national security?” And I hope that every group in America–unions and businessmen and public officials at every level– will ask the same question of their endeavors, and subject their actions to the same exacting tests.

And should the press of America consider and recommend the voluntary assumption of specific new steps or machinery, I can assure you that we will cooperate whole-heartedly with those recommendations.

Perhaps there will be no recommendations. Perhaps there is no answer to the dilemma faced by a free and open society in a cold and secret war. In times of peace, any discussion of this subject, and any action that results, are both painful and without precedent. But this is a time of peace and peril which knows no precedent in history.

II

It is the unprecedented nature of this challenge that also gives rise to your second obligation–an obligation which I share. And that is our obligation to inform and alert the American people–to make certain that they possess all the facts that they need, and understand them as well–the perils, the prospects, the purposes of our program and the choices that we face.

No President should fear public scrutiny of his program. For from that scrutiny comes understanding; and from that understanding comes support or opposition. And both are necessary. I am not asking your newspapers to support the Administration, but I am asking your help in the tremendous task of informing and alerting the American people. For I have complete confidence in the response and dedication of our citizens whenever they are fully informed.

I not only could not stifle controversy among your readers–I welcome it. This Administration intends to be candid about its errors; for as a wise man once said: “An error does not become a mistake until you refuse to correct it.” We intend to accept full responsibility for our errors; and we expect you to point them out when we miss them.

Without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed–and no republic can survive. 
That is why the Athenian lawmaker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy. 
And that is why our press was protected by the First Amendment– the only business in America specifically protected by the Constitution- –not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply “give the public what it wants”–but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion.

This means greater coverage and analysis of international news–for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission. And it means, finally, that government at all levels, must meet its obligation to provide you with the fullest possible information outside the narrowest limits of national security–and we intend to do it.

III

It was early in the Seventeenth Century that Francis Bacon remarked on three recent inventions already transforming the world: the compass, gunpowder and the printing press. Now the links between the nations first forged by the compass have made us all citizens of the world, the hopes and threats of one becoming the hopes and threats of us all. In that one world’s efforts to live together, the evolution of gunpowder to its ultimate limit has warned mankind of the terrible consequences of failure.

And so it is to the printing press–to the recorder of man’s deeds, the keeper of his conscience, the courier of his news–that we look for strength and assistance, confident that with your help man will be what he was born to be: free and independent.

Advertisements

ΦΑΚΕΛΛΟΣ "ΠΟΡΟΣ" : ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑΣ

October 29, 2010 Leave a comment

Λάβαμε την παρακάτω ηλεκτρονική επιστολή προς δημοσίευση απο τον αναγνώστη μας κ.Φίλιππο Κ.

Φάκελλος «Πόρος» Η πραγματική (παρα)κυβέρνηση της Ελλάδας

———————
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΣΟΚ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ε.α ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ..“Γνωρίζω πολλά! “

Α.Κ., υποστράτηγος ε.α

Θλίβομαι! Θλίβομαι στ’ αλήθεια που ένα Έθνος Ηρώων, το Έθνος μας, κατάντησε εθνάριο. Μια ασπόνδυλος κοινωνία που κυβερνάται επί 50ετίαν από τρεις οικογένειες. Που κατάντησαν την πατρίδα να σέρνεται, πενόμενη, καταχρεωμένη,κάτι ανάμεσα σε προτεκτοράτο και αποικία…Θλίβομαι! Γιατί υπηρέτησα συνειδητά αυτήν την Πατρίδα. Με όνειρα, με ελπίδες….

Όπως την υπηρέτησαν χιλιάδες άλλοι. Αφιέρωσα τα καλύτερα χρόνια μου, δεκαετίες ολόκληρες, στην υπεράσπιση των άγιων χωμάτων μας. Χειμώνες ατελείωτοι στα λασπόνερα του Έβρου, λιοπύρια αυγουστιάτικα στα ξερονήσια του Αιγαίου μας…Δεν μίλησα τότε. Ήλπιζα. Όπως και οι συνάδελφοί μου. Όπως όλοι μας. Και να που τώρα, φτάνουμε στο τέλος του κατήφορου. Κι η Πατρίδα διαλύεται. Και λέω, και αρωτιέμαι: Δεν πρέπει να σπάσει η σιωπή;Δεν πρέπει να ανοίξουμε τις ψυχές μας; Δεν πρέπει να κοιταχτούμε στους καθρέπτες και ν’αναρωτηθούμε: Τι πατρίδα θα παραδώσουμε στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας; Που είναι τώρα οι εθνικές μας επάλξεις; Ανησυχώ! Πολλοί ανησυχούμε! Την Πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω! Για αυτό ας μιλήσουμε καθαρά και ξάστερα.
Δεν γνωρίζουμε, τάχατες, την αλήθεια; Πολλοί! Και γνωρίζουμε πολλά! Γράφονται τόσα, τον τελευταίο καιρό, ειδικά στα ΜΜΕ,που και κρίνω και συμπεραίνω. Διότι γνωρίζω. Και δυστυχώς επιβεβαιώνομαι. Έλληνες, ξυπνάτε! Μας κλέβουν την Πατρίδα, μας κλέβουν το αύριο των παιδιών της Ελλάδος!

ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: 40 ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Η ιστορία πηγαίνει πολλές δεκαετίες πίσω, φίλε αναγνώστη. Ας την δούμε από την αρχή. Από τότε που η Margharet Tschad (σύζυγος του μελλοντικού πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου) εργαζόταν στις ΗΠΑ ως γραμματέας της γνωστής οικονομικής δυναστείας Rotschild. Eίναι γνωστό τοις πάσι πως ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά από πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, έλαβε ΄΄εντολές΄΄ το 1974 να επιστρέψει στην Ελλάδα με έναν σκοπό: Να ΄΄πουλήσει΄΄ αντι-αμερικανισμό! Να ανακόψει το ανερχόμενο μετά από 7 χρόνια δικτατορίας ΚΚΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας). Και έτσι έγινε. Ο Ανδρέας Παπανδρέου με τα λεφτά των Rotschild ίδρυσε το 1974 το ΠΑΣΟΚ, με σκληρά αντιαμερικανική γραμμή και συνθήματα που όλοι θυμούμαστε (΄΄έξω οι αμερικανικές βάσεις΄΄, ΄΄έξω το ΝΑΤΟ΄΄ κτλ) και έτσι΄΄έκλεψε΄΄ από το ΚΚΕ τα συνθήματα και τους αριστερούς ψηφοφόρους. Φυσικά, όταν το 1981 ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ έγιναν κυβέρνηση,΄΄ξέχασαν΄΄ τον αντιαμερικανισμό. Το ΚΚΕ έμεινε εκτός κυβερνήσεων, καθηλωμένο στο 8-9%, όπως ήθελαν οι ΗΠΑ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, στα γραφεία της ΄΄πλανηταρχικής΄΄ οικογένειας Rotschilds, ο γνωστός σε όλους μας υπέρμαχος της διάλυσης των εθνικών κρατών και των Βαλκανίων George Soros, παρουσιάζει τον Άλεξ Ρόντος, τον αόρατο σημερινό υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας. Τότε, και ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι πιά πρωθυπουργός, όπως σοβαρότατη διπλωματική πηγή μου αποκάλυψε δυό χρόνια μετά στη Νέα Υόρκη, George Soros και Rotschild κάνουν τις πρώτες σκέψεις για το πολιτικό μέλλον του υιού Γιώργου Παπανδρέου, υπό το βλέμμα της υπερφιλόδοξης μητέρας του Margharet Tschad.Έκτοτε, ο Ρόντος ανέλαβε να είναι (αυτό του ανετέθη) ο ΄΄αόρατος αρχηγός΄΄ των πολυπλόκαμων δράσεων των Rotschilds και Soros, ιδίως στα Βαλκάνια. Οι τεράστιοι επικοινωνιακοί μηχανισμοί των Rotschilds και Soros, δούλευαν από τότε πυρετωδώς να φτιάχνουν το πολιτικό προφίλ του νεαρού Παπανδρέου, του οποίου η ανέλιξη στην Ελλάδα θα είναι σπουδαία (υπουργός παιδείας και εξωτερικών, πρωθυπουργός σήμερα. Είπατε τίποτα περί οικογενειοκρατίας;). Ταχύτατη όμως θα είναι και η παράλληλη ανέλιξη του Άλεξ Ρόντος… Επικεφαλής λοιπόν της ομάδας που έχει βραχυκυκλώσει ασφυκτικά των Γιώργο Παπανδρέου  (ο οποίος φυσικά γνωρίζει….) είναι ο Άλεξ Ρόντος, με όλο το σκοτεινό παρελθόν πουκάνει το γύρο του διαδικτύου και τώρα και των ελληνικών εφημερίδων. Κι όλα τούτα θα στα αποδείξω ευθύς φίλε αναγνώστη…

ΑΛΕΞ ΡΟΝΤΟΣ – ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Ο Αλεξ Ρόντος γεννήθηκε το 1954 στην Τανζανία, μεγάλωσε στην Κένυα και σπούδασε στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Στο μακρινό 1981 ξεκίνησε την επαγγελματικη του σταδιοδρομία ως ανταποκριτής της εγγλέζικης εφημερίδας΄΄West Africa΄΄. Λίγο αργότερα συναντήθηκε με τον Soros, έτσι μπήκε στο μαγικό κόσμο Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Η άνοδός του Ρόντος
συνδυάστηκε και με την διείσδυσή του στα της ελληνορθόδοξης και οικονομικά ισχυρής Εκκλησίας στις ΗΠΑ. Με ευλογίες του τότε Αρχιεπισκόπου Βόρειας Αμερικής Ιακώβου και υπό το βλέμμα του Soros διμιουργήθηκε την περίφημο΄΄International Orthodox Christian Charities΄΄ (IOCC), την πρώτη Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για πολλά χρόνια δραστηριοποιήθηκε στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή,καθώς και στην Γιουγκοσλαβία και τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Εκτός αυτών έχει προσφέρει τις υπηρεσίες του από τη θέση του συμβούλου της Παγκόσμιας Τράπεζας. Στά τέλη του 1990 καίριος υπήρξε ο ρόλος του Ρόντος ως συμβούλου του τότεΥΠΕΞ Γιώργου Παπανδρέου, στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και στο να συντονιστούν οι φιλο-δυτικοί Σέρβοι πολιτικοί ώστε να τελειώσει ο Μιλόσεβιτς καιη Σερβία να ΄΄εκδημοκρατιστεί΄΄ (αφού πρώτα βομβαρδίστηκε).
Ανέβηκε τόσο γρήγορα τα σκαλοπάτια ο κύριος Ρόντος, που με υπουργό εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου, η διεύθυνση ΥΔΑΣ του ΥΠΕΞ, διοικείται ουσιαστικά από αυτόν, που καθίσταται πλέον πανίσχυρος. Ο Άλεξ Ρόντος είναι ο ηγέτης της ΥΔΑΣ που διαχειρίζεται τεράστια κονδύλια, στοιχείο που συνεχίζεται και επί Καραμανλή, πιστοποιώντας την αμερικανική διείσδυση μέσω Ρόντος στο ελληνικό (;) ΥΠΕΞ.
Μόνο το 2005 εισέπραξε από το ελληνικό ΥΠΕΞ για λογαριασμό του IOCC 321.000 ευρώ, για δράσεις σε Παλαιστίνη και Γεωργία. Στην οποία Γεωργία δούλευε φυσικά και για τον Σαακασβίλι. Την επόμενη χρονιά (2006) ο ΙΟCC λαμβάνει άλλα 172.000 ευρώ και το 2007 460.000 ακόμα, πάντα για δουλειές στη Γεωργία, την Παλαιστίνη και τη Σερβία, περιοχές ειδικού αμερικανικού ενδιαφέροντος.
Το 2008-09 ο Ρόντος και ο IOCC έλαβαν άλλα 86.000 και 54.000 ευρώ. Τέτοια γαλαντομία από το ΥΠΕΞ της Ελλάδας, και με Γιώργο Παπανδρέου και με Καραμανλή (!). Να θυμίσουμε φίλοι μου και την αρθρογραφία του Ρόντος σε έντυπα όπως τους΄΄New York Times΄΄ για την Γεωργία, άρθρα απόλυτα συμβατά με την προπαγάνδατων ΗΠΑ και τις θέσεις του State Department. Στο σχέδιο Ανάν που διέλυε το 2004 την Κύπρο, ο Ρόντος αρθρογραφούσε σε αμερικανικές εφημερίδες υπέρ του σχεδίου, υπέρμαχος του ΝΑΙ στο ρατσιστικό σχέδιο Ανάν, όπως και ο Γιώργος Παπανδρέου.
Οι Ελληνοκύπριοι δεν ξέχασαν κ. Παπανδρέου.
Ούτε θα ξεχάσουν…Τον Μάρτιο του 2004 μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, ο Αλεξ Ρόντος παραιτήθηκε για να εμφανιστεί σε λίγο στις χώρες των ΄΄βελούδινων επαναστάσεων΄΄ – στην Ουκρανία και την Γεωργία. Όμως όλα με την σειρα…Σε συνέδριο του ΄΄ΕΛΙΑΜΕΠ΄΄ στη Θεσσαλονίκη (΄΄ELECTRA PALACE HOTEL΄΄,5-7.05.2006) με θέμα την Ε.Ε. και τα δυτικά Βαλκάνια (βλέπε Κόσοβο, Σκόπια), πλάι στον Θόδωρο Κουλουμπή του ΕΛΙΑΜΕΠ, την Gordana Delic-Petrociv του αμερικανόφιλου ΄΄Balkan Trust for Democracy΄΄του Βελιγραδίου, τον Bruce Jackson (πρόεδρος του αμερικανικού ΄΄Project on Transitional Democracies΄΄), την Ορσαλία Καλαντζοπούλου (συντονίστρια για Βαλκάνια της Παγκόσμιας Τράπεζας) και άλλους προπαγανδιστές της Pax Americana (γνωρίζουμε-γνωρίζετε όλοι τι ρόλο παίζουν τα made in USA ιδρύματα΄΄δημοκρατίας΄΄, ΄΄ανθρωπίνων δικαιωμάτων΄΄κτλ), βρίσκουμε και τον Άλεξ Ρόντος. Το έντυπο του ΕΛΙΑΜΕΠ μάλιστα για το συνέδριο, παρουσιάζει τον Ρόντο ως ΄΄διεθνή ακτιβιστή του ανθρωπισμού΄΄ (΄΄international humanitarian action΄΄). Παρουσίες του Ρόντος εντοπίζονται και σε άλλα αμερικανοτραφή συνέδρια, όπως το πρόσφατο στις Βρυξέλλες (26-28.03.2010) που οργάνωσε το αμερικανικό ίδρυμα ΄΄Τhe German Marshall Fund΄΄. Παρόντες εκεί, πλάι στην Madeleine Albright και την ΄΄ΥΠΕΞ΄΄της Ε.Ε.λαίδη Αshton, ο Θάνος Ντόκος του ΄΄ΕΛΙΑΜΕΠ΄΄, BruceJackson και άλλα ΄΄αστέρια΄΄ που θα σας μηλήσω παρακάτω.Αξίζει να σημειωθεί πως άλλος ένας ΄΄ανθρωπιστής΄΄ του συνεδρίου του΄΄ΕΛΙΑΜΕΠ΄΄, ο Bruce Jackson ήταν διευθυντής στρατηγικού σχεδιασμού του εξοπλιστικού κολοσσού των ΗΠΑ ΄΄Lockheed Martin΄΄ και παράλληλα είχε δημόσια αξιώματα, ενώ ίδρυσε ιδρύματα όπως την ΄΄Αμερικανική Επιτροπή ΝΑΤΟ΄΄ (U.S. Committee on NATO), ΄΄Project
on Transitional Democracies΄΄, ΄΄Επιτροπή για την απελευθέρωση του Ιράκ΄΄.
Το πόσο απελευθερώθηκαν οι δύστυχοι Ιρακινοί από τους ΄΄ανθρωπιστές΄΄ αυτούς, το βλέπεις σήμερα φίλε αναγνώστη, με τις εκατόμβες νεκρών στο Ιράκ…
Επιστρέφοντας στον Ρόντο, να θυμίσουμε ακόμη ασήμαντες φαινομενικά λεπτομέρειες, που μου εκμυστηρεύτηκε άνθρωπος που ΄΄ξέρει΄΄: Όπως ότι ο Άλεξ Ρόντος εμφανίζεται κάποια στιγμή σύμβουλος του περίεργου ΄΄Navarino Network΄΄, που στην ιστοσελίδα του μιλάει για προσάρτηση (όχι απελευθέρωση) της Θεσσαλονίκης.  Ας υπενθυμιστεί η σχετική προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων σε βάρος της ελληνικότητας της Μακεδονίας, προπαγάνδα που δεν ξεκινά μόνο από τα Σκόπια. Ξαφνικά ακούγεται όλο και πιο πολύ το ΄΄Θεσσαλονίκη, πρωτεύουσα των Βαλκανίων΄΄ (όχι της ελληνικής Μακεδονίας), γίνονται συνεχείς αναφορές για το πολύ-πολιτισμικό παρελθόν της πόλης, ενώ οι ΄΄οικολόγοι΄΄ του Μιχάλη Τρεμόπουλου (αυτοί που ζήτησαν επίμονα την ματαίωση του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη ως αντι-οικολογικού), ζητούν επίσημα την μετονομασία της κεντρικής οδού Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ.
Τον Οκτώβριο του 2009 ο ελληνικός λαός ανέδειξε τον Γιώργο Παπανδρέου πρωθυπουργό και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση της Ελλάδας. Σήμερα, έναν χρόνο  μετά,αρχίζει και αμφισβητείται κατά πόσον πραγματικά η Ελλάδα κυβερνάται από τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Μόνο τις τελευταίες βδομάδες κορυφαίες ελληνικές εφημερίδες και κορυφαίοι όσο και σπουδαίοι δημοσιογράφοι, κάνουν συγκεκριμένες αναφορές στον γνωστό πλέον εξωθεσμικό και σκοτεινό
παρασύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου, Άλεξ Ρόντος, κατηγορώντας τον ως το πραγματικό αφεντικό της ελληνικής εξωτερική πολιτικής.
Ο διακεκριμένος μάλιστα δημοσιογράφος Δελαστίκ στο ΄΄ΕΘΝΟΣ΄΄, χαρακτηρίζει ανοιχτά τον Ρόντο ΄΄νονό΄΄του ονόματος της FYROM (΄΄Respublika Vardarska Makedonija΄΄). Είναι πολλές οι συμπτώσεις… Πάρα πολλές. Όπως η αποκάλυψη που μου έκανε λίαν αξιόπιστη πηγή, πριν ακόμη ΄΄σκάσει΄΄ η είδηση στο διαδίκτυο:
Ότι ο Παπανδρέου ανέθεσε στην εταιρεία ΄΄Lazard΄΄ την επαναδιαπραγμάτευση του δυσθεώρητου ελληνικού χρέους. Μόνο που η ΄΄Lazard΄΄ ανήκει (ώ σύμπτωσις) στον΄΄όμιλο Rotschild΄΄, τους πάτρωνες δηλαδή των Παπανδρέου και αφεντικά του Ρόντος. Όπως και η επενδυτική τράπεζα ΄΄Lazard Brothers΄΄ στο Παρίσι στην οποία η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει αποφασίσει να εμπιστευθεί μια σειρά προγραμμάτωνπου αφορούν τις αποκρατικοποιήσεις στο δημόσιο τομέα.
΄΄Γαλλικές΄΄τράπεζες…
Με αφεντικό τον Rotschild…Τον Εβραίο Rotschild… Και (ώ σύμπτωσις δις), το εν Αθήναις υποκατάστημα του ομίλου ΄΄Rotschild΄΄ είναι΄΄κολλητό΄΄ με την εγγλέζικη πρεσβεία στο Κολωνάκι. Θέλετε κι άλλη σύμπτωση;
Σπουδαίος πελάτης της ΄΄Lazard΄΄ είναι και ο αμερικανικός εξοπλιστικός κολοσσός ΄΄Lockheed Martin΄΄, που εδώ και 20 χρόνια έχει δέσει χειροπόδαρα την ελληνική οικονομία, πουλώντας συνεχώς F-16 στην φτωχή Ελλάδα. Θέλετε κι άλλες ΄΄συμπτώσεις΄΄; Η ΄΄Lazard΄΄ ανέλαβε σύμβουλος της ταλαίπωρης ΄΄ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ΄΄ για την πώληση στην ΄΄MIG΄΄ του πτητικού της έργου και της τεχνικής της βάσης. Και τώρα δε με εκπλήσσει η πληροφορία ότιστην Εθνική
Τράπεζα, έχει ήδη χτίσει θέσεις το ΄΄Discovery fund΄΄ του Soros. Αλλά, είπαμε: Οι Rotschild έστειλαν τους Παπανδρέου στην Ελλάδα, σε διατεταγμένη αποστολή. Τα γραμμάτια έπρεπε να ξοφληθούν! Με ξεπούλημα της χώρας… με αγορές δισεκατομμυρίων, αεροσκάφη και πυραύλους, στα ευαγή ιδρύματα της αμερικανικής διαπλοκής, όλα (σύμπτωσις!) παραμάγαζα των Rotschild. Εδώ, να
πούμε κάτι ακόμη.
Τι να κάνουμε, γνωρίζουμε… Και θα μιλήσουμε! Πλάι στην ΄΄Lazard΄΄, ανέλαβε νομικός σύμβουλος στου Μαξίμου, νομικός σύμβουλοςτου Παπανδρέου, η αμερικανική ΄΄DLA PIPER USA & INTERNATIONAL΄΄, ναι ή όχι; Αν ναι, αληθεύει πως η συγκεκριμένη εταιρεία είναι manager και του τουρκικού lobby στην Ουάσινγκτον; Πως συμβιβάζεται αυτό; Θα μας τρελλάνετε κύριε Γιώργο Παπανδρέου με τους ΄΄συμβούλους ΄΄ σας και τις εταιρείες που επιλέγετε!
Πωςγίνεται η ΄΄DLA PIPER΄΄ να δουλεύει ταυτόχρονα και για την Ελλάδα και για τηνΤουρκία; Και κάτι ακόμη κύριε πρωθυπουργέ ΄΄μας΄΄: στην ΄΄DLA PIPER΄΄εργαζόταν, ναι ή όχι, ο no1 ανθέλληνας των ΗΠΑ, ο σκοπιανός Meto Koloski; Και μάλιστα ως government affairs specialist; Δηλαδή ως άκρως
σημαντικός σύμβουλος; Να σας θυμίσουμε κε πρωθυπουργέ πως ο πρόεδρος της λεγομένης΄΄UNITED MACEDONIAN DIASPORA΄΄ Meto Koloski έχει πρωτοστατήσει σε κάθε ανθελληνική διαδήλωση Σκοπιανών στις ΗΠΑ; Να σας θυμίσουμε πως όταν στις 20.07.2009 οι Τούρκοι έστησαν ΄΄εορταστική εκδήλωση΄΄ έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον, για την επέτειο της κτηνώδους εισβολής στην Κύπρο μας, ο Koloski έστησε πανό όπου έγραφε ΄΄SHAME ON GREEK TERRORISTS FOR KILLING US DIPLOMATS΄΄; Και σε αυτόν τον ανθέλληνα από τα Σκόπια, σε αυτήν την εταιρεία (DLA PIPER), o Παπανδρέου αναθέτει ρόλο…συμβούλων της δύσμοιρης Ελλάδας μας!!!

Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΄΄ΟΜΑΔΑ ΡΟΝΤΟΣ΄΄

Είναι όμως ο εξ’ απορρήτων του Γιώργου Παπανδρέου Άλεξ Ρόντος το απόλυτο αφεντικό; Όχι ακριβώς. Χρειάζεται ομάδα για να προχωρούν οι δουλειές των Αμερικανών. Ομάδα που δεν δουλεύει μόνο στην Ελλάδα. Η δράση της είναι παντού, στο παγκόσμιο χωριό. Κανένας Ρόντος δεν μπορεί μόνος του να κάνει τόσα. Έτσι, γύρω του, κινούνται 7-8 ακόμη άτομα σκοτεινής προέλευσης, όλοι (συμπτωματικά;) αμερικανο σπουδαγμένοι και αμερικανοθρεμμένοι. Τα άτομα αυτά εντοπίζονται (πάντα τα ίδια) σε χώρες που αποσταθεροποιούν οι ΗΠΑ, σε ειδικές αποστολές. Σήμερα θα σας παρουσιάσω μόνο μερικούςαπ’αυτούς….
Gregory Maniatis. Πρώτος εξ’ αυτών, τα τελευταία χρόνια πανταχού παρών με Ρόντος και Παπανδρέου, ο Ελληνοαμερικανός Gregory Maniatis. Επιτυχημένος εκδότης στην ελληνική ομογένεια των ΗΠΑ (περιοδικό ΄΄ODYSSEY΄΄), ο Μανιάτης, ΄΄παιδί΄΄του γνωστού και αμφιλεγόμενου στην ομογένεια father Alex Karloutsos, σε νεαρή ηλικία εμφανίζεται οικονομικά ισχυρός. Tυχαία όχι, αφού π.χ. ο ΕΟΤ του χορηγεί σημαντικά ποσά στο ΄΄ODYSSEY΄΄, Διαπλέκεται γρήγορα (όχι βεβαίως τυχαία) με τον Γιώργο Παπανδρέου, του οποίου γίνεται σύμβουλος και ο Παπανδρέου του εμπιστεύεται το 2003 την διοργάνωση του συνεδρίου ΄΄ΕUROPEAN DIASPORAS΄΄. Λίγους μήνες πριν, και ενώ το ΠΑΣΟΚ μεταλλάσσει με το στανιό την εθνικά ομοιογενή Ελλάδα σε πολύ-πολιτισμική, ο Μανιάτης γίνεται συνιδρυτής (2002) του ΄΄Athens Migration Policy Initiative΄΄ (AMPI).
Πάμε τώρα στα πιο ενδιαφέροντα για τον Μανιάτη: Στο αμερικανικό ίδρυμα΄΄MPI΄΄ (IMMIGRATION POLICY INSTITUTE), γνωστό για τη δημιουργία πολυ-πολιτισμικών προβλημάτων σε χώρες που δεν συμπαθούν οι ΗΠΑ, ο Μανιάτης εμφανίζονταν ως συντονιστής του παραπάνω ιδρύματος για θέματα Ευρώπης. Το καλοκαίρι του 2005, στο ΠΑΣΟκικό συνέδριο της Σύμης, ο Παπανδρέου ευχαριστεί μεταξύ άλλων, δημόσια, και τον Μανιάτη για την συμβολή του. Το ίδιο έτος, το φιλο-ατλαντικό ΕΛΙΑΜΕΠ (το οποίο με χιούμορ αποκαλείται από πολλούς Έλληνες διεθνολόγους και διπλωμάτες Ελληνικό Ίδρυμα ΄΄Αμερικανικής΄΄Εξωτερικής Πολιτικής…) διοργανώνει στην Ύδρα συνέδριο με (ποιόν άλλο;) το ΄΄Βρετανικό Συμβούλιο΄΄ και την βρετανική πρεσβεία. Πλάι στους γνωστούς φιλοαμερικανούς αστέρες του ΕΛΙΑΜΕΠ, συμμετέχουν δύο πρόσωπα σχετικά άγνωστα τότε, σημαντικά σήμερα:
Η Θάλεια Δραγώνα (αυτή που σήμερα έχει αναλάβει την απεθνοποίηση της παιδείας μας, μαζί με την υπουργό παιδείας και πάντα παρούσα στις συσκέψεις της Bilderberg, Άννα Διαμαντοπούλου) και ο Γκρέγκορυ Μανιάτης. Τον Μάιο του 2006 ο Μανιάτης συμμετέχει σε συνέδριο στην Σάμο συνεργασίας ΜΡΙ και ΙΜΕΠΟ (το γνωστό Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής, που έχει αναλάβει την μετάλλαξη της Ελλάδας σε πολύ-πολιτισμική, σύμφωνα με τα οράματα του Soros).
Στο 3ο διεθνές συνέδριο μετανάστευσης του ΙΜΕΠΟ ο Μανιάτης είναι εκ των πρωταγωνιστών. Σήμερα βέβαια, ο πολυδάπανος ΙΜΕΠΟ έχει κλείσει, από τον ίδιο άνθρωπο που το ίδρυσε: Τον Γιώργο Παπανδρέου. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο Μανιάτης κάνει το μεγάλο deal με την κυβέρνηση Γεωργίας, στην γραμμή εννοείται των συμφερόντων των ΗΠΑ. Και εκεί, εμφανίζεται ο Μανιάτης ως εκπρόσωπος διάφορων αμερικανικών εταιρειών, (π.χ. ΄΄ORIONSTRATEGIES΄΄,
΄΄ARETECONSULTING΄΄, ΄΄ASPECTCONSULTING΄΄, ΄΄GLOVER PARK GROUP΄΄) να
υπογράφει συμφωνίες με την κυβέρνηση της Γεωργίας. Υπάρχουν και σχετικά ντοκουμέντα, που τα είδα με τα μάτια μου όταν υπηρετούσα.
Ποιος όμως φέρεται να άνοιξε τον δρόμο προς την Γεωργία στον φιλόδοξο Μανιάτη; Αυτός που συμβούλευε τον Σαακασβίλι να ξεκινήσει τον ανόητο πόλεμό του, διαβεβαιώνοντάς τον πως οι ΗΠΑ θα σταθούν δίπλα του. Αυτός που ήταν στη Γεωργία λίγους μήνες πριν τον Μανιάτη. Ο Άλεξ Ρόντος. Οι εν λόγω εταιρείες παίρνουν ετησίως πάνω από ενα εκατομμύριο $ για να γίνουν οι σύμβουλοι και λομπίστες της Γεωργίας στην Ουάσινγκτον και στις Βρυξέλλες. Εκ των πραγμάτων το ποσό αυτό, φέρεται να μοιράζεται η ομάδα του Ρόντου με τον Daniel Kunin από USAID, με σκοπό να εφοδιάζει με τις γνώσεις και συμβουλές του το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Γεωργίας (NSCG), σε στρατηγικό και επικοινωνιακό σχεδιασμό.
΄΄Είναι πολλά τα λεφτά Άρη….΄
΄Κάπου εδώ αρχίζει λοιπό η σκοτεινή διαπλοκή, μακριά από την διπλωματία, το ΥΠΕΞ, τους θεσμούς. Εκτός και αν είναι ΄΄τυχαίο΄΄ το δείπνο στην Ουάσινγκτον (09.03.2010) του ισχυρού ανδρός του Πατριαρχείου, αμερικανιστί father Alex Karloutsos, προς τιμήν του Παπανδρέου, με την συνέχεια να ακολουθεί σε πολυτελή σουίτα (΄΄Athens Hilton΄΄, 17.05.2010) και συνδαιτημόνα τον Μανιάτη, ο οποίος οργάνωσε και την πολύ πρόσφατη συνάντηση Παπανδρέου –ομογενών στην Ν. Υόρκη. Ποια η πολιτική σημασία των παραπάνω; Γιατί τα βγάζω στη φόρα φίλε αναγνώστη; Για να δείξω πως πλάι στον πρωθυπουργό της Ελλάδας έχει ΄΄κολλήσει΄΄ ένας άνθρωπος των ΗΠΑ, που μάλιστα ΄΄συμβουλεύει΄΄ έναντι αδράς αμοιβής τον τυχοδιώκτη Σαακασβίλι (ελπίζουμε όχι για νέες περιπέτειες).
Misha Glenny
Οι σκοτεινοί παρα-σύμβουλοι του Γιώργου Παπανδρέου δεν τελειώνουν όμως εδώ.Υπάρχει και ο Misha Glenny, Βρετανός (;) δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο οποίος κινείται εδώ και χρόνια στα Βαλκάνια. Είναι μάλιστα εκ των επικεφαλής στο΄΄Τhe Belgrade Fund for Political Excellence΄΄ (η Σερβία, μετά την διάλυσή της Γιουγκοσλαβίας γέμισε από τέτοια made in USA think tanks), όπου συνυπάρχουν ο Σέρβος πρόεδρος Boris Tadic και ο Martin Ahtisaari, εκ των διαμορφωτών του status του ανεξάρτητου Κόσοβου. Οι χορηγοί του εν λόγω fund είναι (ώ σύμπτωσις) τα ιδρύματα των Rotschilds, Soros και Rockefeller. Ο Glenny που εμφανίζεται πότε ως ΄΄δημοσιογράφος΄΄, πότε ως ΄΄ιστορικός΄΄ και πότε ως ΄΄βαλκανιολόγος΄΄, έγινε ευρύτερα γνωστός από το βιβλίο του ΄΄Μc Mafia΄΄. Eκεί ασχολείται με το πέρασμα της οικονομίας στο οργανωμένο έγκλημα, στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού.
Το βιβλίο αυτό διαφημίστηκε πολύ από τα ελληνικά ΜΜΕ που πρόσκεινται στο ΄΄νέο΄΄ ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Στην έρευνα του Glenny, πρωταγωνιστούν η Ρωσία και η Σερβία που εμφανίζονται περίπου ως η παγκόσμια πηγή της μαφίας και του κακού. Όμως άλλη είναι η πραγματική (και ουσιαστική του) ιδιότητα.
Τώρα θα αποκαλύψω το συγκλονιστικό, απόλυτα τεκμηριωμένο από άνθρωπο που ΄γνωρίζει΄΄: Πρόκειται για πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος είναι πάντα παρόν σε συνέδρια για τον΄΄εκδημοκρατισμό΄΄ των Βαλκανίων, και στην υπηρεσία του Soros για πολυεθνικά και διαμελισμένα Βαλκάνια, ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ. Σημαντικά σημεία της πραγματικής του
ιδιότητας, του πραγματικού του ρόλου: Ο Glenny έχει βοηθήσει επανειλλημμένα, συχνά, την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως εμπειρογνώμων σε θέματα Βαλκανίων και ανατολικής Ευρώπης. Επί τρία χρόνια διηύθυνε ΜΚΟ για την΄΄ανασυγκρότηση΄΄ της Σερβίας, της FYROM και του Κοσόβου (τα αποτελέσματα της made in USA ΄΄ανασυγκρότησης΄΄ τα έχουμε δει βέβαια στα Βαλκάνια, το Ιράκ, το Αφγανιστάν…).
Το πόσο ΄΄φιλέλληνας΄΄ είναι ο Glenny, φαίνεται στο βιβλίο του ΄΄Τα Βαλκάνια 1804-1999΄΄ που κυκλοφόρησε το 2000. Εκεί κατηγορεί περίπου για όλα, τον ΄΄κακό εθνικισμό΄΄ των βαλκανικών λαών, ενώ κατηγορεί τους Έλληνες για σφαγές σε βάρος Τούρκων, στην απελευθερωτική επανάσταση του 1821, αναφέροντας χαρακτηριστικά την ΄΄σφαγή της Τρίπολης΄΄. Οι επί 400 χρόνια υπόδουλοι και σκλαβωμένοι στους Τούρκους Έλληνες, θύματα συνεχών γενοκτονιών από τους Τούρκους δυνάστες, είναι κατά των Glenny σφαγείς. Ο Glenny κατηγορεί τους Έλληνες για ανάλογη συμπεριφορά κατά του ΄΄μακεδονικού΄΄ λαού.
Αν σας πω όμως πως ο εν λόγω κύριος είναι γιός του Ρωσο-εβραίου Michael Glenny, που ήταν κανονικότατα πράκτωρ της βρετανικής ΜΙ6; Ο οποίος αξιοποιήθηκε από τους Εγγλέζους ως ΄΄ειδικός΄΄ σε θέματα ρωσικού ενδιαφέροντος, με τον ψυχρό πόλεμο στο αποκορύφωμά του; Το μήλο κάτω από τη μηλιά. Ο γιός συνεχίζει το έργο του πατρός. Τώρα, κατηγορώντας συν τοις
άλλοις την Πατρίδα μας… Τέτοιο ΄΄αστέρι΄΄ δεν θα μπορούσε να λείπει π.χ. από το Παπανδρεικό Συμπόσιο της Σύμης, που έγινε το 2006 (16-22.07) στην Σάμο.
Εκεί ο Glenny ήταν ομιλητής. Παρών και ο Ροντος, ο Εσθονός πρόεδροςToomas Hendrik Ilves, καθώς και ο IvanVejovda (επικεφαλής ΄΄Balkan Trust for Democracy΄΄). Τα ίδια πρόσωπα και τον Ιούλιο 2009 στη Σκιάθο και τον Ιούλιο 2010 στον Πόρο και πάλι κατά τη διάρκεια του Συμποσίου της Σύμης
(Παπανδρέου, Ilves, Ρόντος, Μανιάτης, Glenny,Vejοvda…). Στις 22-23.03.2010, σε συνέδριο στο ΄΄Intercontinental΄΄ της Αθήνας, η παρέα ξανασυναντιέται. Ο Glenny είναι εισηγητής και ο Άλεξ Ρόντος συντονιστής, όμως ο Ρόντος φεύγει ξαφνικά. Είναι η εποχή που ο ρόλος του αρχίζει και ξεσκεπάζεται σε ελληνικές εφημερίδες και blogs. Χορηγοί του συνεδρίου εκείνου (΄΄Greece at the Crossroads΄΄) είναι η ΄΄Protonbank΄΄, η ΄΄Ιnvest in Greece΄΄ και η ΄΄Lockheed Martin΄΄, που περιέργως χρηματοδοτούν πολλά τέτοια συνέδρια…).
Άλλο παράδειγμα απο το παρελθόν – το καλοκαίρι του 2002 στο σπίτι του Άλεξ Ρόντος στην Ύδρα συναντιούνται οι Μisha Glenny, Ivan Vejovda (σύμβουλος τότε του Σέρβου πρωθυπουργού Τζίντζιτς) και Francis Abuzaid (δήθεν Αμερικανός διπλωμάτης). Τι συζήτησαν; Την ανάγκη διεύρυνσης της Ε.Ε. με βαλκανικά κράτη,για να σταματήσουν οι φωνές μέσα στην Ε.Ε. που έλεγαν να σταματήσει η διεύρυνση (με Τουρκία, βαλκανικές χώρες κτλ). Όλως ΄΄συμπτωματικά΄΄ το ελληνικό ΥΠΕΞ υιοθετεί τα παραπάνω, με τις αναφορές του στις αρχές του 2003 στα όσα ΄΄κανονίστηκαν΄΄ στην Ύδρα. Από τότε (ώ σύμπτωσις!), ο καημός τουΓιώργου Παπανδρέου και επίσημα είναι να εισέλθουν Τουρκία και βαλκανικά κράτη στην Ε.Ε, για να διαλυθεί το ευρωπαικό μας όνειρο νωρίτερα, όπως διακαώς επιθυμούν οι Αγγλοσάξονες.

Eerik-Niiles Kross

Ένας άλλος διαπλεκόμενος, άλλο ΄΄φρούτο΄΄ που φαίνεται πως έχει αποκτήσει ρόλο μυστικο-συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου, είναι και ο πρώην σύμβουλος του προέδρου της Εσθονίας, Εσθονός και αυτός, Eerik-Niiles Kross.
Διαπλέκεται με το ΝΑΤΟ (αναφέρεται σχετικά η παρουσία του ως ομιλητή, μεταξύ άλλων, σε συνέδριο στην Εσθονία -22.06.2006- με θέμα το ΝΑΤΟ ως εγγυητή της παγκόσμιας ασφάλειας, μαζί με τον Bruce Jackson). Ήταν επικεφαλής της ομάδας που έκανε την διαπραγμάτευση με το ΝΑΤΟ για να μπει η χώρα του στην Συμμαχία. Τον Kross τον γνώρισα και προσωπικά, όταν υπηρετούσα στις Βρυξέλλες. Τον γνώρισα σε μια δεξίωση στην πρεσβεία ΗΠΑ και θυμάμαι και τον περίφημο Bruce Jackson (από την ΄΄Lockheed Martin΄΄) παρόντα, μου τον σύστησαν κι αυτόν. Ακόμα θυμάμαι Γερμανό συνάδελφο, που μου είπε ανοιχτά πως ο Kross ήταν άνθρωπος σε διατεταγμένη υπηρεσία, για λογαριασμό της υπερδύναμης. Ο συνάδελφος εκείνος μου αποκάλυψε αργότερα πως ο Kross στρατολογήθηκε από την CIA ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην Στοκχόλμη και από τότε ήταν πίσω από πολλά (Κόσοβο, Αφγανιστάν, Ιράκ, Γεωργία, ΄΄συμβόλαια θανάτου΄΄ στις ευρωπαικές πρωτεύουσες).  Εντελώς ΄΄συμπτωματικά΄΄, ο Kross (όπως οι Ρόντος και Μανιάτης) είχε αναλάβει ρόλο πλάι στον Σαακασβίλι την εποχή του πολέμου Ρωσίας-Γεωργίας (2008), την πολιτική του οποίου πλήρωσε ο λαός της Γεωργίας. Θυμίζω φίλοι, πως ο Κross διετέλεσε αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της χώρας του, μεταφέροντας τις γνώσεις και εμπειρίες του στον Σαακασβίλι. Και – τυχαίνει δυστυχώς για την παρέα του Παπανδρέου να ξέρω πολλά – ο Kross είναι κολλητός του Εσθονού προέδρου Toomas Hendrik Ilves Ilves (υπηρετούσαν μαζί στην πρεσβεία της Εσθονίας στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1990). Θέλετε κι άλλα; Ο Ilves (στενός φίλος του Παπανδρέου), πριν τoν κάνουν πρόεδρο της Εσθονίας, δούλευε στο ράδιο ΄΄FREEEUROPE΄΄. Ραδιόφωνο που αναμετέδιδε στην περιοχή την προπαγάνδα των ΗΠΑ και χρηματοδοτούσε ο …Soros!
Ο επιβουλέας της Μακεδονίας μας!
Η Εσθονία εισήλθε έτσι υπόγεια στο φιλοατλαντικό club. Nα σημειωθεί πως ο Ilves, είναι τιμητικό μέλος μαζί με τον Soros και την Αlbright του ΙCDT(΄΄International Centre for Democratic Transition΄΄) της Ουγγαρίας (ο Soros είναι Ουγγρο-εβραίος). Σε απλά ελληνικά, όποια πέτρα και αν σηκώσεις στα
Βαλκάνια, από κάτω θα βρεις ιδρύματα ΄΄δημοκρατίας΄΄, με την ίδια πάντα παρέα και τον Soros επικεφαλής… Περίεργες συμπτώσεις στον λαβύρινθο της παρέας των ΄΄συμβούλων΄΄ του πρωθυπουργού μας, έτσι; Ο Kross στα ίδια μονοπάτια και δρόμους… Γιατί τους θυμήθηκα τώρα όλους αυτούς; Μα γιατί προκύπτουν της ίδιας παρέας, του ίδιου φυράματος, βεντούζες στον πρωθυπουργό μας. Που ξέρει! Δεν μπορεί να μην ξέρει… Ξέρει τον ρόλο τους και τους υποθάλπτει, αφού αυτοί τον επηρεάζουν…

Η ΄΄ΠΑΡΕΑ΄΄ ΡΟΝΤΟΣ ΣΕ ΧΡΟΝΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

Νομίζω φίλε αναγνώστη, κατάλαβες ήδη πολλά…. Άλλους ψήφισες πέρσι τέτοιον καιρό, άλλοι σου προέκυψαν να σε κυβερνούν… Μια ομάδα ΄΄αητών΄΄ που δουλεύουν για τις ΗΠΑ και την πλανητική κυριαρχία τους, ΄΄δουλεύουν΄΄ εμάς, τους ιθαγενείς, κανονικά και με το αζημίωτο. Η δράση τους, συλλογική και επαγγελματική, θα μπορούσε να χωριστεί ως εξής, σε περιόδους:

1η περίοδος έντονης δράσης από το 1998-2004.

Τα αποτελέσματα τα γευτήκαμε.
Ίμια… τρία παλληκάρια μας νεκρά… διπλωματία των σεισμών με Τουρκία… Σχέδιο
Ανάν στην Κύπρο (ναι, αυτό που πέταξε ο αδούλωτος κυπριακός Ελληνισμός, αλλά το στήριξε πρώτος και καλύτερος ο Γιώργος Παπανδρέου, ο δε Ρόντος αρθρογραφούσε θερμά υπέρ του σχεδίου Ανάν σε μεγάλη αμερικανική εφημερίδα…).
Είπαμε, καθείς εφ’ ώ ετάχθη… Την ίδια εποχή, διαλύεται η κραταιά Γιουγκοσλαβία, εξοντώνεται ο Μιλόσεβιτς και ο ….Ρόντος φυσικά παρόν στο Βελιγράδι και το Κόσοβο, να λύνει και να δένει…

2η περίοδος για την ΄΄ομάδα΄΄, 2004-2009:

Το ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση, αλλά Ρόντος και παρέα πάλι στα πράγματα. Η ΄΄ομάδα΄΄ εργάστηκε ποικιλοτρόπως σε Γεωργία και Ουκρανία, για να προσδεθούν οι χώρες αυτές στο άρμα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Είχε όμως εμπλοκή και στο σκάνδαλο Siemens.
Ναι, μέχρι και εκεί! Ποιος ξεκίνησε την φασαρία και τις αποκαλύψεις για την Siemens; Γνωρίζω πολύ καλά (και δεν μπορώ να αποκαλύψω ονόματα, για να μην εκτεθούν σε κινδύνους) πως Ρόντος και Παπαχελάς (συμπτωματικά, φιλαράκια μεταξύ τους…) ξεκίνησαν να διαρρέουν ΄΄αποκαλύψεις΄΄. Έπρεπε να φαγωθεί βλέπετε ο Καραμανλής, που κάπου τους έκανε νερά και δεν ευθυγραμμιζόταν απόλυτα με τα υπερατλαντικά αφεντικά, όπως κάνει ο Παπανδρέου.
Τα στοιχεία για Siemens – τα πήραν οι Αμερικανοί παρακολουθώντας το στενό περιβάλλον του Καραμανλή, μέσω Vodafone. Το ξέρω τόσο καλά όσο και τ’ όνομά μου! Τα έδωσαν μέσα από τα δημοσιογραφικά ΄΄παπαγαλάκια΄΄ τους (Δεν χρειάζεται να σας πω εγώ τι εστί Παπαχελάς, βοά η δημοσιογραφική πιάτσα…). Στόχος: το πολιτικό τελείωμα Καραμανλή. Και η
αποσταθεροποίηση της Ελλάδος. Ο Ρόντος παράλληλα, επηρέαζε όλο και περισσότερο την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία διολισθούσε (τυχαία;) σε όλο και πιο φιλοαμερικανικές θέσεις. Συναντιόντουσαν και στις ΗΠΑ, σε ταξίδια εκεί της Ντόρας. Είχε δοθεί μάλιστα, το θυμάμαι σαν τώρα, κοινή συνέντευξη τύπου Ρόντος-Ντόρας, με θέμα τα Βαλκάνια.
 Όμορφος κόσμος, ηθικός…
 Στα αλήστου μνήμης Δεκεμβριανά, που κάηκε η Αθήνα και ο Παυλόπουλος κρατούσε (παγκόσμια  πρωτοτυπία!) την Αστυνομία σε ΄΄αμυντική στάση΄΄, η ΄΄ομάδα΄΄ συναντιόταν στο Παλαιό Ψυχικό, σε οικία (σύμπτωσις!) ιδιοκτησίας πρεσβείας ΗΠΑ.
Παρών και ο σημερινός πρωθυπουργός μας, που αδημονούσε να φύγει ο Καραμανλής και να αναλάβει αυτός. Έπρεπε να διεκπεραιώσει τα επείγοντα των Αμερικάνων ο Γιώργος! Και το κάνει καλά σήμερα! Παρών τότε και ο Άλεξ Ρόντος. Παρόντες και οι Χρυσοχοίδης, Παπουτσής κλπ. Τι συζητούσαν εκεί, την ώρα που έκαιγαν την Αθήνα και διέσυραν την χώρα οι βάνδαλοι; Ας μας πουν… Και κάτι άλλο:
Γιατί ξέρουμε και θα τα πούμε καθαρά και ξάστερα. Τι ρόλο βάραγε τότε, που η Αθήνα παραδόθηκε στο χάος, κάποιος Γκρέγκορυ Πάππας; Από νοικιασμένο διαμέρισμα του Κολωνακίου; Μήπως τον συντονιστή της ΄΄εξέγερσηςτης νεολαίας΄΄; Είναι σύμπτωση πως ο ανωτέρω κύριος διετέλεσε σωματοφύλαξ του πρέσβεως των ΗΠΑ; Και ποίες σχέσεις έχει με τον Ροντο;

3η περίοδος, από το 2009 ως και σήμερα.

Τα πολλά για τη δράση της΄΄κομπανίας Ρόντος΄΄ γράφτηκαν και στα αθηναικά ΜΜΕ. Η ΄΄ομάδα΄΄ έπιασε δουλειά σε Κόσοβο, Βελιγράδι (η Σερβία δεν πρέπει να ξανασηκώσει κεφάλι…),
αλλά σπεσιαλιτέ της είναι τα φλέγοντα για μας:  νέο Ανάν στην Κύπρο, λύση για Σκόπια με παράδοση του ιερού τίτλου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Και ο Ρόντος, πανταχού παρόν, την μια να φέρνει τον Νετανιάχου στον Πόρο και την άλλη να συνδιαλέγεται με τον ανθέλληνα ψευτομακεδόνα Γκρουέφσκι. Όσο για εντός συνόρων, κινείται αεικίνητος μεταξύ ΄΄Astir Palace΄΄, ΄΄Μεγάλης Βρετανίας΄΄, ΄΄Hilton΄΄ και του γνωστού διαμερίσματος στην Γλυφάδα… Φήμες (δεν είμαι και ο φωτεινός παντογνώστης…) τον θέλουν να αποκτά ΄΄στέγη΄΄και στο υπουργείο εσωτερικών για ξεκάρφωμα, και να επισκέπτεται πάντα και την πρεσβεία των ΗΠΑ. Το σίγουρο είναι πως ο άνθρωπος δουλεύει πολύ. Και εντατικά. Πάντως, όχι για τα συμφέροντα της Ελλάδας μας…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Φίλε αναγνώστη, δεν μίλησα για χρόνια.
Ήμουν και εν ενεργεία βλέπεις… Αν κι αυτό δεν αποτελεί άλλοθι.
Αισχρόν γαρ σιγείν της Ελλάδος αδικημένης.
Αλλά τώρα,όσοι ξέρουμε, να σπάσουμε επιτέλους την σιωπή. Η ομάδα που περιέγραψα, καταστρέφει την Ελλάδα μας. Τι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας; Το τίποτα; Ένα πενόμενο προτεκτοράτο της κλωτσιάς και της καρπαζιάς; Ενοχές νιώθω, μόνο ενοχές για την σιωπή μου.Τα κομμάτια του παζλ είναι πολλά, όμως αρχίζει και σχηματίζεται μια εικόνα. Την έχεις την εικόνα φίλε αναγνώστη τώρα.
Η εικόνα της αληθινής παρακυβέρνησης της ταλαίπωρης Πατρίδας μας. Τα ίδια πρόσωπα, στα ίδια συνέδρια, για τα ίδια θέματα.Και τα πρόσωπα αυτά έχουν άμεση πρόσβαση στον πρωθυπουργό Παπανδρέου, του οποίου είναι άτυποι και εξωθεσμικοί σύμβουλοι. Ένα ολόκληρο δίκτυο παρακυβέρνησης στην Ελλάδα, που δεν είναι παρά εκτελεστικά όργανα του Soros, τον οποίο εκτίναξαν οι Rotschild . Γιατί δικό τους δημιούργημα είναι ο, στα χαρτιά μόνο Αμερικανός, Soros. Eίναι τόσο ΄΄Αμερικανός΄΄ που ενώ εδρεύει στη ΝέαΥόρκη, δηλώνει ως οικονομική του έδρα τον τροπικό παράδεισο του νησιού Curacao, ώστε να μην του ασκείται κανένας φορολογικός έλεγχος από τις ΗΠΑ. Ο Soros είναι τόσο ΄΄Αμερικανός΄΄ όσο ΄΄ Έλληνες΄΄ είναι ο Μανιάτης και ο Ρόντος. Από την ανάμειξή του στα πολιτικά πράγματα της ταραγμένης το 1989 Πολωνίας, μέχρι την ΄΄βοήθειά΄΄ του στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τη σημερινή του ανάμειξη στα Σκόπια, όπου θεωρείται ΄΄εθνικός ευεργέτης΄΄, ο Soros εξυπηρετεί τα σχέδια αποσταθεροποίησης των ΗΠΑ, με αντάλλαγμα την οικονομική και φορολογική του ασυδοσία. Σήμερα, τα ιδρύματά του (΄΄Open Society΄΄ κτλ) δραστηριοποιούνται σε όλα σχεδόν τα βαλκανικά κράτη, προάγωντας τον πολύ-πολιτισμό, την ΄΄ανοχή στο διαφορετικό΄΄, τον ΄΄εκδημοκρατισμό΄΄ και ότι άλλο εξυπηρετεί τον σχεδιασμό των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία. Όλοι οι παραπάνω (Ρόντος, Μανιάτης, Glenny, Kross), υπενθυμίζεται πως συνυπήρξαν με τον πρωθυπουργό Παπανδρέου στον Πόρο. Κι όχι μόνον εκεί…
Τελικά, θυμίζω, πολύς (και ενδιαφέρον) κόσμος βρέθηκε στον Πόρο μεταξύ 12-15 Ιουλίου του 2010. Όπως και ο Εσθονός πρόεδρος Toomas Hendrik. Όπως και πλήθος ΄΄σοσιαλιστών΄΄ ηγετών. Ή σοσια-ληστών. Διαλέγετε και παίρνετε…
Βλέπω, βλέπουμε, βλέπετε, την ΄΄ομάδα Ρόντος΄΄, ακούραστη, να βρίσκεται σε όλα τα μήκη και πλάτη. Αφρική, Γιουγκοσλαβία (την διέλυσαν), Γεωργία (την παρέσυραν σε έναν ηλίθιο πόλεμο), Κύπρο (εκεί έφαγαν στα μούτρα ένα πελώριο ΟΧΙ από τον Τάσο Παπαδόπουλο και τον κυπριακό Ελληνισμό, που ακόμη δεν χώνεψαν…). Τελικά ο Ρόντος εργάζεται σήμερα για την αμερικανική ή την ελληνική εξωτερική πολιτική; Ή μήπως και για τις δύο; Εκτός κι αν δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσά τους, αφού όπως φαίνεται η πολιτική της Αθήνας, εμφανώς (Παπανδρέου, Δρούτσας) ή αφανώς και μυστικώς (Ρόντος, Μανιάτης, Glenny κτλ) είναι υποταγμένη στους Αμερικανούς και τα δικά τους συμφέροντα.
Τα συμφέροντα της Ελλάδας μπορούν να περιμένουν… Ο ελληνικός λαός, πνιγμένος στα χρέη και στα δάνεια, όμηρος της ανεργίας και της πιστωτικής, πιστεύει πως κυβερνάει ο Γιώργος Παπανδρέου, αυτός όμως ρυμουλκείται από τους παραπάνω ΄΄συμβούλους΄΄, οι οποίοι αποδεδειγμένα εργάζονται για τα συμφέροντα όχι της Ελλάδας αλλά των ΗΠΑ. Αυτήν την αλήθεια την ξέρουν καλύτερα από όλους αυτοί που όφειλαν στην πραγματικότητα να παράγουν
εξωτερική πολιτική: οι διπλωμάτες καριέρρας του ελληνικού ΥΠΕΞ και οι επιτελείς του ΓΕΕΘΑ, που σήμερα είναι απλώς διακοσμητικοί, ντεκόρ. Kαι για αυτό βράζουν… Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει χρόνο για να ακούσει τους έμπειρους (και αγανακτισμένους πλέον) πρέσβεις των κρίσιμων διευθύνσεων του ΥΠΕΞ. Έχει όμως χρόνο για τον Ρόντο και την παρέα του. Για πρώτη φορά στα
χρονικά της ελληνικής διπλωματίας, αυτή έχει μπει από τον Παπανδρέου στο ψυγείο.
Πολιτική στα κρίσιμα θέματα (ονομασία FYROM, κυπριακό, Αιγαίο και πετρέλαια) χαράσσουν ο ΄΄Ρόντος & friends΄΄, με αποτέλεσμα οι διπλωμάτες καρριέρας στο ελληνικό ΥΠΕΞ να είναι στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού και οι ανώτεροι αξιωματικοί να αποστρατευθούν… Βέβαια, στους εντολοδόχους των ΗΠΑ, τους προέκυψε κάτι απρόβλεπτο: Λόγω εκλογής από την βάση, Σαμαράς! Με γραμμή κόντρα στην παγκοσμιοποίηση και το ξεπούλημα της Κύπρου και της Μακεδονίας.
Και αναρωτιέμαι, ενθυμούμενος τις εθνικές θέσεις Σαμαρά για λαθρομετανάστευση και κυπριακό: Γιατί σιωπάς Αντώνη; Εσύ δεν εγκατέλειψες κάποτε την παλαιοκομματική σαπίλα για χάρη του Ιερού ονόματος της Μακεδονίας μας;
Φίλε αναγνώστη, κατέθεσα πολλά από όσα γνώριζα (λυπάμαι που αρνήθηκα να δώσω περισσότερα στοιχεία στον αδικοχαμένο Γκιόλια όταν με ρώτησε σχετικά). Η εν λόγω ομάδα δεν καταστρέφει απλώς την Ελλάδα, ξεπουλώντας τα εθνικά Δίκαια.
Οι κάθε Ρόντος (και υπάρχουν πολλοί, όσο υπάρχουν Soros και Rotschild) καταδικάζουν και το υγιές κομμάτι των ΗΠΑ, παρασέρνοντας την υπερδύναμη σε περιπέτειες, όπως στο Ιράκ, το Αφγανιστάν (αύριο – το Ιράν;). Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να ξανακερδίσουν την εκτίμηση του ανεπτυγμένου κόσμου, εν όσω χρησιμοποιούν μεθόδους και πρόσωπα σκοτεινά, για σκοπούς ανομολόγητους.
Εμάς όμως μας νοιάζει η Ελλάδα μας. Αυτήν πονάμε, για αυτήν ματώνει η ψυχή μας. Ας αντιληφθεί ο κάθε Παπανδρέου, ο κάθε πολιτικός, πως πολιτική με τέτοιες μεθόδους δεν ευδοκιμεί.
Η Ελλάς προόρισται να ζήσει και θα ζήσει. Το ξημέρωμα και ο ήλιος, έρχονται μετά το πιο βαθύ σκοτάδι…

ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ

Α.Κ., υποστράτηγος ε.α.

Οι σύνεδροι, Συμπόσιο Σύμης, ΠΟΡΟΣ 2010

AYALA, Luis
Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Σοσιαλιστικής
ASHTON, Catherine
Εκπρόσωπος της ΕΕ για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική & Πολιτική Ασφάλειας, Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ηνωμένο Βασίλειο
BARNETT, Anthony
Αρχισυντάκτης, openDemocracy.net, Ηνωμένο Βασίλειο
BEN SHAHAR, Tal
Επισκέπτης Λέκτορας σε θέματα ηγεσίας, JFK School of Government, Πανεπιστήμιο Harvard, ΗΠΑ
DERVIS, Kemal
Αντιπρόεδρος του Brookings Institution
FISHKIN, James
Καθηγητής και Διευθυντής του Κέντρου για την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, Πανεπιστήμιο Stanford, ΗΠΑ
GLENNY, Misha
Συγγραφέας & Παρουσιαστής, Ηνωμένο Βασίλειο
GALBRAITH, James
Κυβερνητικό Στέλεχος, Επιχειρηματικές Σχέσεις, Καθηγητής για θέματα κυβέρνησης, Πανεπιστήμιο του Σικάγο
HEIFETZ, Ron
Λέκτορας σε θέματα Δημόσιας Ηγεσίας, JFK School of Government, Πανεπιστήμιο Harvard, ΗΠΑ
ILVES, Toomas Hendrik
Πρόεδρος της Εσθονίας
KALDOR, Mary
Καθηγήτρια & Διευθύντρια του Κέντρου Σπουδών για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση, LSE, Ηνωμένο Βασίλειο
KARLSSON, Mats
Διευθυντής για θέματα Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής της Παγκόσμιας Τράπεζας, Σουηδία
LEIPOLD, Gerd
Πρώην Διευθυντής, Greenpeace International, Γερμανία
MEDISH, Mark
Σύμβουλος, Carnegie Endowment for International Peace, ΗΠΑ
NAIDOO, Kumi
Διευθυντής, Greenpeace International, Νότια Αφρική
OZDEMIR, Cem
Πρόεδρος του Κόμματος Πρασίνων της Γερμανίας
PAGROTSKY, Leif
MP, Πρώην Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Σουηδίας, SAP
PARKER, Richard
Λέκτορας και Senior Fellow, JFK School of Government, Πανεπιστήμιο Harvard, ΗΠΑ
PONTA, Victor
Αρχηγός του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος της Ρουμανίας
RAMA, Edi
Αρχηγός του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας, Δήμαρχος Τιράνων
ROYAL, Ségolène
Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Poitou-Charentes, Γαλλία
STANISLAW, Joe
Πρόεδρος του JA Stanislaw Group, ΗΠΑ
STIGLITZ, Joseph
Καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Columbia, ΗΠΑ
URPILAINEN, Jutta
Αρχηγός του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος της Φινλανδίας
VEJVODA, Ivan
Διευθυντής, Balkan Trust for Democracy, Σερβία

http://www.youtube.com/p/8AD49A62706E9FA0?hl=el_GR&fs=1

ΑΡΗΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ : ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

December 1, 2009 Leave a comment

Μέρος Α’


Για πρώτη φορά στη ζωή του ο Γιώργος Παπανδρέου, μπορεί να είναι ο εαυτός του. Πέρα από το Πασόκ και πέρα από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το ερώτημα είναι αν θα το αντέξει.


Image: Rene Magritte- “Transfer”

Στην τελευταία του προεκλογική ομιλία, το βράδυ της Πέμπτης 1 Οκτωβρίου, στο πεδίο του Άρεως, ο Γιώργος Παπανδρέου ανεβασμένος για μια ακόμη φορά στο βήμα του ομιλητή, έκανε ένα από τα τελευταία σαρδάμ αυτής της περιόδου. «Όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Ελληνίδες…» είπε σε κάποια αποστροφή του λόγου του. Από τότε που ο Παπανδρέου πήρε το δαχτυλίδι της διαδοχής του Πασόκ, από έναν άλλο διάσημο σαρδαμοποιό, τον Κώστα Σημίτη, τα απολαυστικά σαρδάμ του έχουν αποτελέσει ένα αγαπημένο θέμα για πολλούς σχολιαστές της τηλεόρασης, αλλά και του γραπτού Τύπου. Εδώ όμως, στην περίπτωση του Παπανδρέου, συνέβη κάτι αληθινά περίεργο. Καθώς η ώρα των εκλογών πλησίαζε, αλλά και συγχρόνως οι συνεχείς δημοσκοπήσεις των Μέσων Ενημέρωσης, έδειχναν, ότι το Πασόκ είχε αποκτήσει ένα σημαντικό δημοσκοπικό προβάδισμα, τόσο τα σαρδάμ του Παπανδρέου μειώνονταν, με αποτέλεσμα τα λίγα εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και τι μας αποκαλύπτει αυτό για την ιδιοσυγκρασία του αρχηγού του Πασόκ και νυν Πρωθυπουργού; Μερικές φορές κάποια τέτοια χαρακτηριστικά, ή άλλες ιδιομορφίες στο επίπεδο της επικοινωνίας, είναι τα πιο κατάλληλα για να μας αποκαλύψουν όσα δεν θα μπορούσαν χιλιάδες άλλες μαρτυρίες. Ας δούμε λοιπόν τι μας λένε τα σαρδάμ για τον Πρωθυπουργό. Από πολλούς δημοσιογράφους- που όπως συχνά συμβαίνει είναι άσχετοι με το θέμα που πραγματεύονται- τα σαρδάμ του Παπανδρέου είχαν θεωρηθεί ως ένδειξη κάποιας μειωμένης διανοητικής ικανότητας και αυτή ήταν μια άποψη που επικρατούσε για τον Παπανδρέου και από τους δημοσιογράφους, αλλά και από πολλούς πολιτικούς του αντιπάλους-ακόμη και από «φίλους». Τα σαρδάμ δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τις διανοητικές ικανότητες του «δράστη». Έχουν να κάνουν με άλλα πράγματα. Και είναι δυο οι βασικές αιτίες για τα σαρδάμ, χωρίς όμως να είναι και οι μόνες. Οι βασικές λοιπόν αιτίες για τα σαρδάμ είναι είτε η οργάνωση του εγκεφάλου αυτού που τα κάνει, αποτελεί δηλαδή ένα είδος δυσλεξίας που δεν μαρτυράει απολύτως τίποτα για τις διανοητικές ικανότητες του ατόμου, αλλά για την τεχνική διάρθρωση του εγκεφάλου, είτε τα σαρδάμ- και πολλές φορές το συχνότερο -μας λένε πολλά για την ψυχολογική οργάνωση του ατόμου. Από την μεριά της ψυχολογίας λοιπόν, που αποτελεί μια πολύ πιο περίπλοκη αιτία, το ότι κάνουμε σαρδάμ-τα οποία εμφανίζονται όταν μιλάμε δημόσια σε συγκεκριμένο ακροατήριο- καταλήγουν σε μια βασική δευτερογενή αιτία. Και η δευτερογενής αυτή αιτία δεν είναι άλλη από το φόβο. Το άτομο δηλαδή που κάνει σαρδάμ όταν μιλάει σε κάποιο «κριτικό» ακροατήριο περιπίπτει σε σαρδάμ εξ αιτίας του ότι τη στιγμή που μιλάει μπροστά στο ακροατήριό του αισθάνεται φόβο. Όσο όμως κι αν το δευτερογενές αίτιο, ο φόβος δηλαδή, είναι σχεδόν πάντα σαφής, η πρωτογενής αιτία, αυτή δηλαδή που δημιουργεί το φόβο, δεν είναι τόσο σαφής σε πρώτη ανάγνωση αφ’ ενός, αλλά από την άλλη μεριά, είναι εκείνη που αποκαλύπτει τα περισσότερα για το άτομο που κάνει σαρδάμ.
Η περίπτωση του Σημίτη και η περίπτωση του Παπανδρέου είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το εύρος που έχουν και για τα όσα μας αποκαλύπτουν οι πρωτογενείς αιτίες. Για το Σημίτη δηλαδή η πρώτη ανάγνωση μας λέει ότι ο Σημίτης αισθανόταν φόβο και έκανε σαρδάμ όταν μιλούσε, γιατί πάντα αισθανόταν «λίγος» για τη θέση που είχε κατακτήσει και επιπλέον φοβόταν ότι κάποια στιγμή αυτό το γεγονός το ότι αισθανόταν «λίγος» για τη θέση του Πρωθυπουργού, κάποια στιγμή θα μπορούσε να αποκαλυφθεί. Η «διάγνωση» είναι τόσο εύκολη, γιατί είναι μια από τις κλασικές του είδους. Η περίπτωση του Παπανδρέου είναι διαφορετική. Πηγάζει από διαφορετικές βαθύτερες αιτίες και επίσης μας αποκαλύπτει πολλά το γεγονός ότι τα σαρδάμ μειώνονταν όσο πλησίαζε προς την εκλογική του νίκη, που τον έφερε εκεί που ψυχολογικά «ονειρευόταν» να φτάσει από το 1981. Στη θέση του Πρωθυπουργού. Και η περίπτωση του Παπανδρέου αποτελεί μια από τις κλασικές περιπτώσεις ψυχολογικής ανάλυσης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως και όλα τα αρσενικά παιδιά που έχουν γεννηθεί από ένα πατέρα με έντονη προσωπικότητα αφ’ ενός και επιτυχημένο επαγγελματικά αφ’ ετέρου, ζουν τη ζωή τους με ένα βασικό ψυχολογικό μειονέκτημα, που είναι τόσο μεγαλύτερο, όσο πιο πετυχημένη υπήρξε η καριέρα του πατέρα τους. Τα αρσενικά παιδιά δηλαδή, που είχαν έναν πετυχημένο και με ισχυρή προσωπικότητα πατέρα, ζουν τη ζωή τους σε μια συνεχή ψυχολογική σύγκριση, αλλά και σύγκρουση με τον «ισχυρό» πατέρα και για να ξεφύγουν από αυτά τα δεσμά, που συχνά είναι πιο βαριά από όσο τα φανταζόμαστε, έχουν ανάγκη κάποια στιγμή να ξεπεράσουν το πατρικό δεδομένο. Τα κορίτσια που γεννιούνται από έναν τέτοιο ισχυρό πατέρα δεν έχουν τέτοια προβλήματα, απλώς «μεταβιβάζουν» το δεδομένο της σύγκρισης στον σύντροφο της ζωής τους. Τα κορίτσια με «ισχυρό» πατέρα δηλαδή, έχουν το πρόβλημα του ότι πρέπει κάποια στιγμή να ταιριάξουν με έναν σύντροφο που να φτάνει ή να ξεπερνάει τον πατέρα τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι απορρίπτονται, πράγμα που οδηγεί συχνά σε διαζύγια και άλλα δράματα της ζωής. Τα αγόρια όμως που γεννιούνται από «ισχυρό» πατέρα, αντιμετωπίζουν ανά πάσα στιγμή ένα προσωπικό δεδομένο σύγκρισης, που καθορίζει τη ζωή τους. Αυτό το δεδομένο αντιμετωπίζεται κατ’ αρχάς με δυο διεξόδους «διαφυγής». Είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Ο γιός δηλαδή ασυνείδητα αντιδρά είτε με φόβο στο δεδομένο της σύγκρισης είτε με αλαζονεία.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτελούσε ένα κλασικό παράδειγμα για τη δεύτερη περίπτωση, καθώς λόγω χαρακτήρα αντιμετώπισε το δικό του πρόβλημα της σύγκρισης με έναν πετυχημένο πατέρα, με αλαζονεία που στη διάρκεια μετατράπηκε σε υπερβολική αυτοπεποίθηση και «επιθετική» στάση απέναντι στο γονέα. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Ανδρέας Παπανδρέου, αντί να ασχοληθεί με το «δημιούργημα» του πατέρα του, την Ένωση Κέντρου, την απέρριψε συνολικά και ίδρυσε ένα δικό του κόμμα το Πασόκ, που στη διάρκεια της ανοδικής πορείας του «εξόντωσε» το πατρικό δημιούργημα, την Ένωση Κέντρου. Ο Γιώργος Παπανδρέου αντίθετα ως πιο γλυκός άνθρωπος και με πιο ευαίσθητη προσωπικότητα, έζησε ή μάλλον ζούσε μέχρι τις 4 Οκτωβρίου, στη σκιά του πετυχημένου πατέρα του. Σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής καριέρας του, ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε, πως όλοι-μα όλοι– φίλοι ή εχθροί τον συνέκριναν ανά πάσα στιγμή με τον πατέρα του. Σε όλη αυτή την πορεία η σύγκριση για τον Γιώργο Παπανδρέου ήταν συντριπτική, μια και συγκρινόταν με ένα ιδιαίτερα επικοινωνιακό πατέρα, που ένα από τα ιδιαίτερα χαρίσματά του ήταν αυτό, δηλαδή η επικοινωνία. Έτσι αυτή η συντριπτική σύγκριση είχε «χρεώσει» τον Γιώργο Παπανδρέου μ ένα χαρακτηριστικό προσωνύμιο, το προσωνύμια «Γιωργάκης», που από μόνο του έλεγε πολλά για το πόσο συντριπτική ήταν αυτή η σύγκριση. Ο πατέρας ήταν ο «Ανδρέας», ενώ ο γιος παρέμενε ο «Γιωργάκης». Η πιο κρίσιμη στιγμή στην ψυχολογική εξέλιξη του Γιώργου Παπανδρέου, ήρθε πρόπερσι, το φθινόπωρο του 2007 όταν έχασε για δεύτερη φορά τις εκλογές από τον Κώστα Καραμανλή. Το αποτέλεσμα ήταν να αμφισβητηθεί έντονα, από το ίδιο του το κόμμα, καθώς το ίδιο το βράδυ της ήττας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έθεσε θέμα αρχηγίας στο Πασόκ. Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε χάσει αυτή τη μάχη, τότε δεν θα κατάφερνε ποτέ να απαλλαγεί από το ψυχολογικό φάντασμα του πατέρα του. Θα έμενε για πάντα «Γιωργάκης». Παρ’ όλο που ξεκίνησε αυτή τη μάχη από ιδιαίτερα μειονεκτικό σημείο, εν τούτοις τα λάθη του αντιπάλου, αλλά κυρίως του Τύπου που τον στήριζε, με πιο χαρακτηριστική εκείνη την άμεση προτροπή από το Βήμα να παραιτηθεί, ήταν αρκετή για να αλλάξουν το κλίμα και να του επιτρέψουν τελικά να επικρατήσει του αντιπάλου του. Αυτή ήταν και η πρώτη πραγματική νίκη της ζωής του. Τα λάθη του Καραμανλή και ιδίως η τοποθέτησή του στην Θεσσαλονίκη, τον Σεπτέμβριο του 2008, που οδήγησαν στην συντριβή της Νέας Δημοκρατίας στις πρόσφατες εκλογές, οδήγησαν τελικά τον Γιώργο Παπανδρέου στην Πρωθυπουργία.
Είναι προφανές πως σε κάποια στιγμή της ψυχολογικής εξέλιξής του ο Γιώργος Παπανδρέου έθεσε ένα αυθαίρετο όριο στη σύγκριση με τον πατέρα του. Και αυτό το όριο, καθώς όλα τα άλλα θα ήταν ρευστά, θα ήταν ένα όριο που δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί από κανένα και κυρίως από τον ίδιο, ένα όριο και ένα σημείο σύγκρισης, που θα ήταν «αποδείξιμο». Και αυτό το όριο δεν ήταν άλλο από την κατάκτηση της Πρωθυπουργίας. Καθώς η μέρα των φετινών εκλογών, η μέρα που θα μπορούσε να υπερβεί αυτό το όριο πλησίαζε και καθώς όλες οι ενδείξεις συνέτειναν στον ότι το Πασόκ θα κατακτούσε τη νίκη, ο Γιώργος Παπανδρέου, άρχισε για πρώτη φορά να ξεφεύγει από την αδυσώπητη σύγκρουση με τον «πετυχημένο πατέρα». Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που όσο πλησίαζε η ώρα αυτής της τελικής νίκης, τόσο μειώνονταν και τα σαρδάμ. Η νίκη του Πασόκ στις πρόσφατες εκλογές και μάλιστα με διαστάσεις θριάμβου, δεν ήταν μόνο μια μεγάλη επιτυχία για τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και η στιγμή που μπορούσε επιτέλους να αδειάσει την «ντουλάπα» του από τους «σκελετούς» της. Η νίκη του Γιώργου Παπανδρέου, ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας μάχης που εξελίχτηκε στη μεγαλύτερη διάρκεια της ζωής του και είναι εκείνη που του επιτρέπει να γίνει για πρώτη φορά ο εαυτός του, πέρα από το Πασόκ και πέρα από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι ο Γιώργος Παπανδρέου, η νίκη της 4ης Οκτωβρίου, αποτελεί για τον ίδιο το ξεκίνημα μιας κυριολεκτικά καινούργιας ζωής.Το ποια θα είναι αυτή και τα πολλά προβλήματα που θα αντιμετωπίσει σε αυτή την θαυμαστή καινούργια φάση της ζωής του θα τα δούμε όμως στο δεύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος, στο επόμενο τεύχος του Κλικ.

Μερος Β’

Το καλό με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι το ότι ξέρει να κολυμπάει καλά. Γιατί μάλλον θα το χρειαστεί. Και πιο σύντομα απ’ όσο φαντάζεται.

Salvador Dali, Sleep – Le Sommeil, 1937

Στον Γιώργο Παπανδρέου πρέπει μάλλον πάντα να του άρεσαν τα ταξίδια. Και αν δεν του άρεσαν του έγιναν αναγκαστικά συνήθεια από την εποχή της θητείας του στο Υπουργείο Εξωτερικών, επί Κυβερνήσεων Σημίτη, στη διάρκεια της οποίας το μεγαλύτερο διάστημα ξοδεύτηκε εκτός Ελλάδος. Ήδη στις 50 μόνο πρώτες μέρες της Πρωθυπουργικής του θητείας, που ξεκίνησε μ’ ένα ταξίδι στην Τουρκία, έχει κάνει πέντε-έξη ταξίδια κιόλας, με πιο εξωτικό αυτό στον Άγιο Δομίνικο. Το τι ακριβώς πέτυχε με αυτό το ταξίδι πιθανόν να μην το κατάλαβε ούτε ο ίδιος, αλλά αυτό το ταξίδι ήταν αρκετό, για να ξεκινήσουν τα πρώτα έστω και διστακτικά σχόλια για το πώς αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως Πρωθυπουργός. Ο Κώστας Καραμανλής στα πεντέμιση χρόνια που κυβέρνησε είχε ένα άλλο στυλ διαχείρισης της πρωθυπουργικής ιδιότητας. Στις πέντε το απόγευμα το μαγαζί έκλεινε και αν οι Υπουργοί τύχαινε να αντιμετωπίζουν προβλήματα αντιθέσεων, η μόνιμη επωδός ήταν «βρέστε τα μεταξύ σας». Ο Παπανδρέου αντίθετα αντιμετωπίζει το δικό του ρόλο με τα συνεχόμενα ταξίδια. Η αλήθεια ειναι ότι το να είσαι Πρωθυπουργός σήμερα δεν είναι και ιδιαίτερα ελκυστικό. Πέρα από το «ονόρε» του να γραφτεί το όνομά σου στην Ιστορία, αν θελήσεις να πάρεις σοβαρά αυτό το ρόλο, σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνεις μια βαθειά βουτιά στα προβλήματα, χωρίς εύκολες λύσεις. Από όσους κυβέρνησαν την Ελλάδα στα 35 χρόνια της Μεταπολίτευσης, θα μπορούσαμε να πούμε πως μόνο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πήρε το θέμα προσωπικά και ανάλωσε την προσωπική του ζωή στην προσπάθειά του να κυβερνήσει την Ελλάδα. Όλοι οι υπόλοιποι, άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό αντιμετώπισαν, τη θέση τους, σαν να ήταν και λίγο αγγαρεία, επιλέγοντας την εύκολη λύση να μεταθέτουν τη λύση των δύσκολων προβλημάτων για το μέλλον και για κάποιους επόμενους κυβερνήτες και να καλύπτουν τα οικονομικά προβλήματα με δανεικά.Ο Γιώργος Παπανδρέου στις πρώτες εμφανίσεις του στη Βουλή συμπεριέλαβε μια δήλωση που μακάρι να μην την εννοούσε. Ότι με την δική του Κυβέρνηση οι αντιεξουσιαστές είναι στην εξουσία. Δεν ξέρω τι ακριβώς βρίσκει θελκτικό σ’ αυτή τη αποστροφή του που θύμισε Ανδρέα Παπανδρέου. Οι Παπανδρέου έχουν γενικά μια τάση να δουλεύουν τους ιθαγενείς και αυτή η τάση τους σε παλιότερες εποχές είχε κάποιο σεξ απήλ, αλλά στη σημερινή εποχή, όταν είναι γνωστό πόσο έχουν κοστίσει κάτι τέτοιοι λαϊκισμοί θα ήταν καλύτερα ο Γιώργος Παπανδρέου να τους αποφεύγει αν θέλει να τον πάρει κανείς στα σοβαρά. Για την ώρα οι αντιεξουσιαστές έχουν διακριθεί στο σπορ του να σπάνε βιτρίνες, αλλά αυτό δεν είναι και πολύ εποικοδομητικό. Εκτός από αυτό η «βιτρίνα» της Ελλάδας έχει σπάσει προ πολλού και αυτό γίνεται φανερό από τις συνεχείς δηλώσεις των εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που με κάθε τρόπο δείχνουν ότι τα παιχνίδια της ελληνικής νοοτροπίας έχουν γίνει κουραστικά για τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Αν λοιπόν ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει πραγματικά να κυβερνήσει θα πρέπει να σπάσει πολλά αυγά. Και τα περισσότερα από αυτά είναι εκείνα που δημιούργησε κυρίως ο πατέρας του, με τις καταστροφικές επιλογές του ιδίως στα προβλήματα της οικονομίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν εκείνος που επέλεξε την πατέντα του συνεχούς δανεισμού, αλλά και εκείνος που θεμελίωσε το λεγόμενο σύστημα Πασόκ, το οποίο μοντέλο δυστυχώς ακολούθησαν και όσοι κυβέρνησαν μετά από αυτόν.
Ήδη από την πρώτη σύγκρουση που αποκαλύφθηκε με τις δηλώσεις Παπουτσή στη Βουλή που λειτούργησε ως εκπρόσωπος για το λεγόμενο «βαθύ Πασόκ», έγινε φανερό ότι τα πολλά και διάφορα συντεχνιακά συμφέροντα που έχουν απλώσει τα δίχτυα τους παντού δεν θα παραδώσουν εύκολα τα προνόμιά τους. Αν αυτή η Κυβέρνηση και ο Γιώργος Παπανδρέου θέλουν να έχουν θετικό πρόσημο στο τελικό ισολογισμό τους, τότε η μόνη ενδεδειγμένη πορεία, είναι η πορεία μιας σύγκρουσης. Μόνο που αυτή η σύγκρουση δεν έχει να κάνει μόνο με οργανωμένα συμφέροντα και μικρές και μεγάλες συντεχνίες. Έχει να κάνει με μια νοοτροπία που έχει επικρατήσει σε κάθε έκφραση της σύγχρονης ζωής της Ελλάδας. Μιας νοοτροπίας όχι μόνο αντικοινωνικής, αλλά καταστροφικής. Μιας νοοτροπίας που όμως δημιουργήθηκε όχι μόνο εξ αιτίας κάποιας φυσικής ροπής των Νεοελλήνων, στην ευκολία και στη λαμογιά, που κι αυτή υπάρχει, αλλά κυρίως και εξ αιτίας του παραδείγματος που έδωσαν πολλοί σε ψηλές ή σε χαμηλότερες θέσεις με τις συμπεριφορές και τις πρακτικές τους. Γιατί το συνολικό συμπέρασμα που έχει βγει από την συνολική δράση της πολιτικής όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι αυτό που κυρίως ενδιέφερε τον πολιτικό κόσμο, ήταν όχι μόνο το πόσα περισσότερα θα μπορούσαν να αρπάξουν, αλλά και το πώς θα μείνουν ατιμώρητοι, πράγμα το οποίο φρόντισαν με κάθε επιμέλεια, ψηφίζοντας και όλους τους σχετικούς νόμους.Όταν η πολιτική, που βρίσκεται θεωρητικά στο ανώτερο σκαλοπάτι της κοινωνικής ιεραρχίας, δίνει αυτό το παράδειγμα, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι σύντομα αυτή τη νοοτροπία θα την ενστερνιστεί ολόκληρο το κοινωνικό σώμα και δικαιολογημένα. Το να συγκρουστείς με μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, να κερδίσεις ή να χάσεις, είναι σίγουρα κάτι δύσκολο, αλλά εκεί μπορεί να περιμένει κανείς και θετικά αποτελέσματα. Το να αλλάξεις όμως τη επικρατούσα νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού, είναι μια διαφορετική και πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Πώς να πείσεις κάποιον να γίνει συνεπής φορολογούμενος, όταν αποδεδειγμένα ένα μεγάλο μέρος από τους φόρους του πηγαίνει σε τσέπες πολιτικού προσωπικού και που ακόμη αν και η παρανομία αποκαλυφθεί και οι ένοχοι είναι γνωστοί, δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν, καθώς η πολιτική συντεχνία, έχει ψηφίσει νόμους που την απαλλάσσουν. Αυτά τα ζητήματα αρχίζουν να μπαίνουν σε άλλη βάση μόνο όταν υπάρξουν τα αντίθετα παραδείγματα. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε προεκλογικά δεσμευτεί να ρίξει φως στο σκάνδαλο της Ζήμενς-έστω κι αν αυτό κοντεύει πια να ξεχαστεί- έστω κι αν αυτό είναι σε βάρος του Πασόκ. Υπάρχει περίπτωση να τολμήσει κάτι τέτοιο; Είναι δική του ευθύνη, δικό του κέρδος και δικό του κόστος.Τα βασικά πρώτα προβλήματα που καλείται να λύσει ο Γιώργο Παπανδρέου, είναι τα δημόσια οικονομικά και το Ασφαλιστικό. Έτσι καθώς πλησιάζει τα εξήντα χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου και όντας για πρώτη φορά ο εαυτός, έχει δύο επιλογές. Ή να ξεφλουδίσει την «καυτή πατάτα» που του παρέδωσε ο Κώστας Καραμανλής, την πιο «καυτή πατάτα» που παρέλαβε ποτέ Έλληνας Πρωθυπουργός στη νεώτερη ιστορία μας, ή να το ρίξει στα ταξίδια, σε μια παραλλαγή της τακτικής του προκατόχου του, να αποφύγει κι αυτός τη δύσκολη πραγματικότητα. Το κακό για τον ίδιο είναι, ότι αν δεν καταφέρει να λύσει τα προβλήματα που τον περιμένουν, το τσουνάμι που θα προκύψει θα τον πετύχει όπου κι αν κολυμπάει.

Απο ΚΛΙΚ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2009 εδω

ΟΙ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

October 24, 2009 Leave a comment

φωτό απο τα περσινά θλιβερά γεγονότα της Αθήνας

Εικοσι περίπου μέρες έκλεισε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, και οι κ.κ. τραπεζίτες αποφάσισαν να “κόψουν τον βήχα” προκαταβολικά στον πρωθυπουργό αλλά και σε όποια απο τα στελέχη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ φαντάζονταν οτι θα μπορούσαν να αλλάξουν την νοοτροπία,τις τακτικές, και την ηγεμονία των τραπεζών στην χώρα. Ετσι, ακολουθώντας το δόγμα των νεοσυντηρητικών της Νέας Τάξης περί προληπτικής επίθεσης “preemptive strike”, ξεδιπλώνουν μελετημένα την επίθεσή τους πρός την κυβέρνηση με “δηλώσεις δυσαρέσκειας” πρός πάσα κατεύθυνση. Ετσι, σύμφωνα με δημοσίευμα της City Press της 21ης Οκτωβρίου, στο στόχαστρο υψηλόβαθμων στελεχών της τραπεζικής αγοράς βρέθηκαν οι ρυθμίσεις που σχεδιάζει για τους δανειολήπτες ή κυβέρνηση, καθώς την αντίθέση τους εξέφρασαν ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της EFG Eurobank κ. Νίκος Καραμούζης, ο αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς κ. Θεόδωρος Πανταλάκης και ο γενικός διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας κ. Αλέξανδρος Τουρκολιάς κατά τη διάρκεια συνεδρίου. «Σίγουρα πρέπει να υπάρχει νόμος για προστασία του καταναλωτή, όμως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» ανέφερε ο κ. Καραμούζης. Από την πλευρά του, ο κ. Πανταλάκης υπογράμμισε ότι «η αγορά έχει δύο αρχές: ουκ-αν λάβεις παρά του μη έχοντος και ότι οι τράπεζες δανείζουν χρήματα με το σκεπτικό ότι θα τους επιστραφούν». «Όποιος παρεμβαίνει με ρυθμίσεις πρέπει επίσης να σκεφτεί και πώς θα ομαλοποιηθεί μετά η αγορά» προσέθεσε, τονίζοντας ότι «η ρύθμιση συνεπάγεται στρέβλωση και κανείς δεν μπορεί να παρεμβαίνει παρά μόνο η τράπεζα».
Ο κ. Τουρκολιάς είπε ότι η λέξη «πάγωμα» παγώνει και τις αγορές και ότι η χρήση τόσο φορτισμένων λέξεων δεν κάνει καλό αυτή την περίοδο. Ο κ. Καραμούζης τόνισε ότι φέτος οι ελληνικές τράπεζες θα εγγράψουν συνολικά 4,5 δισ. ευρώ σε επισφαλή δάνεια, τα οποία θα πληρώσουν οι μέτοχοι. Έκανε λόγο για επιδείνωση σε όλους τους δείκτες του κράτους, απόλυτο εκτροχιασμό στα δημοσιονομικά μεγέθη και κατάρρευση των εσόδων και υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν λύσεις χωρίς κόστος.

Πρός το παρόν δεν υπήρξε απάντηση απο τον πρωθυπουργό και τους καθ’ύλην αρμόδιους υπουργούς. Η εποπτεύουσα Τράπεζα της Ελλάδος που θεσμικά έχει την ευθύνη να συντονίσει την κυβερνητική οικονομική πολιτική και τις τράπεζες, δεν αντέδρασε ακόμα. Βέβαια, ειναι δύσκολο για τον διοικητή της κ. Προβόπουλο να επιβάλλει την “τάξη” λόγω του γνωστού ασυμβίβαστου της σημερινής εποπτικής θέσης του και της προγενεστέρας επαγγελματικής του τραπεζικής ενασχόλησης σε ανώτατες διευθυντικές θέσεις των εποπτευομένων ιδιωτικών και οχι μόνον τραπεζών.
Αναμένεται με ενδιαφέρον να αποδειχθεί εαν η κυβέρνηση καταφέρει να υλοποιήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις σχετικά με εναν ουσιαστικό πολυεπίπεδο φορολογικό και οχι μόνον έλεγχο των τραπεζών και την περιστολή της χαοτικής κατάστασης και καταναλωτικής ασυδοσίας που δημιούργησαν οι ίδιοι οι κ.κ.τραπεζίτες με τα ατελείωτα καταναλωτικά διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, γ_μ_δάνεια, τα πυραμιδικά “πλαφόν” επιταγών , τις πάσης φύσης τοξικές και βλακώδεις πιστώσεις στην Ελληνική χρηματαγορά, και την μετοχική μόχλευση στο Χρηματιστήριο.
Συμβαίνουν όμως και εις Παρισίους, οπως λ.χ. ο “εκβιασμός” της Αμερικανικής κυβέρνησης από τις τράπεζες, τους “οικονομικούς τρομοκράτες” της Wall Street, τους τραπεζίτες-τρομοκράτες “Jihadis, the (financial) human bombers scum”. Ολα εξω απ’τα δόντια, οι μοχλεύσεις, τα μπόνους των τραπεζιτών, η καταστροφή του δολλαρίου στο κανάλι France 24H και τον οικονομικό αναλυτή Max Keiser…

περισσότερα για τα “έργα και τις ημέρες” των σκοτεινών τραπεζιτών στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις πρώην ΗΠΑ και νυν Banana Republic (!!) εδω και εδω