Ο κος ΣΟΡΟΣ

April 29, 2011 Leave a comment

Το καλοκαίρι του 2003 ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Κούρος, δημοσίευσε το ακόλουθο άρθρο στο περιοδικό «ΓΥΝΑΙΚΑ». Τότε πολλοί ήταν εκείνοι που το θεώρησαν «συνομωσιολογικό». Ξέρετε ποιοι, τα παπαγαλάκια του συστήματος που προσπαθούν να εμφανίσουν ως «γραφική» και «εξωπραγματική» κάθε αποκάλυψη.
Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, είναι απλώς η πραγματικότητα. Διαβάστε το…

 Το άρθρο (καθώς και ο τονισμός του απο εμας) αναδημοσιεύεται με άδεια και επιθυμία του συγγραφέα 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2003

Από τον ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΟ

Κάθε ισχυρό κράτος (μητροπολιτικό) διαθέτει γεωπολιτικούς σχεδιασμούς που στην πράξη αποσκοπούν να θέσουν υπό την επιρροή του άλλα μικρότερα κράτη, από άποψη οικονομίας, στρατιωτικής ισχύος και τεχνολογικής ανάπτυξης. Τα κράτη αυτά που εντάσσονται στη σφαίρα επιρροής των μητροπολιτικών ονομάζονται «περιφερειακά».

Κάθε μητροπολιτικό κράτος που σχεδιάζει γεωπολιτικά (οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά, πολιτιστικά), σχεδιάζει, φυσικά, για την καλύτερη προώθηση των συμφερόντων του και χρησιμοποιεί ανάλογα με την περίπτωση τον οικονομικό, τον πολιτικό, τον στρατιωτικό ή τον πολιτιστικό μοχλό για να αλώσει κάποιο περιφερειακό κράτος και να το θέσει στη σφαίρα επιρροής του. Η Ελλάδα, ως κράτος περιφερειακό υφίσταται πιέσεις από διάφορα μητροπολιτικά κράτη, αλλά κυρίως από τις Η.Π.Α., τη Μ. Βρετανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία και την Κίνα. Καθένα από αυτά τα κράτη που λογίζονται ως μητροπολιτικά, σχεδιάζουν γεωπολιτικά για να προωθήσουν τα ποικίλα συμφέροντα τους στον ελλαδικό χώρο. Κατά καιρούς βγαίνουν διάφορα σενάρια στο φως της δημοσιότητας. Σενάρια που εκπονούνται από τους σχεδιαστές της εξωτερικής πολιτικής κάθε κράτους ή από διάφορα think tank που ερευνούν επάνω στα γεωπολιτικά δεδομένα.

Οι κυριότερες μέχρι στιγμής πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα, είναι στον πολιτιστικό τομέα, στον οικονομικό και στον πολιτικό. Ο στρατιωτικός τομέας δεν υφίσταται τον ίδιο βαθμό πίεσης διότι η στρατιωτική δυνατότητα της Ελλάδας θεωρείται ικανή.

Τα γεωπολιτικά σχέδια των μητροπολιτικών χωρών εκπονούνται σε δεδομένη στιγμή για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα σε βάθος χρόνου. Γνωρίζοντας τις ιδιαίτερες αδυναμίες του ελληνικού λαού αυτά τα σχέδια λαμβάνουν κατά κύριο λόγο υπόψη τον οικονομικό τομέα (π.χ. ορατά τα αποτελέσματα του πρόσφατου χρηματιστηριακού κραχ) και τον πολιτιστικό.

Ο πολιτιστικός τομέας είναι πολύ σημαντικός για την διατήρηση της ελληνικής ιδιοπροσωπίας και γι’ αυτό οι πιέσεις προς αυτή την πλευρά είναι διαρκείς και συνεπείς για τουλάχιστον δύο δεκαετίες και θα συνεχίσουν για αρκετές δεκαετίες ακόμα, έως ότου ομογενοποιηθούμε μέσα στη δίνη της παγκοσμιοποίησης.
Η εσωτερική αντίσταση του ελληνικού λαού ίσως ήταν αυτή που ανάγκασε τον σπουδαίο γεωπολιτικό σχεδιαστή Σ. Χάντιγκτον να μας τοποθετήσει πολιτισμικά στην πλευρά της Ανατολής όταν κατασκεύαζε τον γεωπολιτικό χάρτη που διαχώριζε την Ανατολή από τη Δύση.

Ο Χάντιγκτον δεν είναι ο μοναδικός σχεδιαστής γεωπολιτικών μοντέλων στις Η.Π.Α. Είναι αρκετά τα κέντρα που σχεδιάζουν και προωθούν τα σχέδια τους ανάλογα με τις εκάστοτε επικρατούσες πολιτικές ισορροπίες. Ένα άλλο σενάριο είχε εκπονηθεί από το αμερικανικό Ίδρυμα Στρατηγικών Ερευνών RAD και είχε δεί το φως της δημοσιότητας το 1998, το οποίο μιλούσε για ελληνοτουρκικό πόλεμο που θα ξεσπούσε το 2003. Αφορμή γι’ αυτόν τον πόλεμο θα ήταν επεισόδια που θα ξεσπούσαν στην περιοχή της Θράκης, τα οποία θα δώσουν την αφορμή στα τουρκικά στρατεύματα να εισβάλουν στο ελληνικό έδαφος για να προασπίσουν τους μουσουλμάνους δημιουργώντας μια ζώνη ασφαλείας. Αυτός ο σχεδιασμός για ουδέτερη ζώνη στη Θράκη υπήρχε από το 1945 και είχε εκπονηθεί από γερμανικά γεωπολιτικά κέντρα και όπως φαίνεται αυτούς τους σχεδιασμούς τους υιοθέτησαν σήμερα οι Αμερικανοί. Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφορούσαν διάφοροι χάρτες αμερικανικής πάλι υποστηρίξεως που έφεραν την Μακεδονία αποκομμένη από τον ελληνικό κορμό και ενσωματωμένη στα Σκόπια. Μάλιστα το ίδιο το Σύνταγμα των Σκοπίων μιλούσε ξεκάθαρα για τις στρατηγικές βλέψεις αυτές των Σκοπιανών. Σήμερα φαίνεται πως έχουν ατονήσει λόγω των εξελίξεων. Τα ίδια πάνω κάτω σχέδια για τη Μακεδονία έχουν και οι Βούλγαροι εθνικιστές παρόλο που εδώ και αρκετά χρόνια τα έχουν απεμπολήσει λόγω της δεινής πολιτικής και οικονομικής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει.
Εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια κυκλοφορούν χάρτες της Μεγάλης Αλβανίας που έχουν προσαρτημένη όλη την Ήπειρο. Μάλιστα, στα διάφορα διπλωματικά γραφεία οι Αλβανοί πολιτικοί κυκλοφορούσαν απόψεις για διεκδικήσεις και δικαιώματα επί της αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα.

Ένα άλλο σχέδιο που εκπονήθηκε πάλι σε αμερικανικά γραφεία αφορούσε στη δημιουργία τωνΗνωμένων Βαλκανικών Κρατών, κατά το αμερικανικό πρότυπο. Ένα σχεδίασμα που θα απέκοπτε τα Βαλκάνια από την υπόλοιπη Ευρώπη, θα απέκοπτε οριστικά τη Ρωσία από το Αιγαίο και θα ελεγχόταν εξ’ ολοκλήρου από τα αμερικανικά κέντρα αποφάσεων.

Ένα τελευταίο σενάριο για το μέλλον του ελληνικού χώρου και του ελληνικού έθνους έχει τεθεί υπό την αιγίδα του διαβόητου Τζ. Σόρος, ο οποίος για περισσότερο από μια δεκαετία δραστηριοποιείται στον χώρο των Βαλκανίων με τα διάφορα ιδρύματα του και τις χρηματιστηριακές του επιχειρήσεις. Το σχέδιο αυτό έχει αρκετές δεκαετίες (;) ορίζοντα υλοποίησης και προβλέπει:

Α. αγορά εδαφών που θα φτάσουν το 30% των εκτάσεων.


Β. εξαγορά των ελληνικών τραπεζών.


Γ. εκμηδένιση της ελληνικής βιομηχανίας.


Δ. μείωση της αγροτική παραγωγής στο ελάχιστο δυνατό όριο.


Ε. εξαγορά των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων και μεταβολή της Ελλάδας σε κέντρο τουρισμού φθηνού επιπέδου.


Στ. λαθρομετανάστες θα καταλάβουν τους ακατοίκητους χώρους της ελληνικής υπαίθρου.


Ζ. Έλληνες εργάτες και διανοούμενοι θα διευκολύνονται να μεταναστεύσουν στις βαλκανικές και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.


Η. έλεγχος των εσόδων από την πορνεία και τα ναρκωτικά.

Αυτό είναι το «μαύρο» σενάριο των νέων αμερικανικών γεωπολιτικών σχεδιασμών, αλλά δεν θα κλείσουμε μ’ αυτό. Θα κλείσουμε με την άποψη του καθηγητή στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Ι. Μάζη ο οποίος αποδέχεται ότι η Ελλάδα θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική και ότι υπάρχουν ακόμα περιθώρια για να αισιοδοξούμε. Ο Ι. Μάζης θεωρεί ότι όταν λυθούν σοβαρά γεωπολιτικά ζητήματα που αφορούν πρώτα απ’ όλα το ξεμπέρδεμα της κατάστασης στην Μέση Ανατολή, την ασφαλή επιβίωση του Ισραήλ, την εξασφάλιση του Ανατολικού Αιγαίου ως ασφαλούς διόδου των πετρελαίων της Κασπίας, τον εκδυτικισμό της Τουρκίας, γεγονότα που έχουν δρομολογηθεί σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, τότε στην χώρα μας θα υπάρξει ηρεμία και θα λυθούν τα μεγάλα προβλήματα που σήμερα την ταλανίζουν. Είδομεν.

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε το καλοκαίρι του 2003 στο περιοδικό «Γυναίκα»

ΜΜΕ @ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΑΜΟΣ ΑΕ

April 29, 2011 Leave a comment


ΑΠΕΙΛΗ ΛΟΥΚΕΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΗΝ MARFIN ΓΙΑ ΔΥΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ- ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Η ΙΜΑΚΟ- ΝΕΟ ΦΛΕΡΤ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ





Ναυάγησαν οριστικά λόγω…ασυμφωνίας χαρακτήρων οι (χαλαρές) επαφές της Μάνιας Τεγοπούλου με τον Χρήστο Κοπελούζο (γιό του Δημήτρη), ο οποίος δραστηριοποιείται τους τελευταίους μήνες στον χώρο του Διαδικτύου, με αντικείμενο την πιθανή εξαγορά της Ελευθεροτυπίας από το νέο επιχειρηματία.
Η δυσκολία στην επικοινωνία, η απουσία στρατηγικού σχεδίου από την πλευρά της ιδιοκτήτριας της ιστορικής Ελευθεροτυπίας και η άγνοια του Χρήστου Κοπελούζου σχετικά με τα κόστη παραγωγής των εφημερίδων και τα χρέη της συγκεκριμένης εφημερίδας, οδήγησαν σε διακοπή των συζητήσεων που γίνονταν, κυρίως, μέσω τρίτων…


Μετά από αυτή την εξέλιξη η Μάνια Τεγοπούλου ετοιμάζεται για ένα νέο γύρο επαφών με τραπεζίτες, παρά το γεγονός ότι την τελευταία φορά (προ διμήνου) συνάντησε κλειστές πόρτες στο αίτημά της για νέο δανεισμό. Ο Μιχάλης Σάλλας δεν προτίθεται να αλλάξει στάση, ενώ κάθετα αντίθετοι είναι στην Alpha Bank και στη Eurobank. Μόνο η πλευρά του Ανδρέα Βγενόπουλου άφησε, την τελευταία φορά, ανοικτά κάποια μικρά παράθυρα, τώρα, όμως, κάτι τέτοιο φαντάζει απίθανο. Η MIG έχει σοβαρά προβλήματα με την έκθεση δύο διαφημιστικών δικής της επιρροής στο Alter, κάτι το οποίο θα την αναγκάσει να εξασφαλίσει ρευστότητα για να αποτρέψει τα “κανόνια”, ενώ ο κ. Βγενόπουλος έχει ανοικτά διάφορα μέτωπα: πρώτον, τις συζήτήσεις για την πώληση του κλάδου της Marfin στην Κύπρο (σε γνωστό πολυεθνικό ολλανδικό όμιλο) και, δεύτερον, η εκκρεμότητά σχετικά με το μέλλον του Παναθηναϊκού, καθώς σχεδόν όλοι θεωρούν πως είναι ο μόνος που μπορεί να αποτρέψει μία θεαματική (αναγκαστική) επιστροφή της οικογένειας Βαρδινογιάννη.
Εκτός του Alter – που θα περιέλθει σε απραξία και θα συρρικνωθεί σε βαθμό αφανισμού μέχρι το φθινόπωρο- και την απαξίωση (πιθανώς και την αναστολη της έκδοσης ) της Ελευθεροτυπίας, άμεσο πρόβλημα επιβίωσης αντιμετωπίζουν ο όμιλος ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου ( οι φήμες θέλουν να έχει υποθηκεύσει τόσο τη βίλα της Φιλοθέης, όσο και το εξοχικό στη Μύκονο), ενώ ο Σταύρος Ψυχάρης βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις με τον Βίκτωρα Ρέστη για να τον πείσει να τοποθετήσει πάνω από 15 εκατομμύρια στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του ΔΟΛ.
Σε αναζήτηση ρευστότητας βρίσκονται και οι Θέμος Αναστασιάδης και Τάσος Καραμήτσος του “Πρώτου Θέματος”. Οι τελευταίες πληροφορίες θέλουν να έχουν αναζωπυρωθεί οι συζητήσεις με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, εξ αφορμής κάποιων σχεδίων για επενδύσεις στο διαδίκτυο χρώματος…κόκκινου, και στο πλαίσιο αυτό οι δύο εκδότες προσπαθούν να πείσουν τον εφοπλιστή να στηρίξει οικονομικά την μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα. Σε μία τέτοια πιθανότητα αντιδρά το …φιλικό περιβάλλον του εφοπλιστή –λέγε με Ντόρα..


…και αναδημοσίευση απο εδω


Το “σύστημα” Γιαννίκου



εφ. “ΚΕΦΑΛΑΙΟ”














Ο Κ. Γιαννίκος δεν είναι καινούργιος στην ελληνική τηλεόραση. Έχει περάσει από τα μεγαλύτερα ελληνικά κανάλια, σε σημαντικές θέσεις-κλειδί στη διοικητική τους δομή κι έχει μάθει από μικρός όλο το σύστημα λειτουργίας τους, είτε αφορά το πρόγραμμα, είτε τη διαφήμιση, είτε το ειδησεογραφικό κομμάτι.

Όσοι τον ξέρουν καλά οφείλουν να ομολογήσουν ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερα χαρισματικό άνθρωπο, με αίσθηση του χιούμορ, φιλόδοξο και με ένα χαρακτηριστικό: το ταλέντο του στην πώληση. Ο Γιαννίκος μπορεί να σε πείσει ότι έξω από το γραφείο σου χιονίζει, ενώ στην πραγματικότητα επικρατεί καύσωνας, ή ότι είναι μεσημέρι, ενώ στην πραγματικότητα είναι μεσάνυχτα! Σίγουρα δεν είναι τυχαία περίπτωση.
Ενώ ήταν καταξιωμένος διευθύνων σύμβουλος του Star για αρκετά χρόνια, μια ωραία πρωία αποφάσισε να αφήσει το πηδάλιο του σταθμού, για να ανοίξει τα φτερά του. Δέχθηκε μια πρόταση «που δεν μπορούσε να αρνηθεί», όπως δήλωσε αργότερα. Από μεγαλοστέλεχος καναλιού, κλήθηκε από τον Γιώργο Κουρή όχι μόνο να αναλάβει εν λευκώ τα ηνία του Alter, αλλά ταυτόχρονα να πάρει και το 25% του καναλιού, εισηγμένου στο Χ.Α., με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ενδεχόμενο επιτυχίας του καναλιού και αντίστοιχης, φυσικά, ανόδου της μετοχής της Ελεύθερης Τηλεόρασης, ιδιοκτήτριας του καναλιού.
Το Star αναλαμβάνει ο Πάνος Κυριακόπουλος -εξαιρετικά επιτυχημένο στέλεχος στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου των ΕΛΤΑ-, ο οποίος «στρώνεται» στη δουλειά, την οποία σύντομα μαθαίνει (από την καλή και την ανάποδη!). Εν ολίγοις, ανακαλύπτει έντρομος ότι ο προηγούμενος διευθύνων σύμβουλος (δηλ. ο Κ. Γιαννίκος) έχει προπουλήσει τον διαφημιστικό χρόνο του σταθμού τουλάχιστον για ένα έτος, γεγονός που σημαίνει ότι ο σταθμός θα πρέπει να λειτουργήσει για πάνω από έναν χρόνο χωρίς στην πραγματικότητα να εισπράττει, αφού οτιδήποτε είχε ήδη προεισπραχθεί!
Ο Κ. Γιαννίκος παρακολουθεί πλέον εξ αποστάσεως (ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, πλέον, του Alter) και ετοιμάζει τη δική του νέα αντεπίθεση. Σαρώνει τη διαφημιστική αγορά, υποσχόμενος παχυλά ΥΕΒ (year end bonus, ήτοι επιστροφές στη γλώσσα των διαφημιστών), και καταφέρνει σε σύντομο χρονικό διάστημα να ανεβάσει το μερίδιο του Alter σε αυτήν.
Το «σύστημα» του εξελίσσεται πλέον παντοιοτρόπως. 
Ανενόχλητος, αφού είχε την εν λευκώ διοίκηση στην εισηγμένη, όπου η οικογένεια Κουρή δεν συμμετέχει διοικητικά στην ουσία, παρά μόνο μετοχικά (ο Ανδρέας Κουρής είχε μόνο τη θέση του μη εκτελεστικού αντιπροέδρου), πουλά τον αέρα του σταθμού, δημιουργώντας σημαντικούς τζίρους – που, όμως, στην ουσία είναι εικονικοί, αφού ένα σημαντικό μέρος επιστρέφει με τη μορφή του ΥΕΒ στις διαφημιστικές. Για να γίνει πιο ανταγωνιστικός, βγαίνει στην τραπεζική αγορά, λαμβάνει, με βάση τους τζίρους, χρηματοδότηση και αγοράζει πιο ανταγωνιστικό πρόγραμμα, αλλά φέρνει και καλά ονόματα στον σταθμό, προκειμένου να ανεβάσει την τηλεθέαση και να δικαιολογήσει την προσέλκυση διαφήμισης.
Ταυτόχρονα, χτίζει ένα σημαντικό δίκτυο προσωπικών επιχειρήσεων, που εκμεταλλεύονται τη δωρεάν προβολή που τους παρέχει ο σταθμός. Από τηλεοπτικά περιοδικά, μέχρι τον «Κόσμο του Επενδυτή» και τη Γενική Θεαμάτων με τις δεκάδες παραστάσεις, παιδικά βιβλία και εκδόσεις (Μοντέρνοι Καιροί), καθώς και δισκογραφικές εταιρείες (Λύρα, FM Records), οι οποίες όχι μόνο βασίζονται στη δωρεάν διαφήμιση από το Alter, αλλά τροφοδοτούν τα έντυπά του με φτηνά CD και DVD, προκειμένου να συντηρούν υψηλές κυκλοφορίες (και όλα αυτά, βέβαια, χάρη στις συνέργειες και τον άπλετο δωρεάν διαφημιστικό χρόνο του Alter και της ιδιοκτήτριας εισηγμένης την οποία διοικεί).

Κάποια στιγμή, ο δανεισμός ξεφεύγει. Και τότε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, μπαίνει μπρος το… πατροπαράδοτο σύστημα της προπώλησης χρόνου, με το αζημίωτο φυσικά. Λέγεται ότι το Alter σήμερα έχει προπουλημένο χρόνο στις διαφημιστικές εταιρείες ύψους 160 εκατ. ευρώ (δηλ. χρήματα που οφείλει συνολικά στη διαφημιστική αγορά), πέραν του τραπεζικού δανεισμού, ύψους περίπου 250 εκατ. ευρώ.


Το ερώτημα που θέτει ο απλός «επενδυτής» του Alter (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για εισηγμένη επιχείρηση) είναι πού πήγαν, άραγε, όλα αυτά τα χρήματα, όταν, μάλιστα, η εταιρεία, για σειρά ετών, έδειχνε κέρδη! Αυτό μάλλον θα πρέπει να το ψάξουν οι αρμόδιες Αρχές (Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, Χρηματιστήριο, ΣΔΟΕ κ.λπ.), οι οποίες, μέχρι στιγμής, σφυρίζουν αδιάφορα, όπως, άλλωστε, συνηθίζουν να κάνουν σε ανάλογες περιπτώσεις μέχρι σήμερα (ως γνωστόν, διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο).
Και ας μην αναφερθούμε στις αλληλένδετες σχέσεις «διαπλοκής» με τις προσωπικές εταιρείες Γιαννίκου – ένα πραγματικό κουβάρι, όπως διαπιστώνουν οι τράπεζες.
Οι τράπεζες, που φαίνεται πως διαπίστωσαν πρόσφατα ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν (μην ξεχνάμε ότι η πτώση στα έσοδα της διαφήμισης ξεπερνά το 60%), αναγκάζονται να τραβήξουν την πρίζα και να δουν πώς θα σώσουν τις χρεωμένες διαφημιστικές εταιρείες, για να μην καταρρεύσουν και αυτές (τουλάχιστον τρεις κινδυνεύουν άμεσα με στάση πληρωμών) και στη συνέχεια συμπαρασύρουν και τουλάχιστον τα μισά ελληνικά ΜΜΕ στα οποία έχουν υποχρεώσεις, δημιουργώντας ένα μοναδικό ντόμινο στην αγορά της διαφήμισης και των μέσων ενημέρωσης που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ξανά.
Ο ταλαντούχος μουσικός παραγωγός (αυτή ήταν η πρώτη δουλειά του Κ. Γιαννίκου) και φέρελπις executive της τηλεόρασης και των εκδόσεων κατάφερε να βάλει στο χέρι το μεγαλύτερο μέρος της διαφημιστικής αγοράς, τους μετόχους της Ελεύθερης Τηλεόρασης, τις μισές ελληνικές τράπεζες και 500 απλήρωτους εδώ και μήνες εργαζόμενους, χάρη στο μοναδικό ταλέντο του να πείθει τον συνομιλητή του ότι… μπορεί και να είναι ελέφαντας. Τέτοιο ταλέντο δημιουργίας φούσκας σε μια αγορά με το μέγεθος της ελληνικής θα έπρεπε να μπει στα ρεκόρ Γκίνες… Αλλά μη βιαζόμαστε… Μπορεί όντως και να μπει..

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΖΩΝ ΚΕΝΝΕΝΤΥ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ

April 29, 2011 Leave a comment



“If you tell a lie big enough and keep repeating it, people will eventually come to believe it. The lie can be maintained only for such time as the State can shield the people from the political, economic and/or military consequences of the lie. It thus becomes vitally important for the State to use all of its powers to repress dissent, for the truth is the mortal enemy of the lie, and thus by extension, the truth is the greatest enemy of the State.”
Joseph Goebbels

Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία απο τους παροικούντες και τους πάσης φύσης κερδοσκόπους διαδρομιστές στο μέγαρο Μαξίμου για τους “κουκουλοφόρους του διαδικτύου”, τους “άναρχους μπλόγκερς”, και την πραγματική ελευθερία του λόγου πέρα απο τα καθεστωτικά και διαπλεκόμενα ΜΜΕ μέσω των εργαλείων της παγκόσμιας κοινωνικής δικτύωσης (μπλόγκς, facebook, twitter, κλπ, κλπ.), παραθέτουμε αποσπάσματα απο την ομιλία του αγρίως δολοφονηθέντος προέδρου των ΗΠΑ Τζων Κέννεντυ πρός τους εκπροσώπους των ΜΜΕ  για την ενημέρωσή τους και ιδεοληψία σε σχέση με τα εξεταζόμενα σχέδια καταστολής, φίμωσης και “άγριου κυνηγητού απο άκρου σε άκρο της επικράτειας” των δικτύων έκφρασης των ελευθέρων πολιτών αυτής της χώρας.

Πέρα από το δεδομένο τεχνολογικό αδιέξοδο και ατελέσφορο μιας τέτοιας κίνησης, η κυβέρνηση εκτίθεται πολλαπλά στην Ιστορία…

“An error does not become a mistake until you refuse to 
correct it.”


JFK,1961

…without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed and no Republic can survive. 
That is why the Athenian lawmaker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy.
…αnd that is why our press was protected by the First Amendment– the only business in America specifically protected by the Constitution–not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply “give the public what it wants”–but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion. This means greater coverage and analysis of international news–for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission (!-ed)…



…Η λέξη μυστικότητα είναι αποκρουστική σε μια ελεύθερη και ανοικτή κοινωνία και είμαστε ως άνθρωποι φύση-θέση και ιστορικά αντίθετοι στις «μυστικές εταιρείες», στους «μυστικούς σκοπούς» και στα «μυστικά σχέδια». Γιατί αντιτασσόμαστε παντού, σε όλο τον κόσμο, σε κάθε απόλυτη και άσπλαχνη συνωμοσία που στηρίζεται πρώτιστα στη συγκάλυψη επεκτείνοντας την σφαίρα επιρροής της, στο συγκεκαλυμένο αντί του ξεκάθαρου, στην ανατροπή αντι των εκλογών, στο εκφοβισμό αντί της ελεύθερης επιλογής. Είναι ένα σύστημα που έχει επιστρατευμένους πολλούς ανθρώπους και εφόδια στενά δεμένα μεταξύ τους, μια ιδιαίτερα αποδοτική μηχανή που συνδυάζει στρατιωτικές, διπλωματικές, διανοουμενίστικες, οικονομικές, επιστημονικές και πολιτικές διαδικασίες.
Οι προετοιμασίες της κρύβονται, δεν δημοσιεύονται.
Τα λάθη της θάβονται, δεν ανακοινώνονται.
Οι αποστάτες της εξαφανίζονται, δεν εγκωμιάζονται.
Καμιά δαπάνη δεν εξετάζεται, κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται.
Για αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων, θέσπισε ως έγκλημα, για οποιοδήποτε πολίτη τη μη συμμετοχή του στα κοινά.
 Είμαι βέβαιος πως με την βοήθειά σας, ο άνθρωπος θα μείνει αυτό που γεννήθηκε να είναι:

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ…



the full speech “the President AND the Press”

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=642552841321950688&hl=en&fs=true

President John F. Kennedy
Waldorf-Astoria Hotel
New York City, April 27, 1961

Mr. Chairman, ladies and gentlemen:

I appreciate very much your generous invitation to be here tonight.

You bear heavy responsibilities these days and an article I read some time ago reminded me of how particularly heavily the burdens of present day events bear upon your profession.

You may remember that in 1851 the New York Herald Tribune under the sponsorship and publishing of Horace Greeley, employed as its London correspondent an obscure journalist by the name of Karl Marx.

We are told that foreign correspondent Marx, stone broke, and with a family ill and undernourished, constantly appealed to Greeley and managing editor Charles Dana for an increase in his munificent salary of $5 per installment, a salary which he and Engels ungratefully labeled as the “lousiest petty bourgeois cheating.”

But when all his financial appeals were refused, Marx looked around for other means of livelihood and fame, eventually terminating his relationship with the Tribune and devoting his talents full time to the cause that would bequeath the world the seeds of Leninism, Stalinism, revolution and the cold war.

If only this capitalistic New York newspaper had treated him more kindly; if only Marx had remained a foreign correspondent, history might have been different. And I hope all publishers will bear this lesson in mind the next time they receive a poverty-stricken appeal for a small increase in the expense account from an obscure newspaper man.

I have selected as the title of my remarks tonight “The President and the Press.” Some may suggest that this would be more naturally worded “The President Versus the Press.” But those are not my sentiments tonight.

It is true, however, that when a well-known diplomat from another country demanded recently that our State Department repudiate certain newspaper attacks on his colleague it was unnecessary for us to reply that this Administration was not responsible for the press, for the press had already made it clear that it was not responsible for this Administration.

Nevertheless, my purpose here tonight is not to deliver the usual assault on the so-called one party press. On the contrary, in recent months I have rarely heard any complaints about political bias in the press except from a few Republicans. Nor is it my purpose tonight to discuss or defend the televising of Presidential press conferences. I think it is highly beneficial to have some 20,000,000 Americans regularly sit in on these conferences to observe, if I may say so, the incisive, the intelligent and the courteous qualities displayed by your Washington correspondents.

Nor, finally, are these remarks intended to examine the proper degree of privacy which the press should allow to any President and his family.

If in the last few months your White House reporters and photographers have been attending church services with regularity, that has surely done them no harm.

On the other hand, I realize that your staff and wire service photographers may be complaining that they do not enjoy the same green privileges at the local golf courses that they once did.

It is true that my predecessor did not object as I do to pictures of one’s golfing skill in action. But neither on the other hand did he ever bean a Secret Service man.

My topic tonight is a more sober one of concern to publishers as well as editors.

I want to talk about our common responsibilities in the face of a common danger. The events of recent weeks may have helped to illuminate that challenge for some; but the dimensions of its threat have loomed large on the horizon for many years. Whatever our hopes may be for the future–for reducing this threat or living with it–there is no escaping either the gravity or the totality of its challenge to our survival and to our security–a challenge that confronts us in unaccustomed ways in every sphere of human activity.

This deadly challenge imposes upon our society two requirements of direct concern both to the press and to the President–two requirements that may seem almost contradictory in tone, but which must be reconciled and fulfilled if we are to meet this national peril. I refer, first, to the need for a far greater public information; and, second, to the need for far greater official secrecy.

I

The very word “secrecy” is repugnant in a free and open society; and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings. We decided long ago that the dangers of excessive and unwarranted concealment of pertinent facts far outweighed the dangers which are cited to justify it. Even today, there is little value in opposing the threat of a closed society by imitating its arbitrary restrictions. Even today, there is little value in insuring the survival of our nation if our traditions do not survive with it. And there is very grave danger that an announced need for increased security will be seized upon by those anxious to expand its meaning to the very limits of official censorship and concealment. That I do not intend to permit to the extent that it is in my control. And no official of my Administration, whether his rank is high or low, civilian or military, should interpret my words here tonight as an excuse to censor the news, to stifle dissent, to cover up our mistakes or to withhold from the press and the public the facts they deserve to know.

But I do ask every publisher, every editor, and every newsman in the nation to reexamine his own standards, and to recognize the nature of our country’s peril. In time of war, the government and the press have customarily joined in an effort based largely on self-discipline, to prevent unauthorized disclosures to the enemy. In time of “clear and present danger,” the courts have held that even the privileged rights of the First Amendment must yield to the public’s need for national security.

Today no war has been declared–and however fierce the struggle may be, it may never be declared in the traditional fashion. Our way of life is under attack. Those who make themselves our enemy are advancing around the globe. The survival of our friends is in danger. And yet no war has been declared, no borders have been crossed by marching troops, no missiles have been fired.

If the press is awaiting a declaration of war before it imposes the self-discipline of combat conditions, then I can only say that no war ever posed a greater threat to our security. If you are awaiting a finding of “clear and present danger,” then I can only say that the danger has never been more clear and its presence has never been more imminent.

It requires a change in outlook, a change in tactics, a change in missions–by the government, by the people, by every businessman or labor leader, and by every newspaper. For we are opposed around the world by a monolithic and ruthless conspiracy that relies primarily on covert means for expanding its sphere of influence–on infiltration instead of invasion, on subversion instead of elections, on intimidation instead of free choice, on guerrillas by night instead of armies by day. It is a system which has conscripted vast human and material resources into the building of a tightly knit, highly efficient machine that combines military, diplomatic, intelligence, economic, scientific and political operations.

Its preparations are concealed, not published. Its mistakes are buried, not headlined. Its dissenters are silenced, not praised. No expenditure is questioned, no rumor is printed, no secret is revealed. It conducts the Cold War, in short, with a war-time discipline no democracy would ever hope or wish to match.

Nevertheless, every democracy recognizes the necessary restraints of national security–and the question remains whether those restraints need to be more strictly observed if we are to oppose this kind of attack as well as outright invasion.

For the facts of the matter are that this nation’s foes have openly boasted of acquiring through our newspapers information they would otherwise hire agents to acquire through theft, bribery or espionage; that details of this nation’s covert preparations to counter the enemy’s covert operations have been available to every newspaper reader, friend and foe alike; that the size, the strength, the location and the nature of our forces and weapons, and our plans and strategy for their use, have all been pinpointed in the press and other news media to a degree sufficient to satisfy any foreign power; and that, in at least in one case, the publication of details concerning a secret mechanism whereby satellites were followed required its alteration at the expense of considerable time and money.

The newspapers which printed these stories were loyal, patriotic, responsible and well-meaning. Had we been engaged in open warfare, they undoubtedly would not have published such items. But in the absence of open warfare, they recognized only the tests of journalism and not the tests of national security. And my question tonight is whether additional tests should not now be adopted.

The question is for you alone to answer. No public official should answer it for you. No governmental plan should impose its restraints against your will. But I would be failing in my duty to the nation, in considering all of the responsibilities that we now bear and all of the means at hand to meet those responsibilities, if I did not commend this problem to your attention, and urge its thoughtful consideration.

On many earlier occasions, I have said–and your newspapers have constantly said–that these are times that appeal to every citizen’s sense of sacrifice and self-discipline. They call out to every citizen to weigh his rights and comforts against his obligations to the common good. I cannot now believe that those citizens who serve in the newspaper business consider themselves exempt from that appeal.

I have no intention of establishing a new Office of War Information to govern the flow of news. I am not suggesting any new forms of censorship or any new types of security classifications. I have no easy answer to the dilemma that I have posed, and would not seek to impose it if I had one. But I am asking the members of the newspaper profession and the industry in this country to reexamine their own responsibilities, to consider the degree and the nature of the present danger, and to heed the duty of self-restraint which that danger imposes upon us all.

Every newspaper now asks itself, with respect to every story: “Is it news?” All I suggest is that you add the question: “Is it in the interest of the national security?” And I hope that every group in America–unions and businessmen and public officials at every level– will ask the same question of their endeavors, and subject their actions to the same exacting tests.

And should the press of America consider and recommend the voluntary assumption of specific new steps or machinery, I can assure you that we will cooperate whole-heartedly with those recommendations.

Perhaps there will be no recommendations. Perhaps there is no answer to the dilemma faced by a free and open society in a cold and secret war. In times of peace, any discussion of this subject, and any action that results, are both painful and without precedent. But this is a time of peace and peril which knows no precedent in history.

II

It is the unprecedented nature of this challenge that also gives rise to your second obligation–an obligation which I share. And that is our obligation to inform and alert the American people–to make certain that they possess all the facts that they need, and understand them as well–the perils, the prospects, the purposes of our program and the choices that we face.

No President should fear public scrutiny of his program. For from that scrutiny comes understanding; and from that understanding comes support or opposition. And both are necessary. I am not asking your newspapers to support the Administration, but I am asking your help in the tremendous task of informing and alerting the American people. For I have complete confidence in the response and dedication of our citizens whenever they are fully informed.

I not only could not stifle controversy among your readers–I welcome it. This Administration intends to be candid about its errors; for as a wise man once said: “An error does not become a mistake until you refuse to correct it.” We intend to accept full responsibility for our errors; and we expect you to point them out when we miss them.

Without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed–and no republic can survive. 
That is why the Athenian lawmaker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy. 
And that is why our press was protected by the First Amendment– the only business in America specifically protected by the Constitution- –not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply “give the public what it wants”–but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion.

This means greater coverage and analysis of international news–for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission. And it means, finally, that government at all levels, must meet its obligation to provide you with the fullest possible information outside the narrowest limits of national security–and we intend to do it.

III

It was early in the Seventeenth Century that Francis Bacon remarked on three recent inventions already transforming the world: the compass, gunpowder and the printing press. Now the links between the nations first forged by the compass have made us all citizens of the world, the hopes and threats of one becoming the hopes and threats of us all. In that one world’s efforts to live together, the evolution of gunpowder to its ultimate limit has warned mankind of the terrible consequences of failure.

And so it is to the printing press–to the recorder of man’s deeds, the keeper of his conscience, the courier of his news–that we look for strength and assistance, confident that with your help man will be what he was born to be: free and independent.

MAX KEISER&STACY @ AVALON (ATHENS)

April 29, 2011 1 comment

Categories: max keiser

Ο MAX KEISER ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

April 28, 2011 Leave a comment
At 00.56.00 … (just before the hour mark)



 […]bloggers are filling a media vacuum […] The government should be happy[…] fear is not a way to run a country[…] It’s called a freaking Democracy – it was invented here
What happened?
What happened?
I look in a dictionary under Democracy I see freaking feta cheese.
Why?
Is it drugs?
Are you all on drugs?
[…]

Επίσης σε αποσπάσματα





Σχόλια στην ιστοσελίδα του MAX KEISER για την εκπομπή εδω
Comments here from maxkeiser.com

COLOURS OF REVOLUTION 2

April 28, 2011 Leave a comment
Δεύτερη συλλογή videos με ανανέωση ειδήσεων απο τον αραβικό κόσμο που βαδίζει αλληλοσπαρασσόμενος και βουτηγμένος στο αίμα του  στο χάος…

ΛΙΒΥΗ
ΑΙΓΥΠΤΟΣ

ΣΥΡΙΑ

colours of revolution 1  δημοσίευση εδω

Categories: Uncategorized

Ο ΜΑX KEISER ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ KONTRA CHANNEL 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ κ ΩΡΑ 22.00

April 27, 2011 2 comments

Και μετά τους υπολογιστές μας, τώρα και στις μικρές πατροπαράδοτες τηλεοπτικές οθόνες κάθε νοικοκυριού στην Ελλάδα, έρχεται για πρώτη φορά ζωντανά στην ελληνική τηλεόραση ο Μαξ Κάιζερ, προσκεκλημένος του Τέρενς Κουίκ και των συνεργατών του στο κεντρικό δελτίο του Κόντρα Τσάνελ σήμερα το βράδυ στις 10μμ.
Ο Μαξ Κάιζερ θα αναπτύξει για ακόμα μια φορά τις θέσεις του για την κατάσταση της παγκόσμιας αλλά και ειδικά της δικής μας οικονομίας, που βρίσκεται πλέον διασωληνωμένη στην εντατική των διεθνών banksters. Μιάς οικονομίας των υπουργών-λογιστάδων-χρηματιστών και των εικονικών αριθμών-πίξελς των CDS και spreads, η οποία  χρησιμοποιείται τρομοκρατικά σαν εργαλείο κοινωνικής μηχανικής  των golden boys της Wall Street (financial terrorists) για την καθυπόταξη του λαικού και πατριωτικού φρονήματος των Ελλήνων, καθώς μας προετοιμάζει για την άνευ όρων υποταγή μας ως “πτωχευμένου κράτους” στον νέο θαυμαστό κόσμο της διεθνούς τραπεζοκρατίας και την συνεπαγόμενη υφαρπαγή των πλούσιων ενεργειακών και ορυκτών πόρων μας έναντι πινακίου φακής με την amoral μέθοδο του asset stripping…


Σχετικά δημοσιεύματά μας για Max Keiser εδω, εδω, κι εδω

Και επίσης στην Αθήνα όπως ανακόινωσε

Max Keiser Live in Athens: Thursday, 28 April at 8 pm at Avalon Bar & Restaurant

April 22nd, 2011 bystacyherbert

Max’s stand up tour continues in Athens. He’ll be performing at:
Avalon Bar & Restaurant
Leokoriou 20 & Sarri Streets
Psyrri, Athens
on:
Thursday, 28 April 2011 starting from 8pm